➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Wiosna
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

Głównym bohaterem i narratorem pozostaje niezmiennie Bubuś – najmniejszy z rodzeństwa, ale także ten, który ma najwięcej do powiedzenia. Wiosenny tom rozpoczyna się od razu od bardzo emocjonującej sceny: silny nurt porywa Bubla (tego puchacza z nastroszonym czubkiem). Na szczęście z pomocą braciom przychodzi znajomy borsuk, co staje się początkiem kolejnego, ciekawego wątku w tej przygodzie.

Tym razem to tylko Bubuś i Bubel z rodziny puchaczy grają pierwsze skrzypce, bo tylko oni pozostali z czwórki rodzeństwa. Bubbo, jak i Bubisia znaleźli już sobie domy – mogliśmy o tym przeczytać w tomach poświęconych jesieni oraz zimie.

Tak w tamtych książkach, jak i w tej, autor przeplata fabułę popularnonaukowymi wstawkami. Wszystkie ciekawostki nie pojawiają się jednak w oderwaniu od akcji, ale przechodzą płynnie w narrację, stając się naturalną częścią wydarzeń.

Książka o wiośnie, która tłumaczy zjawiska przyrodnicze

Jest to jeden ze znaczących wyróżników całej serii Pogoda dla puchaczy. Młody czytelnik zostaje bowiem odpowiednio wprowadzony w każdy rozdział, mając szansę bardziej świadomie przeżywać to, co zostało w nim napisane. 

Wiosna to pora roku, który przynosi sporo potencjalnych pytań, bo jest momentem w kalendarzu, kiedy świat diametralnie się zmienia. Skąd bierze się deszcz? Dlaczego po zimie woda nagle przybiera? Jak rozpoznać, że przyroda już ,,budzi się do życia”? Co mówi nam niebo, ziemia czy zachowanie zwierząt? 

Ta książka nie zasypuje dziecka suchymi definicjami, ale osadza wiedzę w konkretnej sytuacji oraz w emocjonalnym doświadczeniu bohaterów. Dlatego zostaje w pamięci na dłużej, a dzieci nie mają poczucia, że ktoś próbuje za wszelką cenę wtłoczyć im do głowy jakieś definicje.

Ekologia a bezpieczeństwo leśnych zwierząt

Wiosna to oczywiście jedna z pierwszoplanowych bohaterek, ale równie istotną tematyką, która zostaje poruszona w tym tomie, jest ekologia. Spotkanie z borsukiem, a chwilę później także z lisem, staje się pretekstem do rozmowy o odpowiedzialności za wspólną przestrzeń. Zagrożenie bowiem, jakie zazwyczaj niesie zaśmiecanie lasu wiąże się nie tylko z potencjalnymi pożarami, ale jest przyczyną wielu niebezpiecznych sytuacji dla zwierząt, takich jak choćby pomylenie odpadków z pożywieniem. 

Bardzo lubię, kiedy literatura dziecięca nie próbuje umoralniać swoich odbiorców na siłę, tylko pozwala dzieciom samodzielnie dojść do wniosku, dlaczego warto dbać o otoczenie. W tym przypadku, niefortunna zabawa lisa staje się kołem napędowym do wielkiej, ogólnoleśnej akcji sprzątania! A że bohaterami w książce są zwierzęta i to im najbardziej zależy na czystym miejscu zamieszkania – do akcji przyłączają się reprezentanci różnych gatunków: niedźwiedź, gryzonie, lisy, zające czy dzikie króliki. Wszystko po to, żeby ,,uleczyć” las oraz czuć się w swoim domu bezpiecznie.

Dlaczego to moja ulubiona część?

Pogoda dla puchaczy. Wiosna to pozycja niezwykle różnorodna. Przy okazji jest dla mnie również najpiękniejszą wizualnie. Zmalowane przez Małgorzatę Piędel pełne ponadczasowego uroku ilustracje, doskonale godzą ze sobą zmyślony świat fikcji z rzeczywistością dzikich zwierząt. 

A sama pora roku? Zanim las na dobre się zazieleni, przychodzi wezbrana woda, błoto, deszcz – tak jakby otoczenie ,,oczyszczało się” z zimy. Akurat w kontekście tego tomu to wiosenne sprzątanie działa na kilku poziomach. To także część symbolicznie ważna dla samych bohaterów. Wspomniałam już, że Bubuś i jego rodzeństwo wykluły się właśnie wiosną, więc ten tom niesie ze sobą także skojarzenie z początkiem oraz dojrzewaniem. 

Gratka dla fanów twórczości Marcina Kozioła

Mam wrażenie, że Wiosna jest tomem szczególnie dobrze wyważonym. Znajdziecie w niej idealne proporcje czułości, humoru, obserwacji świata, ale także zaproszenie do rozmowy z dzieckiem o pogodzie, przyrodzie, zwierzętach, odpowiedzialności i dorastaniu.

Dodatkową przyjemnością dla czytelników Marcina Kozioła będzie urocze przecięcie dwóch światów, bo w Wiośnie pojawia się nawiązanie do Stajni pod tęczą. Jestem przekonana, że taki zwrot akcji przyniesie dzieciom mnóstwo frajdy. 

Proponowane aktywności z dzieckiem oraz książką

Po lekturze Pogody dla puchaczy. Wiosna rozmaite aktywności mogą być świetną okazją do dalszego zgłębiania tematów, które zostały poruszone w książce. Świetnie sprawdzi się na przykład „wiosenny dziennik obserwacji”, do którego dziecko będzie wpisywać lub w którym będzie rysować pierwsze oznaki zmieniającej się przyrody: pąki, deszcz, tęczę, ptaki, kwiaty czy coraz dłuższe dni. Do tego celu można wykorzystać jakikolwiek zeszyt lub tworzyć dziennik na kartkach, a później spiąć je ze sobą.

Naturalnym rozwinięciem lektury może być również rodzinne „sprzątanie małego kawałka świata”, czyli spacer połączony z zabraniem kilku odpadów z parku lub lasu oraz rozmową o tym, dlaczego zwierzętom potrzebna jest czysta przestrzeń. 

W kontekście padającego często deszczu, inspirującym może okazać się również prosty eksperyment z parowaniem i skraplaniem wody. To dobry sposób żeby pokazać skąd bierze się deszcz. Do tego celu wystarczy garnek z gotującą się wodą oraz przezroczysta pokrywka.

Jeżeli lubicie często spacerować po lesie – mam jeszcze jedną propozycję, tym razem z kompasem. Spróbujcie przygotować „leśną mapę Bubusia”, na której dziecko zaznaczy dom borsuka, miejsce spotkania lisa, strumień i wymarzony zakątek dla małego puchacza. Poruszajcie się po lesie wyznaczając kierunki oraz pilnując zmieniacza na północ.

Dla kogo jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

To wartościowa lektura, która może być czytana na głos nawet już młodszym przedszkolakom – co nie znaczy, że nie zainteresuje starszych odbiorców. Autor prowadzi warsztaty wokół serii dla przedszkoli, ale także klas 1–3, co wyraźnie wskazuje jak uniwersalna jest to pozycja.

Pogoda dla puchaczy. Wiosna to książka, która odpowiada na dziecięcą ciekawość, oferuje emocje, wiedzę oraz ważne temat do rozmowy. Dla mnie to najpiękniejszy tom serii… ale jeszcze nie opowiedziałam Wam o części dedykowanej latu. Będziecie wypatrywać recenzji?

Dostępność książek sprawdzajcie bezpośrednio na stronie Wydawnictwa Bumcykcyk.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

To trzeci tom serii o Bubusiu i jego rodzeństwie. Wiosenna część rozpoczyna się od niebezpiecznej przygody z wezbranym strumykiem, a później prowadzi czytelnika przez kolejne spotkania z mieszkańcami lasu, wątki ekologiczne i dalsze poszukiwanie domu przez puchacze. 

Od jakiego wieku jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

To odpowiednia książka dla dzieci powyżej 4 lat. Sprawdzi się więc w przypadku przedszkolaków oraz uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy serii?

Nie, tomy można czytać w dowolnej kolejności, jednak wcześniejsze części budują pełniejszy obraz wędrówki Bubusia i jego rodzeństwa, więc zachowanie porządku pór roku przyniesie więcej radości. 

Czego dzieci uczą się z książki?

Między rozdziałami pojawiają się krótkie fragmenty popularnonaukowe o deszczu, segregacji śmieci, kompasie oraz mieszkańcach lasu, takich jak borsuk czy lis. Dzięki temu książka łączy przygodę z wiedzą o przyrodzie i ekologii. 

Co wspólnego ma ten tom ze Stajnią pod tęczą?

W Wiośnie pojawia się sympatyczne połączenie obu książkowych światów Marcina Kozioła, co dla stałych czytelników autora jest bardzo przyjemnym dodatkiem do głównej fabuły.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Wiosna – recenzja najpiękniejszego tomu serii o przyrodzie i ekologii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Jeden rok
➜ Tekst: Aleksandra i Daniel Mizielińscy
➜ Ilustracje: Aleksandra i Daniel Mizielińscy
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych, co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo dobra

Książka o porach roku, które dziecko może zobaczyć

Dla małego dziecka czas jest pojęciem abstrakcyjnym. Dorośli mają swoje kalendarze, miesiące i znają następujące po sobie pory roku, ale dla malucha dużo bardziej zrozumiałe jest operowanie na konkretnych obrazach: śniegu, kałużach, kwitnących drzewach, spadających liściach, sankach czy zamkach z piasku. 

Jeden rok przekłada więc pojęcie upływającego czasu na to, co najbliższe dziecięcemu doświadczeniu: zmieniających się porach roku, pogodzie, ubraniach, aktywności i codziennych drobiazgach. Właśnie dlatego jest to książka, która ma duży potencjał rozwojowy. Nie tylko przybliża najmłodszym rozmaite zjawiska oraz je nazywa, poszerzając tym samym leksykon. Dodatkowo, zachęca do poszukiwania między nimi zależności, a także przypisywania ich do konkretnych grup, np. zwierząt, zdarzeń lub przedmiotów.

Zima, wiosna, lato, jesień jako naturalny porządek opowieści

W tej książce narracja skupia się przede wszystkich na porach roku. Są one pokazane jako urywki z codziennego życia. Każda pora wnosi ze sobą określony nastrój, ruch, kolory i rodzaje aktywności. Dzięki temu dziecko nie tylko poznaje charakterystyczne elementy następujących po sobie miesięcy, ale zaczyna rozumieć na czym polega cykliczne zmienianie się świata oraz przeobrażanie przyrody.

Zima to czas, który naturalnie skupia uwagę na przytulności domu i nieprzeniknionym mrozie na zewnątrz. W jej oparciu, można rozmawiać o grubych ubraniach, śniegu, krótkich dniach i zabawach, które wyglądają inaczej niż latem. Wiosna przynosi z kolei pierwsze oznaki odradzania się przyrody i poczucie, że wszystko zaczyna się od nowa. Lato jest pełne zabawy, przebywania na zewnątrz, otwartej przestrzeni i energii, a jesień przynosi wyciszenie, zmianę barw, deszcz, wiatr i przygotowanie do kolejnej pory roku. Książka ma kompozycję klamrową, bowiem na początku, jak i na końcu, zaczynamy opowieść o zimie.

Duża swoboda kreowania opowieści

Bazując na licznych obrazkach, a właściwie całych rozkładówkach w Jednym roku dorosły może nazwać to, co widać, pytać o kolory, przedmioty, pogodę, zachowania. Potem krok po kroku budować z tych elementów krótkie scenki, ciągi wydarzeń czy małe historie o tym, dokąd ktoś idzie, co robi, czego potrzebuje, co go cieszy albo zaskakuje.

Właśnie w tym aspekcie szczególnie widać ogromną wartość tej publikacji. Najpierw opowiada rodzic, ale po jakimś czasie role zaczynają się odwracać. Dziecko samo dopowiada szczegóły, zauważa detale, które umknęły dorosłym, snuje własne wersje wydarzeń. W ten właśnie sposób książka obrazkowa staje się narzędziem do rozwijania mowy, wyobraźni i narracji.

Jeden rok i Jeden dzień – dwa tytuły, które dobrze ze sobą korespondują

Bardzo ładnie wypada tu właśnie relacja z poprzednim tytułem z tej serii, czyli Jednym dniem. Jeden dzień oswaja rytm doby, a Jeden rok przenosi tę samą ideę na większy, ale nadal bliski dziecku porządek czasu. Najpierw maluch może zobaczyć, że świat zmienia się od rana do wieczora, a później że zmienia się również w szerszej perspektywie – od zimy do jesieni i od jesieni do kolejnej zimy. 

Czy warto?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli szukasz książki kartonowej, która nie ogranicza się do prostego pokazywania pojedynczych słów, ale naprawdę zaprasza do dialogu. Jeden rok ma w sobie coś bardzo kojącego. Jest spokojny, ciepły, pięknie ilustrowany. Nie wymusza jednej ścieżki czytania. Nie pospiesza czytelników i odbiorców. Pozwala zatrzymać wzrok, wrócić, porównać, coś dopowiedzieć lub sobie wyobrazić.

Będzie bardzo udaną lekturą dla dzieci od 1 do 3, a nawet 4 lub 5 lat. Sprawdzajcie dostępność Jednego roku na stronie Wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Jeden rok to książka bez tekstu?

Tak, Jeden rok to książka obrazkowa, w której główną rolę odgrywają podpisane jednym lub kilkoma słowami ilustracje. Tekstu jest niewiele, ale dzięki czemu to czytelnik – początkowo rodzic, a później dziecko – tworzy opowieść na podstawie tego, co widzi.

Od jakiego wieku jest książka Jeden rok?

Książka przeznaczona jest dla najmłodszych dzieci – już od około 1. roku życia. Kartonowy format i czytelne ilustracje sprawiają, że nadaje się zarówno dla maluchów, jak i przedszkolaków.

Czego dziecko może nauczyć się z książki Jeden rok?

Przede wszystkim rozpoznawania pór roku, zmian zachodzących w przyrodzie oraz codziennych aktywności ludzi. Książka wspiera też rozwój mowy, wyobraźni oraz umiejętności opowiadania.

Czy Jeden rok jest podobny do Jeden dzień?

Tak, to książki z tej samej serii autorstwa Aleksandry i Daniela Mizielińskich. Jeden dzień pokazuje rytm doby, a Jeden rok skupia się na zmianach zachodzących w ciągu całego roku.

Czy to dobra książka na prezent?

Zdecydowanie tak. Solidne, kartonowe wydanie i uniwersalny temat sprawiają, że to ponadczasowy wybór dla najmłodszych dzieci.

Artykuł Jeden rok – recenzja książki, która inspiruje do opowieści o porach roku pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Jesień
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Pogoda dla puchaczy. Jesień

Pogoda dla puchaczy. Jesień to opowieść prowadzona z perspektywy Bubusia – ledwo co upierzonego puchacza, który właśnie wchodzi w kolejny etap dorastania: opuszcza gniazdo, uczy się samodzielności i odkrywa las. Fabuła rozwija się ukazując upływ czasu za pomocą realnych zjawisk przyrodniczych. Typowe dla jesieni krótsze dni, mgła, żółknięcie liści, stają się częścią historii – i jednocześnie ciekawą lekcją dla dzieci.

Po każdym rozdziale przygotowano popularnonaukowe strony, wpływające na merytoryczny aspekt książki. Teraz to Bubuś zauważa zmianę pogody, drąży „dlaczego tak jest” i podaje odpowiedzi językiem zrozumiałym dla dzieci już w wieku przedszkolnym. Dzięki temu lektura staje się mostem między emocjonalną stroną historii, a konkretną wiedzą o porach roku czy pogodzie. 

Na czym polega ta seria?

Pogoda dla Puchaczy jest cyklem przygodowo-popularnonaukowym o czterech porach roku, w którym śledzimy powtarzalny rytm życia puchaczy (bubo bubo) i równolegle poznajemy zjawiska pogodowe oraz sezonowe zmiany w przyrodzie. Każdy tom można czytać oddzielnie, ale razem tworzą one spójną opowieść o roku w lesie. W Jesieni właśnie nadchodzi moment, gdy młode puchacze wylatują z gniazd i uczą się samodzielności. 

Nowe wydanie: co się zmieniło i czy na plus

Najnowsza edycja ukazała się nakładem wydawnictwa Bumcykcyk w twardej oprawie, co moim zdaniem jest kluczową zmianą! Książka prezentuje się teraz znacznie ładniej. W tym wydaniu zrezygnowano ze zdjęć na rzecz spójnych ilustracji Małgorzaty Piędel, dzięki czemu pozycja wygląda bardziej jednolicie, estetycznie oraz utrzymywana jest w konwencji bajki.

Samych obrazków jest również więcej, niż w pierwszym wydaniu. Z kolei fragmenty popularnonaukowe zostały przeredagowane z perspektywy głównego bohatera – Bubusia, o czym już wspominałam powyżej. Efekt? Większa spójność narracyjna, lepsze ,,wtapianie” ciekawostek z fabułą, a także klarowny, czytelniejszy przekaz dla dzieci w wieku 4–8 lat.

Audiobook i wybór najlepszego z najlepszych lektorów

Cała seria Pogoda dla puchaczy dostępna jest także jako audiobook czytany przez Jarosława Boberka. To bardzo trafny wybór głosu do roli – jego dynamiczna, charakterystyczna narracja świetnie oddaje dialogi oraz relacje między sowim rodzeństwem. Jednocześnie utrzymuje rytm i wpływa na wiarygodność części popularnonaukowej. Audiobook jest dostępny m.in. na portalu Legimi. Dla rodzin w ciągłym ruchu, ale także szukających materiałów nauczycieli –  to bardzo wygodny sposób na zajęcie dzieci wartościową lekturą.

Pogoda dla puchaczy. Jesień znajdziesz na stronie wydawnictwa Bumcykcyk.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku jest Pogoda dla puchaczy. Jesień?

Optymalnie 4–8 lat. Młodszym warto czytać na głos, z kolei starsze dzieci bez problemu poradzą sobie samodzielnie.

Czy to część serii o porach roku? W jakiej kolejności je czytać?

Tak – cykl skupia się na wiośnie, lecie, jesieni i zimie oraz m.in. cyklu życia puchacza. Tomy można czytać niezależnie, ale zachowanie kolejności względem pór roku daje pełniejszy obraz.

Co nowego oferuje wydanie od Bumcykcyk?

Twarda oprawa, więcej ilustracji, rezygnacja ze zdjęć na rzecz spójnej szaty graficznej oraz popularnonaukowe treści opowiedziane z perspektywy Bubusia.

Czy jest audiobook i kto czyta?

Tak. Audiobook czyta Jarosław Boberek. To bardzo dynamiczna interpretacja, dobra do odsłuchu w domu, w podróży i w klasie.

Jakie tematy przyrodnicze porusza Pogoda dla puchaczy. Jesień?

Pory roku oraz pogodę (m.in. mgłę czy chmury), dlaczego liście żółkną, jesienny etap w życiu puchacza – wylot z gniazda oraz proces usamodzielniania.

Czy książka nadaje się do zajęć w przedszkolu i klasach 1–3?

Tak. Krótkie rozdziały, czytelne ilustracje i „fakty wplecione w fabułę” ułatwiają pracę z grupą.

Czy treści popularnonaukowe są zgodne z podstawą programową?

Zakres (pory roku, zjawiska pogodowe, zachowania zwierząt) wspiera podstawę edukacji wczesnoszkolnej.

Gdzie kupić oraz gdzie posłuchać audiobooka?

Książkę i audiobook znajdziesz u wydawcy Bumcykcyk oraz w głównych serwisach księgarskich i audio.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Jesień – recenzja nowego wydania pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Drogocenna kupa
➜ Autor: Nicolò Venturi
➜ Ilustracje: Nicolò Venturi
➜ Tłumaczenia: Maciej Byliniak
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka-laureatka V edycji konkursu Jasnowidze

Drogocenna kupa to obrazkowa pozycja od Nicolo Venturi – włoskiego ilustratora oraz animatora. Książka zdobyła nagrodę główną jury międzynarodowego w V edycji konkursu na projekt książki dla dzieci Jasnowidze, organizowanego przez wydawnictwo Dwie Siostry. Lubię śledzić wyróżnione prace tej inicjatywy, bo zawsze cechują się one dużą oryginalnością i nieszablonowym podejściem do tematu.

Wystarczy tylko przypomnieć sobie:

• Gudu i Gwai,
• Jak zebra przeszła samą siebie,
• Co to za kuleczka?.

Więcej tytułów konkursu Jasnowidze znajdziecie w moich recenzjach, po wpisaniu w lupkę jego nazwy.

Kupa bogactwa i żuki gnojowe

To nie jest książka popularnonaukowa, choć trudno odmówić jej kilku znaczących przesłań płynących z lektury. Z całą pewnością można określić ją jako abstrakcyjną, a nawet – absurdalną! Wyobraźcie sobie bowiem człowieka nazywanego wielmożnym panem, który postanowił zgromadzić… kupę bogactwa. W dosłownym znaczeniu tego słowa.

Uznał, że tylko on może składować drogocenną kupę i odmówił dzielenia się nią z kimkolwiek – nawet z największymi fanami tego materiału, czyli żukami gnojowymi. Jego plan zakładał jednak kilka etapów, a finał całego przedsięwzięcia okazał się niezwykle spektakularny i zarazem fatalny w skutkach.

Historia o egoizmie, chciwości i kapitalizmie

Drogocenna kupa jest więc książką o chciwości (wspaniały smaczek w postaci portretu Sknerusa McKwacza na jednej ze ścian, to tylko przykład easter egga, które pozostawił dla czytelników autor). To także ważna lekcja o zawłaszczaniu zasobów, egoizmie czy absurdalnej potrzebie odczuwania władzy nad innymi.

Za sprawą charakterystycznego stylu ilustracji, rozkładówek pełnych detali i szalonych kolorów – Nicolo Venturi przyciąga młodych czytelników, tłumacząc im całkiem poważne tematy związane z ekologią czy kapitalizmem. Jesteście ciekawi czy Wasze dzieci wyłapią wplecione w fabułę aluzje? Sięgnijcie po Drogocenną kupę! Dobrze sprawdzi się jako lektura dla przedszkolaków.

Książka Drogocenna kupa dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – pytania, które przychodzą do głowy w kontekście Drogocennej kupy

O czym opowiada książka Drogocenna kupa?

To satyryczna opowieść o wielmożnym panie, który zakazuje żukom gnojowym korzystania z odchodów – niezbędnych im do życia. Historia pokazuje skutki chciwości i uczy szacunku dla dóbr wspólnych.

Kto jest autorem Drogocennej kupy?

Autorem i ilustratorem książki jest włoski twórca Nicolò Venturi. Jego prace łączą groteskę z humorem oraz ważnym przekazem społecznym.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Książka jest kierowana dla dzieci powyżej 4 roku życia, ale zawarte w niej przesłanie docenią także dorośli czytelnicy.

Dlaczego książka Drogocenna kupa jest wyjątkowa?

Zyskała uznanie jury międzynarodowego konkursu Jasnowidze/Clairvoyants 2024, zdobywając Grand Jury Prize. Łączy odważny temat z edukacyjną refleksją o ekologii oraz władzy.

Kto jest wydawcą Drogocennej kupy w Polsce?

Za publikację i promocję książki odpowiada wydawnictwo Dwie Siostry – cenione w Europie oraz na świecie za dopracowane lektury, zarówno pod kątem wizualnym jak i merytorycznym.

Artykuł Drogocenna kupa – recenzja przewrotnej książki Nicolò Venturiego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Od…do. Co i jak rośnie w świecie przyrody”

Tekst: Liliana Fabisińska

Ilustracje: Beata Zdęba

Wydawnictwo: Papilon

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Pierwsza jest dużą formatem kartonówką, która trochę na wyrywki pokazuje nam jak wszystko kwitnie i rozwija się dookoła nas. Jej autorką jest Liliana Fabisińska (możecie ją kojarzyć np. z książki ,,Halo. Historia komunikowania się”), a ilustracje stworzyła Beata Zdęba. 

Każda rozkładówka poświęcona jest jednemu, konkretnemu gatunkowi zwierzęcia, owada lub rośliny. Za pomocą następujących po sobie kroków autorka tłumaczy na przykład jak z gąsienicy rodzi się motyl lub w jaki sposób z jajka wykluwa się kura. 

Opisy skonstruowane są prostym językiem, dzięki czemu z tej książki wiele nauczą się nawet przedszkolaki! Pełne kolorów strony, bogato wypełnione obrazkami urozmaicą tę przyrodniczą przygodę. 

,,Co i jak rośnie w świecie przyrody” oprócz kwestii związanych z naturą, jest cenna także przez wzgląd na zachęcanie dzieci do obserwacji. Książka pokazuje jak uważne przyglądanie się otaczającej przyrodzie można nas wiele nauczyć, ale również jak czas ma wpływ na wszystko, co obserwujemy na co dzień.

Polecam tę lekturę dzieciom powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://publicat.pl/ksiazki/od-do-co-i-jak-rosnie-w-swiecie-przyrody/

Tytuł: ,,Nie tylko robale. Mrówki, ślimaki, patyczaki i inne niesamowite zwierzaki”

Tekst: Matt Robertson

Ilustracje: Matt Robertson

Tłumaczenie: Liliana Fabisińska

Wydawnictwo: Papilon

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O ile poprzednia książka mogła by być uznana za odpowiednią dla nauki metodą Montessori, tak już ,,Nie tylko robale” nie spełni wszystkich warunków tego wychowawczego systemu. Czy to jednak znaczy, że nie warto po nią sięgać? Nic z tych rzeczy!

Ta wypełniona różnego typu owadami (ale nie tylko!) lektura zrobi z każdego malucha zaangażowanego poszukiwacza w tropieniu miniaturowych zwierzątek! Co ważne autor Matt Robertson już na początku przytacza ważne zasady i przypomina jak należy się zachowywać w obecności owadów. 

Całe rozkładówki poświęca pszczołom, patyczakom, dżdżownicom, pająkom, konikom polnym czy ślimakom! Wybiera do swojej opowieści nie tylko najbardziej istotne fakty o tych bohaterach, ale także serwuje ciekawostki od których oczy robią się czytelnikom coraz większe! 

Wiele osób na pewno zaskoczy, że kiedyś ważki były wielkości psów, jeden z żuczków strzela w przeciwników wrzątkiem, a największy kuzyn dżdżownicy może mierzyć nawet 7 metrów! 

Ta książka zainspiruje, pozwoli milszym okiem spojrzeć na różne owady i z pewnością będzie wielokrotnie wertowana przez najmłodszych! Polecam ,,Nie tylko robale” wszystkim powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://publicat.pl/ksiazki/nie-tylko-robale-mrowki-slimaki-patyczaki-inne-niesamowite-zwierzaki/

Artykuł Przyrodnicze nowości od Wydawnictwa Papilon pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Żubr Pompik. Wyprawy. Dziarskie puszczyki”

Autor: Tomasz Samojlik

Ilustracje: Tomasz Samojlik

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Żubr Pompik znany jest już wielu młodym czytelnikom. Przede wszystkim dzięki podstawowej serii Tomasza Samojlika, podzielonej według pór roku na 4 części. O jednej z nich ,,Żubr Pompik. Tropy na śniegu” pisałam już jakiś czas temu.

Ostatnio pojawiły się 3 nowe zeszytowe tytuły z serii ,,Żubr Pompik. Wyprawy”.

W tej recenzji skupię się na jednej z nich, czyli ,,Żubr Pompik. Wyprawy. Dziarskie puszczyki”.

Do tej pory wydano 12 książeczek, przy czym każda z nich ma miejsce w innym Parku Narodowym w Polsce.

Akcja ,,Żubr Pompik. Wyprawy. Dziarskie puszczyki” rozgrywa się w Wielkopolskim Parku Narodowym.

W środku książki znajduje się mapa z zaznaczonymi punktami, które umiejscowione są 23 najważniejsze pomniki przyrody w naszym kraju.

W tej części żubr Pompik wraz ze swoją siostrą Polinką postanawiają (trochę wbrew chęci starszego brata) zdobyć Osową Górę, najwyższy szczyt Wielkopolskiego Parku Narodowego. Nie udaje im się jednak tam dotrzeć, ponieważ po drodze napotykają na ,,małe trudności”.

Okazuje się, że to nowe miejsce zamieszkują puszczyki. Te małe sowy mają bardzo wiele ciekawych umiejętności i wyróżnia je wiele wyjątkowych cech.

Autor poświęca ich opisowi wystarczająco dużo miejsca, żeby młodzi czytelnicy mogli sporo się o nich dowiedzieć.

,,Żubr Pompik. Wyprawy. Dziarskie puszczyki” ma jeszcze jedno ważne przesłanie. Dotyczy ono samodzielności i tego, jak ją wykształcić w dzieciach.

Mama Pompika i Polinki, czyli żubrzyca Porada pozwala swoim maluchom na samodzielne wyprawy, ale zawsze czuwa nad ich bezpieczeństwem.

Polecam tę serię jako doskonałe uzupełnienie podstawowej historii o żubru Pompiku.

Bogata treść, dobra cena i wygodny format powinny przeciążyć szalę na korzyść tego tytułu.

Książka będzie idealnie dla dzieci powyżej 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1687/Zubr-Pompik–Wyprawy–Dziarskie-puszczyki

Artykuł Żubr Pompik. Wyprawy. Dziarskie puszczyki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.