Za każdym razem, gdy sięgam po kolejne tomy serii Zuza Wróbel na tropie, mam wrażenie, że wyruszam w podróż – nie tylko do zupełnie innego czasu, ale również – do całkowicie odmiennego świata. Międzywojenna Warszawa w ujęciu Tomasza Duszyńskiego nie jest jedynie tłem wydarzeń – to pełnoprawny bohater tych historii. Miasto pulsuje życiem, skrywa sekrety i przyciąga tajemnice, które tylko czekają, żeby ktoś je odkrył.

➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie. Człowiek Zagadka i Liga Złoczyńców
➜ Seria: Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Miejsca z książki, które możesz odwiedzić w Warszawie

Autor z ogromną swobodą łączy historię z literacką fikcją. W części Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców pojawiają się realne miejsca – Kercelak, Teatr Wielki, Zamek Królewski – a także postacie, które rzeczywiście ówcześnie istniały, takie jak np. prezydent Ignacy Mościcki (urzędujący w latach 1926–1939) czy słynny Szpicbródka. Dzięki temu czytelnik może umiejscowić akcję w konkretnym czasie, a jednocześnie czuć, że uczestniczy w czymś więcej niż tylko przygodowej powieści.

Tomasz Duszyński przygotował tak emocjonujące zwroty akcji, pełną niespodzianek fabułę oraz cały przegląd postaci, że spadną Wam wąsy… to znaczy – czapki z głów! Z przyjemnością oraz wielką dumą także ten tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

Jeżeli jeszcze nie znacie poprzednich części, koniecznie zerknijcie tutaj:

• Zuza Wróbel na tropie,
• Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei.

Porwanie, które wywołuje napływ pytań

Tytułową Zuzę mieliśmy szansę poznać już w poprzednich częściach, ale rodzina Wróblów jest znacznie większa, niż sam komisarz Antoni Wróbel oraz jego bratanica. Tom wcześniej czytelnicy otrzymali informację, że Zuza ma także siostrę Krysię. Dziewczynka nie mogła wręcz się doczekać, żeby spotkać się z nią po długiej rozłące.

Krysia zdecydowała się odwiedzić młodszą siostrę w stolicy, ale nie przewidziała, że jej podróż pociągiem zmieni się w zupełnie zaskakującą… lekcję przetrwania! Kiedy zostaje uprowadzona przez tajemniczego współpasażera z przedziału, udaje się jej tylko pozostawić kilka wykonanych palcem rysunków na szybie. Czy policji uda się odgadnąć ten szyfr oraz odnaleźć Krysię? Jaki jest motyw tego porwania? I co wspólnego ma z tym sama Zuza?

Zuza – bohaterka, której nie da się przewidzieć

Zuza pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci w literaturze dziecięcej ostatnich lat. Jej ogromnym atutem jest nie tylko inteligencja, ale przede wszystkim… nieprzewidywalność. To bohaterka, która potrafi działać intuicyjnie, łamać schematy i znajdować rozwiązania tam, gdzie inni widzą jedynie ślepy zaułek.

Okazuje się, że jej brak przewidywalności może ocalić finalnie naprawdę sporo osób… a także kosztowności o charakterze państwowym! Jak zwykle Zuza może liczyć również na swoich wiernych przyjaciół – grupę młodych Detektywów z Domu pod Dębem czy też durzącego się w niej Franka.

W tym tomie szczególnie wyraźnie widać, jak ważne są relacje. Zuza nie działa sama – ta sieć powiązań sprawia, że opowieść nabiera głębi, a stawka staje się jeszcze wyższa.

Szpicbródka i Liga Złoczyńców – między legendą a historią

Ciekawym momentem książki jest wprowadzenie postaci Szpicbródki – inspirowanej prawdziwą osobą Kazimierza Cichockiego. Autor umiejętnie, ale przy okazji również bardzo subtelnie, wplata ciekawostki na temat historycznych bohaterów. 

Równie dobrze na wyobraźnię działa także motyw Ligi Złoczyńców, choć akurat w tym przypadku nie ma oczywistych potwierdzeń istnienia takiej organizacji. Bez względu jednak czy jest to tylko literacka konstrukcja, czy echo rzeczywistych struktur przestępczych działających w międzywojennej Warszawie – Tomasz Duszyński pozostawia czytelnikowi przestrzeń do interpretacji. A odbiorca może sam pobawić się w detektywa i nieco pobuszować w internecie na ten temat.

Mistrzowska konstrukcja intrygi

Trzeci tom serii to pokaz narracyjnej dojrzałości. W Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców buduje się historię opartą na sieci zależności, w której każdy bohater ma swoje miejsce i znaczenie. Wątki splatają się, rozchodzą i powracają w najmniej oczekiwanych momentach.

To opowieść, która wymaga uważności, ale jednocześnie daje ogromną satysfakcję. Czytelnik nie jest tu biernym odbiorcą – staje się uczestnikiem śledztwa, analizuje tropy i próbuje wyprzedzić bohaterów.

Czy warto sięgnąć po ten tom?

Jeśli szukacie książki, która łączy przygodę, historię i zagadkę detektywistyczną w jednej, spójnej opowieści – to jest wybór, który trudno przebić. Trzeci tom wyłącznie potwierdza, że mamy do czynienia z jedną z najciekawszych serii detektywistycznych dla dzieci w Polsce. Oj, jakże chciałabym obejrzeć kiedyś jej ekranizację!

Polecam niezmiennie czytelnikom od 9. roku życia – ale uprzedzam: to lektura, która wciąga również dorosłych. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców?

To detektywistyczna historia osadzona w międzywojennej Warszawie, w której Zuza próbuje rozwikłać zagadkę porwania swojej siostry i odkryć tajemnice Ligi Złoczyńców.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii?

Nie jest to konieczne, ale znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Polecam ją dla czytelników 9+, choć starsi odbiorcy również znajdą tu wiele dla siebie.

Czy postać Szpicbródki istniała naprawdę?

Tak, inspiracją dla tej postaci był Kazimierz Cichocki – znany przestępca z okresu międzywojennego.

Dlaczego akcja książki jest osadzona w międzywojennej Warszawie?

Ten okres historyczny pozwala autorowi połączyć realne wydarzenia i miejsca z fikcyjną, detektywistyczną fabułą.

Artykuł Porwanie w międzywojennej Warszawie i tajemnicza Liga Złoczyńców – kolejny tom Zuzy Wróbel na tropie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Stwierdzenie, że w książce Smocza Legenda Kate i Kevin Tsang rozwijają wątki znane z pierwszego tomu – byłoby sporym niedopowiedzeniem. Oni wrzucają bohaterów w jeszcze bardziej niebezpieczną, pełną emocji wyprawę, której wynik zaważy na losach świata. To przygodowa historia, która łączy elementy klasycznej fantasy z opowieścią o przyjaźni, lojalności i odwadze – a przy tym potrafi wbić w fotel rozmachem następujących po sobie scen.

➜ Tytuł: Smocza Legenda
➜ Seria: Smoczy świat
➜ Autorzy: Katie Tsang, Kevin Tsang
➜ Tłumaczenie: Sonia Kamińska-Tarkowska
➜ Wydawnictwo: Agora dla dzieci
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Powrót do Smoczego Świata

Drugi tom serii przenosi czytelników z powrotem do epickiego uniwersum, w którym niektórzy ludzie odnajdują przeznaczonego dla siebie smoka (i vice versa). Taka więź nie jest zwykłą relacją między człowiekiem a magicznym stworzeniem, przypomina ona raczej głębokie partnerstwo oparte na zaufaniu, odwadze i wzajemnej ochronie.

Billy wraz ze swoimi przyjaciółkami – Charlotte oraz Ling-Fei – nie mają jednak czasu na spokojne rozważanie tego, jakimi są szczęściarzami, mając przy boku obdarzonych mocami gigantów. Ich przyjaciel Dylan został uprowadzony do innej Dziedziny i wszystko wskazuje na to, że jego odnalezienie będzie znacznie trudniejsze, niż mogłoby się początkowo wydawać.

Porwaniem Dylana kończy się tom pierwszy. W drugim, bohaterowie wyruszają więc w niebezpieczną podróż, w której nawet pojedynczy krok to potencjalne zagrożenie, a każda decyzja może zaważyć na losie całej wyprawy.

Misja ratunkowa i Smoczyca Śmierci

Poszukiwanie Dylana to jednak dopiero początek całej przygody. Choć jego odnalezienie wymaga nie tylko samozaparcia, ale i odrobiony szczęścia – wiąże się również z mnóstwem nowych dylematów moralnych. Szczególnie Billy wydaje się nosić w sobie ciężar odpowiedzialności. Zna pewien sekret, który może być znaczący w kluczowym momencie całej akcji. 

Najważniejszym zadaniem czwórki przyjaciół oraz ich smoków będzie jednak stawienie czoła legendarnej przeciwniczce – Smoczycy Śmierci. Pokonanie jej wydaje się misją niemal niemożliwą, ale bohaterowie wiedzą, że nie mają wyboru. Jeśli chcą ocalić siebie, swoje smoki oraz w końcu… cały świat – muszą chociaż podjąć tę próbę.

Zanim jednak w ogóle spróbują się z nią zmierzyć, w pierwszej kolejności będą się starać odszukać pozostałe zagubione perły. Przygotujcie się więc na wyzwania, od których Wasze czytelnicze serca przyspieszą do prędkości porównywalnej z niezłą przebieżką!

Klasyczna walka dobra ze złem… i coś więcej

Na pierwszy rzut oka Smocza Legenda wpisuje się w dobrze znany schemat fantasy: grupa młodych bohaterów staje do walki z potężnym przeciwnikiem. Ich czyste intencje oraz dobre serca będą musiały się sprawdzić w kontrze do ogarniętego potrzebą władzy i kontroli czarnego charakteru. W rzeczywistości jednak powieść Kate i Kevina Tsang ma znacznie więcej warstw oraz poziomów.

Autorzy pokazują bowiem, że najtrudniejsza walka często toczy się nie na polu bitwy, lecz wewnątrz bohaterów. Strach, zwątpienie czy poczucie odpowiedzialności stają się równie ważne jak widowiskowo opisane smocze starcia czy pojedynki wysoko w chmurach.

Dzięki temu Smocza Legenda nie jest tylko emocjonującą przygodą. To także historia o dojrzewaniu, odkrywaniu własnej odwagi i o tym, że nawet najbardziej niezwykłe moce nie zastąpią wsparcia prawdziwych przyjaciół.

Siła przyjaźni w świecie smoków

No właśnie, Billy, Charlotte, Ling-Fei i Dylan tworzą drużynę, która choć nie zawsze jest zgodna, potrafi działać razem – szczególnie w sytuacjach, które naprawdę wymagają wręcz instynktownych reakcji. Autorzy bardzo wyraźnie podkreślają, że to właśnie relacja postaci, ich wzajemne zaufanie oraz przyjaźń stają się największą siłą tej opowieści.

W świecie pełnym magii, niebezpiecznych i legendarnych potworów to właśnie lojalność oraz możliwość pokładania nadziei w przyjaciołach okazuje się najpotężniejszą bronią. Tego rodzaju przesłanie sprawia także, że książka sprawdzi się nie tylko jako przygodowa fantasy, ale również jako cenna lekcja o odpowiedzialności za innych.

Smoki, humor oraz… latająca świnka

Seria Smoczy Świat to jednak nie tylko epickie przygody oraz wartościowe przesłanie. Twórcy stanęli na wysokości zadania, kreując całą galerię bohaterów – począwszy od różnych pod względem charakterologicznym nastolatków, aż po fantastyczne stworzenia.

Wśród nich pojawia się postać, która natychmiast kradnie serca czytelników: urocza latająca świnka. To jeden z tych elementów, które dodają historii lekkości i humoru. Jej tajemniczy charakter sprawia, że trudno nie zastanawiać się, jaką rolę odegra w kolejnych tomach. A wszystko wskazuje na to, że powróci jeszcze nie raz.

Dlaczego seria Smoczy Świat jest taka wciągająca

Imponująca popularność książek Kate i Kevina Tsang nie jest przypadkowa. Autorzy umiejętnie łączą kilka elementów, które sprawiają, że seria przyciąga młodszych (a nawet tych starszych) czytelników:

• dynamiczną akcję i szybkie tempo narracji,
• rozbudowany świat pełen magicznych stworzeń,
• bohaterów, z którymi łatwo się utożsamić,
• humor przeplatający się z dramatycznymi momentami,
• wątki związane z dylematami moralnymi.

To właśnie dzięki temu Smoczy Świat ma szansę stać się nową klasyką literatury fantastycznej.

Czy będzie kolejny tom?

Po zakończeniu Smoczej Legendy trudno oprzeć się wrażeniu, że ta historia dopiero się rozkręca. Można powiedzieć (bez spojlerów), że bohaterowie będą musieli mocno przeorganizować szyki, żeby stawić czoła nowym przeciwnościom.

Wszystko wskazuje więc na to – także informacje na stronie autorów – że czytelnicy mogą liczyć na kolejne części. Udało mi się wytropić, że ukazały się również: Dragon City, Dragon Rising, Dragon Destiny. I trudno się temu dziwić – kiedy raz wkroczy się do świata smoków, bardzo trudno go opuścić.

Dla kogo jest to seria

Smocza Legenda to udana kontynuacja przygodowej serii fantasy dla młodszych i starszych czytelników. Kate i Kevin Tsang rozwijają znane już wątki, pogłębiają relacje między bohaterami i wprowadzają nowe zagrożenia, które sprawiają, że historia nabiera jeszcze większego rozmachu.

To książka o smokach, magii i wielkiej przygodzie, ale przede wszystkim o przyjaźni, lojalności i odwadze – czyli o uniwersalnych wartościach, które pozostają ważne niezależnie od tego, czy walczy się z legendarną Smoczycą Śmierci, czy po prostu stawia czoła codziennym wyzwaniom. Polecam ją czytelnikom powyżej 10. roku życia. Sprawdzajcie dostępność Smoczej Legendy na stronie Wydawnictwa Agora dla Dzieci.

A jak tylko pojawi się kolejny tom… bardzo chętnie ponownie wrócę do Smoczego Świata.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada książka Smocza Legenda?

Smocza Legenda to drugi tom serii Smoczy Świat autorstwa Kate i Kevina Tsang. Historia ponownie przenosi czytelników do świata, w którym smoki tworzą niezwykłą więź z wybranymi ludźmi. Billy wraz z przyjaciółmi Charlotte i Ling-Fei wyrusza na niebezpieczną wyprawę, aby odnaleźć porwanego Dylana, który trafił do innej Dziedziny. Podczas tej misji bohaterowie muszą zmierzyć się z potężnym zagrożeniem – legendarną Smoczycą Śmierci.

Czy trzeba czytać pierwszy tom przed Smoczą legendą?

Tak, zdecydowanie warto zacząć od pierwszej części, czyli Smoczej Góry. To właśnie tam poznajemy bohaterów oraz zasady rządzące uniwersum. Drugi tom bezpośrednio kontynuuje wydarzenia z poprzedniej książki, dlatego znajomość pierwszej części pozwala lepiej zrozumieć relacje między postaciami oraz stawkę całej historii.

Dla jakiego wieku jest książka Smocza Legenda?

Seria Smoczy świat jest skierowana głównie do czytelników w wieku około 10–16 lat. To jednak książka, która może spodobać się również starszym miłośnikom fantastyki przygodowej – szczególnie tym, którzy lubią historie o smokach oraz magicznych krainach.

Kim są autorzy serii Smoczy Świat?

Serię stworzyło małżeństwo Kate i Kevin Tsang.

Czy Smocza Legenda to ostatni tom serii?

Seria ma swoją kontynuację w języku angielskim. Uniwersum Smoczego świata jest rozbudowane, a bohaterowie dopiero zaczynają odkrywać jego największe tajemnice.

Dlaczego dzieci lubią książki o smokach?

Smoki od dawna są jednymi z najbardziej fascynujących stworzeń w literaturze fantasy. Łączą w sobie potęgę, tajemnicę i magię. W serii Smoczy Świat dodatkowo pojawia się motyw wyjątkowej więzi między smokiem a człowiekiem, który sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej emocjonująca i angażująca dla młodych czytelników.

Artykuł Smocza Legenda – recenzja drugiego tomu serii Smoczy świat od Kate i Kevina Tsang pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pluk z samej góry nie jest jednak zupełnie zwyczajną pozycją. To klasyka, która od 1971 roku przyciąga do siebie kolejne pokolenia dzieci. Zanim jednak usiedliśmy do Pluka, przygotowaliśmy syna krótszymi historyjkami o Jasiu i Janeczce, które – tak się składa – są dziełem tego samego duetu twórców: Annie M.G. Schmidt oraz Fiepy Westendorp.

➜ Tytuł: Pluk z samej góry
➜ Autorka: Annie M.G. Schmidt
➜ Ilustracje: Fiep Westendorp
➜ Tłumaczenie: Olga Niziołek
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Bohater, który mieszka w wieży

Tytułowy Pluk przyjeżdża do miasta małym czerwonym samochodem z dźwigiem i od razu zaczyna szukać lokum do zamieszkania. Dość szybko, bo z pomocą pewnej dorodnej gołąbki Dorotki, trafia do pustej wieżyczki na dachu Pewnego Bloku –  miejsca, które wkrótce stanie się centrum niezwykłych wydarzeń.

To właśnie stąd wyrusza na kolejne przygody, poznaje mieszkańców budynku i zaprzyjaźnia się z osobliwą grupą bohaterów. Wśród nich są między innymi wspomniany gołąb, karaluch Zaza czy rodzina uroczych Tuptaczków. Każda z tych postaci wnosi do historii coś wyjątkowego, a ich relacje tworzą pełen humoru oraz ciepła obraz społeczności, która – choć bardzo różnorodna – potrafi się wzajemnie wspierać.

W twórczości Annie M.G. Schmidt ważna jest właśnie ta perspektywa wspólnoty. Bohaterowie jej książek są inni, czasem dziwaczni (niekiedy mają specjalne przekręcone imiona), ale zawsze wyróżniają się tym czymś, co pozwala się czytelnikom z nimi utożsamić.

Przygoda, która nie kończy się na jednej historii

Pluk z samej góry to jedna długa powieść, która składa się na wiele przygód oraz opisujących je rozdziałów. Tego typu schemat sprawia, że książka świetnie sprawdza się w czytaniu na głos. Rozdziały są stosunkowo krótkie, a historie wypełnione niespodziewanymi zwrotami akcji. Dzięki temu fabuła rozwija się stopniowo, a czytelnik ma wrażenie, że razem z Plukiem odkrywa miasto, okolice oraz jego mieszkańców.

Postacie powracają w kolejnych wątkach, relacje między bohaterami się pogłębiają, a odbiorca sukcesywnie poznaje coraz więcej szczegółów dotyczących rzeczywistości, w której znajduje się Pluk. Książka daje wręcz poczucie rozwijającej się, żywej opowieści – takiej, do której chce się wracać każdego dnia. Jest to jedna z kluczowych cech twórczości Annie M.G. Schmidt. 

Humor i absurd, które kochają dzieci

Kolejne mocne strony tej pozycji? Ogromnym atutem Pluka z samej góry jest humor. Autorka słynie bowiem także z lekkiego, czasem nieco absurdalnego stylu, w którym zwykłe wydarzenia potrafią nagle przybrać zupełnie nieoczekiwany obrót. W tej książce spotykamy więc m.in. szalonego Pusternika (pisownia oryginalna), pełną natręctw panią Nabłysk, ale także zaangażowanego i empatycznego księgarza pana Pena.

To humor bardzo „dziecięcy” i przekorny – w najlepszym znaczeniu tego słowa – wymagający uruchomienia wyobraźni, nieskrępowany logiką dorosłych i dzięki temu świeży oraz zachwycający.

Ilustracje Fiepy Westendorp, którym czas niestraszny

Tę subtelną karykaturę bardzo dobrze odzwierciedlają również rysunki Fiepy Westendorp. Artystka stworzyła styl natychmiast rozpoznawalny – prosty, bez szczegółowego tła i detali, ale za to pełen ruchu i subtelnego humoru. 

Jest ona mistrzynią uchwycenia emocji w kilku kreskach, dzięki czemu bohaterowie Pluka są niezwykle wyraziści – bez względu czy mowa o karaluchu czy małej dziewczynce. To połączenie tekstu Annie M.G. Schmidt i ilustracji Westendorp sprawiło właśnie, że książka stała się jednym z symboli holenderskiej, a właściwie także – światowej literatury dziecięcej.

Dwadzieścia lat Wydawnictwa Dwie Siostry

Wznowienie Pluka z samej góry z odświeżoną stroną graficzną, tytułem oraz w nowym przekładzie Olgi Niziołek, ukazało się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry w 2025 roku. Oficyny, która w 2026 roku, czyli od dwóch dekad konsekwentnie przybliża polskim czytelnikom najważniejsze dzieła światowej literatury dla młodszych, ale też tych starszych odbiorców.

Rok jubileuszowy 20-lecia Wydawnictwa jest świetną okazją, aby sięgnąć do książek, które na stałe wpisały się w katalog tej oficyny. Wśród nich znajdują się zarówno współczesne bestsellery (Którędy do Yellowstone?, Miasto Tańczącego Karpia, Wilki), jak i klasyczne tytuły europejskiej literatury dziecięcej – takie właśnie jak np. Pluk z samej góry.

Powieść, która naprawdę wciąga

Wróćmy jednak do meritum: czy trzyletnie dziecko może z zainteresowaniem słuchać ponad 350-stronicowej książki? Nasze doświadczenie pokazuje, że tak – o ile jest to historia naprawdę dobra. Pluk z samej góry okazał się prawdziwym ,,strzałem w dziesiątkę”. Książką, do której codziennie chce się wracać i której bohaterów przeżywa się z ogromnym zaangażowaniem.

To historia pełna przygód, humoru i niezwykłych postaci, ale też to zarówno opowieść o przyjaźni, odwadze i pomaganiu innym. A takie historie – jak pokazuje czas – po prostu się nie starzeją. Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada książka Pluk z samej góry?

Pluk z samej góry to powieść dla dzieci autorstwa Annie M.G. Schmidt o chłopcu, który przyjeżdża do miasta małym czerwonym samochodzikiem i zamieszkuje w wieży na dachu Pewnego Bloku. Tam poznaje niezwykłych mieszkańców budynku i przeżywa z nimi wiele zabawnych oraz pełnych przygód historii.

Kto napisał książkę Pluk z samej góry?

Autorką książki jest holenderska pisarka Annie M.G. Schmidt, jedna z najważniejszych twórczyń literatury dziecięcej w Holandii. Ilustracje stworzyła Fiep Westendorp – artystka, której charakterystyczne rysunki stały się znakiem rozpoznawczym wielu książek dla dzieci.

Czy Pluk z samej góry to klasyka literatury dziecięcej?

Tak. Książka ukazała się po raz pierwszy w 1971 roku i do dziś jest jedną z najbardziej znanych powieści dla dzieci w Holandii. Historia Pluka od ponad pięćdziesięciu lat przyciąga kolejne pokolenia młodych czytelników.

Dla jakiego wieku jest książka Pluk z samej góry?

Najczęściej polecana jest dzieciom od około 5–6 roku życia do czytania na głos lub nieco starszym do samodzielnego odkrywania. Jak pokazuje jednak nasze doświadczenie – sprawdzi się rownież u młodszych dzieci.

Czy książka Pluk z samej góry ma ilustracje?

Tak, książka zawiera charakterystyczne, kolorowe ilustracje Fiep Westendorp. Choć nie pojawiają się na każdej stronie, pomagają wyobrazić sobie bohaterów i dodają historii jeszcze więcej charakteru.

Dlaczego warto przeczytać Pluka z samej góry?

To książka pełna przygód, humoru i niezwykłych bohaterów, która jednocześnie opowiada o przyjaźni, współpracy i pomaganiu innym. Dzięki lekkiej, epizodycznej konstrukcji rozdziałów idealnie nadaje się do czytania na głos.

Czy warto zacząć czytanie od innych książek Annie M.G. Schmidt?

Dobrym wprowadzeniem do stylu autorki mogą być krótsze historie o Jasiu i Janeczce. Te opowiadania również zostały stworzone przez duet Annie M.G. Schmidt i Fiep Westendorp.

Artykuł Klasyka literatury dziecięcej z Holandii. Recenzja książki ,,Pluk z samej góry” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Trzeci tom cyklu Anny Włodarkiewicz, Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia, rozwija znany już czytelnikom świat i jednocześnie odsłania nowe elementy tej zodiakalnej układanki. Coraz wyraźniej widać, że w tej historii nic nie dzieje się przypadkiem, a każdy – nawet najmniejszy wątek, ma swoje rozwinięcie w fabule.

➜ Tytuł: Tajniki ognia. Szkoła Astromagów. Tom 3
➜ Seria: Szkoła Astromagów
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Aleksandra Zapotoczna
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Planety w układzie Barana – kiedy magia staje się niebezpieczna

Podobnie jak w poprzednich częściach Szkoły Astromagów, w trzecim tomie również nie wszystkim bohaterom przypada do gustu pradawna magia zodiakalna. Tym bardziej, że rodzące się na nowo moce to dość niebezpieczne pudełka-niespodzianki, z których nigdy nie wiadomo, co ,,wyskoczy”. 

Tak się składa, że planety weszły w układ Barana, a osoby urodzone pod tym znakiem, wykazują zdolności do używania wyjątkowo nieprzewidywalnego czar-ognia. Ogień rzadko bywa żywiołem łatwym do okiełznania. Jest piękny i fascynujący, ale jednocześnie może budzić lęk. 

Właśnie z taką mocą musi zmierzyć się główna bohaterka trzeciego tomu – Irys. Dziewczynka próbuje różnych sposobów koncentracji i samokontroli, by wreszcie nauczyć się panować nad swoim małym, kapryśnym płomyczkiem.

Czytelnik może obserwować bohaterkę, która wątpi w siebie, popełnia błędy i powoli uczy się rozumieć własną moc. Nie trzeba wcale być obdarzonym specjalnymi zdolnościami, żeby tego rodzaju doświadczenie odnaleźć także wśród wielu młodych odbiorców. Ta uniwersalność przekazu, ale i łatwość z jaką dzieci mogą utożsamić się z bohaterami, jest ogromnym atutem tej pozycji.

Co się dzieje z Lu-Lu i dlaczego króliki kicuśnieją

Równolegle z nauką ognistej magii trwa akcja poszukiwawcza Lu-Lu – postaci, którą czytelnicy mogli poznać już w poprzednich częściach serii. Jej los wciąż pozostaje jedną z największych zagadek całego cyklu.

Jakby tego było mało, w szkole zaczynają dziać się naprawdę dziwne rzeczy. Szkolne króliczki, które do tej pory unikały ludzi, nagle zaczynają wybierać sobie uczniów na towarzyszy. Ich zachowanie wywołuje spore zamieszanie i rodzi kolejne pytania.

Anna Włodarkiewicz bardzo sprytnie splata te wątki z legendami świata Astromagów. Z czasem okazuje się, że zarówno królicza zagadka, jak i zodiakalne moce mają swoje źródło w dawnych historiach krainy. Króliczki odgrywają także znaczącą rolę w wątku Irys.

Historia o odnajdywaniu własnej siły

Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia to opowieść nie tylko o magii i tajemnicach. To przede wszystkim historia o dziewczynce, która nie wierzy w siebie i własne możliwości, tęskni za mamą oraz swoimi kotami, a w jej głowie kłębi się naprawdę sporo pytań. 

Irys posiada niezwykłą moc, ale zanim będzie mogła w pełni z niej skorzystać, musi przejść ważną drogę. Drogę poznawania siebie, oswajania swoich lęków i odkrywania tego, czego naprawdę jest w stanie dokonać. A mogę obiecać, że jej zdolność na pewno Wam się spodoba!

Strona wizualna – widokówka zmieniającej się Wieży

Oprócz niezwykle wciągającej fabułki, sympatycznych bohaterów, których żeby polubić, wystarczy przeczytać kilka rozdziałów – mamy też tutaj do perfekcji dopracowaną stronę wizualną książki. 

Począwszy od wielobarwnych uszlachetnień folią na okładce, po mnóstwo ilustracji Aleksandy Zapotocznej, które w najlepszym stylu oddają nastrój opowieści. I jak zawsze – powtarzające się motywy, bardzo podobna ilustracja na początku każdego rozdziału, ale z ujętą zmianą pory dnia oraz detalami – mistrzostwo!

Dodatki, które rozszerzają uniwersum

Na końcu książki znajdziecie także materiały dodatkowe, które poszerzają wiedzę o świecie Astromagów. Kurier Astromagiczny, legendy, raporty czy notki porządkujące zodiaki i ich żywioły sprawiają, że czytelnik może poczuć się niemal uczestnikiem opisywanych wydarzeń. Takie dodatki to świetny pomysł – pozwalają jeszcze głębiej zanurzyć się w wykreowanym przez autorkę świecie.

Dla kogo jest ta seria i jaki znak zodiaku będzie kolejny

Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia polecam czytelnikom od około 8 roku życia – szczególnie tym, którzy lubią historie o magicznych szkołach, przyjaźni oraz odkrywaniu własnego miejsca na ziemi. 

Już teraz wiadomo, że kolejnym znakiem, który pojawi się w cyklu, będzie Byk. A to oznacza, że wielu młodych czytelników będzie z niecierpliwością czekać na tom poświęcony właśnie ich własnemu znakowi zodiaku. Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie wydawnictwa Kobiece.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada książka Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia?

To trzeci tom serii fantasy dla dzieci autorstwa Anny Włodarkiewicz. Opowiada o uczniach niezwykłej szkoły magii, którzy uczą się korzystać z mocy związanych ze znakami zodiaku.

Kim jest główna bohaterka książki?

Jedną z najważniejszych postaci tej części jest Irys – uczennica spod znaku Barana, która próbuje opanować niebezpieczną moc czar-ognia.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy serii?

Najlepiej czytać książki w kolejności, ponieważ wydarzenia z poprzednich części mają wpływ na rozwój historii i relacje między bohaterami.

Dla jakiego wieku jest książka Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia?

Najlepiej sprawdzi się u czytelników od około 8 roku życia, którzy lubią magiczne przygody i rozbudowane światy fantasy.

Ile tomów ma seria Szkoła Astromagów?

Na razie ukazały się trzy części cyklu, ale wszystko wskazuje na to, że historia będzie rozwijana dalej wraz z kolejnymi znakami zodiaku.

Artykuł Powrót na Górę Astromagów. Recenzja ,,Szkoła Astromagów. Tajniki Ognia” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów
➜ Seria: Roryk. Nieśmiały detektyw
➜ Autor: Oliver Schlick
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Fabuła Porwania córki Króla Sosów

Punktem wyjścia tej historii jest wydarzenie, które tylko z pozoru wygląda jak humorystyczny epizod z życia bohaterów: Matylda zostaje zaproszona na rand… to znaczy musical, przez kolegę poznanego w jednej z poprzednich części serii. Musical nie jest tu jednak przypadkowy – to kulminacja wątku programu telewizyjnego Mordercze żony, który przewijał się przez wszystkie tomy i przez długi czas funkcjonował raczej jako przewrotny motyw poboczny, niż realna oś fabularna.

Tym razem jednak scena teatru zamienia się w miejsce prawdziwego przestępstwa. W trakcie spektaklu dochodzi bowiem do porwania jednej z aktorek – dziewczyny przebranej za pannę młodą. Szybko okazuje się, że ofiara nie jest przypadkową osobą, lecz córką ekscentrycznego milionera znanego jako Król Sosów. Od tego momentu historia nabiera tempa. Na pierwszy plan wysuwa się pełnoprawna intryga, w której stawką są nie tylko pieniądze, ale też bezpieczeństwo, rodzinne relacje czy wizerunek medialny.

Wielki finał serii

Tym, co czyni ten tom naprawdę wyjątkowym, jest jego rola w całym cyklu. Porwanie córki Króla Sosów nie jest po prostu kolejną zagadką – to książka, która świadomie zbiera wszystkie najważniejsze motywy serii i zamienia je w jeden niezwykle ekscytujący, spójny finał. Musical, kulinarny program telewizyjny, powracające postacie, znajome miejsca – wszystko wydaje się być ukłonem autora w stronę czytelników. Dla odbiorcy, który zna wcześniejsze tomy, ten zabieg może być szczególnie satysfakcjonujący. 

Koniecznie sprawdźcie, czy znacie już wszystkie poprzednie części:

• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa zaginionej perły,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun.

Król Sosów – antybohater bez filmowej przemiany

Jednym z najciekawszych i najbardziej zaskakujących elementów tej części jest postać Króla Sosów. W literaturze dziecięcej przyzwyczailiśmy się do schematu, w którym nawet najbardziej problematyczny dorosły przechodzi na końcu symboliczną przemianę – zaczyna rozumieć swoje błędy, okazuje skruchę czy zmienia podejście do rzeczywistości.

Tutaj zdecydowanie tak się nie dzieje. Król Sosów od początku do końca pozostaje bardzo konsekwentną postacią – chłodną, skupioną na pieniądzach, wizerunku oraz całkowitej kontroli. Jego córka jest dla niego bardziej elementem publicznego wizerunku niż realnym  człowiekiem z własnymi aspiracjami i emocjami. Ten brak hollywoodzkiego ,,happy endu” robi ogromne wrażenie – dodaje historii realizmu i pokazuje młodemu czytelnikowi, że świat nie zawsze podporządkowany jest wyidealizowanej moralności.

To bardzo dojrzały zabieg, który sprawia, że ta książka wykracza poza typowy schemat „kryminału dla dzieci” i zaczyna dotykać tematów znacznie poważniejszych: władzy, pieniędzy, relacji opartych na interesie, a nie na bliskości.

Czy to naprawdę ostatni tom serii?

Wszystko wskazuje na to, że Porwanie córki Króla Sosów jest finałową częścią serii Roryk. Nieśmiały detektyw. W internecie nie znalazłam zapowiedzi kolejnych, po tym szóstym tomie cyklu. Co nie znaczy jednak, że w przyszłości sytuacja nie ulegnie zmianie. Być może, pod naporem zachęt czytelników, autor zdecyduje się dopisać jeszcze kolejne opowieści (bardzo na to liczę!).

Seria Roryk. Nieśmiały detektyw pod patronatem Bajkochłonki od 2022 roku

Dla mnie cała ta seria jest nie tylko zbiorem pojedynczych książek, które znalazły na mojej półce stałe miejsce. Roryk. Nieśmiały detektyw od kilku lat funkcjonuje na bajkochlonka.pl jako projekt długofalowy – z recenzjami kolejnych tomów, powrotami do wcześniejszych części i naturalnym śledzeniem rozwoju bohaterów. 

Dobrze pamiętam wcześniejsze zagadki, ulubione motywy, czy drobne ,,smaczki” ukrywające się w poprzednich tomach – i widzę, jak autor świadomie, w niezwykle angażujący sposób, prowadzi przez nie czytelnika. Ten wieloletni, bo od 2022 roku, patronat czytelniczy napawa mnie dumą, ale i przekonaniem, że niewielkie jest takich serii jak ta – którą mogę rekomendować odbiorcom niemal w każdym wieku.

Dlaczego ta seria spodoba się czytelnikom?

Cały cykl o Roryku od samego początku opowiadał o czymś więcej niż tylko rozwiązywanie zagadek. To seria o:

• wierze we własne możliwości,
• ufaniu intuicji,
• uważności na szczegóły i umiejętności wyłapywania detali,
• akceptowaniu własnych ograniczeń,
• budowaniu relacji pomimo nieśmiałości.

Polecam ją wszystkim – łącznie z Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów – powyżej 9. roku życia. Jestem przekonana, że dla każdego (młodszego czy starszego) będzie to niezwykle emocjonująca lektura. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Porwanie córki Króla Sosów to ostatni tom serii?

Tak, wszystko wskazuje na to, że jest to finałowa część cyklu Roryk. Nieśmiały detektyw.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy?

Nie jest to obowiązkowe, ale zdecydowanie potęguje przyjemność z lektury.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Dla dzieci od około 9 roku życia.

Czy to bardziej kryminał czy powieść humorystyczna?

To pełnoprawny kryminał z bardzo wyraźnym, charakterystycznym humorem.

Artykuł Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów – recenzja ostatniego tomu kultowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Przetrwać w kosmosie. Książka i gra w jednym
➜ Autor: Gilles Sparrow
➜ Ilustracje: R. Fresson
➜ Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
➜ Wydawnictwo: HarperKids Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Misja na Marsa

Przetrwać w kosmosie. Książka i gra w jednym autorstwa Gilesa Sparrowa to pozycja, w której nie odczytujesz fabuły z pozycji biernego odbiorcy, ale wciągasz się w wir fabuły, bo akcja dzieje się z Twoim udziałem. Jeśli znasz już Przetrwać w dżungli – znasz też zasady gry. Mechanika jest podobna, ale sceneria – tym razem kosmiczna – to coś zupełnie nowego. Tu nie chodzi tylko o orientację w terenie czy unikanie zagrożeń natury, lecz o przetrwanie w środowisku absolutnie nieprzyjaznym człowiekowi, gdzie każda decyzja ma swoje konsekwencje.

Książka i gra w jednym – jak działa Przetrwać w kosmosie?

Podstawą konstrukcji tej książki jest mechanizm wyboru i losowości. Czytelnik wciela się w młodego bohatera misji kosmicznej, który musi podejmować decyzje w obliczu awarii, nieznanych zjawisk, problemów technicznych i zagrożeń wynikających z samej natury kosmosu. Każdy wybór odsyła do innej strony, a kluczowym elementem zabawy jest spinner – obrotowa tarcza dołączona do książki, którą kręci się w określonych momentach, by zweryfikować, czy dana akcja zakończy się sukcesem.

To rozwiązanie sprawdza się znakomicie z kilku powodów. Po pierwsze, wprowadza element napięcia znany z gier planszowych i RPG. Po drugie, odciąża dziecko z konieczności „liczenia punktów” czy zapamiętywania skomplikowanych zasad. Po trzecie, wreszcie – sprawia, że każda rozgrywka może potoczyć się inaczej, nawet jeśli czytamy tę samą książkę kolejny raz z rzędu (a na pojedynczej lekturze na pewno się nie skończy!).

Kosmos jako przestrzeń narracyjna

Giles Sparrow nie osadza akcji w kosmosie, tylko ze względu na efektowny motyw znany w literaturze. To przestrzeń, która narzuca konkretne ograniczenia: brak tlenu, niewielkie zasoby, ogromne odległości, całkowita zależność od technologii. W książce pojawiają się wątki związane z realnymi wyzwaniami misji kosmicznych: awarie statku, zarządzanie energią, podejmowanie decyzji pod presją czasu, a także odpowiedzialność za powodzenie całej wyprawy.

To ważne, bo dzięki temu Przetrwać w kosmosie nie jest tylko emocjonującą zabawą, ale też punktem wyjścia do rozmów o nauce i eksploracji. Wiedza nie jest tu podana w sposób akademicki – ona wynika z sytuacji, w których dziecko samo musi się odnaleźć.

Dla kogo jest ta książka-gra?

Podobnie jak Przetrwać w dżungli, kosmiczna odsłona serii najlepiej sprawdzi się u czytelników, którzy:

• lubią interaktywne formy czytania,
• są ciekawi świata i nowych technologii,
• dobrze odnajdują się w zadaniach z problemami do rozwiązania,
• lubią podejmować decyzje i obserwować ich skutki.

To propozycja raczej dla dzieci w wieku szkolnym (ok. 8–11 lat), choć wiele zależy od indywidualnych predyspozycji. Wspólne czytanie z dorosłym także ma tu sens – zwłaszcza jeśli potraktujemy książkę jako rodzaj narracyjnej gry rodzinnej.

Dlaczego takie książki są dziś potrzebne?

Książka i gra w jednym to nie chwyt marketingowy, lecz odpowiedź na realne potrzeby młodych czytelników. Dzieci przyzwyczajone do interakcji, wyborów i dynamicznych narracji w grach komputerowych potrzebują podobnego zaangażowania także w kontakcie z książką. Przetrwać w kosmosie pokazuje, że literatura może za tymi potrzebami z powodzeniem nadążyć (miałam nawet kiedyś na ten temat prelekcję podczas Festiwalu Literackiego ,,Łączy nas bajka” w Rzeszowie).

To książka, która:

• uczy odpowiedzialności za decyzje,
• rozwija logiczne myślenie,
• zachęca do wielokrotnego czytania,
• pokazuje, że czytanie może być przygodą w pełnym tego słowa znaczeniu.

Sprawdzajcie dostępność Przetrwać w kosmosie. Książka i gra w jednym na stronie wydawnictwa HarperCollins Polska. Książka dostępna jest tylko w księgarniach Empik.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Na czym polega książka Przetrwać w kosmosie?

To książka-gra, w której czytelnik wciela się w uczestnika misji kosmicznej i sam decyduje o przebiegu fabuły. Wybory prowadzą do różnych stron, a o powodzeniu niektórych działań decyduje spinner, który wprowadza element losowości i napięcia.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Przetrwać w kosmosie?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku około 8–11 lat. Młodsze dzieci mogą korzystać z książki wspólnie z dorosłym, starsze bez problemu poradzą sobie samodzielnie.

Czym różni się Przetrwać w kosmosie od klasycznej książki przygodowej?

W klasycznej książce fabuła jest stała, a czytelnik tylko ją śledzi. W Przetrwać w kosmosie to czytelnik wpływa na bieg wydarzeń, podejmuje decyzje i ponosi ich konsekwencje – podobnie jak w grze.

Jaką rolę pełni spinner w książce?

Spinner zastępuje kostkę lub system punktów. Służy do sprawdzania, czy dana akcja się powiedzie, co wpływa na emocje i sprawia, że książka działa jak pełnoprawna gra narracyjna.

Czy książka ma walory edukacyjne?

Tak. Oprócz fabuły przygodowej książka wprowadza zagadnienia związane z kosmosem, misjami kosmicznymi, technologią, odpowiedzialnością za podejmowane decyzje.

Czy Przetrwać w kosmosie to kontynuacja Przetrwać w dżungli?

To osobny tytuł w tej samej koncepcji książki-gry. Mechanika jest podobna, ale sceneria i rodzaj wyzwań są inne.

Czy to dobra książka dla dzieci, które niechętnie czytają?

Tak, forma książki-gry często bardzo dobrze trafia do dzieci, które wolą aktywność i interakcję niż linearne czytanie. Spinner, wybory i zmienność fabuły skutecznie podnoszą motywację do sięgania po tę książkę.

Artykuł Przetrwać w kosmosie – recenzja książki-gry, w której kręcisz spinnerem pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy piszę tę recenzję, na zewnątrz jest -10 stopni Celsjusza, a według kilku poczytnych portali informacyjnych, padł właśnie rekord zimna w Polsce (-41 stopni Celsjusza). Jeżeli więc kiedykolwiek pomyślicie, że ciekawostki zebrane w najnowszym tomie survivalowej serii dla dzieci oraz młodzieży wam się nie przydadzą – sprawdzajcie zawsze dokładnie prognozę pogody

Książki dla dzieci o survivalu

Przemysław Jakóbczyk w czwartej już i niestety ostatniej części cyklu przygodowego Księga samodzielności, zabiera czytelników do północnego stanu USA, gdzie główna bohaterka ma spotkać się ze swoją przyjaciółką Mali.

Jeżeli nie znacie jeszcze poprzednich tomów serii, możecie sprawdzić co pisałam na ich temat tutaj:

• Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie,
• Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2,
• Księga samodzielności, czyli Zuza w Krainie Kangurów. Tom 3.

W najnowszej książce Księga samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska. Tom 4, autor ponownie przeplata wątki fabularne z bardzo konkretną wiedzą dotyczącą przetrwania w ekstremalnym środowisku. 

Survivalowy podręcznik – co trzeba wiedzieć, żeby przetrwać

Przemysław Jakóbczyk jest zresztą założycielem i szkoleniowcem w Akademii Samodzielności – organizacji, która edukuje dzieci oraz młodzież, uwrażliwiając je na potencjalne zagrożenia, przekazując techniki przetrwania czy współpracy w grupie.

Jest to odpowiedni człowiek, który całą swoją wiedzę i doświadczenie mógłby zawrzeć w formie pokaźnego podręcznika… och, chwila! Tak się składa, że wraz z finalnym, czwartym tomem Księgi samodzielności, ukazał się również bonus.

Survival z Zuzą, czyli przetrwaj w każdych warunkach to kilkudziesięciostronicowa pozycja będąca podsumowaniem wszystkich przygód tytułowej bohaterki. Znajdziecie tu wyszczególnione rozmaite wskazówki, z dokładnymi opisami technik oraz trików, które warto stosować w okolicznościach zagrażających zdrowiu lub życiu.

Warto jednak czytać je razem z pozostałymi książkami serii, gdzie dostajemy jeszcze szerszy kontekst ich zastosowań. W Survival z Zuzą, czyli przetrwaj w każdych warunkach znajdziecie informacje dotyczące m.in.:

• jak przygotować ognisko w różnych okolicznościach,
• jak rozpoznać Północ,
• w jaki sposób skutecznie zatamować krew,
• jak zachować się w przypadku spotkania z niedźwiedziem,
• jak zbudować rakiety śnieżne,
• oraz wiele, wiele innych.

Przygoda na Alasce

Chłopiec miał świadomość skali trudności, jaka przed nim stała. Sytuacje, które dotąd przeżył z Zuzą w Malezji i Australii, z perspektywy czasu wydały się niczym w porównaniu do tego, co czekało ich teraz.

Przemysław Jakóbczyk, Księga Samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska, Rozdział VI, str. 40

W Księga samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska. Tom 4 15-latka dociera na lotnisko w Kanadzie, skąd ma mieć przesiadkę do Anchorage – największego miasta Alaski. Niestety, ze względu na złe warunki pogodowe lot zostaje odwołany.

Zdani na samych siebie

Razem ze swoją przyjaciółką, która czeka na Zuzę na hali przylotów, a także przyjacielem z poprzednich przygód – czekają na zorganizowany transport samochodowy. Umówiony pojazd jednak nie dociera, ale przypadkowo spotkani podróżnicy (w tym Polka) oferują, że pomogą im dotrzeć do celu.

Kiedy Zuza zaczyna czuć, że popełnili błąd zgadzając się na tę podwózkę, a później jeden z bohaterów jest świadkiem podejrzanej rozmowy – dzieci wiedzą, że teraz są zdane tylko na samych siebie. Bez działających telefonów, w samym sercu alaskańskiej pustki, muszą zrobić wszystko, żeby przetrwać.

Dla kogo jest ta książka?

Kojarzycie filmy Oszukać przeznaczenie? Można mieć wrażenie, że Zuza z jednej strony mocno podpadła losowi, bo ten nie szczędzi jej w kwestii pecha, ale i dziewczyna ma nieograniczone zasoby szczęścia, bo zawsze udaje jej się wyjść z każdej sytuacji bez szwanku (naturalnie dzięki doświadczeniu oraz zgromadzonej wiedzy).

W Księga samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska poczujecie się trochę jakbyście oglądali naprawdę dobry film sensacyjny. Choć pojedyncze wątki być może nieco naginają się fabule żeby wzbudzić w czytelniku więcej emocji, to jednak wszystkie kwestie związane z surwiwalem są sprawdzone oraz godne naśladowania (oczywiście, w konkretnych sytuacjach).

Polecam nie tylko czwarty tom serii, ale cały cykl Księgi samodzielności ciekawym świata dzieciom oraz ich rodzicom. To sprawnie napisane, ekscytujące opowieści, do których z przyjemnością często będziecie wracać. Dla odbiorców powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawcy: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/1_8_ksiazki-o-samodzielnosci.html

Artykuł Księga samodzielności – nowy tom i podręcznik survivalu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Prawdopodobnie słyszeliście już w swoim życiu o Jamiem Oliverze. To jedna z najsłynniejszych osób, która zajmuje się szeroko pojętym gotowaniem, ma swoje programy telewizyjne oraz jest autorem mnóstwa książek o dobrym jedzeniu.

Tajemnicze przejście w lesie

Myślę jednak, że jednocześnie zaskoczy Was fakt, że Jamie Oliver całkiem niedawno postanowił taże… napisać książkę dla dzieci! Jak mu się to udało? Czy znajdziecie w niej nawiązania do pasji autora? I w jaki sposób przemycił w niej swoją historię?

,,Olbrzymia przygoda Billy’ego” to początek ekscytującej, fantastycznej powieści dla dzieci, która opowiada o grupie młodych przyjaciół oraz ich niezwykłym odkryciu. Tytułowy Billy wraz z rówieśnikami – Anią, Jimmym oraz Andym odnajdują przejście w lesie… do alternatywnej rzeczywistości! Jakie tajemnice się tam kryją? I dlaczego nawet najbardziej niepozorny ,,talent” może się przydać w najmniej spodziewanym momencie?

Wyobraźcie sobie, że las obok którego mieszkacie całe życie, skrywa sekrety, o których nikt (lub prawie nikt) nie ma pojęcia. Wiedzieni chęcią przygody, postanawiacie wyruszyć dostrzeżoną pod stopami ścieżką. Na początku swojej drogi nawet się nie spodziewają, kogo poznają w głębi lasu.

Jak przekonać dzieci do zdrowego jedzenia?

Billy mieszka z rodzicami na piętrze budynku, w którym znajduje się pub o nazwie Zielony Olbrzym. Zarówno jego mama, tata jak i dziadek uwielbiają gotować i ciągle rozpieszczają go jakimiś smakołykami. Sam chłopak potrafi docenić wartość jedzenia – i możecie być pewni, że w książce ,,Olbrzymia przygoda Billy’ego” ma to duże znaczenia! 

Sama byłam bardzo zaskoczona tym, w jaki sposób autor podszedł do niektórych tematów. Jamie Oliver przemyca bowiem w tej książce takie wątki jak:

• troska o środowisko,
• ograniczenie spożycia mięsa,
• zdrowe jedzenie.

No dobrze, co do ostatniego punktu można było się tego domyślić. Ogólnie podczas lektury zobaczycie, że autor namawia młodych czytelników do sięgania po potrawy, których przygotowanie zajmuje może nieco więcej czasu – ale są nieporównywalnie smaczniejsze i zdrowsze. Na końcu książki (jak i w jej treści) znajdziecie nawet kilka przepisów.

Książka dla dzieci od Jamiego Olivera

Z jednej więc strony mamy fabularną, pełną akcji opowieść o przyjaźni, odkrywaniu własnych talentów (nawet, jeżeli są to… hiper śmierdzące bąki!), chęci niesienia pomocy innym i odwadze. A z drugiej – niezwykle wartościowy tekst dotyczący właściwego podejścia do życia, ale także nie oceniania innych, kiedy ich nie znamy czy nawet znęcania się nad słabszymi.

Można pomyśleć, że ,,Olbrzymia przygoda Billy’ego” jest więc takim kociołkiem pełnym rozmaitych pomysłów, które autor chciał zawrzeć w jednym tytule. Mogło się to absolutnie nie udać i skończyć katastrofą… ale jednak wszystko tutaj zadziałało!

Choć mamy magiczne, latające duszki, wymyślone przez autora, śmierdzące stworki oraz tę zupełnie oderwaną od poprzednich rzeczywistość szkolną, domową czy związaną z rodzicami – całość jest niczym wielobarwne puzzle, które składają się w jeden, spójny obrazek.

Muszę przyznać, że z ogromną ciekawością będę wypatrywać kolejnych części tej fantastycznej serii! ,,Olbrzymia przygoda Billy’ego” to książka, którą polecam czytelnikom powyżej 8 roku życia.

Link do książki: https://bit.ly/olbrzymia-przygoda-billyego

Artykuł Olbrzymia przygoda Billy’ego – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Z nieukrywanym entuzjazmem powracam do serii ,,Księga samodzielności”, która niczym amerykańskie kino akcji, dostarcza emocji w każdym rozdziale powieści!

Do tej pory ukazały się:

• Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie. Tom 1,
• Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2.

Fundacja Akademia Samodzielności

Najnowsza część – ,,Księga samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów. Tom 3” zabiera czytelników do Australii. Tytułowej bohaterce wreszcie udaje się dotrzeć na konkurs młodych, pisarskich talentów i teraz ma już tylko nadzieję na wylegiwanie się na złotych plażach i picie zimnych napojów w cieniu parasola. Zarówno Zuza oraz jej nowi przyjaciele zupełnie nie spodziewają się, jakie atrakcje zaplanował dla nich autor książki.

Pomysłodawcą serii oraz autorem tekstów jest Przemysław Jakóbczyk, który – można powiedzieć – na survivalu zjadł już zęby. Jakóbczyk to założyciel Fundacji Akademii Samodzielności, w ramach której prowadzone są zajęcia w szkole przetrwania. W książce doskonale widać rozległą wiedzę autora, który łącząc fabułę z garścią praktycznych informacji, doskonale potrafi przekazać przydatną znajomość różnych, ciekawych technik.

Książka dla dzieci niczym emocjonujący film akcji

Trzeci tom serii kolejny raz jest mieszanką różnych wypadków, których wystąpienie (w krótkim odstępie czasu) na szczęście uznaje się za dość rzadkie. Nie znaczy to jednak, że kiedyś nie możemy być świadkami takich wydarzeń, które będą wymagały od nas odpowiedniego zachowania i szybkiej reakcji.

W ,,Księdze samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów” bohaterowie będą mieć do czynienia z:

• niebezpiecznym i niezidentyfikowanym ładunkiem odnalezionym na przystanku,
• nagłym pogorszeniem zdrowia dorosłego i potrzebą udzielenia mu podstawowej pomocy,
• trąbą powietrzną,
• brakiem pitnej wody,
• poważnym zranieniem w rękę,
• kleszczem,
• przegrzaniem z powodu zbyt intensywnego słońca.

Blaski (i cienie) Australii

Autor buduje emocjonującą fabułę, nie pozwalając nawet na chwilę oderwać się od książki. Przy okazji podkreśla jak istotne jest odpowiednie nastawienie w chwilach, które wydają się trudne. Okazuje się, że pozytywna motywacja oraz optymistyczne myślenie może uratować nawet życie.

Zuza, która jest zaznajomiona nie tylko z technikami przetrwania, ale i z survivalowym sprzętem, uczy czytelników o czym należy pamiętać w sytuacjach zagrażających zdrowiu. Dużą wartością dodaną są też oczywiście liczne wzmianki o australijskiej faunie czy chociażby – najbardziej popularnych miejscach w tym kraju. Aż miło przenieść się na chwilę w tamte strony – szczególnie, że czytając książkę, jesteśmy daleko od tych wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw.

Ucząc się z Zuzą

,,Księga samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów” choć z jednej strony jest niezwykle autentyczna (np. kiedy autor nie tłumaczy angielskojęzycznych wstawek bohaterów, czego jestem fanką), to z drugiej na szczęście istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że te wszystkie niebezpieczeństwa mogą przytrafić się jednej osobie.

Ucząc się jednak z Zuzą możemy być pewni, że nic nie zaskoczy nas w ekstremalnych sytuacjach! Polecam tę serię dzieciom powyżej 9 roku życia. Książka będzie świetną lekturą na wakacje.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/

Artykuł Księga samodzielności, czyli Zuza w Krainie Kangurów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak miło jest powrócić do świata dwójki bardzo nietypowych lokatorów! ,,Skunks i borsuk” to seria książek autorki Amy Timberlake z ilustracjami słynnego Jona Klassena. Artystę możecie kojarzyć z takiej pozycji jak np. ,,O! Kapelusz!”.

Książkę ,,Skunks i borsuk”, która nakładem Wydawnictwa Mamania ukazała się w 2021 roku, uwzględniłam w 10 najlepszych książkach dla dzieci 2021. Czy kontynuacja dorównuje swojej poprzedniczce?

PRZERWANA PRENUMERATA MAGAZYNU KSIĄŻEK

W ,,Miejsce jest oznaczone jajkiem” wszystko zaczyna się od pechowej prenumeraty, a w zasadzie pewnej nieprzyjemności, która spotyka skunksa. Jest on wielkim miłośnikiem nie tylko smacznej kuchni, ale i przy okazji cechuje się słabością do dobrej literatury. 

Kiedy okazuje się, że jego niedzielny, ulubiony dodatek nie będzie do niego docierał, a tym samym – że weekend nie będzie sprawiał mu tyle przyjemności, co dotychczas, postanawia namówić swojego przyjaciela borsuka na wyprawę do lasu.

BORSUCZY KAMIEŃ MILOWY

Jak już wiecie z poprzedniej historii, borsuk jest gemmologiem, czyli zawodowo zajmuje się badaniem skał i minerałów. Mam wrażenie, że w drugim tomie poświęcono znacznie więcej miejsca, na wytłumaczenie rozmaitych zawiłości tej profesji (co mnie oczywiście bardzo cieszy). W ,,Miejsce jest oznaczone jajkiem” czytelnicy dowiadują się, w jaki sposób rozpoczął swoją karierą oraz co miało na to bezpośredni wpływ.

Borsuk zgadza się z radością wyruszyć ze skunksem na wyprawę, bo ma w tym swój ważny cel. Zależy mu przede wszystkim na odnalezieniu pięknego agatu, którym mógłby nie tylko uzupełnić prywatną kolekcję, ale dodatkowo – zapełnić lukę po dawno utraconym skarbie.

CZEGO NALEŻY SPODZIEWAĆ SIĘ PO DRUGIM TOMIE?

Nie chciałabym zdradzać za dużo fabuły, żeby nie uprzedzić o wielu niespodziankach, które przygotowała w tej części autorka. Warto jednak wiedzieć, że o ile akcja pierwszego tomu rozgrywała się przede wszystkim w domu, nowe przygody mają miejsce w plenerze. 

W ,,Miejsce jest oznaczone jajkiem” pojawiają się starzy przyjaciele oraz bohaterowie ze ,,Skunksa i borsuka”, nie zabraknie jednak zupełnie świeżych twarzy (nawet tych najmniej prawdopodobnych!). Trzeba liczyć się również z tym, że w domku dwóch przyjaciół… pojawią się wkrótce kolejni lokatorzy!

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

W mojej opinii, drugi tom jest nieco bardziej chaotyczny od pierwszego, dlatego moja recenzja nie jest aż tak entuzjastyczna, jak ta poprzednia. Zdecydowanie jednak to wciąż niezwykle wartościowa i ciekawa lektura, która oferuje przyjemną przygodę oraz przekrój interesujących ludzko-zwierzęcych zachowań.

Polecam ją wszystkim czytelnikom powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-943-Miejsce-jest-oznaczone-jajkiem-Skunks-i-Borsuk-2.html

Artykuł Miejsce jest oznaczone jajkiem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.