A jednak, Helen Mortimer zrobiła. Ukochane baśnie. Opowieści dla kogoś wyjątkowego, ukazały się w Polsce nakładem Wydawnictwa Heritage by Levyz. Mamy tu do czynienia z klasycznymi historiami opowiedzianymi na nowo, ale bez przenoszenia ich do współczesnego świata technologii czy futurystycznych miast. Mortimer uwspółcześnia je przede wszystkim w języku, sposobie przedstawiania relacji oraz wrażliwości na kwestie, do których dawniej podchodzono nieco inaczej.

➜ Tytuł: Ukochane baśnie
➜ Adaptacja: Helen Mortimer
➜ Zdjęcia, ilustracje: Lars Van De Goor, Gabriella Barouch
➜ Tłumaczenie: Maria Kabat-Krzosek
➜ Wydawnictwo: Levyz, Heritage by Levyz
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czy klasyczne baśnie trzeba zmieniać?

Na pewno można, przecież robiono to od zawsze. Baśnie wyrosły przecież z tradycji ustnej, były przekazywane z pokolenia na pokolenie, przekształcane, skracane, rozwijane i dostosowywane do odbiorców. Nie stanowiły też początkowo osobnej kategorii literatury przeznaczonej wyłącznie dla dzieci. 

Historie, które dziś kojarzymy przede wszystkim z dzieciństwem, funkcjonowały w kulturze znacznie szerzej i dopiero z czasem zostały złagodzone, uporządkowane oraz dostosowane do młodszych słuchaczy.

Dlatego w przypadku Ukochanych baśni warto postawić bardziej precyzyjne pytanie: jak zmieniać baśnie, żeby zachować ich rdzeń i charakter, a jednocześnie dostosować do współczesnych realiów. Helen Mortimer nie wywraca baśniowego świata do góry nogami. Czasami zmiany są kosmetyczne, ale okazują się zaskakująco znaczące dla całego odbioru historii. Morały pozostają właściwie te same, tylko zmieniają się szczegóły.

Jaś i Małgosia nadal przekonują się, jak zgubne może być bezgraniczne zaufanie do nieznajomych i przyjmowanie od nich słodyczy. Z kolei Brzydkie Kaczątko niezmiennie pozostaje opowieścią o krzywdzie wynikającej z oceniania innych przez pryzmat wyglądu, pochodzenia czy wizualnych różnic. 

Autorka poddaje raczej pod rozważanie, które elementy są zbędne w tych opowieściach.

Zła macocha nie jest konieczna

Jedną z najbardziej widocznych zmian jest odejście od figury bezwzględnej matki lub złej macochy. Ten zabieg wydaje mi się szczególnie sensowny, bo stereotyp złośliwej macochy jest jednym z najbardziej uporczywych baśniowych schematów, który dawno wyszedł poza ramy opowieści. 

Kobiety funkcjonujące w roli macoch nadal mierzą się z kulturowymi wyobrażeniami utrwalanymi między innymi właśnie przez baśnie. Tymczasem dla wielu współczesnych dzieci rodzina patchworkowa jest naturalną częścią ich życia. Nie widzę więc powodu, dla którego pojawienie się nowej partnerki ojca miałoby automatycznie oznaczać, że w historii potrzebna jest antagonistka.

Najlepiej widać to w Jasiu i Małgosi, ale także w Kopciuszku. W tej wersji nie ma macochy, są natomiast starsze siostry, ich zazdrość, pomiatanie młodszą dziewczyną oraz bierność samego Kopciuszka, który przez długi czas pozwala innym przypisywać sobie określoną rolę. Dzięki temu historia zaczyna opowiadać również o stawianiu granic, odnajdywaniu własnej wartości i wychodzeniu z pozycji osoby, która przyjmuje każdą narzuconą jej łatkę.

Co równie ciekawe – nie ma tutaj ślubu. Kopciuszek spotyka księcia, bohaterowie ponownie się odnajdują, ale szczęśliwe zakończenie nie sprowadza się do tego, że dziewczyna staje się czyjąś żoną. Baśń niczego przez to nie traci. Wręcz przeciwnie, jej finał staje się mniej oczywisty i nie sprowadza całej przemiany bohaterki wyłącznie do znalezienia sobie odpowiedniego mężczyzny.

Królowa Śniegu prawie bez Królowej Śniegu

Musicie mieć na uwadze, że Ukochane baśnie to skrótowe przedstawienia znanych historii. Najbardziej widać to w Królowej Śniegu, co zresztą trudno uznać za zaskoczenie. Oryginalna baśń Hansa Christiana Andersena jest długa, rozbudowana i składa się z siedmiu części, więc zmieszczenie jej na kilku rozkładówkach wymagało wyjątkowo mocnej selekcji.

Efekt jest jednak interesujący, bo tytułowa Królowa Śniegu niemal znika z tej baśni. Przestaje dominować nad opowieścią jako wielka antagonistka, której należy się bać, a na pierwszy plan zdecydowanie mocniej wysuwa się Gerda. Dzięki temu można skupić się na jej determinacji, odwadze oraz uporze w poszukiwaniu Kaja. Choć tytuł pozostaje ten sam, to już nie jest opowieść o groźnej Królowej Śniegu, ale historia o dziewczynce gotowej poświęcić bardzo wiele, by odnaleźć kogoś bliskiego.

Tego typu skróty mają oczywiście swoją cenę. Osoba przywiązana do pełnych, literackich wersji baśni Andersena dostrzeże, że sporo tutaj pominięto. Trzeba jednak pamiętać, że Ukochane baśnie nie zastępują oryginałów. To raczej pierwsze spotkanie z klasyką albo propozycja dla dzieci, dla których te bardziej rozbudowane wersje okazały się mało przystępne.

Czerwony Kapturek i fatalny PR wilków

Najbardziej urocza jest dla mnie bohaterka z Czerwonego Kapturka. Burza loków może zwiastować, że będziemy mieć tu do czynienia z bardziej asertywną odtwórczynią głównej roli niż dotychczas. Podobnie jednak jak w Jasiu i Małgosi, czytelnie wybrzmiewa ostrzeżenie przed nadmiernym zaufaniem do nieznajomych. Pojawia się równocześnie też drugi, wyjątkowo aktualny morał: obcym osobom nie należy zdradzać wszystkiego o sobie, swoich planach i miejscu, do którego właśnie zmierzamy.

Nie wiem tylko, dlaczego kolejne pokolenia autorów tak bardzo upierają się przy wilku. Czerwony Kapturek od setek lat robi prawdziwym wilkom wyjątkowo zły pijar i naprawdę nic by się nie stało, gdyby któregoś dnia zastąpił go po prostu jakiś potwór.

Spojler będzie jednak uspokajający: nikt nie zjada tutaj ani babci, ani Czerwonego Kapturka. Dziewczynka nie zostaje też sprowadzona do roli bezradnej ofiary oczekującej na ratunek, tylko sama bierze sprawy we własne ręce.

Podobnie potraktowano Śpiącą Królewnę. I tak, oczywiście – nie ma całowania śpiącej dziewczyny bez jej zgody. To przykład niewielkiej, ale znaczącej zmiany, bo właściwie cały fundament opowieści może pozostać nienaruszony bez romantyzowania pocałunku złożonego osobie, która nawet nie wie, że jest całowana.

Zresztą sama potrzeba pilnowania jednej „prawdziwej” wersji baśni jest trochę przewrotna. Śpiąca Królewna, podobnie jak wiele innych klasycznych historii, funkcjonowała w różnych wariantach, które na przestrzeni wieków znacznie się od siebie różniły. Mortimer robi więc w gruncie rzeczy to samo, co kolejni opowiadacze przed nią – dostosowuje znaną historię do odbiorców żyjących w innych czasach.

Baśnie, które wyrastają z natury

Ukochane baśnie mają jeszcze jeden, bardzo mocny wyróżnik – warstwę wizualną. Przyjrzyjcie się ilustracjom naprawdę uważnie i wytężcie wzrok, bo część tego, co widzicie, wcale nie została narysowana.

Podstawę wielu rozkładówek stanowią fotografie Larsa van de Goora, do których Gabriella Barouch dorysowała bohaterów oraz elementy baśniowej scenografii. To koncepcja polegająca na połączeniu fotografii prawdziwego świata z ilustracją.

Wybór Larsa van de Goora nie jest przypadkowy. Holenderski fotograf od lat fotografuje lasy i drzewa w taki sposób, że rzeczywisty krajobraz zaczyna przypominać miejsce istniejące gdzieś pomiędzy naturą a baśniową krainą. 

Ten pomysł jest mi wyjątkowo bliski, bo sama wpadłam na podobny kilka lat temu przy pracy nad Uliczką Siedmiu Mikołajów. Fotografię można potraktować jak gotową scenę, a później wprowadzić do niej bohaterów i elementy, których nigdy naprawdę tam nie było. Efekt bywa niezwykle sugestywny.

W Ukochanych baśniach sprawdza się idealnie. Las jest nie tylko dekoracją, ale staje się prawdziwą przestrzenią, z której te historie wyrastają – trudno bowiem o bardziej naturalne środowisko dla baśni. To przecież właśnie ciemne ścieżki, drzewa, polany, skalne zakamarki czy światło przebijające przez korony od zawsze tworzyły ich najbardziej charakterystyczną scenografię.

Z kolei Gabriella Barouch gościła już na mojej stronie przy okazji książki Może Kobiego Yamady, a jej zachwycające, bardzo szczegółowe ilustracje trudno pomylić z pracami kogoś innego. 

Ukochane baśnie jako trafiony pomysł na prezent

Nie sposób pominąć również samego wydania. Duży format, płócienny grzbiet przechodzący na okładkę, bardzo dużo uszlachetnień złotą folią i cudowna retro wyklejka w romby sprawiają, że jest to jedna z tych książek, które od pierwszego spojrzenia wyglądają jak gotowy pomysł na prezent.

Na szczęście nie kończy się wyłącznie na efektownym opakowaniu. Za piękną formą stoi konkretny pomysł na klasykę i próba odpowiedzi na pytanie, które wraca właściwie przy każdej współczesnej reinterpretacji: czy stare baśnie należy zostawić dokładnie takimi, jakimi je pamiętamy, czy jednak można pozwolić autorom na lekkie modyfikacje?

Po lekturze Ukochanych baśni coraz bardziej skłaniam się ku temu drugiemu rozwiązaniu. Kopciuszek wciąż zachowuje cechy Kopciuszka – tyle że bez organizowanego w pośpiechu wesela, Śpiąca Królewna zostaje obudzona delikatnym dotknięciem ramienia, a zła macocha znika na rzecz kochających, tęskniących za dziećmi rodziców.

Baśnie przetrwały setki lat nie dlatego, że z oddaniem powtarzano ich pierwotne wersje co do słowa. Przetrwały właśnie dlatego, że kolejne pokolenia opowiadały je po swojemu. Ukochane baśnie nie zastępują dawnych wersji lubianych historii, ale pozwalają spojrzeć na nie z perspektywy dzieci wychowywanych dzisiaj. Polecam je odbiorcą powyżej 4 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Levyz.

FAQ – Ukochane baśnie

O czym jest książka Ukochane baśnie?

Ukochane baśnie Helen Mortimer to zbiór ośmiu klasycznych opowieści przedstawionych w skróconych i nieco uwspółcześnionych wersjach.

Jakie baśnie znajdują się w książce Ukochane baśnie?

W zbiorze znalazło się osiem historii: Czerwony Kapturek, Śpiąca Królewna, Brzydkie Kaczątko, Jaś i Małgosia, Kopciuszek, Królowa Śniegu, Roszpunka oraz Żabi Król.

Czym Ukochane baśnie różnią się od klasycznych wersji?

Helen Mortimer zachowuje najważniejsze motywy i morały znanych historii, ale zmienia niektóre elementy zgodnie ze współczesną wrażliwością. W jej wersjach nie ma m.in. pocałunku Śpiącej Królewny bez jej zgody, Kopciuszek nie musi brać ślubu, a stereotyp złej macochy przestaje być niezbędnym elementem opowieści.

Kto zilustrował książkę Ukochane baśnie?

Warstwa wizualna książki powstała dzięki współpracy fotografa Larsa van de Goora i ilustratorki Gabrielli Barouch. Fotografie prawdziwych lasów i krajobrazów połączono z dorysowanymi bohaterami oraz baśniowymi elementami, dzięki czemu ilustracje znajdują się na granicy fotografii i malarstwa.

Czy Ukochane baśnie nadają się na pierwsze spotkanie dziecka z klasycznymi baśniami?

Tak. Historie są mocno skrócone, pozbawione części najbardziej drastycznych elementów i opowiedziane przystępnym językiem, dlatego mogą być dobrym wprowadzeniem do klasycznych baśni. Nie zastępują jednak pełnych tekstów Andersena czy braci Grimm, po które warto sięgnąć później.

Czy Ukochane baśnie są dobrym pomysłem na prezent?

Tak, również ze względu na efektowne wydanie: duży format, płócienny grzbiet, złote uszlachetnienia, dekoracyjną wyklejkę oraz niezwykłe połączenie fotografii z ilustracją. To książka, która może zainteresować zarówno dziecko, jak i dorosłego oglądającego ją razem z nim.

Artykuł Czy klasyczne baśnie warto opowiadać na nowo? Recenzja „Ukochanych baśni” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Dokładnie tak zrobiła bohaterka urokliwej i humorystycznej książki Mój pies i ja Luki Tortolini z ilustracjami Felicity Sali. Wystarczy rzucić okiem na okładkę, żeby bardzo szybko uświadomić sobie, że coś tu – kolokwialnie mówiąc – nie gra.

Choć tytuł przekonuje, że to książka z psem w fabule, na ilustracjach zdecydowanie nie widać psa. Może jednak jakaś niespodzianka czeka na nas po zagłębieniu się w historię?

➜ Tytuł: Mój pies i ja
➜ Autor: Luca Tortolini
➜ Ilustracje: Felicita Sala
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Widnokrąg
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pies, którego widzi tylko dziewczynka

Nie będę trzymać Was w niepewności i od razu zdradzę, że właśnie tak jest. Fabuła wzbogacona została kilkoma niespodziewanymi zwrotami akcji, które rozkładają na łopatki. Początkowo poznajemy historię dziewczynki, która spotyka w parku wystraszonego i zagubionego „psa”. Jej wyjątkowa empatia oraz miłość do czworonogów skłaniają ją do zaopiekowania się znajdą.

Wystarczy jednak spojrzeć na reakcje ludzi czy pozostałych zwierząt na ilustracjach, żeby uświadomić sobie, że to tylko dziewczynka widzi psa w kimś, komu bardzo daleko do łagodnego kanapowca. Taka podwójna perspektywa widzenia świata stwarza jednak wiele zabawnych sytuacji.

Obserwujemy bohaterkę, która spaceruje ze swoim „pieskiem” po mieście. Nikt nie śmie jej zaczepić, ale zdecydowanie przyciąga ona mnóstwo spojrzeń. Dziewczynka jest jednak szczęśliwa – do momentu, aż jej nowy pupil znika. Nie jest to dla niej łatwy czas, ale pewien sen przynosi ukojenie… oraz kolejne, bardzo zaskakujące spotkanie.

Ilustracje opowiadają inną historię

Jednym z największych atutów Mojego psa i mnie jest właśnie rozbieżność pomiędzy tym, co mówi bohaterka, a tym, co widzimy na ilustracjach. Tekst ani przez chwilę nie burzy jej przekonania, natomiast Felicita Sala pozwala czytelnikowi poznać zupełnie inną wersję wydarzeń. Dzięki temu nawet bardzo małe dziecko może dostrzec więcej, niż sama narratorka i samodzielnie wyłapać żart sytuacyjny, mając przy tym sporo satysfakcji,

Humor nie wynika więc tylko z wyglądu niezwykłego „pupila”, ale również z reakcji otoczenia. Dorośli, dzieci oraz zwierzęta doskonale zdają sobie sprawę z tego, z kim mają do czynienia. Tylko bohaterka konsekwentnie patrzy na swojego przyjaciela przez „różowe okulary”.

O czym jest Mój pies i ja?

Dla mnie Mój pies i ja to przede wszystkim historia o dziecięcej wyobraźni, która nie przejmuje się oceną otoczenia. To również uniwersalna opowieść o potrzebie bliskości, poczucia bezpieczeństwa i posiadania kogoś tylko dla siebie. Dziewczynka nie zastanawia się, czy jej nowy przyjaciel pasuje do wyobrażenia idealnego pupila. Widzi zagubione stworzenie, które potrzebuje opieki, i na tę potrzebę właśnie odpowiada.

Nowa przyjaźń pomaga bohaterce poradzić sobie także z wcześniejszymi lękami – między innymi strachem przed ciemnością czy dziećmi, które jej dokuczają. Mając przy sobie kogoś tak imponującego, wie że nie musi się już niczego obawiać.

Czy warto sięgnąć po Mój pies i ja?

Bierzcie ją bez zastanowienia. W tej książce tekst i obraz prowadzą ze sobą nieustanną grę, do której czytelnicy dostają bardzo sympatyczne zaproszenie. Mój pies i ja jest zabawna, przewrotna i pełna ciepła. 

Napisałam już, że można ją czytać jako historię o marzeniach o własnym zwierzaku, o przyjaźni czy o dziecięcej wyobraźni. Została jeszcze jedna, godna odnotowania interpretacja. W Mój pies i ja bohaterka ani przez moment nie ocenia swojego przyjaciela przez pryzmat tego, kim powinien być. Po prostu widzi w nim kogoś, kto potrzebuje pomocy – i kogo sama potrzebuje w równym stopniu.

Polecam ją czytelnikom powyżej 3 lat. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Widnokrąg.

FAQ – Mój pies i ja

O czym jest książka Mój pies i ja?

Mój pies i ja opowiada o dziewczynce, która znajduje w parku zagubione stworzenie i postanawia się nim zaopiekować. Bohaterka widzi w nim psa, choć ilustracje bardzo szybko pokazują czytelnikowi, że sprawa jest znacznie bardziej nieoczywista.

Kto jest autorem książki Mój pies i ja?

Autorem tekstu jest Luca Tortolini, a ilustracje stworzyła Felicita Sala.

Czy Mój pies i ja to książka o psie?

Tak, ale tylko z perspektywy bohaterki. Jednym z najważniejszych pomysłów książki jest rozbieżność między tym, co mówi dziewczynka, a tym, co pokazują ilustracje.

Dla jakiego wieku jest książka Mój pies i ja?

To książka obrazkowa odpowiednia przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Młodszych czytelników przyciąga humor i niezwykły „pies”, starsi mogą docenić również tematykę samotności, przyjaźni i potrzeby bezpieczeństwa.

O czym naprawdę opowiada Mój pies i ja?

Poza humorem książka opowiada o dziecięcej wyobraźni, empatii, potrzebie bliskości i oswajaniu lęków. Ważne jest także to, że bohaterka nie ocenia swojego przyjaciela przez pryzmat tego, kim „powinien” być.

Artykuł To nie jest pies! Recenzja książki „Mój pies i ja” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Gaston to książka obrazkowa z tekstem Kelly DiPucchio oraz ilustracjami Christiana Robinsona, która normalizuje bycie innym. Ukazała się ona nakładem Wydawnictwa Tako, w przekładzie Anny Dzierzgowskiej.

➜ Tytuł: Gaston
➜ Autorka: Kelly DiPucchio
➜ Ilustracje: Christian Robinson
➜ Tłumaczenie: Anna Dzierzgowska
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wymiana szczeniętami

Tytułowy Gaston jest buldożkiem, który wychowuje się w rodzinie pudelków. Choć jest biały jak one, łatwo zauważyć poszczególne różnice w wyglądzie pomiędzy szczeniętami. Gaston jest większy od swoich sióstr, ma sterczące uszka oraz pyszczek, który uniemożliwia mu subtelne chłeptanie wody. Mimo to, wydaje się szczęśliwym pieskiem i niczego mu nie brakuje. 

Kiedy mama szczeniąt zabiera je do parku, spotykają tam – analogicznie – rodzinę buldożków, na którą składają się: mama buldog, trzy szczenięta buldożki oraz Antoinette – suczka rasy pudel. Psie mamy od razu orientują się o zaistniałej pomyłce i postanawiają ją naprawić, wymieniając się szczeniętami.

Dlaczego nie musimy być podobni do członków swojej rodziny

W ten sposób Gaston trafia tam, gdzie teoretycznie jego miejsce, czyli do buldożków, a Antoinette ląduje u grzecznych oraz dobrze ułożonych pudelków. Szybko okazuje się jednak, że ani jedno, ani drugie zupełnie nie odnajduje się w nowej rodzinie. Choć wizualnie są do swoich braci czy sióstr podobni jak dwie krople wody, to pod względem charakteru wydają się bardzo odstawać.

Na szczęście mamy piesków ponownie szybko wyłapują swój błąd i wszystko wraca do pierwotnego stanu.

Gdybyśmy chcieli tę sytuację pokazać na przykładzie ludzi, moglibyśmy – w bardzo wizualnie zrozumiałej formie – powiedzieć o rodzinach z adoptowanym dzieckiem. Bardzo często nie jest ono podobno do swoich rodziców. Może się od nich różnić kolorem oczu czy włosów, ale też wzrostem (już jako dorosły) i odcieniem skóry.

Nie trzeba jednak szukać daleko, bo Gaston to odpowiednia książka nie tylko dla rodzin adopcyjnych. Przecież dzieci często różnią się także od swoich biologicznych rodziców czy rodzeństwa wyglądem, ale i temperamentem. 

Pozwolić dzieciom na bycie sobą

Gaston jest więc z pozoru bardzo prostą książką o zamieszaniu ze szczeniakami, w której autorzy mówią o przynależności, poczuciu dopasowania oraz akceptacji – bez względu na pozory. Jedynym czego trzeba Gastonowi i Antoinette to zrozumienie oraz przyzwolenie na bycie tym, kim chcą. 

Tego rodzaju narracja pokazuje, że nie warto porównywać się z rodzeństwem czy innymi, ale lepiej robić to, co sprawia nam przyjemność. Jeżeli Gaston był buldożkiem, ale lepiej odnajdywał się w rodzinie pudelków – mógł do niej należeć, czuć się kochany i akceptowany.

Prosta historia z ważnym przesłaniem 

Christian Robinson, czyli ilustrator tej książki, choć w Polsce dopiero staje się rozpoznawalny, w amerykańskiej literaturze dziecięcej należy do grona uznanych twórców. W Gastonie przedstawia proste, pełne kolorów oraz humorystyczne ilustracje, zdejmujące nieco ciężar znaczeniowy z tej opowiastki. 

Z perspektywy dzieci będzie to wciąż niewinna historia o uroczych pieskach, ale jednocześnie zasieje w nich ziarno poszukiwania w sobie tego, co się lubi i konsekwentnego podążania tym tropem. 

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 3 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Tako. Czekamy w takim razie teraz na kontynuację tej historii, w książce Antoinette. 

FAQ – Gaston

O czym jest książka Gaston Kelly DiPucchio?

Gaston to książka obrazkowa o buldożku wychowanym w rodzinie pudli. Gdy przypadkowo spotyka w parku rodzinę buldogów z pudliczką Antoinette, dorosłe psy dochodzą do wniosku, że szczeniaki zostały kiedyś zamienione. Próba „naprawienia” pomyłki pokazuje jednak, że o przynależności nie decyduje wygląd.

Jakie tematy porusza książka Gaston?

Książka opowiada przede wszystkim o rodzinie, akceptacji, poczuciu przynależności i byciu sobą. Pokazuje też, że podobieństwo zewnętrzne nie musi oznaczać prawdziwego dopasowania, a różnice nie odbierają nikomu prawa do bycia częścią rodziny.

Dla jakiego wieku jest książka Gaston?

Gaston najlepiej sprawdzi się u dzieci od około 3-4 lat. Młodszych czytelników przyciągną pieski i kolorowe ilustracje, natomiast starsze dzieci mają szanse dostrzec głębsze przesłanie lektury – tematykę przynależności, różnic i oceniania innych po wyglądzie.

Czy książka Gaston ma kontynuację?

Tak. Kelly DiPucchio i Christian Robinson stworzyli również książkę Antoinette, w której główną bohaterką zostaje pudliczka znana z Gastona.

Czy warto kupić książkę Gaston?

Tak, szczególnie jeśli szukasz książki obrazkowej, która łączy prostą, zabawną fabułę z tematem akceptacji i przynależności. To historia, którą dziecko może odebrać jako opowieść o psach, a dorosły wykorzystać do rozmowy o rodzinie i różnicach.

Artykuł Gaston – buldożek w rodzinie pudli. Recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Na szczęście nakładem wydawnictwa Nasza Księgarnia ukazała się książka, która robi część tej pracy za nas. Jest ona jednocześnie zapowiedzią zupełnie nowej serii. MAMO, TATO, MÓW DO MNIE. Mój dzień Agaty Matraś to duża formatem kartonówka, w której zwyczajne sytuacje stają się pretekstem do rozmowy. Wstęp do książki przygotowała neurologopedka dr Monika Wójcik. 

➜ Tytuł: Mamo, tato, mów do mnie. Mój dzień
➜ Seria: Mamo, tato, mów do mnie
➜ Ilustracje: Agata Matraś
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych, dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nauka rozmawiania

Wiele dzieci obserwuje współcześnie dorosłych częściowo przysłoniętych ekranami telefonów. Tymczasem rozwój mowy nie polega wyłącznie na słuchaniu. Dziecko uczy się komunikacji podczas wymiany zdań z drugim człowiekiem – zauważa mimikę, słucha zmieniającego się tonu głosu, dostrzega gestykulację, rzucanie spojrzeń (czasami bardzo wymownych). Tego rodzaju naprzemienne interakcje mają szczególne znaczenie dla wczesnego rozwoju językowego.

Mój dzień ułatwia pielęgnowanie relacji, a przy okazji proponuje konkretne narzędzia, dzięki którym wspólne doświadczanie książki staje się wartościowo spędzonym czasem. A także powodem do cieszenia się swoim towarzystwem oraz patrzenia sobie w oczy.

Zwyczajny dzień i wiele tematów do poruszenia

Już na początku poznajemy rodzinę bliźniaków Ali i Aleksa, którzy zapraszają czytelników do swojego domu. Jedną z pierwszych rozkładówek jest ta z przekrojem pomieszczeń. Dzięki ilustracjom można dokładnie przyjrzeć się jak wyglądają pokoje członków rodziny, miejsca gdzie spędzają rodzinny czas czy te, w których najczęściej przebywają ich koty.

Narracja prowadzona jest zgodnie z porami dniami. Książka zaczyna się od poranka, gdy domownicy wstają i przygotowują się do wyjścia z domu. Na ilustracjach widać zwyczajny harmider, ale też sporo wymienianych między bohaterami gestów czy spojrzeń. Agata Matraś specjalizuje się zresztą w obrazkach pełnych szczegółów, które bardzo dobrze sprawdzają się podczas takiego niespiesznego oglądania.

Wyszukiwanka i pomoc dla rodziców

MAMO, TATO, MÓW DO MNIE. Mój dzień łączy krótkie fragmenty tekstu, szczegółowe ilustracje, elementy do wyszukania, a także sekcją podpowiedzi dla rodziców. To właśnie dzięki tym ostatnim łatwiej jest prowadzić dyskusję, zainteresować dziecko tym, co widać na obrazkach oraz poruszyć zagadnienia, z którymi młody odbiorca sam może się utożsamić.

Przykładem niech będzie pytanie o pobudki, powód wystraszenia się kota Ancymona, zastanowienie się jakie my lubimy nosić ubrania czy też wspólne omówienie zasad ruchu w mieście. Jedna rozkładówka oferuje więc bardzo wiele opowieści, których my sami będziemy narratorami.

Książka, z której dziecko szybko nie wyrośnie

Dzięki temu, że jest to książka, która w dużej mierze opiera się na opowiadaniu, a czytanie fabuły można odbierać tylko jako wprowadzenie do danej rozkładówki, MAMO, TATO, MÓW DO MNIE. Mój dzień nie zamyka się na jedną grupę wiekową odbiorców. Przyniesie ona sporo przyjemności zarówno maluszkom, jak i przedszkolakom czy starszakom.        

W przypadku najmłodszych można po prostu nazywać to, co widać na ilustracjach, dzieci kilkuletnie opowiedzą własne historie, odczytają emocje czy uzasadnioną konkretne zachowania i być może przełożą je na własne doświadczenia.

Fabuła stanowi więc w tej książce punkt wyjścia. Potraktujcie ją jako inspirację oraz możliwość ćwiczenia się w rozmowie. Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie wydawnictwa Nasza Księgarnia. 

FAQ – Mamo, tato, mów do mnie. Mój dzień

O czym jest książka Mamo, tato, mów do mnie. Mój dzień?

Mamo, tato, mów do mnie. Mój dzień to interaktywna książka dla najmłodszych, która pokazuje zwyczajny dzień rodziny bliźniaków Ali i Aleksa. Szczegółowe ilustracje, elementy do wyszukiwania i pytania kierowane do dziecka mają zachęcać do rozmowy, opowiadania oraz odnoszenia przedstawionych sytuacji do własnych doświadczeń.

Czy Mamo, tato, mów do mnie. Mój dzień wspiera rozwój mowy?

Książka została zaprojektowana tak, aby zachęcać dziecko i dorosłego do aktywnej komunikacji. Rodzic może nazywać przedmioty, zadawać pytania, rozmawiać o emocjach, gestach i codziennych sytuacjach, a następnie zachęcać dziecko do samodzielnego opowiadania.

Jak korzystać z książki Mamo, tato, mów do mnie?

Nie trzeba czytać jej od początku do końca jak tradycyjnej opowieści. Można zatrzymać się na jednej rozkładówce, wyszukiwać wskazane elementy, opisywać bohaterów, zadawać proponowane pytania albo tworzyć własne historie na podstawie ilustracji.

Czy jest o książka do wyszukiwania?

Tak, ale nie jest to wyłącznie klasyczna wyszukiwanka. Na rozkładówkach znajdują się elementy do odnalezienia, jednak równie ważne są krótkie fragmenty historii oraz pytania i podpowiedzi zachęcające do rozmowy z dzieckiem.

Czy książka nadaje się dla dwulatka lub trzylatka?

Tak. Dwulatek może wyszukiwać przedmioty, nazywać bohaterów i odpowiadać na proste pytania, natomiast trzylatek może już opowiadać o ilustracjach, przewidywać, co wydarzy się dalej, oraz porównywać sytuacje z książki z własnym życiem.

Czy Mamo, tato, mów do mnie jest serią?

Tak. Mój dzień otwiera serię „Mamo, tato, mów do mnie” wydawnictwa Nasza Księgarnia, której założeniem jest wykorzystywanie wspólnego oglądania książek jako pretekstu do rozmowy, budowania relacji i rozwijania umiejętności komunikacyjnych dziecka.

Artykuł Jak wspierać rozwój mowy dziecka? Recenzja książki Mój dzień pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Wyobraźcie więc sobie, że istnieją książki, których fabuła bazuje przede wszystkim na… labiryntach! I to właśnie na nich zbudowano fenomen światowej serii Detektyw Pierre w labiryncie. Najnowszy tom – Sprawa zaginionej piramidy – po raz kolejny udowadnia, że książka z labiryntami może stać się pełnoprawną opowieścią, a nie tylko zbiorem łamigłówek czy pozycją aktywizującą.

➜ Tytuł: Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy
➜ Seria: Detektyw Pierre w labiryncie
➜ Tekst: Hiro Kamigaki, Chihiro Maruyama
➜ Ilustracje: IC4DESIGN
➜ Tłumaczenie: Jan Szwarc
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Detektyw Pierre w labiryncie – dlaczego ta seria stała się światowym fenomenem?

Stworzona przez Hiro Kamigakiego, Chihiro Maruyamę i studio IC4DESIGN seria od lat zachwyca czytelników na całym świecie, ponieważ łączy książkę obrazkową, wyszukiwankę oraz grę przygodową w jednym tytule. Główni bohaterowie Pierre i Carmen prowadzą coraz to bardziej skomplikowane śledztwa, ale ich powodzenie zależy tylko i wyłącznie od spostrzegawczości czytelnika. Bez odnalezienia właściwej drogi, historia nie posunie się naprzód ani o pół palca.

Ten właśnie motyw odróżnia Detektywa Pierre’a od klasycznych wyszukiwanek. Ilustracje tworzą niemal przestrzenne miejsce akcji, które trzeba z uwagą eksplorować, żeby wypełnić zadania oraz poprowadzić sprawę do końca. Przy okazji są absolutnie zachwycające i pełne detali – trudno od nich oderwać oczy.

Sprawa zaginionej piramidy, czyli nowy tom uwielbianej serii

W najnowszej części bohaterowie trafiają do świata inspirowanego trochę starożytnym Egiptem, trochę Bliskim Wschodem, a nawet… miejscem wyjętym wprost z jakiejś powieści fantasy. Piramidy, które mają kluczowe znaczenie dla tomu Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy, od wieków kojarzą się z tajemnicami, ukrytymi komnatami, sekretami, które tylko czekają, aż ktoś trafi na ich trop.

Każda rozkładówka przypomina ogromną mapę pełną ścieżek i zaułków, na których ukryły się pomniejsze historie oraz wątki. Najpierw szukamy wyjścia z labiryntu, a chwilę później zaczynamy dostrzegać dziesiątki zabawnych scenek, których wcześniej zupełnie nie zauważyliśmy. Im częściej będziemy sięgać po ten tytuł, tym więcej zauważymy niuansów oraz niespodzianek, przygotowanych dla nas przez twórców.

Od ogółu do szczegółu

Same historie są bardzo ciekawe, jednak to właśnie wspomniane już ilustracje są trzonem tego cyklu. Hiro Kamigaki tworzy je niczym miniaturowe miasta – pełne życia, sytuacyjnego humoru oraz detali, które wymagały (prawdopodobnie) miesięcy planowania. Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy nie kończy się więc wraz z rozwiązaniem głównej zagadki – to tylko główna oś spajająca całość. Sama książka ma znacznie więcej warstw, których poszukiwań trudno sobie odmówić.

To jedna z tych pozycji, które rozwijają spostrzegawczość, cierpliwość i wyobraźnię, jednocześnie zachęcając do wspólnej zabawy całe rodziny. Doskonale sprawdzi się w roli oryginalnego prezentu dla dzieci już powyżej 6 lat. 

Sprawdzajcie dostępność Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest seria Detektyw Pierre w labiryncie?

Detektyw Pierre w labiryncie to interaktywna seria książek dla dzieci autorstwa Hiro Kamigakiego, Chihiro Maruyamy i studia IC4DESIGN. Łączy cechy książki obrazkowej, wyszukiwanki, labiryntów oraz gry przygodowej. Czytelnik pomaga detektywom Pierre’owi i Carmen rozwiązywać zagadki, odnajdując drogę przez rozbudowane labirynty.

O czym opowiada Detektyw Pierre w labiryncie. Sprawa zaginionej piramidy?

W książce Pierre i Carmen wyruszają na kolejną misję, aby rozwikłać tajemnicę zaginionej piramidy i pokrzyżować plany złoczyńcy Pana X. Akcja rozgrywa się w świecie inspirowanym m.in. starożytnym Egiptem, pełnym sekretów, ukrytych przejść i imponujących labiryntów.

Dla jakiego wieku jest Sprawa zaginionej piramidy?

Książkę polecam przede wszystkim dzieciom od około 6. roku życia, ale dzięki zróżnicowanemu poziomowi trudności doskonale sprawdzi się również podczas wspólnego odkrywania z młodszymi dziećmi oraz jako zabawa dla całej rodziny.

Czy trzeba znać wcześniejsze części serii Detektyw Pierre w labiryncie?

Nie. Każdy tom opowiada odrębną historię, dlatego Sprawa zaginionej piramidy może być pierwszym spotkaniem z Pierre’em i Carmen.

Czy warto kupić Detektyw Pierre w labiruncie. Sprawa zaginionej piramidy?

Jeśli szukasz książki z labiryntami dla dzieci, która łączy zabawę z rozwijaniem wyobraźni i logicznego myślenia, będzie to bardzo dobry wybór. Bogate ilustracje sprawiają, że do książki można wracać wielokrotnie, za każdym razem odkrywając nowe szczegóły oraz ukryte historie.

Artykuł Detektyw Pierre powraca! Recenzja „Sprawy zaginionej piramidy” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Palomino jest serią, w której to właśnie tytułowa, czterokopytna postać skrywa pewne, bardzo konkretne pragnienie. Ten pomysł Michaëla Escoffiera i Matthieu Maudeta składa się na jedną z bardziej przewrotnych propozycji książkowych dla przedszkolaków. 

Trzy wydane po polsku tomy – Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino! – pokazują, że nie chodzi tu jednak wyłącznie o zabawny koncept. To seria o dziecięcych marzeniach, ekscytacji i przyjaźniach, która wydaje się potwierdzać, że absurd bywa czasem najlepszym językiem rozmowy w komunikacji z małymi czytelnikami.

➜ Tytuły: Palomino, Zwolnij, Palomino!, Sto lat, Palomino!
➜ Seria: Palomino
➜ Autor: Michaël Escoffier
➜ Ilustracje: Matthieu Maudet
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria Palomino – książka obrazkowa z elementami komiksu

Formalnie Palomino to przede wszystkim książki obrazkowe dla dzieci 3+. Z łatwością jednak można odnaleźć w nich sporo elementów komiksowych. Dużo dzieje się w dialogach, w mimice bohaterów, w rozkładówkach rozdzielanych planszami, a nawet w konkretnych sytuacjach, które składane są na wzór komiksowych kadrów. 

Ogromną rolę odgrywają tu ilustracje Matthieu Maudeta. Są proste, wyraziste oraz pełne fantastycznie intensywnych barw. Nie zagłębiałam się czy został tu zastosowany druk Pantone, ale wizualnie tak to właśnie wygląda. I trzeba przyznać, że w kontekście temperamentu głównego bohatera, te kolory sprawdzają się znakomicie.

Palomino – chcę mieć dziewczynkę!

Pierwszy tom, po prostu zatytułowany Palomino, wprowadza czytelników do świata, który można uznać za „odwrócony do góry nogami”. W historii to nie dziecko prosi rodziców o zwierzątko, ale kucyk próbuje przekonać własną rodzinę, że koniecznie potrzebuje dziewczynki. 

Rodzice oczywiście wysuwają argumenty dobrze znane każdemu dorosłemu: dziewczynkę trzeba karmić, wyprowadzać, czesać, zajmować się nią w wakacje. Brzmi znajomo? Właśnie na tym polega główna, żartobliwa koncepcja cyklu.

Podobny mechanizm przewrotnego odwrócenia ról pojawiał się już w serii Minus Trzy, gdzie zamiast kucyka mieliśmy dinozaury, a relacja dziecko–zwierzę również została ukazana tam w krzywym zwierciadle. Palomino bazuje właśnie na tym pomyśle, ale opracowany jest pod kątem młodszego odbiorcy. Historie są więc nieco prostsze, jednak równie ciekawe. Escoffier inspiruje się bowiem tematem odpowiedzialności i ma do niego niezwykle kreatywne podejście. 

Dziecko, zwykle stawiane w roli opiekuna albo właściciela zwierzątka, staje się tutaj „pupilką” – istotą wymagającą troski, uwagi oraz odpowiedniej organizacji. Ten lekko absurdalny zabieg świetnie się sprawdza, bo nie ma nic wspólnego z moralizowaniem. Maluch może się śmiać z Palomina, ale przy okazji dobrze rozumie, że każda decyzja niesie ze sobą jakieś konsekwencje.

Zwolnij, Palomino!

Drugi tom, Zwolnij, Palomino!, wydaje się jeszcze bardziej rozbrykany. Palomino kocha pęd, wyścigi i wiatr tańczący w grzywie. Chce być zawsze pierwszy, lubi wygrywać oraz ma słabość do poczucia wolności związanego z galopowaniem ile pary w kopytach. 

To dobra analogia dla przedszkolnych szaleństw – najpierw dziecko coś zrobi, pobiegnie, podskoczy, a dopiero później będzie miało szansę się zastanowić, czy to aby na pewno było do końca bezpieczne. 

Ten tom można odbierać więc jako opowieść o impulsywności, ale znowu – bez moralizowania. Palomino nie jest „niegrzeczny”. To po prostu bardzo energiczny oraz entuzjastycznie nastawiony do świata kucyk. Dzięki niemu dzieci mogą zobaczyć swoje własne reakcje oraz uświadomić sobie, że czasem warto najpierw pomyśleć, zanim coś się zrobi.

Sto lat, Palomino!

W trzecim tomie, Sto lat, Palomino!, bohater obchodzi urodziny. Dostaje prezent i oczywiście nie ma mowy, żeby spokojnie zaczekał na odpowiednie warunki jego odpakowania. Nowe siodło trzeba od razu przetestować.

Kolejny raz dzieci mogą obejrzeć się w Palomino jak w lustrze, bo na pewno wielu z młodych czytelników ma podobnie. Może nie konkretnie z siodłem, ale kiedy dostanie się coś wymarzonego, trzeba od razu zacząć się tym bawić, a wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

W tej części szczególnie dobrze widać, jak seria łączy codzienne dziecięce doświadczenia z absurdalnym tonem książek. Urodziny, przyjaciele, prezent, wyprawa, pogoda, burza – wszystko jest znajome, ale przepuszczone przez osobowość kucyka, który w sprawach rozsądku wydaje się być bardzo asertywnym.

Dlaczego warto sięgnąć po serię Palomino?

Palomino to świetna seria dla dzieci, które lubią humor oraz bohaterów, którym często zdarza się popełniać błędy – i to jest w porządku. Palomino jest uparty, impulsywny, czasem bezmyślny, ale nigdy jednowymiarowy. Ma w sobie dziecięcy entuzjazm.

Właśnie dlatego te książki mogą spodobać się przedszkolakom. Są krótkie, intensywne, pełne dialogów oraz wizualnych gagów. Dobrze sprawdzą się zarówno jako pierwsze książki obrazkowe z bardziej komiksową narracją, ale również jako wspólna lektura dla dzieci, które lubią wartką akcję.

Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – seria Palomino

O czym jest seria Palomino?

Palomino to pełna humoru seria książek obrazkowych dla dzieci o kucyku, który marzy o własnej dziewczynce. Cykl przewrotnie odwraca znany motyw dziecka proszącego rodziców o zwierzątko – tutaj to zwierzątko chce mieć dziecko.

Jakie tomy serii Palomino ukazały się po polsku?

Po polsku ukazały się trzy tomy serii: Palomino, Zwolnij, Palomino! oraz Sto lat, Palomino!.

Dla jakiego wieku jest seria Palomino?

Seria Palomino przeznaczona jest przede wszystkim dla dzieci od 3. roku życia. To odpowiednie książki dla przedszkolaków, które lubią absurdalny humor, wyraziste ilustracje oraz nietuzinkowych bohaterów.

Artykuł Palomino od Dwóch Sióstr. Recenzja rozbrykanego cyklu dla dzieci 3+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Myszka i las. Rok w przyrodzie; Myszka nad rzeką. Wyprawa krajoznawcza; Myszka i morze. Wakacje wśród natury
➜ Seria: Seria z Myszką
➜ Autorka: Alice Melvin
➜ Ilustracje: Alice Melvin
➜ Tłumaczenie: Agata Sadza
➜ Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książki obrazkowe z okienkami i mapą przygody

Każdy z tomów rozpoczyna się od strony tytułowej, która jest jednocześnie mapą oraz zapowiedzią oczekiwanych przygód. To bardzo intrygujący pomysł, bo od razu wprowadza czytelników w nastrój na eksplorowanie. Wiemy więc, że będziemy podążać za Myszką, ale możemy także samodzielnie wypatrywać ścieżek, miejsc, domków, zwierząt czy drobnych przyrodniczych kierunkowskazów.

Ilustracje Alice Melvin są wspaniale przemyślane. Widać w nich fakturę farby, płótna, miękkość światła, subtelne kolory i niezwykłą dbałość o kompozycję. To obrazki sielskie, bajkowe, z całą pewnością ponadczasowe – ale jednocześnie bliskie współczesnemu odbiorcy. Nie pełnią wyłącznie roli tła dla tekstu. Są małymi dziełami sztuki – z miejscami, które chce się wielokrotnie odwiedzać.

Kod zniżkowy w księgarni PWN

Jeśli planujecie zakup tych lub innych pozycji z Wydawnictwa Naukowego PWN, warto pamiętać o moim kodzie rabatowym: BAJKOCHLONKA ! Obniża on cenę katalogową wszystkich książek papierowych PWN dostępnych na ksiegarnia.pwn.pl aż o 25%. Kod nie łączy się z innymi promocjami i jest ważny do 31.07.2026 r.

Klapki-domki, rozkładanki i okienka-zakładki

Seria z Myszką to książki z okienkami, ale nie takimi, które pełnią wyłącznie funkcję efekciarską. Wycięcia oraz klapki wspierają opowieść. Często są ukryte w nieoczywistych miejscach, dlatego najpierw patrzymy na ilustrację, a dopiero po chwili orientujemy się, że jest tam coś, co można podnieść, otworzyć lub podejrzeć. 

Autorka poukrywała mnóstwo dalszych historii pod takimi okienkami. Można zajrzeć do wnętrza domku bohaterów, odsłonić fragment krajobrazu czy poznać małe sekrety natury.

To książki, które uczą dzieci patrzenia. Nie szybkiego wertowania, ale zatrzymania się, powrócenia na poprzednią stronę, porównywania, wyszukiwania szczegółów i zadawania mnóstwa interesujących pytań – tych dotyczących przyrody, ale nie tylko.

Melodyjny tekst i rytm slow life

Tekst jest lekki, prosty i melodyjny. Widać, że cała seria została oparta na spokojnym rytmie: wędrówki, płynięcia, spaceru, odpoczynku. Szczególnie w Myszce nad rzeką dobrze wybrzmiewa prostota przekładu, która pozwala skupić się na ilustracjach. W Myszce i lesie oraz Myszce i morzu pojawia się więcej rymów i choć nie zawsze są potrzebne w takim nagromadzeniu, całość nadal zachowuje poetycki, kojący charakter.

W tych książkach istotna jest uważność. Seria z Myszką uczy nazw zwierząt, roślin, nadmorskich znalezisk czy nadrzecznych siedlisk, ale jeszcze bardziej ukazuje pewien sposób bycia blisko natury. Uświadamia, że las, rzeka czy morze nie są tylko „ładnym tłem”, lecz przestrzeniami, które żyją, zmieniają się oraz zapraszają do obserwacji i uczestnictwa.

Myszka i las. Rok w przyrodzie

Myszka i las to pierwszy tom serii i najlepszy wybór, jeśli chcecie rozpocząć przygodę z tym cyklem w porządku chronologicznym. Książka skupia się na porach roku oraz na tym, co każdy miesiąc ma nam do zaoferowania. Obserwujemy razem z tytułową postacią zmiany w lesie, spotkania z przyjaciółmi, wspólne chwile i rytm natury, który prowadzi przez kolejne przyrodnicze okresy. 

To także opowieść o relacjach, byciu razem i cieszeniu się swoją obecnością. Na końcu znajdziecie rozkładówki „Rok w lesie” oraz „Kto mieszka w lesie?”, dzięki którym książka zyskuje bardziej popularnonaukowy wymiar i pozwala wrócić do bohaterów także od strony przyrodniczej.

Myszka nad rzeką. Wyprawa krajoznawcza

Myszka nad rzeką zmienia miejsce akcji, ale także nieco zamysł fabularny. Tutaj autorka zamiast na porach roku, skupia się bardziej na motywie podróży. Myszka płynie łódką, a my obserwujemy, jak funkcjonuje rzeka: jak zmienia się jej brzeg, kto mieszka w wodzie i w szuwarach, jak woda łączy przyrodę z ludzkimi osadami. 

To bardzo ciekawa książka dla dzieci, bo pokazuje nie tylko zwierzęta i rośliny, ale też miasteczka położone w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki. Na końcu znajdują się rozkładówki „Wzdłuż rzeki” oraz „Co zabrała ze sobą Myszka”, które świetnie porządkują wyprawę i zachęcają do własnych obserwacji.

Myszka i morze. Wakacje wśród natury

Myszka i morze jest najbardziej wakacyjna oraz relaksująca. To niespieszny spacer po plaży, promenadzie, wydmach i nadmorskim krajobrazie. Jest w niej dużo kojących obrazków: budowanie zamków z piasku, szukanie skarbów, odpoczynek, obserwacja tego, co przynoszą fale. 

Na końcu pojawia się rozkładówka „Nad morzem”, z opisem wybrzeża, linii brzegowej, wydm, klifów oraz zwierząt żyjących nad wodą i pod wodą. Druga część, „Nadmorskie skarby”, pokazuje muszle, pióra, wodorosty, kawałki drewna i inne znaleziska, których dzieci same mogą później wypatrywać podczas spacerów.

Dla kogo jest Seria z Myszką?

To książki dla dzieci 4+, ale tak naprawdę można je oglądać całą rodziną. Sprawdzą się do wspólnego czytania, jak i samodzielnego przeglądania. Są idealne dla dzieci, które lubią książki z okienkami, wyszukiwanie szczegółów, przyrodę oraz spokojne historie bez nadmiaru bodźców.

Seria z Myszką ma też ogromny potencjał prezentowy – najlepiej w pakiecie. Każdy tom zachwyca, ale razem tworzą piękną opowieść o świecie, który warto poznawać bez pośpiechu. Nie każdy mieszka blisko morza, ale już las albo rzeka to znacznie mniejsze wyzwanie organizacyjne. A po lekturze naprawdę ma się ochotę założyć wygodne buty, wyjść na spacer i sprawdzić, co da się zobaczyć, gdy patrzy się z trochę większą uważnością.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest Seria z Myszką Alice Melvin?

Seria z Myszką Alice Melvin to cykl pięknie ilustrowanych książek obrazkowych z okienkami dla dzieci. W Polsce ukazały się trzy tomy: Myszka i las. Rok w przyrodzie, Myszka nad rzeką. Wyprawa krajoznawcza oraz Myszka i morze. Wakacje wśród natury. Każda książka zabiera małą Myszkę w inne miejsce i zachęca dzieci do uważnego obserwowania przyrody.

Dla jakiego wieku jest Seria z Myszką?

Seria z Myszką najlepiej sprawdzi się dla dzieci od około 4 roku życia. To książki idealne do wspólnego czytania z dorosłym, ale także do samodzielnego oglądania, wyszukiwania szczegółów i zaglądania pod klapki.

Czy Seria z Myszką to książki z okienkami?

Tak, wszystkie tomy Serii z Myszką są książkami z okienkami i wycięciami. Klapki nie są tu jednak tylko dodatkiem, ale ważną częścią opowieści. Pomagają odkrywać ukryte miejsca, wnętrza domków, przyrodnicze detale i małe niespodzianki.

Czy Seria z Myszką uczy przyrody?

Tak, ale robi to bardzo subtelnie. Seria z Myszką uczy nazw zwierząt, roślin, siedlisk i przyrodniczych zjawisk, a jednocześnie zachęca do uważnego patrzenia, zadawania pytań oraz spokojnego odkrywania świata. To połączenie książki obrazkowej, wyszukiwanki i subtelnej edukacji przyrodniczej.

Czy książki z Serii z Myszką trzeba czytać po kolei?

Nie trzeba czytać ich po kolei, ponieważ każdy tom działa jako osobna wyprawa. Można jednak ułożyć je chronologicznie według powstawania i naturalnego rytmu podróży: najpierw Myszka i las, później Myszka nad rzeką, a na końcu Myszka i morze.

Czy Seria z Myszką nadaje się na prezent?

Tak, Seria z Myszką to bardzo dobry pomysł na prezent dla dziecka, szczególnie podarowane w pakiecie. Książki są pięknie wydane, mają okienka, przyrodniczy charakter i ponadczasowy klimat. Sprawdzą się dla dzieci lubiących zwierzęta, spacery, naturę, wyszukiwanki oraz spokojne książki obrazkowe.

Artykuł „Seria z Myszką” Alice Melvin – najpiękniejsze książki z okienkami o naturze? RABAT pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To lektura, dzięki której mama może wyrazić wdzięczność swojemu dziecku. Na przepełnionych słońcem rozkładówkach ukazane zostały beztroskie i trudniejsze chwile. Obecność malucha na nich sprawia jednak, że każda rozlana woda, gorsze samopoczucie czy strach o bezpieczeństwo – staje się drobnostką, w porównaniu z tym, co otrzymuje się w zamian za bycie mamą.

➜ Tytuł: Dobrze być twoją mamą
➜ Autorka: Anna Jankowska
➜ Ilustracje: Emilia Dziubak
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Mama, która nie musi być idealna

Głównymi bohaterami są króliczki, jednak tylko na obrazkach. Gdyby wsłuchać się w samą treść książki, można ją odbierać jako opowieść o ludziach. To bardzo uniwersalna historia. Jestem przekonana, że wiele mam dostrzeże w postaci króliczej mamy samą siebie.

To bohaterka, która nie jest idealna. Martwi się, czasem potrzebuje chwili odpoczynku i wytchnienia. Stara się jednak być przede wszystkim cierpliwą oraz wyrozumiałą. Nie zwraca uwagi na rzeczy, które w dłuższej mierze wydają się nieistotne – a skupia na tym, żeby jej dziecko czuło się bezpieczne, wysłuchane i szczęśliwe.

Czego mamy uczą się od dzieci?

Anna Jankowska, znana ze strony aktywneczytanie.pl, pisze o relacji, która wpływa i zmienia obie strony. Mamy opiekując się maluchami uczą się innego patrzenia na świat – przypominają sobie chwile, kiedy same były dziećmi. Kiedy dostrzegały piękno oraz znaczenie w tym, co jako dorosłe często zdarza im się pomijać.

Dzieci z kolei nie są przedstawione wyłącznie jako istoty, które trzeba obdarzać bezustanną opieką. Są one także empatyczne i dostrzegają smutek oraz niosą pocieszenie – choć nikt przecież tego od nich nie wymaga.

Ilustracje Emilii Dziubak

Dobrze być twoją mamą to książka trochę dla dzieci, ale też w dużej mierze dla mam. To pozycja do głośnego, wspólnego czytania oraz zachwycania się pięknymi ilustracjami. Emilia Dziubak stworzyła uroczą, beztroską przestrzeń, w które każdy – czy mały, czy też duży – odnajdzie coś znajomego (jedna z ilustracji przedstawiająca malucha siedzącego na kolanach mamy w fotelu, wygląda jak żywcem wyjęta z mojego pokoju ;-)). 

Emilia Dziubak od lat uznawana jest za jedną z najważniejszych polskich ilustratorek literatury dziecięcej. Jej obrazy tworzą osobną historię, a jednocześnie doskonale współgrają z tekstem. Przedstawiony przez nią świat jest kolorowy, pełen światła oraz miękkich krawędzi – a jednocześnie nie wydaje się przesłodzony czy pozbawiony znaczenia.

Książka na Dzień Mamy i na każdy inny dzień razem

Dobrze być twoją mamą może być pięknym prezentem na Dzień Matki, ale jej przesłanie jest uniwersalne. To książka, którą można czytać (a nawet należy) razem: mama dziecku, dziecko mamie, albo po prostu we dwoje, siedząc blisko i tuląc się do siebie. Polecam ją maluchom powyżej 2 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Dobrze być twoją mamą?

Dobrze być twoją mamą Anny Jankowskiej z ilustracjami Emilii Dziubak to ciepła książka obrazkowa o codziennej relacji mamy i dziecka. Opowiada o czułości, bliskości, małych potknięciach, zmęczeniu, radości i poczuciu, że bycie razem jest najważniejsze.

Czy Dobrze być twoją mamą to dobra książka na Dzień Matki?

Tak, to bardzo dobra propozycja na Dzień Matki, ponieważ pozwala spojrzeć na macierzyństwo przez pryzmat codziennych gestów. Książka może być prezentem dla mamy, ale też pretekstem do wspólnego, wzruszającego czytania z dzieckiem.

Czy Dobrze być twoją mamą jest książką bardziej dla dzieci czy dla mam?

To książka dla dzieci i mam jednocześnie. Dziecko może zobaczyć w niej bezpieczną, kochającą relację, a mama odnaleźć w niej własne doświadczenia: zmęczenie, troskę, cierpliwość, wzruszenie i wdzięczność za obecność dziecka.

Czy książka pokazuje idealny obraz macierzyństwa?

Nie. Jedną z największych zalet książki jest to, że pokazuje mamę jako postać czułą, ale nie idealną. Mama czasem się martwi, potrzebuje odpoczynku i mierzy się z codziennymi wyzwaniami, ale przede wszystkim stara się być blisko dziecka i dawać mu poczucie bezpieczeństwa.

Dlaczego warto kupić książkę Dobrze być twoją mamą?

Warto po nią sięgnąć, jeśli szukacie pięknej książki o relacji mamy i dziecka, która nie jest przesłodzona ani banalna. To publikacja subtelna, idealna zarówno na Dzień Matki, jak i do rodzinnej biblioteczki na co dzień.

Artykuł Dobrze być twoją mamą – książka idealna na Dzień Matki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Pomelo wspomina Ramony Bădescu z ilustracjami Benjamina Chauda to kolejny powrót do tego pełnego czułości uniwersum. Do książki, która tym razem zachęca także czytelników, żeby stali się częścią opowieści o małym różowym słoniu.

➜ Tytuł: Pomelo wspomina
➜ Seria: Pomelo
➜ Autorka: Ramona Bădescu
➜ Ilustracje: Benjamin Chaud
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skalska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Co pamięta Pomelo?

Pomelo to postać związana z poznawaniem świata, emocji, upływu czasu i dochodzenia do wielkich pytań odkrywanych w skutek uczestniczenia w codziennych, zwykłych sytuacjach. Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji go poznać, odsyłam Was do kilku moich poprzednich recenzji tej serii:

• Pomelo rośnie,
• Pomelo i wielka przygoda,
• Pomelo i niezwykły skarb.

W Pomelo wspomina wydaje się podsumowywać wszystkie perypetie małego bohatera. Pokazuje w jaki sposób należy doceniać to, co było i jak wielką radość można czerpać z sięgania po wspomnienia. Literatura dziecięca często mówi o odkrywaniu, rośnięciu, przeżywaniu pierwszych razów oraz zdobywaniu nowych doświadczeń. Rzadziej pozwala dziecku zatrzymać się przy wspomnieniach, jakby pamięć była czymś zarezerwowanym tylko dla dorosłych.

A przecież dzieci też pamiętają – czasem w sposób bardzo intensywny. Zapachy, kolory, drobne rytuały, miejsca, które przestały być dostępne, choć nadal istnieją w ich pamięci. Pomelo wspomina uświadamia znaczenie powracania do momentów z przeszłości, które również pokazują jak same dzieci się zmieniają i dojrzewają. 

Książka aktywizująco-zachęcająca

Pomelo wspomina stosuje bardzo ciekawy fortel na swoich małych odbiorców. Nie komunikuje jasno, że to pozycja przeznaczona do wypełniania, uzupełnienia czy kolorowania. Rozkładówki stworzono jednak w taki sposób, że ewidentnie widać na nich pewne braki. Odbiorca sam, z własnej woli, ma ochotę sięgnąć po kredki i zacząć je uzupełniać.

To jest bardzo w duchu całego cyklu Pomelo – nic na siłę. Żadnego edukacyjnego zadęcia czy przymuszania do kreatywności. To z inicjatywy dziecka ma wyjść potrzeba ,,dokończenia” tej książki i stania się jej istotną częścią. Bo gwarantuję – kiedy maluchy ją uzupełnią, będzie to piękna pamiątka oraz prawdziwe dzieło sztuki.

Ramona Bădescu i Benjamin Chaud – duet, który sprawdza się od lat

Pomelo po raz pierwszy pojawił się we Francji w 2003 roku w książce Pomelo est bien sous son pissenlit. Serię tworzą Ramona Bădescu i Benjamin Chaud, a jej bohaterem jest maleńki słoń ogrodowy z wyjątkowo długą trąbą. Nakładem Wydawnictwa Zakamarki ukazało się wiele pięknych książek o tej postaci.

W Pomelo wspomina tekst i ilustracje nie konkurują ze sobą. Ramona Bădescu pisze lekko, oszczędnie, z filozoficznym podtekstem, ale bez nadęcia. Benjamin Chaud tworzy z kolei świat, który jest pełen detali, humoru, subtelnego absurdu, ale także wizualnych niespodzianek. Jego ilustracje często dopowiadają znaczenia i otwierają dodatkowe ścieżki interpretacji, pozwalając dziecku czytać obraz niezależnie od narracji dorosłego. 

Dla kogo jest Pomelo wspomina?

Najnowsza książka tego duetu jest przede wszystkim pozycją dla przedszkolaków oraz młodszych dzieci szkolnych, którzy zdążyli już polubić Pomelo lub ich przyjaźń ma szansę dopiero rozkwitnąć.

Sprawdzi się podczas rozmów o wspomnieniach, zajęć bibliotecznych, w przedszkolu oraz w domu. Może też być bardzo dobrym prezentem dla dziecka, które lubi rysować i samodzielnie dopowiadać historie. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Pomelo wspomina?

Pomelo wspomina Ramony Bădescu i Benjamina Chauda to książka obrazkowa o pamięci, tęsknocie i dziecięcych wspomnieniach. Różowy słoń Pomelo wraca myślami do swojego ogrodu, dmuchawca, poziomek, kartofli, dawnych radości i smutków.

Dla jakiego wieku jest książka Pomelo wspomina?

Pomelo wspomina sprawdzi się już u przedszkolaków, ale może być czytana także ze starszymi dziećmi. Polecam ją odbiorcom powyżej 3 lat.

Czy trzeba znać wcześniejsze książki o Pomelo?

Nie trzeba, choć znajomość wcześniejszych części oferuje dodatkową przyjemność. Pomelo wspomina można czytać jako osobną książkę, ale dla fanów serii powrót do ogrodu, dmuchawca i charakterystycznego świata Pomelo będzie miał więcej emocjonalnych znaczeń.

Czy Pomelo wspomina to książka aktywnościowa?

Tak, ale w bardzo subtelnym sensie. Książka zaprasza dziecko do współuczestnictwa, rysowania, dopowiadania i przypominania sobie własnych historii, jednak nie funkcjonuje jak typowy zeszyt ćwiczeń. Nie wymusza aktywności, tylko daje na nią przestrzeń.

O czym można rozmawiać z dzieckiem po lekturze Pomelo wspomina?

Po lekturze można porozmawiać o wspomnieniach, przeprowadzkach, dawnych miejscach, ulubionych zabawkach, tęsknocie, dzieciństwie i tym, że niektóre rzeczy zostają w nas nawet wtedy, gdy fizycznie są już daleko.

Czy Pomelo wspomina nadaje się na prezent?

Tak, szczególnie dla dzieci, które lubią książki obrazkowe, rysowanie, spokojne historie oraz nietypowych bohaterów. To także dobry prezent dla rodzin, które znają wcześniejsze tomy serii o Pomelo.

Czy warto przeczytać książkę Pomelo wspomina?

Warto, jeśli szukacie książki obrazkowej, która mówi o pamięci i tęsknocie w prosty, a jednocześnie głęboki sposób. Pomelo wspomina pokazuje, że nawet mały słoń może mieć wielkie „kiedyś”, a wspomnienia pomagają zrozumieć, kim jesteśmy.

Artykuł Pomelo wspomina – recenzja książki trochę do rysowania pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To pozycja od Insight Editions – amerykańskiego wydawnictwa wyspecjalizowanego w kolekcjonerskich publikacjach związanych z popkulturą. Na stronie znajdziecie m.in. także moją recenzję innej książki tej oficyny, czyli Harry Potter: A Pop-Up Book.

➜ Tytuł: Harry Potter’s Journey to Hogwarts
➜ Autor: David Hawcock
➜ Wydawnictwo: Insight Editions
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Pop-up ze świata Harry’ego Pottera

W przypadku Harry Potter’s Journey to Hogwarts mamy do czynienia z pozycją, która może pełnić funkcję kolektora wspomnień – w bardzo atrakcyjnym wydaniu. Wystarczy pociągnąć za zakładkę, przesunąć element, przekręcić koło lub otworzyć rozkładówkę, żeby dobrze znane sceny zaczęły się zmieniać na oczach czytelnika.

Książka została zainspirowana wydarzeniami z filmu Harry Potter i Kamień Filozoficzny i prowadzi czytelnika od komórki pod schodami aż do momentu, w którym Harry staje się pełnoprawnym uczniem Gryffindoru po ceremonii tiary przydziału. W środku znajdziecie 12 stron i sześć rozkładówek z interaktywnymi mechanizmami. 

Od Privet Drive aż do Hogwartu, czyli znana historia, ale opowiedziana w nieco inny sposób

Harry Potter Journey to Hogwarts Pop-up to pozycja dla fanów serii. Skupia się na kilku najbardziej ikonicznych momentach z początku historii i zamienia je w małe papierowe spektakle.

Na stronach pojawia się więc dom przy Privet Drive, w którym odbywa się akurat inwazja listów z Hogwartu. Jest przejście przez ceglaną ścianę na peronie 9¾. Nie brakuje Hogwart Express, podróży łódką przez jezioro, pierwszego spojrzenia na zamek wyłaniającego się zza chmur, czy ruchomych schodów prowadzących w stronę pokoju wspólnego Gryffindoru. 

Dla kogoś, kto zna Harry’ego Pottera od lat, to właściwie mapa najbardziej symbolicznych i emocjonalnych chwil z książki. W wersji pop-up droga Harry’ego ze schowka pod schodami do zostania uczniem szkoły magii nabiera wyjątkowo symbolicznego charakteru, bo czytelnik sam ,,pomaga” mu w doświaedczaniu kolejnych etapów.

David Hawcock i sztuka papierowego mistrzostwa

Za projekt Harry Potter’s Journey to Hogwarts odpowiada David Hawcock, twórca specjalizujący się w książkach pop-up oraz nowatorskich formach papierowych. Hawcock jest projektantem książek przestrzennych i trójwymiarowych publikacji, a wśród jego wcześniejszych prac znajdują się m.in. serie Classic Pop-Up Tale, w tym Dracula, Frankenstein i Sherlock Holmes. 

Inżynier papieru naprawdę dobrze przygotował się do powierzonego mu zadania. Kierując się ikonkami małych dłoni, uruchamiacie mechanizmy, które zmieniają widok za oknem, otwierają drzwi, ukazują ukryte elementy czy nawet zmieniają scenografię sceny. Większość z nich działa naprawdę bardzo gładko, choć zdarza się, że niektóre potrzebują odpowiedniego ustawienia książki i ,,wyrobienia się”. Najważniejsze, żeby nie ciągnąć za papierowe zakładki zbyt mocno, żeby nie uszkodzić sobie lektury.

Nie tylko książka, ale i kolekcjonerski obiekt

Warto od razu zaznaczyć różnicę między Harry Potter’s Journey to Hogwarts a wcześniejszym, bardziej monumentalnym Harry Potter: A Pop-Up Guide to Hogwarts autorstwa Kevina M. Wilsona i Matthew Reinharta. Tamta książka z 2018 roku była dużym, rozbudowanym przewodnikiem po zamku i jego okolicach, otwierającym się nawet w formie przestrzennej mapy Hogwartu wraz z boiskiem do quidditcha czy Zakazanym Lasem. 

Journey to Hogwarts wydaje się bardziej narracyjne i kameralne. Nie chodzi w nim o oprowadzenie po całym świecie, lecz o przeżycie konkretnej drogi: od samotności Harry’ego w świecie mugoli do pierwszego zanurzenia w magicznej wspólnocie. Fakt, skupia się ona na mniejszej liczbie wydarzeń z książek, ale mam wrażenie, że są one bardzo konkretne i kluczowe dla całej opowieści.

Co znajdziemy w środku?

Książka składa się z 12 stron i została wydana w twardej oprawie. Ukazała się 15 października 2024 roku. W środku znalazły się sceny aktywowane przez koła, dźwignie, nacięcia i zakładki. Sześć rozkładówek daje możliwość uruchomienia ulubionych momentów z filmu i poznania ciekawostek zza kulis tych scen. 

Młodszy czytelnik zachwyci się więc ruchem, elementami zaskoczenia oraz możliwościami samego mechanizmu. Starszy fan doceni z kolei rozpoznawalność scen, filmowe odniesienia i kolekcjonerski charakter wydania.

Dlaczego ta pozycja tak dobrze oddaje emocje fanów Harry’ego Pottera?

Bo Harry Potter od początku był opowieścią o szukaniu swojego prawdziwego ,,ja”. Podróży z jednego świata do drugiego. Przechodzenia od dziecięcej bezradności do sprawczości. Z „nie pasujesz tutaj/jesteś dziwny” do „czekaliśmy właśnie na ciebie”.

Zamknięta książka pop-up wygląda jak zwykły przedmiot. Wystarczy ją jednak otworzyć, żeby płaska kartka nabrała nagle głębi. Ukryty element wysuwa się spod papieru, a obraz zaczyna reagować na ruch dłoni. 

To dlatego ta publikacja może wywoływać tak silny efekt nostalgii. Nie chodzi wyłącznie o to, że przypomina pierwszy film czy pierwszą książkę. Ona pozwala jeszcze raz poczuć to dziecięce zdziwienie, które towarzyszyło odkrywaniu świata czarodziejów po raz pierwszy. Właśnie z tego także powodu, doskonale sprawdzi się jako prezent: dla dziecka, które dopiero zaczyna przygodę z Harrym, ale też dla dorosłego fana, który nie chce kolejnego gadżetu, tylko czegoś pięknego, namacalnego oraz zaprojektowanego z najwyższą starannością.

Czy Harry Potter’s Journey to Hogwarts jest dla dzieci?

Tak, ale nie tylko – i nie w każdym wieku. Trzeba pamiętać, że pop-upy są delikatne. Ruchome elementy, zakładki i mechanizmy wymagają ostrożności, dlatego w przypadku młodszych czytelników najlepiej sprawdzi się wspólne oglądanie. To publikacja do wspólnego otwierania, pokazywania, wracania do ulubionych scen, zachwycania się. 

Czy warto kupić Harry Potter Journey to Hogwarts Pop-up?

Jeśli marzy Wam się piękny, interaktywny, kolekcjonerski przedmiot ze świata Harry’ego Pottera, zdecydowanie warto zwrócić na niego uwagę. Jest to książka dla tych, którzy lubią małe dzieła sztuki zamknięte pomiędzy okładkami. Dla fanów pop-upów. Dla kolekcjonerów wydań związanych z Hogwartem i Potterem ogólnie. Dla osób, które pamiętają, że magia Harry’ego Pottera zaczęła się od najprostszej, a jednocześnie najbardziej poruszającej fantazji: że gdzieś istnieje miejsce, do którego naprawdę należymy.

2 maja, czyli Międzynarodowy Dzień Harry’ego Pottera

Nieprzypadkowo o takiej książce szczególnie dobrze pisze się właśnie 2 maja, kiedy fani na całym świecie obchodzą Międzynarodowy Dzień Harry’ego Pottera. Data nie została wybrana dlatego, że jest dniem urodzin bohatera – te przypadają 31 lipca – lecz dlatego, że 2 maja upamiętnia Bitwę o Hogwart, finałowe starcie z Harry’ego Pottera i Insygniów Śmierci. Właśnie tego dnia uczniowie, nauczyciele i członkowie Zakonu Feniksa walczyli ramię w ramię, doprowadzając do końca władzy Voldemorta i przywrócenia pokoju w świecie czarodziejów. 

FAQ

Co to jest Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

Harry Potter’s Journey to Hogwarts to interaktywna książka pop-up inspirowana początkiem historii Harry’ego Pottera. 

Kto wydał Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

Książka ukazała się nakładem Insight Editions, amerykańskiego wydawnictwa znanego z dopracowanych publikacji popkulturowych, albumowych, prezentowych i kolekcjonerskich.

Kto stworzył książkę Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

Za projekt książki odpowiada David Hawcock, twórca specjalizujący się w paper engineeringu, czyli projektowaniu ruchomych, przestrzennych i rozkładanych mechanizmów z papieru.

Czy Harry Potter’s Journey to Hogwarts to książka pop-up?

Tak. To książka pop-up z ruchomymi elementami, zakładkami, rozkładanymi scenami i interaktywnymi mechanizmami, które pozwalają „uruchomić” najważniejsze momenty z drogi Harry’ego do Hogwartu.

Dla kogo jest Harry Potter’s Journey to Hogwarts?

To książka dla fanów Harry’ego Pottera, kolekcjonerów pięknych wydań, miłośników książek pop-up oraz dzieci, które dopiero poznają świat czarodziejów. Ze względu na delikatne mechanizmy najlepiej sprawdzi się przy wspólnym oglądaniu.

Czy Harry Potter’s Journey to Hogwarts nadaje się na prezent?

Tak, to bardzo dobry pomysł na prezent dla fana Harry’ego Pottera. Książka ma kolekcjonerski charakter, efektowną formę i odwołuje się do jednych z najbardziej rozpoznawalnych scen z początku magicznej przygody.

Artykuł Harry Potter’s Journey to Hogwarts – kolekcjonerska książka pop-up dla fanów Pottera pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.