Autor: Jose Jorge Letria

Ilustracje: Andre Letria

Tłumaczenie: Katarzyna Okrasko

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książka, która rozpoczyna się bez strony tytułowej – natychmiast przenosząc czytelników w sam środek akcji.

,,Wojna” to pozycja obrazkowa Jose Jorge Letria oraz Andre Letria. Duet pojawił się w polskim przedruku już pod wcześniejszą pozycją ,,Gdybym była książką” Wydawnictwa Format.

Wydawnictwo Dwie Siostry zdecydowało się jednak na wydanie książki tych artystów na dużo bardziej wymagający temat. Wojna, przemoc, wewnętrzna potrzeba destrukcji, która trawi wielu ludzi to nigdy nieschodzące z afisza zagadnienia. Próba wyjaśnienia dzieciom czym jest zło nie jest prosta, ale właśnie za sprawą takich wymownych, często symbolicznych obrazów może być najbardziej skuteczna.

,,Wojna” nie jest książką fabularną, ale choć składa się na serię rozmaitych ilustracji – łączą się one ze sobą, opowiadając czytelnikom pewną uniwersalną historię. Początkowe strony to przede wszystkim wojna przedstawiona pod postacią zwierząt. Węże przemykające ciemnym lasem, płynnie przechodzą w dziób ptaka, który kładzie cień nad miejscem, nad którym leci. W jedynym zapalonym oknie widać sylwetkę człowieka. To generał, który jest władcą strachu, niepewności i odrazy.

W książce wojna nie jest umiejscowiona w żadnym czasie. To zjawisko, które trwa od początków istnienia człowieka. Przynosi ze sobą wszystko to, co najgorsze. Choć budzi wielkie emocje, zazwyczaj nic po sobie nie pozostawia.

Nie jest to pozycja, która stara się coś tłumaczyć, dawać nadzieję czy uczyć współczucia dla ofiar wojny. To raczej przestroga, żeby zawsze robić wszystko, żeby wystrzegać się tej niszczycielskiej i bezcelowej siły. 

Patrząc na pozbawione kolorów, wyblakłe rozkładówki łatwo poddać się melancholii. Książka ta, która choć wywołuje smutek – należy ją oglądać, czytać i o niej rozmawiać. 

Może być doskonałym uzupełnieniem szkolnych lektur, których akcja toczy się podczas wojen, ale także warto po nią sięgać dla uczczenia pamięci minionych wydarzeń w historii Polski i świata. 

,,Wojna” jest książką dla nieco starszych czytelników (najlepiej takich powyżej 9 roku życia). Dla trochę młodszych doskonała będzie inna lektura, także wydana przez Wydawnictwo Dwie Siostry – ,,Widziałem pięknego dzięcioła”. 

Pozostałe książki, które poruszają się w tematyce wojny:  ,,Wojna skowronków”, ,,Irenka. Dziewczynka z Wilna”, ,,Kiedy trzeba uciekać”, ,,Powrót do Kosowa”, ,,Podróż”, ,,Wojenne lalki Marysi”, ,,Złodziejka książek”, ,,Lalkarz z Krakowa”, ,,Wróg”.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-wojna.html

Artykuł Wojna – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Widziałem pięknego dzięcioła”

Autor: Michał Skibiński

Ilustracje: Ala Bankroft

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Książki pisane o wojnie z perspektywy dziecka zawsze są bardziej przejmujące. Kiedy niewinność zderza się z brutalnością i bezwzględnością zachodzi pewien dysonans, który mocno oddziałuje na czytelnika.

Przenieśmy się na chwilę do czasów sprzed II wojny światowej, do 15. lipca 1939 roku, kiedy Michał Skibiński zaczął pisać swój pamiętnik. Miał wówczas 8 lat, a dziennik był jego zadaniem na czas wakacji, które wyznaczyła mu nauczycielka.

Jego zapiski nazwano ,,Widziałem pięknego dzięcioła” i razem z zachwycającymi ilustracjami Ali Bankroft ukazały się dosłownie kilka dni temu nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry.

Książka składa się z wielu rozkładówek, gdzie większość obrazuje tyko jedna linijka tekstu. Ówczesny chłopiec miał opisać jednym zdaniem najważniejsze wydarzenie danego dnia.

Możemy więc dowiedzieć się, że 25. lipca była straszna burza, 6. sierpnia mały Michał pojechał autem do Miłosnej, a 25. sierpnia czytał ładną bajkę.

Ogólnie można stwierdzić, że do pewnego momentu są to urocze wspomnienia chłopca, jakie mogłyby się wydarzyć także teraz jego rówieśnikom. Oczywiście wszystko zmienia się wraz z nadejściem bardzo ważnej daty – 1. września 1939 roku, czyli z dniem rozpoczęcia II wojny światowej.

Jak duże wrażenie robi zestawienie tych kontrastujących ze sobą wydarzeń, widać także w warstwie wizualnej. Do pewnego momentu artystka maluje przed nami sielankowe pejzaże, pełne słońca, pomarańczu i nasyconych zieleni.

Wrzesień jest w książce już zdecydowanie bardziej bury, z przewagą ciemnej zieleni, czerwieni, burzowych chmur i mroku.

Ilustracje są przeplatane z tekstem skanami z autentycznego zeszytu Michała Skibińskiego. Tych parę elementów, które składają się na ,,Widziałem pięknego dzięcioła” niezwykle mocno oddziałuje na czytelnika swoją autentycznością, ale zarazem i subtelnym przesłaniem.

To będzie świetna książka dla dzieci z kilku względów. Oprócz niewątpliwego przekazania im punktu widzenia najmłodszych, którym przyszło żyć w trakcie II wojny światowej, to także zachęta do doceniania każdego dnia, a może nawet samodzielnego prowadzenia takiego dziennika.

Jestem przekonana, że ta książka podbije serca nie tylko dzieci, ale także zachwyci młodzież i dorosłych. Polecam ją czytelnikom już od 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-widzialem_pieknego_dzieciola.html

Artykuł Widziałem pięknego dzięcioła – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Irena 4: Jestem z ciebie dumny”

Autorzy: Jean – David Morvan, Séverine Tréfouël

Ilustracje: David Evrard

Tłumaczenie: Małgorzata Fangrat

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Początkowo miały być 3 tomy, ale trudno zamknąć historię kobiety, która zrobiła tyle dla innych tylko w takiej liczbie książek.

,,Irena 4: Jestem z ciebie dumny” to najnowszy tytuł od Wydawnictwa Timof, w którym opisano życie Ireny Sendlerowej.

Do tej pory ukazały się już:

– Irena 1: Getto

– Irena 2: Sprawiedliwi

– Irena 3: Warszawa.

Komiksy opowiadają historię w chronologicznym porządku, z często zdarzającymi się retrospekcjami lub wtrąceniami. Wszystkie książki układają się w jedną całość, dając razem całkowity obraz bohaterskich czynów Ireny oraz osób, których spotkała na swojej drodze, wojny, cierpienia i nadziei.

Najnowsza część rozpoczyna się od lutego 1944 roku, kiedy to Irena dochodzi do siebie po 3 miesiącach spędzonych w więzieniu. W tym czasie zmienia także swoją tożsamość na Klarę Dąbrowską i w wolnej chwili ciągle poszukuje męża, Mieczysława Sendlera.

Twórcom komiksu udało się pokazać, jak skomplikowany był proces dostarczania pożywienia, lekarstw czy dokumentów i w jakim zaawansowanym stopniu działała konspiracja. Irena miała wokół siebie ludzi na których mogła polegać. Jednym z nich był wielokrotnie wspominany w trakcie całego cyklu Mieczysław – kierowca ciężarówki, który ryzykował życie, żeby nieść pomoc potrzebującym.

W zasadzie cała opowieść o Irenie Sendlerowej to właśnie pokazywanie jej w towarzystwie osób, takich jak ona – odważnych, wielkodusznych i nie godzących się na cierpienie niewinnych.

W ,,Irena 4: Jestem z ciebie dumny” pojawia się także wątek warszawskiego zoo, które zostało zbombardowane w 1939 roku. Jest spory fragment poświęcony Powstaniu Warszawskiemu czy wspomina się o śmierci mamy Ireny.

Ten tom to kolejna wielka fala wzruszeń, którą udało się wywołać zarówno scenarzyście, jak i rysownikowi za sprawą przywoływanych faktów historycznych lub nawiązań.

To niezwykle ważna seria, którą można czytać wyrywkowo lub zgodnie z numeracją. Każda część komiksu to inny fragment życia Ireny, a znajdujące się w nich wstawki ze współczesności dają czytelnikowi potrzebny oddech i pozwalają spojrzeć na opisywane zagadnienia przez pryzmat czasu.

Zapowiadany jest już 5 tom komiksu!

Bardzo polecam dla dzieci i młodzieży powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/

Artykuł Irena 4: Jestem z ciebie dumny – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Jean – David Morvan, Séverine Tréfouël

Ilustracje: David Evrard

Tłumaczenie: Małgorzata Fangrat

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

15-ego lutego 1910 roku urodziła się Irena Stanisława Sendlerowa. Gdyby wciąż żyła, obchodziłaby właśnie swoje 109 urodziny.

Od ponad 10 lat nie ma jej już wśród nas, jednak to co zrobiła, na zawsze pozostanie w umysłach ludzi. Nie tylko tych, których rodziny ocaliła, ale także i tych, u których wzbudza podziw i szacunek.

Na podstawie jej bogatego życiorysu powstały 3 części komiksu dla dzieci i młodzieży. O tomach ,,Irena 1: Getto” oraz ,,Irena 2: Sprawiedliwi” pisałam już w przeszłości. W tej recenzji skupię się na ,,Irena 3: Warszawa”, która jednak nie jest ostatnim słowem, jakie autorzy mają do powiedzenia na temat tej wielkiej postaci.

W przyszłości Wydawnictwo Timof i cisi wspólnicy planują wydanie czwartej części ,,Irena 4: Jestem z Ciebie dumny”.

W ,,Irena 3: Warszawa” autorzy skupiają się przede wszystkim na ogromnym wpływie Ireny Sendlerowej na współczesność. Jej obecność, mimo jej fizycznego braku, trwa nadal.

Postać Ireny Sendlerowej przewija się w wielu rodzinnych historiach. To nie tylko wielka bohaterka, która słynęła z odwagi i wielu działań na rzecz dzieci i społeczności żydowskiej. To kobieta, która każdą osobę jaką spotkała na swojej drodze, traktowała indywidualnie z należytym szacunkiem i troską. Dlatego też pamięć o Irenie Sendlerowej trwa na całym świecie, bo ludzie, którzy znaleźli swój dom w różnych krajach, zabrali ją ze sobą we własnych wspomnieniach.

W komiksie autorzy przedstawiają postać pewnej Żydówki, która będąc teraz mieszkanką Jeruzalem, opowiada swojej córce historię swojego przetrwania. Dziewczynka jest bardzo asertywna, zadaje dużo pytań i nie krępuje się śmiało wyrażać swojej opinii.

To doskonale podkreśla narrację, na jaką zdecydowali się twórcy komiksu. Punkt widzenia dzieci oraz wspomnienia Ireny z dzieciństwa są kluczowe w tej serii. To pokazuje jak ważni byli najmłodsi dla bohaterki oraz zarazem jak była do nich podobna – miała nieograniczoną wyobraźnię, ogromną chęć życia i czasami nadzieję, która wymykała się zasadom logiki.

,,Irena 3: Warszawa” pokazuje jednak także najtrudniejsze chwile życia kobiety. Obrazuje tortury, jakie musiała przejść w imię zachowania tajemnic organizacji. Utrata przyjaciółki i bycie świadkiem śmierci to była jej codzienność.

Najważniejszym jednak morałem całej tej serii nie jest paradoksalnie pokazanie wojny i jej okrucieństw. Mam wrażenie, że zamiarem autorów było podzielenie się myślą, że nie pomaga się tylko dla samego faktu osiągnięcia celu. Wzorem Ireny Sendlerowej należało nieść pomoc, chociażby po to, żeby przeciwstawiać się złu, dawać nadzieję oraz dawać siłę i dobry przykład innym.

To doskonały wzór dla dzieci i młodzieży, szczególnie teraz, w czasach gdzie osób, które można byłoby uznać za godnych naśladowanie, jest jak na lekarstwo.

Komiksy można czytać oddzielnie, ale dopiero zebrane razem dadzą prawdziwy obraz życia Ireny Sendlerowej i przekażą płynący z nich morał.

Niezwykle polecam tę część dla dzieci i młodzieży powyżej 8-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Irena+3%3A+Warszawa/pokaz.html

Artykuł Irena 3: Warszawa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.