➜ Tytuł: Kapibary na gigancie
➜ Autor: Matthäus Bär
➜ Ilustracje: Anika Voigt
➜ Tłumaczenie: Danuta Fryzowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Co istnieje za ogrodzeniem?

Polskie wydanie, które ukazało się nakładem Wydawnictwa Kropka opowiada o bohaterach, którzy wydają się ostatnio niezwykle popularni. Mowa o kapibarach, a właściwie trzech mieszkańcach zoo: Emmy, Raulu i Tristanie. Żyją spokojnie na swoim wybiegu, aż w końcu zaczynają podejrzewać, że za ogrodzeniem musi istnieć coś więcej. 

I właśnie to „więcej” okazuje się w tej książce słowem-kluczem. Z jednej strony chodzi oczywiście o przygodę: pierwszy raz poza ogrodzeniem, pierwsze samodzielnie podejmowane decyzje, pierwsze zetknięcia z tym, co obce, nieznane, czasem dziwne, śmieszne, a czasem po prostu… niepokojące. 

Z drugiej jednak strony Bär nie pisze wyłącznie o zwierzętach na nocnej wyprawie. Pisze o tym szczególnym momencie, kiedy bezpieczny, zamknięty świat przestaje nam wystarczać, bo ciekawość okazuje się silniejsza niż lęk.

Ciekawość jako siła napędowa rozwoju

W tym sensie Kapibary na gigancie są książką bardzo dobrze pomyślaną pod względem psychologicznym. To opowieść o robieniu czegoś po raz pierwszy i o ogromnej satysfakcji, która się z tym wiąże. Dzieci doskonale rozumieją ten mechanizm. Pierwszy samodzielny pomysł, pierwsze wdrapanie się na drabinkę, czy odważenie się po raz pierwszy by nie dawać wiary we wszystko co się słyszy – ale przekonać się o czymś ,,na własne oczy”.

Autor ubiera to w humorystyczną, lekką formę, ale nie infantylizuje swoich czytelników. Dzięki temu książka nie sprowadza ciekawości do prostego „zróbmy coś, bo będzie fajnie”, lecz pokazuje ją jako realną siłę napędową rozwoju.

Morze możliwości, czyli co dzieje się poza ogrodzeniem

Ciekawość ma jednak także swoją cenę. Nie wszystkim można bowiem ufać, ale trzeba pamiętać, że nie wszystkich trzeba się też bać. To jedno z najcenniejszych przesłań tej historii. Książka pokazuje dzieciom, że świat nie jest prosty ani jednowymiarowy. Zdarzają się osoby czy sytuacje, wobec których trzeba zachować ostrożność, bo nie każdy ma wobec nas dobre intencje. Ale równie często to właśnie plotka, stereotyp albo zasłyszane ostrzeżenie okazują się zbyt łatwym uproszczeniem. Ci, którzy wydają się groźni, w rzeczywistości mogą być życzliwi. Ci zaś, którzy obiecują wiele, nie zawsze zasługują na zaufanie.

To duża zaleta Kapibar na gigancie: książka nie uczy dzieci ślepej podejrzliwości, tylko samodzielnego myślenia. Nie zachęca do naiwności, ale też nie buduje świata na prostym podziale na dobrych i złych. To opowieść o patrzeniu własnymi oczami i o mierzeniu rzeczywistości własnym rozumem. A to w literaturze dziecięcej – zwłaszcza tej dla młodszych odbiorców, wcale nie jest takie częste.

Kapibary, brokuły i współpraca

I o ile samodzielne myślenie jest na wagę złota, to trudno ,,zdobywać góry” w pojedynkę. Potrzeba celu, współpraca i wzajemne uzupełnianie się są znaczącą częścią Kapibar na gigancie. Bär bardzo dobrze rozumie sposób, w jaki dzieci używają swojej wyobraźni. W świecie najmłodszych wielkie plany bardzo często zaczynają się od czegoś zaskakująco prostego oraz konkretnego. Dokładnie tak jak z tymi brokułami – wystarczy drobna, ale przemawiająca do nas motywacja, żeby nie tylko dać z siebie wszystko, ale przede wszystkim uwierzyć we własne możliwości.

Choć Emmy, Raul i Tristan różnią się od siebie, to właśnie ich siła bierze się z odmiennych temperamentów. To wyraziste postacie, które dobrze działają razem właśnie dlatego, że każda wnosi do wyprawy coś innego. Nie trzeba być największym, najsilniejszym ani najgłośniejszym, żeby coś osiągnąć. Czasem wystarczy umieć działać wspólnie, słuchać innych i dobrze wykorzystać swoje mocne strony.

Czy warto sięgnąć po Kapibary na gigancie?

To książka dla dzieci, która jest bardzo dobrą równoważnią pomiędzy lekturą przygodową, a pozycją, która ma do zaoferowania coś więcej. Rozśmiesza, ale zarazem nie ucieka od ważnych tematów. Oferuje wątki pełne akcji, ale nie zapomina o emocjach – strachu, odwadze, przyjaźni, trosce. I co najważniejsze, zostawia czytelnika z czymś znacznie cenniejszym niż sama sympatia do bohaterów: z poczuciem, że świat jest większy i znacznie ciekawszy, niż można to sobie wyobrazić.

Kapibary na gigancie to opowieść o wolności, współpracy i odwadze w wyruszaniu w nieznane. Można bezpiecznie spędzić życie na swojej łączce, ale jeżeli budzi się w nas zew przygody – dobrze jest go wysłuchać i na niego odpowiedzieć. Polecam tę książkę dzieciom powyżej 6 lat. Sprawdzajcie dostępność Kapibar na gigancie na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Kapibary na gigancie?

To opowieść o trzech kapibarach – Emmy, Raulu i Tristanie – które opuszczają wybieg w zoo, by sprawdzić, co kryje się poza ogrodzeniem. Mamy tu motywy przygody, ciekawości świata i spotkań z innymi zwierzętami. 

Dla jakiego wieku są Kapibary na gigancie?

Polecam jako książkę dla dzieci 6+. 

Kto stworzył książkę Kapibary na gigancie?

Autorem jest Matthäus Bär, ilustracje przygotowała Anika Voigt, a polski przekład opracowała Danuta Fryzowska. 

Czy Kapibary na gigancie to początek serii?

Tak, wszystko na to wskazuje. Polskie wydanie odpowiada pierwszemu tomowi niemieckiej serii Die Wasserschwein-Reihe, a w Niemczech ukazały się już kolejne części. 

Czy oryginał był nagradzany?

Tak. Kapibary na gigancie otrzymały Austriacką Nagrodę Książki Dziecięcej i Młodzieżowej 2025. 

Artykuł Kapibary na gigancie – książka, która obudzi w dzieciach ciekawość świata pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Do worka karmy, książeczki szczepień i smyczy dorzuciliśmy także… rozpiskę ulubionych miejsc na spacery (z mapką!), godziny karmienia, gramaturę porcji, numery telefonów do specjalistów ,,w razie Wu” czy ulubione zabawy. 

Książka Dziadek naszego Kota niezmiernie mnie jednak pociesza, że nie jesteśmy jedynymi ludźmi na świecie, którzy upadli na głowę z powodu swojego pupila. A ta ,,lekko” absurdalna troska o zwierzęta – w pewnych kręgach – to coś zupełnie normalnego.

➜ Tytuł: Dziadek naszego Kota
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Hubert Grajczak
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do bezustannego chichrania się

Regina Golińska-Barancewicz, która należy do grona moich ulubionych polskich autorek, powraca z kolejną lekturą, która zachwyca przenikliwością obserwacji, rozbawia i zajmuje. Jej lekkie pióro, ale i nietuzinkowych bohaterów mogliście już poznać przy okazji książek:

• Mój brat Feliks,
• Wilczynka – córka Mikity,
• Pierwszy dzień wiosny.

Dziadek naszego Kota to pozycja zupełnie inna. Najłatwiej określić ją słowami: lekturą do bezustannego chichrania! Z przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

O czym jest Dziadek naszego Kota? 

Znacie ten mem z tatą, który nie lubił kotów? A po tygodniu tata i kot zostają najlepszymi przyjaciółmi i świata poza sobą nie widzą. Można powiedzieć, że właśnie ten koncept przyświecał autorce podczas procesu tworzenia historii.

Bohaterami książki jest pewna rodzina, którą jako narrator reprezentuje 10-letni Krzysiek. To z jego perspektywy poznajemy historię Kota, który znalazł się przypadkiem w domu dziadków. Początkowo z inicjatywy babci, a finalnie – stał się nierozłącznym towarzyszem sceptycznego wcześniej staruszka. 

Akcja właściwa zaczyna się jednak w chwili, kiedy dziadkowie wyjeżdżają na urlop, a Krzysiek wraz ze swoją mamą i młodszą siostrą, przyjeżdżają opiekować się Kotem.

Przeszukaliśmy całą kuchnię, ale kartki nigdzie nie było.

– Nie ma żadnej kartki! – zawołała Ula, kiedy mama siedziała pod szafą i próbowała obsłaskawić kota. – Jest tylko jakiś zeszyt.

– Jaki zeszyt? – Mama zerwała się na równe nogi i przybiegła do kuchni. – Tylko nie to!

Ale to było to. ,,Instrukcja obsługi kota” sporządzona przez dziadka nie zmieściłaby się na kartce. Liczyła sobie dokładnie piętnaście i pół strony dużego zeszyt.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Dzień pierwszy, str. 32

Podwójna narracja – kot kontra człowiek

Co jednak ciekawe, książka prezentuje nie tylko jedną perspektywę. Czytelnik otrzymuje bowiem również punkt widzenia samego Kota. Trzeba przyznać, że istotnie jest to bestyjka z charakterem. Można powiedzieć – typowy przedstawiciel swojego gatunku. To zestawienie ludzkiej narracji z kocią perspektywą tworzy fascynującą, niezwykle zabawną mieszankę wybuchową.

Wyobraźcie sobie bowiem kota, który nie toleruje świnki Peppy, musi mieć kulkę z folii w misce z wodą (ale tylko rano), o 3 w nocy jada świeżo przyrządzonego mintaja (wyłącznie z Lidla) i na noc trzeba mu zostawiać włączone światło, bo lubi obserwować sobie rybiki. Brzmi absurdalnie? Ale to przecież samo życie!

Ech, życie kota… cała noc zmarnowana na szkolenie człowieka, a jakość ryby pięć na dziesięć. Obsługa – dwie gwiazdki. No, niech będą trzy. Ale tylko dlatego, że pod koniec próbowała udawać miłą.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Noc pierwsza, str. 50

Humor, który pokochają dzieci i dorośli

Nastawcie się więc na wspaniałą, pełną zwrotów akcji zabawę. Możecie być bowiem pewni, że finał tej historii bardzo Was zaskoczy. Czy rodzina Krzyśka poradzi sobie z obsługą Kota? A może to Kot ogra ich wszystkich w swoją grę? Koniecznie sięgnijcie po Dziadek naszego Kota, żeby poznać odpowiedzi na m.in. powyższe pytania. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 6 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura. Dziadek naszego Kota należy do cyklu To lubię!.

FAQ – Dziadek naszego Kota

O czym jest książka Dziadek naszego Kota?

To humorystyczna opowieść o rodzinie, która musi zaopiekować się wymagającym kotem pozostawionym przez dziadków. Książka ukazuje relacje człowieka ze zwierzęciem z dużą dozą humoru.

Kto jest autorem książki Dziadek naszego Kota?

Autorką jest Regina Golińska-Barancewicz – polska pisarka znana z ambitnych książek dla dzieci.

Dla jakiego wieku jest książka Dziadek naszego Kota?

Książka polecana jest dla dzieci od około 6 lat, ale doskonale sprawdzi się także jako lektura dla całej rodziny.

Czy Dziadek naszego Kota to zabawna książka?

Tak – to jedna z najbardziej humorystycznych książek dla dzieci, oparta na codziennych sytuacjach i charakterystycznych zachowaniach zwierząt.

Czy książka należy do jakiejś serii?

Tak, książka została wydana w ramach popularnej serii To lubię! wydawnictwa Literatura.

Artykuł Dziadek naszego Kota – recenzja najzabawniejszej książki o kocie, który rządzi ludźmi pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Psia Chatka. Szczeniaki w potrzebie jest pierwszą częścią z zapowiadanej serii, która została stworzona na kanwie prawdziwych historii. Autorka Irena Małysa nie tylko pisze książki dla dzieci i dorosłych, ale również prowadzi dom tymczasowy dla psów w Makowie Podhalańskim. To do jej rodzinnego domu trafiają zwierzaki, które znalazły się w trudnej sytuacji i którym teraz należy znaleźć odpowiedzialną oraz odpowiednią rodzinę.

➜ Tytuł: Psia Chatka. Szczeniaki w potrzebie
➜ Seria: Psia Chatka
➜ Autorka: Irena Małysa
➜ Ilustracje: Paulina Nachman
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Niespodzianka, która wprowadza ważne zmiany

Książka pisana jest z perspektywy dwojga głównych bohaterów – Dżambo oraz Mamby. To psiaki, których zdjęcia możemy zobaczyć już na początku lektury. W Psia Chatka. Szczeniaki w potrzebie  poznajemy ich dom oraz opiekunki – Kasię oraz jej mamę Pańcię.

Ten duet futrzaków ma już wypracowaną relację, trzymają się narzuconych im reguł i dobrze czują w swoim domu. Pewnego dnia dziewczynka oraz kobieta wracają jednak, przynosząc ze sobą pewną niespodziankę.

Nauka empatii od psich bohaterów

W spokojną i unormowaną relację Dżamba oraz Mamby wdziera się chaos, rozgardiasz oraz piski nowych, podekscytowanych szczeniąt. Atos, Portos i Aramis – niczym trzej muszkieterowie, wprowadzają w domu nowe porządki. Muszą sporo nauczyć się od starszych domowników. Przede wszystkim jednak powinny trzymać się z daleka od drzwi furgonetki kuriera.

Psia Chatka. Szczeniaki w potrzebie to pełna akcji książka, w której czytelnicy dostrzegą nie tylko troskę oraz empatię bohaterów, ale i będą mogli docenić ich poświęcenie, gdy sytuacja stanie się naprawdę poważna.

Nowa seria książek dla dzieci o zwierzętach

Bogato ilustrowane rozkładówki przez Paulinę Nachman, przedstawiają bajkowy, bezpieczny świat, z którego – przy okazji – można się sporo nauczyć. Opieka nad zwierzętami to bowiem duża odpowiedzialność. Takie lektury jak Psia Chatka. Szczeniaki w potrzebie pozwalają zdobyć podstawową wiedzę dotyczącą czworonogów. Dowiedzieć się, czego psy nie powinny jeść, jak mogą się czuć w konkretnych sytuacjach czy dlaczego tak istotne jest pilnowanie ich i zapewnianie im bezpieczeństwa. 

To bardzo dobry początek nowego cyklu – jestem ciekawa jego kontynuacji (a kolejny tom zapowiedziany już został na maj 2026).

Dla kogo będzie dobrym wyborem

My czytaliśmy już tę historię z 3-latkiem i cierpliwie wysłuchał całości, bez nawet jednej przerwy. Opowieść o psiakach bardzo go zaangażowała, a poszukiwania zagubionych szczeniaków zrobiły na nim duże wrażenie. Książka dobrze więc sprawdzi się jako lektura dla przedszkolaków. Dzieci w tym wieku będą utożsamiały się z emocjami przeżywanymi przez bohaterów: ekscytacją, zazdrością, potrzebą zwrócenia na siebie uwagi czy strachem przed czymś nowym.

Dla dzieci trochę starszych stanie się ona z kolei punktem wyjścia do rozmowy o odpowiedzialności i o tym, czym naprawdę jest pomaganie zwierzętom. Psia Chatka. Szczeniaki w potrzebie to książka, która próbuje nazwać sprawy po imieniu: opieka to wielka radość, ale też czujność i wymagająca praca. To również opowieść o domu tymczasowym, w którym zwierzęta dostają drugą szansę. Sprawdzajcie jej dostępność np. w księgarni Tania Książka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Psia Chatka. Szczeniaki w potrzebie jest oparta na prawdziwych historiach?

Tak. To pierwszy tom serii stworzonej na kanwie prawdziwych historii związanych z prowadzeniem domu tymczasowego. 

Kto jest głównym narratorem tej książki?

Historia jest opowiadana z perspektywy psów – Dżamba i Mamby, a ważną rolę odgrywają w pierwszej części też szczeniaki: Atos, Portos i Aramis. 

Dla jakiego wieku jest książka?

Polecam od 3+ lat. 

O czym uczy Psia Chatka?

Przede wszystkim o empatii, odpowiedzialności i uważności w opiece nad zwierzętami. 

Artykuł Psia Chatka – nowa seria dla dzieci o odpowiedzialnej opiece nad psami pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pupil dla mnie to książka, która proponuje coś znacznie bardziej znaczącego niż katalog słodkich zdjęć (choć te tutaj także znajdziecie). To przewodnik komunikujący, na co należy zwrócić uwagę, czym różnią się poszczególne rasy oraz jaki zwierzak będzie najbardziej odpowiedni akurat dla nas i naszej rodziny.

➜ Tytuł: Pupil dla mnie
➜ Autor: Russel Kane
➜ Ilustracje: Erica Salcedo
➜ Tłumaczenie: Magda Witkowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jakie zwierzę domowe wybrać dla dziecka

Russell Kane, ogromny miłośnik i znawca zwierząt domowych, nie skupia się na rasach czy gatunkach – choć opiera się na nich przy ogólnym uporządkowaniu książki. W rozdziałach traktuje je bardziej jako punkt wyjścia do ciekawostek, a szczególny nacisk kładzie na osobowość zwierzaków. Zamiast wychodzić do czytelnika z pytaniem, jakie chce zwierzę – zmienia nieco narracje. Zachęca najpierw do refleksji i zastanowienia się nad tym, jakim domem my jesteśmy i co możemy takiemu zwierzakowi zaoferować.

Autor konsekwentnie pokazuje, że zwierzę nie jest nagrodą ani spełnieniem kaprysu, lecz relacją wymagającą czasu, cierpliwości i stałości. W książce pojawiają się rozważania o temperamencie, poziomie energii, potrzebie kontaktu czy samodzielności. Nie chodzi wyłącznie o to, czy dziecko lubi psy albo marzy o króliku, ale czy jego rytm dnia, charakter i domowe warunki rzeczywiście współgrają z potrzebami konkretnego zwierzęcia.

Tym samym, ta książka nie zniechęca do zaopiekowania się czworonogiem (lub wielonogiem). Ona pozwala określić kierunek, w którym warto się zwrócić.

Przewodnik po (różnych) zwierzętach domowych

Jedną z największych zalet Pupil dla mnie jest humorystyczny, lekki ton oraz niezwykle błyskotliwe wtrącenia. Russel Kane, znany w Wielkiej Brytanii komik i osobowość medialna, potrafi mówić o odpowiedzialności po kumpelsku oraz z dużą charyzmą. 

Większość rozkładówek zachowuje tutaj stały schemat. W przypadku kotów i psów otrzymujemy zdjęcie przedstawiciela rasy, ogólne informacje, opis osobowości oraz rys historyczny. Każdemu zwierzakowi autor przydzielił także punkty za intelekt, chęć do zabawy, wymaganą uwagę, radzenie sobie na dworze czy ogólną prezencję (choć w niektórych przypadkach bym polemizowała).

To niezwykle merytoryczna książka, w której omawia się różne typy zwierząt domowych – zarówno te najbardziej oczywiste, jak i mniej popularne, np. króliki, owady, gryzonie, papużki czy gady.

Nauka odpowiedzialności

Najważniejsze w książce Pupil dla mnie jest jednak to, że bardzo realistycznie podchodzi ona do entuzjastycznych oczekiwań dzieci – względem często uzasadnionych obaw rodziców. Pokazuje, że opieka nad zwierzęciem nie zaczyna się w momencie przyniesienia go do domu, lecz już w chwili podjęcia decyzji. To długotrwały proces obejmujący planowanie czasu, budżetu, przestrzeni oraz odpowiedniego, emocjonalnego przygotowania.

W kontekście wychowawczym to bardzo wartościowa lektura. Uczy, że odpowiedzialność nie polega na jednorazowym „obiecuję, że będę się nim zajmować”, ale na codziennym, powtarzalnym wypełnianiu swoich obowiązków. To lekcja, która wykracza daleko poza tematykę zwierząt.

Dla kogo jest ta książka?

Dla dzieci w wieku szkolnym, które zaczynają rozumieć, że opieka nad kimś słabszym i często bezbronnym to szalenie ważne zobowiązanie. Ale i dla rodziców, którzy chcą podjąć decyzję w sposób odpowiedzialny – czy dla nauczycieli, którzy szukają punktu wyjścia do rozmowy o empatii oraz obowiązkach.

Pupil dla mnie to książka, którą warto przeczytać przed podjęciem decyzji o adoptowaniu pupila. Będzie wspaniałą przygodą dla młodych (i nie tylko) miłośników zwierząt. Sama nauczyłam się z niej wielu przydatnych rzeczy! Polecam ją całym rodzinom do wspólnego odkrywania.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ – Pupil dla mnie Russella Kane’a

O czym jest książka Pupil dla mnie?

Pupil dla mnie to przewodnik dla dzieci i rodziców, który pomaga świadomie wybrać zwierzę domowe. Zamiast skupiać się wyłącznie na gatunkach lub rasach, książka podpowiada, jak dopasować pupila do stylu życia, temperamentu dziecka i warunków domowych.

Czy Pupil dla mnie to encyklopedia zwierząt?

Nie. To nie jest klasyczna encyklopedia z rozbudowanymi opisami biologicznymi. Książka koncentruje się na praktycznych aspektach opieki nad zwierzęciem – jego potrzebach, charakterze, wymaganiach i codziennych obowiązkach.

Dla jakiego wieku jest książka Pupil dla mnie?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku szkolnym (około 6–11 lat), które potrafią już rozumieć pojęcie odpowiedzialności i długofalowych zobowiązań. To również wartościowa lektura dla rodziców rozważających zakup pupila.

Czy książka pomoże przed podjęciem decyzji o zwierzaku?

Tak. Pupil dla mnie porządkuje najważniejsze kwestie: czas, koszty, przestrzeń, poziom aktywności rodziny oraz potrzeby konkretnego zwierzęcia. Może być punktem wyjścia do rozmowy i wspólnego podjęcia przemyślanej decyzji.

Kim jest autor książki Pupil dla mnie?

Autorem jest Russell Kane – brytyjski komik, prezenter i pisarz. Jego doświadczenie sceniczne wpływa na lekki, angażujący styl narracji, który łączy humor z praktycznymi wskazówkami.

Artykuł Pupil dla mnie – jak wybrać zwierzaka i nie zwariować? Recenzja przewodnika Russella Kane’a pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To propozycje, które nie próbują „przebodźcować” dziecka treścią, a zamiast tego stawiają na łatwość utożsamiania się, znajomy rytm i uroki codzienności. Wystarczy spojrzeć na ich okładki, żeby doświadczyć ponadczasowej magii literatury dziecięcej.

➜ Tytuły: Dźwięki zimy, Kalinka poznaje miesiące. Cudny styczeń, Zwierzątka
➜ Autorka: Kinga Petrikowska
➜ Ilustracje: Kinga Petrikowska
➜ Wydawnictwo: Cudny Świat
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kartonówki, które czarują prostotą i pięknem

Kartonowe książki od lat zajmują ważne miejsce w biblioteczkach najmłodszych. Ich forma – odporna na intensywne użytkowanie małych rączek – pozwala dziecku samodzielnie eksplorować książkę, przewracać strony, wracać do ulubionych rozkładówek.

W przypadku propozycji od Cudnego Świata szczególnie istotne są:

• prosty, czytelny skład,
• oszczędny tekst i staranny wybór fontów,
• ilustracje przygotowywane w tradycyjny sposób za pomocą akwareli, wykonane z myślą o najmłodszych,
• tematy bliskie dzieciom.

To książki, które nie narzucają interpretacji, ale zapraszają do wspólnego czytania, rozmowy i obserwacji.

Dźwięki zimy – pierwsze słuchanie świata

Dźwięki zimy to kartonowa książka autorki Kingi Petrikowskiej, która stoi także za całym wydawnictwem Cudny Świat. Lektura należy do serii Słuchamy pór roku. Skupia się na jednym z pierwszych sposobów poznawania rzeczywistości przez dziecko – dźwiękach. Zima staje się tu pretekstem do wsłuchiwania się w otoczenie: od cichych, subtelnych odgłosów po te bardziej charakterystyczne dla tej pory roku.

To książka, która:

• zachęca do uważności,
• świetnie sprawdza się w czytaniu dialogowym,
• może być czytana wielokrotnie, za każdym razem inaczej.

Dla rodzica to również zaproszenie do zatrzymania się i nazwania tego, co często umyka w codziennym pośpiechu. Połączenie jednozdaniowych opisów sytuacji, onomatopei i skupiania się na konkretnym detalu – tworzy przestrzeń do niespiesznego kontemplowania rzeczywistości. Sprawdzajcie dostępność Dźwięków zimy na stronie wydawnictwa.

Kalinka poznaje miesiące. Cudny styczeń – czas i cykliczność

Kalinka poznaje miesiące. Cudny styczeń otwiera serię, która w bardzo przystępny sposób wprowadza dziecko w pojęcie czasu i zmieniających się miesięcy. Styczeń pokazany jest tu przez pryzmat codziennych doświadczeń, drobnych rytuałów i charakterystycznych elementów zimowej rzeczywistości.

Bohaterami jest tytułowa Kalinka, ale także mama, tata i pojawiające się w historii zwierzęta. W porównaniu do Dźwięków zimy, tutaj mamy znacznie bardziej rozbudowaną linię fabularną książki. Akcja skupia się wokół budowania karmnika i dokarmiania zimą ptaków. To pełna uroku, prosta opowiastka, która trafi do każdego malucha.

Kalinka poznaje miesiące. Cudny styczeń jest kartonówką, która:

• porządkuje dziecięcy świat,
• pomaga oswajać pojęcia abstrakcyjne,
• uczy podstawowej wiedzy o świecie.

Seria ma bardzo duży potencjał, by stać się ważnym punktem odniesienia w dziecięcym kalendarzu.

Zwierzątka – pierwsze spotkania z naturą

Zwierzątka to propozycja klasyczna tematycznie, ale nowoczesna w formie. Zamiast encyklopedycznego podejścia do zwierząt, dostajemy książkę, która stawia na pierwszy kontakt, rozpoznawanie i nazywanie. Można uznać ją za książkę kontrastową, dla maluszków już od 3. miesiąca życia. Na biało-czarnych rozkładówkach prezentowane są zwierzaki w monochromatycznych barwach – od dzików, królików, gęsi, aż po m.in. kormorany, dalmatyńczyki czy borsuki. Pojawia się także humorystyczny akcent z jamnikiem – jestem zauroczona!

To tytuł, który:

• dobrze sprawdzi się jako jedna z pierwszych książek dziecka,
• wspiera rozwój mowy,
• naturalnie zachęca do zadawania pytań i rozmów.

Dzięki kartonowej formie książka może towarzyszyć dziecku zarówno w domu, jak i poza nim. Nie ogranicza się wyłącznie do prostego nazywania zwierząt, jak np. ptak czy pies, ale podaje konkretne ich nazwy: wrona, foksterier czy szpak.

Cudny Świat – bardzo obiecujący start nowego wydawnictwa

Debiut wydawnictwa Cudny Świat pokazuje, że na polskim rynku wciąż jest miejsce na małe, przemyślane projekty, które nie konkurują ilością, ale jakością. Ich pierwsze kartonowe książki tworzą spójną propozycję dla rodzin szukających ambitnej literatury:

• bliskiej codzienności dziecka,
• wspierającej rozwój bez presji,
• estetycznej i trwałej.

To wydawnictwo zdecydowanie warto obserwować – zwłaszcza jeśli cenicie książki dla najmłodszych, które ujmują urokiem ponadczasowości, są wartościowe i angażujące.

Prenumerata

Wydawnictwo Cudny Świat oferuje także prenumeratę dla swoich czytelników. Możecie wybrać dostawę książek z serii Kalinka poznaje miesiące, otrzymywanych co miesiąc, czy np. Słuchamy pór roku dostarczanych co kwartał. To bardzo wygodny sposób, żeby nie przeoczyć żadnej nowości wydawnictwa.

FAQ – Cudny Świat, kartonowe książki dla dzieci

Czym jest wydawnictwo Cudny Świat?

Cudny Świat to nowe polskie wydawnictwo dziecięce, które debiutuje kartonowymi książkami dla najmłodszych, stawiając na prostotę, estetykę i uważność wobec dziecka.

Dla jakiego wieku przeznaczone są książki wydawnictwa Cudny Świat?

Książki Dźwięki zimy, Kalinka poznaje miesiące. Cudny styczeń oraz Zwierzątka są przeznaczone głównie dla dzieci w wieku 0–3 lata, ale dobrze sprawdzą się także u starszych maluchów jako książki do wspólnego czytania.

Czy książki Cudnego Świata są kartonowe?

Tak, to kartonowe książki, dostosowane do intensywnego użytkowania przez najmłodsze dzieci.

Czy książki Cudnego Świata nadają się na prezent?

Tak, dzięki kartonowej formie, uniwersalnym tematom i estetycznemu wykonaniu książki Cudnego Świata są dobrym wyborem na prezent dla niemowląt i małych dzieci.

Czy Cudny Świat planuje kolejne tytuły?

Seria Kalinka poznaje miesiące sugeruje dalszy rozwój oferty, dlatego warto obserwować kolejne zapowiedzi wydawnictwa.

Artykuł Nowe wydawnictwo dziecięce w Polsce. Kartonowe książki od Cudnego Świata pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To duży formatem, ilustrowany album popularnonaukowy, który prowadzi czytelników tropem wilczej społeczności: od wycia do Księżyca, przez polowanie i komunikację, aż po zasięg występowania wilków na świecie. To bardzo wartościowa pozycja dla młodych – ale nie tylko – miłośników dzikiej przyrody.

(w drugiej części artykułu znajdziecie Notę od Wydawcy – koniecznie ją przeczytajcie!)

➜ Tytuł: Wilki
➜ Autorka: Rena Ortega
➜ Ilustracje: Rena Ortega
➜ Tłumaczenie: Barbara Bardadyn
➜ Wydawnictwo: Libra
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym opowiadają Wilki?

Punktem wyjścia jest proste pytanie: jak naprawdę żyją wilki i jaką rolę my, ludzie, pełnimy w ich codzienności? Na kolejnych rozkładówkach Ortega pokazuje:

• jak funkcjonuje wilcza rodzina (hierarchia w stadzie, opieka nad młodymi, znaczenie pracy zespołowej),
• jak wilki komunikują się za pomocą głosu, zapachu i mowy ciała,
• w jaki sposób polują oraz w jaki sposób adaptują się do miejsca, gdzie żyją,
• jakie gatunki i podgatunki wilków zamieszkują różne części świata,
• dlaczego wilki były przez wieki tak samo podziwiane, jak i demonizowane.

Wilki to książka, która stawia na konkretne, poparte wiedzą informacje. Młody czytelnik ma szansę poznać wilcze zwyczaje, sposoby komunikacji i przystosowania do środowiska. Przede wszystkim może jednak uświadomić sobie, że wilk pełni w przyrodzie niezwykle znaczącą funkcję, a my jako ludzie powinniśmy mieć tego świadomość oraz robić wszystko, żeby go chronić.

Ilustracje: akwarelowy atlas wilczego świata

Największą siłą Wilków są ilustracje. Rena Ortega jest znana z dużych, malarskich projektów przyrodniczych – wcześniej tworzyła m.in. książki o wielorybach, dinozaurach czy motylach, zawsze łącząc w nich wiedzę z bardzo bogatym, pełnym kolorów stylem.

Tutaj również otrzymujemy dużą różnorodność kadrów, scen oraz oczywiście wilczych bohaterów. Mamy szansę przyjrzeć się tropom zwierząt na śniegu, dostrzec cechy wyglądu, którymi się od siebie różnią czy zerknąć na mapę oraz miejsca występowania wilków.

Co dzieci naprawdę z tej książki wyniosą?

Wilki świetnie sprawdzą się jako książka:

• o ekologii i ochronie gatunkowej – pokazują, jak łatwo człowiek może zaburzyć równowagę w przyrodzie i dlaczego wilk pełni ważną rolę w ekosystemach,
• o zachowaniach zwierząt – młodzi czytelnicy poznają, czym różni się polowanie samotnika od polowania w grupie, jak wyglądają relacje między osobnikami w stadzie,
• o geografii – rozkładówki prowadzą po różnych kontynentach, a krótkie komentarze wyjaśniają, w jakich środowiskach wilki jeszcze potrafią przetrwać.

Dodatkowym atutem jest sposób podawania ciekawostek – na marginesach pojawiają się liczby (np. odległość, z której wilki mogą się słyszeć, czy informacja, że ich węch jest wielokrotnie silniejszy od ludzkiego), co wzmacnia popularnonaukowy charakter tej pozycji.

To książka, która – przy odpowiednim omówieniu z dorosłym – świetnie nada się na wstęp do poważniejszej rozmowy o wilkach w Polsce: o ich obecności w naszych lasach, o konflikcie między człowiekiem a drapieżnikiem, o emocjach, które te zwierzęta wciąż wywołują.

Dla kogo jest ta książka?

Książka Wilki sprawdzi się doskonale u dzieci w wieku około 5 do 10 lat – szczególnie u tych, które już teraz wykazują zainteresowanie przyrodą oraz dzikimi zwierzętami. Przypadnie do gustu także starszym uczniom, którym można ją zaprezentować jako atrakcyjny wizualnie wstęp do zajęć o drapieżnikach, ich zwyczajach i roli w ekosystemie. 

Ze względu na format, twardą oprawę i jakość ilustracji, Wilki można też polecić jako prezent dla dziecka „na dłużej” – to ten rodzaj książki, do której się wraca, szukając konkretnej ciekawostki czy inspiracji do szkolnego projektu. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Libra.

Nota od Wydawcy

W związku z moją potrzebą wyjaśnienia kilku kwestii, które pojawiają się, lub celowo są pomijane w tej książce – poprosiłam wydawnictwa Libra, żeby przedstawiło swoje stanowisko. Jestem przekonana, że będzie to dla czytelników dodatkowa, bardzo pouczająca lektura, poszerzająca horyzonty oraz znajomość tematyki wilków.

Dlaczego nie „wataha”, tylko wilcza rodzina?

Świadomie i konsekwentnie unikamy w tej książce słowa wataha, zastępując je określeniami wilcza grupa lub grupa rodzinna. Ten wybór nie jest stylistycznym kaprysem, lecz decyzją opartą na aktualnej wiedzy naukowej, wrażliwości języka oraz odpowiedzialności, jaką ponosimy, mówiąc o przyrodzie do dzieci. Słownikowo wataha to pojęcie obciążone znaczeniowo: oznacza nie tylko łowieckie „stado wilków lub dzików”, ale także „niebezpieczną grupę ludzi” czy wręcz „uzbrojoną gromadę rabusiów”. Trudno w jego przypadku o neutralność – słowo to niesie ze sobą skojarzenia pejoratywne i agresywne, a my nie chcemy porównywać wilków ani do rzezimieszków, ani do zagrożenia dla otoczenia. Szczególnie dzisiaj, gdy propaganda myśliwska jest tak mocna i nawołuje do zmiany statusu ochrony wilka, używanie takich słów jak wataha, może wyrządzić krzywdę temu wspaniałemu, niezwykle potrzebnemu przyrodzie gatunkowi.

Współczesne badania terenowe z wykorzystaniem fotopułapek i zaawansowanych metod genetycznych – jednoznacznie pokazują, że dotychczasowy sposób opisywania struktury społecznej wilków był błędny. Wilki nie funkcjonują w hierarchicznych „watahach” rządzonych przez dominującą parę alfa, lecz żyją w rodzinnych grupach, bardzo podobnych do ludzkich rodzin. Podstawową jednostką społeczną jest rozmnażająca się para rodzicielska i jej potomstwo z kolejnych lat. To właśnie rodzice – jako założyciele grupy, najstarsi i najbardziej doświadczeni – kierują jej życiem. Nie ma tu bezwzględnej walki o przywództwo ani rywalizacji o rozmnażanie, które przez lata błędnie przypisywano wilkom.

Nową nomenklaturę stosuje dziś spora część polskich środowisk  naukowych, w tym badacze ze Stowarzyszenia dla Natury „Wilk” – dr hab. Sabina Pierużek-Nowak i dr hab. Robert Mysłajek, a także prof. Krzysztof Schmidt z Instytutu Biologii Ssaków PAN w Białowieży. Jak podkreśla dr hab. Pierużek-Nowak, określenia takie jak wataha czy stado nie oddają natury terytorialnej, opartej na pokrewieństwie wilczej grupy; trafnym terminem jest rodzina lub grupa rodzinna. Również pojęcie „pary alfa” zostało porzucone przez samych naukowców, w tym przez Davida Mecha, jednego z najwybitniejszych badaczy wilków, który po latach wycofał się z terminologii przez siebie wcześniej rozpropagowanej.

Podobna odpowiedzialność językowa rządziła decyzją o użyciu określenia barwa sierści zamiast umaszczenie. W zdaniu kierowanym do dziecka, bez możliwości rozwinięcia terminologii biologicznej, słowo barwa jest po prostu bardziej zrozumiałe i naturalne. Co więcej, zestawienie „umaszczenie sierści” byłoby pleonazmem – w samym pojęciu umaszczenia zawarta jest zarówno barwa, jak i sierść. Zresztą także Wielki słownik języka polskiego PAN, w podstawowych połączeniach wyrazowych, wskazuje właśnie barwę jako naturalne dopełnienie słowa sierść.

Po to są książki dla dzieci – zwłaszcza książki o przyrodzie – aby przekazywać wiedzę rzetelną, aktualną i wolną od krzywdzących skrótów myślowych. Nie po to, by młodzi czytelnicy, gdy dorosną i staną się świadomymi użytkownikami języka oraz wrażliwymi ludźmi kochającymi naturę, musieli się nieustannie poprawiać. Jeśli już dziś możemy mówić lepiej, precyzyjniej i uczciwiej – zróbmy to.  

Adriana Pyszkowska, wydawnictwo Libra PL

FAQ Wilki, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Wilki Reny Ortegi?

Wilki to ilustrowany album popularnonaukowy przedstawiający życie wilków: ich zachowania, strukturę rodzinną, sposoby komunikacji, strategie polowania oraz zasięg występowania. Książka podpowiada też, jaką rolę wilki odgrywają w ekosystemach i obala wiele mitów na ich temat.

Dla jakiego wieku jest książka Wilki?

Książka jest odpowiednia dla dzieci od około 5 roku życia, dla starszych uczniów jako materiał edukacyjny oraz dla dorosłych miłośników przyrody i ilustracji. Sprawdzi się zarówno w domu, jak i jako pomoc na lekcjach o ekologii.

Kto jest autorką Wilków?

Autorką książki jest hiszpańska ilustratorka i popularyzatorka nauki Rena Ortega, znana z dużych projektów przyrodniczych poświęconych m.in. wielorybom, dinozaurom czy owadom.

Czy Wilki nadają się na prezent?

Tak, dzięki dużemu formatowi, twardej oprawie i bogatym ilustracjom, książka doskonale sprawdzi się jako prezent dla dziecka, nastolatka lub dorosłego miłośnika przyrody.

Czy warto kupić Wilki?

Zdecydowanie tak. To wartościowy album edukacyjny, który łączy rzetelne informacje z bardzo efektowną oprawą graficzną. 

Artykuł Wilki Reny Ortegi – recenzja popularnonaukowej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Malinka Wombat i Kapibara
➜ Seria: Malinka Wombat
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Monika Urbaniak
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kontynuacja serii o Malince Wombat

Malinka Wombat i Kapibara to trzecim tom perypetii tytułowej bohaterki. Tym razem do jej australijskiego domu przybywa gość z dalekiej Ameryki Południowej. Przyjaciel starszego brata, przywozi nie tylko urocze prezenty pomyślane pod kątem zainteresowań rodziny Malinki. Dzięki jego obecności mała wombatka uczy się gościnności oraz zdaje sobie sprawę, że czasami można przesadzić nawet z uprzejmością.

Kapibara, która nie wymawia ,,r”

Przyznam, że autor wpadł na uroczy pomysł, żeby gość kapibara nie tylko miał bardzo oryginalne imię Tararara, ale także nie wymawiał litery ,,r”. Z powodu jego przypadłości, na początku dochodzi między nim a Malinką do małego nieporozumienia. Wombatka jednak, kiedy orientuje się w czym rzecz, także przestaje mówić ,,r”. Okazuje się, że ten pomysł – choć podszyty dobrymi intencjami – niekoniecznie jest trafiony.

Czasami najlepsze, co możemy zrobić, to być otwartym i serdecznym. Nie trzeba upodabniać się do gościa, żeby on poczuł się dobrze w naszym towarzystwie.

Jak nauczyć dziecko przyjmowania prezentów

Malinka Wombat i Kapibara mimo że składa się na prostą narrację oraz niezbyt skomplikowaną fabułę – przemyca rozmaite informacje o świecie oraz uniwersalne mądrości. Szczególnie przydatny, w kontekście zbliżających się Świąt, może okazać się wątek umiejętności przyjmowania prezentów.

Za pomocą prostej sceny, dziecko zobaczy w jaki sposób najlepiej zareagować na otrzymany prezent. Ważne, żeby docenić intencję obdarowującego, a być może okaże się, że podarunek ma większe znaczenie, niż można byłoby się tego początkowo spodziewać.

Pobierz QUIZ o wombatach i kapibarach

Gdzie kupić tę książkę

Ta seria to również zachwycające, niezwykle kolorowe ilustracje Moniki Ubraniak. Sprawiają one, że historia ożywa, a czytelnik sam wpada z wizytą do wombaciego lasku. Malinka Wombat i Kapibara można znaleźć na stronie wydawnictwa Bumcykcyk.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Malinka Wombat i Kapibara?

To zabawna, a jednocześnie edukacyjna opowieść o spotkaniu dwóch gatunków wyjątkowych zwierzaków – kapibary i wombata.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku przedszkolnym i młodszych.

Czy to dobra książka na prezent dla dziecka?

Tak – łączy przyjemną treść z wiedzą, zachęca do zadawania pytań i świetnie nadaje się do wspólnego czytania w domu.

Jak rozróżnić kapibarę od wombata?

Sięgnij po książkę i rozwiąż mój quiz, żeby uporządkować swoją wiedzę!

Artykuł Malinka Wombat i Kapibara – recenzja książki + QUIZ pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Świat jest pełen niebezpieczeństw. Pędzące po ulicach szybkie samochody, niepewne konstrukcje lub nawet… zwykła dziura w chodniku może nam zrobić krzywdę. Czasami coś nie jest groźne, do momentu, kiedy występuje w małych ilościach lub małym stężeniu. Innym razem, coś na początku nieszkodliwego, może szybko stać się wyjątkowo nieprzyjemne (np. orzechy zadziałają tak na kogoś uczulonego). 

ZASTRZYK ADRENALINY

Część z niebezpieczeństw, które nas otaczają jest skutkiem pewnych działań człowieka. Co jednak z naturalnymi zagrożeniami? Czy przyroda może się jakoś wytłumaczyć z trujących roślin lub na przykład… jadowitych stworzeń?

,,Jad. Toksyczne substancje w świecie zwierząt” to popularnonaukowa książka autorów Ico Romero Reyes oraz Tani Garcia, która świeżo ukazała się nakładem Wydawnictwa Kropka. Będzie ona prawdziwą gratką dla każdego miłośnika przyrody, który ceni sobie… zastrzyk adrenaliny!

CZYM JEST TRUCIZNA?

Zanim autorzy przejdą do meritum, wyjaśniają czytelnikom podstawowe pojęcia, z którymi warto zapoznać się przed spotkaniem oko w oko ze zwierzakami (spora garść informacji jest też na końcu książki). Biorą na warsztat przede wszystkim wspomnianą w nagłówku truciznę, ale także dla lepszego porządku klasyfikują zwierzęta, opisują antidotum czy przytaczają ciekawy fakt na temat właściwej oceny danych trucizn.

Kolejne rozkładówki skupiają się już na konkretnych grupach zwierząt, m.in. płazach, ssakach, stworzeniach wodnych czy ptakach. Jedne będą dla czytelników bardziej oczywiste jak węże, meduzy lub pająki, inne – zupełnie przeciwnie! W książce uwzględniono również takie zwierzaki, których nigdy nie podejrzewalibyśmy o… tajną broń.

JAKA NATURALNA SUBSTANCJA JEST NAJBARDZIEJ TRUJĄCA?

W ,,Jad. Toksyczne substancje w świecie zwierząt” strony są pełne intensywnych kolorów, a bohaterowie wyglądają bardzo realistycznie. Przedstawiono ich w naturalnych środowiskach, często w środku scenki rodzajowej, pozwalającej np. stać się świadkiem potyczki na śmierć i życie!

Jeżeli chcecie więc dowiedzieć się, co jest jedną z najbardziej trujących substancji na świecie i od jakiego stworzenia ona pochodzi, kto wygrałby w pojedynku tarantula kontra osa lub jakie zwierzę zaserwuje nam gnicie części ciała – koniecznie zajrzyjcie do tej pozycji!

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA

W połączeniu z ciekawą narracją oraz odpowiednią ilością tekstu ,,Jad. Toksyczne substancje w świecie zwierząt” jest naprawdę angażująca (szczególnie dla dzieci, które raczej niechętnie sięgają po lekturę).

Polecam ją wszystkim czytelnikom, już powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/32-jad-trujace-substancje-w-swiecie-zwierzat

Artykuł Jad. Toksyczne substancje w świecie zwierząt – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dziobak Toto i magiczne drzewo
➜ Seria: Dziobak Toto
➜ Scenariusz: Eric Omond
➜ Rysunki: Yoann
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: ma dużo zalet

Australia kojarzy nam się – oprócz tego, że jest bardzo daleko, także z niezwykłymi zwierzakami, zamieszkującymi ten kontynent. W najnowszej, komiksowej propozycji od Wydawnictwa Egmont ukazał się właśnie pierwszy tom serii ,,Dziobak Toto”, w którym możemy śledzić przygody najbardziej charakterystycznych dla tego kraju bohaterów.

KOMIKSY DLA DZIECI, KTÓRE JESZCZE NIE CZYTAJĄ SAMODZIELNIE

Książka została wydana w ramach cyklu ,,Mój pierwszy komiks 5+”. To już całkiem bogata w różnorodne tytuły seria, z których ja polecam przede wszystkim:

• Bartłomiej i Karmelek,
• W cieniu drzew,
• Pan Borsuk i pani Lisica,
• Opowieści z Bukowego Lasu.

CZEGO SIĘ SPODZIEWAĆ PO DZIOBAKU?

,,Dziobak Toto i magiczne drzewo” otwiera obrazkową historię o dwójce przyjaciół – tytułowym dziobaku oraz pewnym misiu koala. Na skutek pewnych wydarzeń, spotykają oni rozmaite zwierzęta, ale kluczową rolę odegrają także kolczatka Chichi oraz nietoperz Riri.

Autorami komiksu są Yoann (rysunki) oraz Eric Omond (scenariusz). Ich ,,Dziobak Toto” nie emanuje jednak poczuciem bezpieczeństwa i beztroską, jak tytuły, które wymieniłam powyżej. Wręcz przeciwnie, mimo wyposażenia postaci w ludzkie cechy, opowieść ta jest silnie osadzona w rzeczywistości.

KIEDY PEWNEGO DNIA ZNIKA RZEKA

Fabuła rozpoczyna się od pobudki Toto. Jego dom znajduje się na wodzie, w samych środku rzeki. Autorzy także wspominają o jego przyzwyczajeniach oraz jadłospisie. Kiedy jednak dziobak wychodzi na zewnątrz, okazuje się, że rzeka zniknęła, a w korycie pozostało tylko mokre jeszcze błoto.

Toto biegnie więc z nowiną do swojego przyjaciela koali, który mieszka na drzewie i brak wody nie jest jego największym zmartwieniem. Wspólnie postanawiają jednak wyruszyć w drogę, żeby znaleźć przyczynę tego nowego stanu rzeczy.

KORA Z MAGICZNEGO DRZEWA

Nietypowe w ,,Dziobaku Toto” jest połączenie bardzo realistycznego ukazania drastycznych efektów łańcucha pokarmowego, z elementami magii – trudnymi do wyjaśnienia w sposób logiczny. 

Okazuje się bowiem, że wraz z tamą blokującą dopływ wody, pojawiła się też bestia, która krzywdzi inne zwierzęta. Toto wraz z przyjaciółmi (starymi i dopiero co poznanymi) otrzymali korę z magicznego drzewa, która pomaga im zrozumieć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Czy uda się im jednak przywrócić nurt w rzece? Czy umkną szczęśliwie przed bestią?

NIE DLA WRAŻLIWYCH ODBIORCÓW

Muszę przyznać, że z jednej strony komiks jest powiewem świeżości, oferującym dzieciom prawdziwe emocje oraz autentyczny (częściowo) scenariusz. Z drugiej, z pewnością nie jest to lektura dla bardzo wrażliwych czytelników.

Sądzę, że więcej radości sprawi on czytelnikom powyżej 9 roku życia (zamiast sugerowanego wieku 5+), którzy będą mogli go samodzielnie przeczytać.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-Dziobak-Toto.-Dziobak-Toto-i-magiczne-drzewo.-Tom-1,62044185,p.html

Artykuł Dziobak Toto i magiczne drzewo – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pan Pies i wyskoki foki
➜ Seria: Pan Pies
➜ Autorzy: Ben Fogle, Steve Cole
➜ Ilustracje: Nikolas Ilic
➜ Tłumaczenie: Ewa Borówka
➜ Wydawnictwo: Wilga
➜ Rok wydania: 2021
➜ Objętość: więcej, niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Co za sensacyjna opowieść! Pan Pies kolejny raz zaskakuje swoimi przygodami i pozwala wierzyć, że zwierzęta ani trochę nie ustępują ludziom pod względem inteligencji!

Pierwsza część ,,Pan Pies i panika królika” szturmem podbiła serca dzieci oraz dorosłych! Teraz przyszedł czas na kolejny tom, który (z nieukrywaną przyjemnością)  objęłam bajkochłonkowym patronatem medialnym!

,,Pan Pies i wyskoki foki” jest kontynuacją przygód tytułowego psa, ale nie martwcie się! Jeżeli sięgnięcie po nią w pierwszej kolejności, bez trudu rozeznacie się w bieżącej fabule.

Autorem książek jest Ben Fogle, który dotychczas bardziej niż z pisania książek, zasłynął z imponujących podróży! Mężczyzna jest pełnoprawnym poszukiwaczem przygód – podbija górskie szczyty, pływa z krokodylami oraz przepływa kajakiem Ocean Atlantycki. Co najważniejsze jednak – kocha zwierzęta. Wystarczy przeczytać jego książki, żeby tylko utwierdzić się w tym przekonaniu.

,,Pan Pies i wyskoki foki” jest bogato ilustrowaną (przez Nikolasa Ilica) opowiastką o pewnym zaginięciu, wielkich poszukiwaniach i finalnie… emocjonującym sprzątaniu (tak, wiem, że te dwa słowa raczej nie chodzą ze sobą w parze).

Pan Pies nie ma konkretnego imienia, ponieważ w swoim życiu stawia na wędrówki. Jest tzw. powsinogą, która nie potrafi na dłużej zagrzać miejsca. W miasteczku nad brzegiem morza jest mu jednak wyjątkowo dobrze. Zatrzymał i polubił się z Johnym Tregeena’em, który zajmuje się połowem ryb; i póki co oboje czerpią przyjemność z własnego towarzystwa. Kiedy pewnego dnia okazuje się, że pewna – bardzo słynna wśród miejscowych foka… zaginęła, Pan Pies bez zastanowienia postanawia wyruszyć w misję poszukiwawczą!

Zanim trafi na odpowiedni trop, czeka go mnóstwo przygód, niespodzianek, nowych przyjaźni oraz… wielkich zaskoczeń! Książka nie jest jednak wyłącznie opowiastką sensacyjną, ale niesie także ważne przesłania. Poruszane w niej wątki zaśmiecania rzek, mórz czy plaż w wielu miejscach wysuwają się na pierwszy plan. Pan Pies ma pełne łapy roboty, żeby uratować zwierzęta w potrzebie, ale przy okazji sam uniknąć spotkania z niewłaściwymi osobami. Co jednak jest godne uwagi – nie ma tu ścisłego podziału na złych i dobrych. Są po proste złe i dobre uczynki, które mogą mieć duży wpływ na otoczenie!

,,Pan Pies i wyskoki foki” to książka pisana lekkim, humorystycznym językiem. Dzięki dużym literom oraz szerokim marginesom, śmiało rekomenduję ją dzieciom uczącym się samodzielnego czytania, ale też młodszym.

To świetna i mądra lektura, z której jako patron(ka) jestem bardzo dumna!

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/pan-pies-i-wyskoki-foki-455136.html

OFICJALNA PREMIERA: 15.09.2021 rok

Artykuł Pan Pies i wyskoki foki – przedpremierowa recenzja patronatu! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.