➜ Tytuł: Potyczki z Arcymagiem
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Kasia Cerazy
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nowa książka Reginy Golińskiej-Barancewicz

Regina Golińska-Barancewicz jest jedną z najlepszych współczesnych polskich pisarek dla dzieci. Mam wrażenie, że każdy temat, za który się zabiera, zamienia w złoto. Nie trzeba daleko szukać. Wystarczy wspomnieć o poruszających Mój brat Feliks czy Pierwszy dzień lata, humorystycznej lekturze Dziadek naszego Kota czy wrażliwej, uświadamiającej serii Wilczynka – córka Mikity i Lisek, syn Rudego.

Najnowsza książka autorki, Potyczki z Arcymagiem, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem medialnym, to połączenie doskonałego, absurdalnego humoru z niezwykle ważnym zagadnieniem przemocy rówieśniczej. Tylko Regina Golińska-Barancewicz mogła napisać książkę, w której znajdziecie baśniowe królewny, trójgłowego smoka zamienionego w yorka o imieniu Pusia oraz Janka – chłopca, który stał się kozłem ofiarnym swoich kolegów z klasy. Zacznijmy jednak od początku.

Potyczki z Arcymagiem – o czym jest książka?

Główną bohaterką książki jest Jaśmina, w swoim pierwotnym świecie zwana Jaśnie Królewną Jaśminą. Mimo uroczych złotych loków oraz ślicznych strojów nikt za królewną w bajce nie przepadał. Zawsze stawiała siebie na pierwszym miejscu, okropnie się nudziła, ustawiała ludzi (oraz stworzenia) po kątach oraz miała w nosie uczucia innych. 

W związku z tym paskudnym zachowaniem jej nauczyciel, czyli tytułowy Arcymag, w konspiracji z tatą-królem oraz osobistym bodyguardem – gadającym smokiem – ustalili, że Jaśminkę trzeba pilnie wysłać na obóz behawioralny… na Ziemię. Królewna pozbawiona nie tylko korony, ale i królewskiej fryzury, sukienek oraz całej świty, musi nie tylko zacząć zajmować się domowymi obowiązkami, ale także poznaje realia szkoły i zwyczajnego życia.

Prawdziwy świat to nie bajka

Szybko przekonuje się, że prawdziwy świat bywa równie nieprzyjemny, co jej smok w kontaktach z rycerzami. Jaśmina zostaje świadkiem znęcania się nad kolegą z klasy. To od niej będzie zależało, czy w jakiś sposób na to zareaguje, czy – jak wcześniej – pozostanie skupiona tylko na sobie.

Potyczki z Arcymagiem to cudownie nietuzinkowa opowieść o diametralnej przemianie głównej bohaterki, która odkrywając, że ma wpływ na innych, decyduje się do naprawdę imponujące poświęcenia. Jaśmina odrzuca bezpieczeństwo i przewidywalność królewskiego życia na rzecz możliwości, jakie daje jej bycie dziewczynką w świecie ludzi.

Bohaterka już wie, że nie chce wychodzić za przypadkowego księcia. Pragnie zostać astronautką, pomagać zwierzętom oraz dalej się uczyć. Odkrywa, że szkoła jest inspirującym i ciekawym miejscem, a prawdziwe przyjaźnie budowane są na wzajemnym zaufaniu oraz pomaganiu sobie w trudnych chwilach.

Dla kogo jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Ta książka – wbrew powierzchownym przypuszczeniom – będzie idealną lekturą zarówno dla dziewczyn jak i dla chłopców. Język, jakim operuje autorka, sprawia, że trudno nie pokochać Ognistej Bestii vel Pusi, a los królewny wcale nie wydaje się już tak kuszącą perspektywą. Zwłaszcza, gdy okazuje się, jak wiele ciekawszych możliwości czeka poza murami zamku.

Polecam Potyczki z Arcymagiem wszystkim powyżej 7. roku życia. Znajdziecie tutaj mnóstwo nawiązań do innych baśni, absurdalny humor oraz uniwersalne wartości, które nie tracą na znaczeniu niezależnie od wieku.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura.

FAQ – Potyczki z Arcymagiem

O czym jest książka Potyczki z Arcymagiem?

Potyczki z Arcymagiem to pełna humoru opowieść o rozpieszczonej królewnie Jaśminie, która za karę zostaje przeniesiona z baśniowego królestwa do świata ludzi. Musi odnaleźć się w zwyczajnej szkole, nauczyć samodzielności i zrozumieć, dlaczego warto troszczyć się o innych.

Kto jest autorką książki Potyczki z Arcymagiem?

Autorką książki jest Regina Golińska-Barancewicz, polska pisarka literatury dziecięcej, znana również z takich tytułów jak Mój brat Feliks, Pierwszy dzień lata, Wilczynka – córka Mikity oraz Lisek, syn Rudego.

Dla dzieci w jakim wieku przeznaczone są Potyczki z Arcymagiem?

Książkę Potyczki z Arcymagiem polecam dzieciom powyżej 7. roku życia. Baśniowa fabuła, zabawne postacie i absurdalny humor sprawiają, że historia może zainteresować zarówno młodszych czytelników, jak i starsze dzieci.

Czy Potyczki z Arcymagiem poruszają temat przemocy rówieśniczej?

Tak. Jednym z ważniejszych wątków książki jest przemoc rówieśnicza, której doświadcza Janek, kolega Jaśminy z klasy. Autorka pokazuje, jak istotne są empatia, reagowanie na krzywdę innych oraz odwaga w przeciwstawianiu się niesprawiedliwości.

Czy Potyczki z Arcymagiem to książka tylko dla dziewczynek?

Zdecydowanie nie. Choć główną bohaterką jest królewna, historia została napisana z myślą o wszystkich młodych czytelnikach. Znajdziemy w niej magiczne stworzenia, zabawne sytuacje, szkolne przygody oraz uniwersalne problemy, z którymi mogą utożsamiać się zarówno dziewczynki, jak i chłopcy.

Czy warto przeczytać Potyczki z Arcymagiem?

Tak! Regina Golińska-Barancewicz umiejętnie łączy absurdalny humor z poważnymi tematami. Potyczki z Arcymagiem to nietuzinkowa opowieść o dorastaniu, odkrywaniu własnych marzeń i dostrzeganiu potrzeb innych. Idealna dla czytelników, którzy lubią baśnie opowiedziane na nowo.

Artykuł Potyczki z Arcymagiem – recenzja książki o królewnie w prawdziwym świecie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zanim więc i Wy powiecie, że to tylko następna książka na dobranoc – przeczytajcie tekst poniżej.

➜ Tytuł: Nim powiesz dobranoc
➜ Autorka: M. H. Clark
➜ Ilustracje: Inbar Heller Algazi
➜ Tłumaczenie: Barbara Supeł
➜ Wydawnictwo: HERITAGE by Levyz
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nim powiesz dobranoc – książka-przewodnik o bliskości rodzica i dziecka

Pierwszym, co mnie w niej ujęło i co jest absolutnie subiektywne, to podobieństwo głównego bohatera książki z moim synem. Podejrzewam jednak, że każdy rodzic sięgając po Nim powiesz dobranoc odnajdzie w tych postaciach trochę siebie, a trochę swoich dzieci. Po części dzięki dobrze poprowadzonej narracji, ale być może przede wszystkim za sprawą ilustracji Inbar Heller Algazi, które przedstawiają mamę i chłopca w znajomych czytelnikom uściskach, gestach, po prostu chwilach bliskości.

Artystka pracuje tradycyjnymi technikami, nie korzystając z tabletu graficznego. W jej obrazach jest coś naturalnego, a jednocześnie poetyckiego. Znajome sceny z codzienności stopniowo ustępują miejsca sennym krajobrazom, w których rzeczywistość płynnie łączy się z wyobraźnią.

Za koncept książki odpowiada M. H. Clark – amerykańska poetka i autorka książek dla dzieci. Ten melodyjny, rymowany tekst po mistrzowsku przełożony przez Basię Supeł, koi i prowadzi od strony do strony. Jest przewodnikiem po czasie, który dajecie sobie z dziećmi. Już na drugiej rozkładówce znajdziecie:

Wśród dzisiejszych zdarzeń – 

co masz ulubione? Opowiedz mi,

proszę, nim przewrócę stronę.

Książka na dobranoc i scenariusz podsumowania dnia w jednym

Sfera literacka płynnie łączy się z tym, co mamy tu i teraz. Czytając tę książkę nie należy się spieszyć. Ona jest ramą, która pozwala ująć to, co najważniejsze, czyli Was. 

Nie znajdziecie tutaj tradycyjnej fabuły, w której bohaterowie doświadczają kolejnych przygód. Narracja zaprasza Was jednak do opowiedzenia własnej historii. Każdego wieczoru może to być inna opowieść.

Jeżeli uczynicie z niej rytuał, stanie się wartościowym sposobem do porządkowania minionych zdarzeń z całego dnia. Nie oczekujcie jednak od dzieci zbytniej wylewności. Jedne będą chętnie odpowiadały na pytania narratora przekazywane przez rodziców, a inne będą wolały milczeć. Nie umniejszy to jednak czasu, który ze sobą spędzicie, ani zagadnień, które uda się zasiać w młodych główkach. 

Tym bardziej, że w Nim powiesz dobranoc, ta cisza jest także bardzo istotna. Wzajemne wsłuchiwanie się w bicie serca, wpatrywanie bez słów w ilustracje, przywoływanie myśli o kimś, kogo się lubi, czy utwierdzanie dziecka w miłości – wszystkie te elementy znajdziecie w tej książce.

Sposób na wyciszenie przed snem

Jest w niej trochę poetyckości, dużo czułości, symbolicznych obrazków. Dzięki elementom inspirowanym praktykami uważności oraz ćwiczeniami oddechowymi pozwala się dzieciom rozluźnić i poczuć bezpiecznie w ich łóżkach. 

Niespieszne oddychanie połączone z ilustracjami wody, świecącej w oddali latarni morskiej, rozgwieżdżonego nieba – trudno o bardziej kojącą sekwencję, którą można pokazać dziecku tuż przed snem. 

Nim powiesz dobranoc – piękne wydanie na wyjątkowy prezent

Nim powiesz dobranoc to bardzo rozczulająca, a przy okazji i pięknie wydana pozycja. Wydawnictwo Heritage by Levyz postarało się, żeby ta książka była doskonała pod każdym względem. Pozycja ma owijkę uszlachetnioną srebrną, mieniącą się folią. Pod nią znajduje się twarda oprawa o płóciennej fakturze – także z uszlachetnieniami i małym, graficznym akcentem.

Jeżeli szukaliście prezentu na dowolną okazję – to już go znaleźliście. Polecam tę pozycję dzieciom powyżej 3 lat oraz rodzicom, którzy chcieliby uczynić z wieczornego rytuału zasypiania okazję do jeszcze większej bliskości. 

Sprawdzajcie dostępność Nim powiesz dobranoc na stronie Wydawnictwa Heritage by Levyz.

FAQ – Nim powiesz dobranoc

O czym jest książka Nim powiesz dobranoc?

Nim powiesz dobranoc M. H. Clark to ilustrowana książka dla dzieci, która zamienia wieczorne czytanie w rytuał bliskości, uważności i wyciszenia. Zamiast tradycyjnej fabuły proponuje pytania, ćwiczenia oddechowe i chwile wspólnej refleksji nad mijającym dniem.

Od jakiego wieku można czytać dziecku Nim powiesz dobranoc?

Książkę Nim powiesz dobranoc polecam przede wszystkim dzieciom od 3. roku życia. Sprawdzi się zarówno w przypadku przedszkolaków, które chętnie opowiadają o swoich przeżyciach, jak i dzieci potrzebujących ciszy oraz ukojenia przed snem.

Czym Nim powiesz dobranoc różni się od innych książek na dobranoc?

W przeciwieństwie do tradycyjnych bajek na dobranoc nie opowiada historii o przygodach fikcyjnych bohaterów. W centrum stawia dziecko, jego emocje i doświadczenia. Dzięki pytaniom kierowanym do małego czytelnika każda wspólna lektura może wyglądać nieco inaczej.

Czy Nim powiesz dobranoc nadaje się na prezent dla dziecka?

Tak. To propozycja na prezent dla przedszkolaka i jego rodziców, szczególnie jeśli cenią wspólne czytanie. Książka wyróżnia się także eleganckim wydaniem z ozdobną obwolutą, srebrnymi uszlachetnieniami oraz twardą oprawą o płóciennej fakturze.

Artykuł Nim powiesz dobranoc – recenzja książki nie tylko do rytuału zasypiania pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jeżeli dziecko najbardziej boi się wizji własnej przyszłości, istnieje duże prawdopodobieństwo, że dorośli, którzy się nim opiekują, gdzieś po drodze dali ciała. I tak właśnie jest w przypadku Isabelli oraz jej mamy – żyjącej we własnym wyobrażeniu o szczęściu, w nietypowy sposób radzącej sobie z żałobą i prowadzącej życie, w którym coraz mniej miejsca zostaje na potrzeby córki.

Królowa Piorunów Mai Lunde z ilustracjami Lisy Aisato to czwarta i ostatnia część ich Kwartetu pór roku. Po zimowej Śnieżnej siostrze, wiosennej Strażniczce Słońca i letniej Pani Wiatru przyszła pora na jesień. Co więcej, mam wrażenie, że Lunde i Aisato najlepszą historię zostawiły nam właśnie na koniec.

➜ Tytuł: Królowa Piorunów
➜ Autorka: Maja Lunde
➜ Ilustracje: Lisa Aisato
➜ Tłumaczenie: Milena Skoczko-Nakielska
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Złość nie bierze się znikąd

Historia rozpoczyna się od wydarzenia w szkole. Od erupcji gniewu. Isabella traci nad sobą panowanie i uderza kolegę z klasy. Dopiero później fabuła cofa się w czasie, krok po kroku tłumacząc zachowanie swojej bohaterki. Bo nikt przecież nie wybucha wściekłością i nie bije kolegi zupełnie bez powodu, prawda? Isabella miała powód dość znaczący.

Od lat podróżuje z mamą z miejsca na miejsce. Ciągle gdzieś jadą, zaczynają od nowa – zawsze w poszukiwaniu kolejnej „przygody”. Dopiero kiedy obie zatrzymują się w niewielkiej miejscowości położonej wśród lasów, Isabella po raz pierwszy zdobywa przyjaciół i zaczyna doświadczać poczucia przynależności. 

Mieszkańcy przygotowują się właśnie do Święta Duchów. Dziewczynka poznaje bliźniaków Lukę i Mikę, którzy zadają jej to znaczące pytanie z początku tekstu: czego Isabella boi się najbardziej. Odpowiedź o przyszłości mówi o niej właściwie wszystko.

O dziecięcej potrzebie bezpieczeństwa i parentyfikacji

Pewność kolejnego dnia – tego potrzebuje dziecko. Poczucia bezpieczeństwa, stabilizacji i świadomości, że dorosły pozostanie dorosłym nawet wtedy, kiedy sam przeżywa jakieś trudne chwile.

Mama Isabelli jest jednak nieprzewidywalna. W ich relacji bardzo wyraźnie można dostrzec mechanizm parentyfikacji, przede wszystkim emocjonalnej. To sytuacja, w której role zaczynają się odwracać: dziecko przejmuje część odpowiedzialności za emocje rodzica, pociesza go, troszczy się o jego samopoczucie, a własne potrzeby przesuwa na dalszy plan. 

W psychologii rozróżnia się m.in. parentyfikację instrumentalną i emocjonalną; w przypadku tej drugiej dziecko może stawać się dla rodzica powiernikiem czy źródłem wsparcia, mimo że samo powinno to wsparcie otrzymywać. 

Isabella bardzo dobrze nauczyła się ukrywać to, co naprawdę czuje:

Dam wam radę, jak ukryć fakt, że czujecie się okropnie: wystarczy przywołać na twarzy przyjemny wyraz i wbić wzrok w jakiś punkt daleko przed sobą, a nikt nie dowie się o potworze grasującym w waszym brzuchu.

Maja Lunde, Królowa Piorunów, Rozdział 8, s. 51

Problem w tym, że potwory od tego nie znikają.

Potwory zasyczały, doprowadzone do szewskiej pasji.
A potem nałożyły mi na głowę koronę. Koronę wściekłości.

Maja Lunde, Królowa Piorunów, Rozdział 9, s. 61

Maja Lunde nie traktuje więc złości jak problemu, który trzeba po prostu wyeliminować. Pokazuje, co znajduje się pod jej powierzchnią: lęk, poczucie zagubienia, żal, samotność i emocje tłumione od tak wielu dni, aż nie ma już dla nich miejsca.

Opowieść o drzewach i lesie

Jest jednak miejsce, gdzie emocje się stabilizują. Akcja rozgrywa się w dużej mierze w cudownym, jesiennym lesie. To właśnie w nim dzieje się najwięcej i najmocniej. Szczególnego znaczenia nabiera stary dąb, wokół którego toczy się znacząca oś historii.

W lesie ma także miejsce wymowna scena, kiedy starsza Elsi opowiada dziewczynce o drzewach, których korzenie splatają się pod ziemią i pomagają sobie nawzajem. Dorosłe wspierają młode oraz opiekują się nimi jak rodzina.

Trudno o bardziej czytelną metaforę tego, czego zabrakło w życiu Isabelli. To nie dziecko powinno wspierać dorosłego, ale to zadaniem dorosłego jest stworzyć warunki, w których ono będzie mogło spokojnie wzrastać.

Najbardziej jesienna z książek Lunde i Aisato

Las jesienny tworzy jednak zupełnie inne otoczenie dla opowieści niż las zimowy czy pełen życia las w lecie. W Królowej Piorunów pełni on rolę dodatkowa bohatera. Jest to bowiem książka o życiu i o śmierci, a przede wszystkim o tym, że jedno jest częścią drugiego. Jesień jest doskonałą porą, żeby o tym opowiedzieć: wszystko powoli zamiera, ale przecież wiemy, że nie oznacza to końca.

Autorka opisuje emocje głównej bohaterki za pomocą bardzo wymownej symboliki i metafor. A że narracja jest pierwszoosobowa, możemy obserwować niezwykłą wyobraźnię Isabelli, jej wrażliwość oraz potrzebę uwolnienia się od wszystkich emocji, które od dawna kłębią się w jej głowie.

Ilustracje Lisy Aisato bazują natomiast w dużej mierze na kontrastach. Pokazują kolorową, radosną matkę Isabelli, by za chwilę zestawić ten obraz z potarganą dziewczynką albo jej brudnymi stopami. To, jak ich życie może wyglądać z zewnątrz, zderza się więc z tym, jak doświadcza go dziecko.

Dzięki jednak tej jesiennej, ognistej palecie barw, całość sprawia wrażenie ciepłej, może nawet sentymentalnej. Oczywiście, nie brak tutaj także deszczowych, szarych kadrów. Dzięki tym kontrastom, historia ma szansę wybrzmieć jeszcze mocniej.

Jest też cały rozdział o ziemniakach

W tej książce można także znaleźć jeden rozdział w pełni poświęcony ziemniakom. Co osobiście uważam za wspaniałą niespodziankę i prawdziwy rarytas dla takich jak ja, czyli wielkich fanów kartofli.

Poetycki język Mai Lunde potrafi nawet temat tego rodzaju wznieść na najwyższe poziomy. Świadczy to oczywiście o niebywałym kunszcie literackim autorki, ale również jest odpowiedzią na potrzeby czytelnika. Królowa Piorunów to książka bardzo emocjonalna, ale nie jest jednostajnie ciężka. Wylejecie przy niej morze łez, ale też znajdzie się miejsce na śmiech.

Czy to najlepsza książka Mai Lunde i Lisy Aisato?

Ten duet nie tylko znowu nie zawiódł. Mam wrażenie, że Królowa Piorunów jest ich najlepszą książką. To mistrzostwo i absolutny top literatury dziecięcej – zarówno pod kątem tekstu, jak i ilustracji. Ważny temat, pogłębiony psychologicznie rys bohaterów, angażująca fabuła, zachwycające obrazy i ogrom emocji. Ta książka na pewno nie będzie wam obojętna.

A zakończenie? Oj, zdziwicie się!

I choć gdzieś w połowie książki możecie mieć wrażenie, że już rozgryźliście co nieco, poczekajcie do niemal ostatniej strony. Tylko najpierw wyposażcie się w spory zapas chusteczek.

Czytam wiele, bardzo wiele książek i naprawdę rzadko myślę po lekturze: o, kiedyś po tę książkę jeszcze sobie sięgnę. Po prostu zakładam, że mogę nie mieć na to czasu.

Królowa Piorunów jest jedną z tych, do których na pewno wrócę. Bo mało która książka potrafi wyzwolić w człowieku tyle emocji, poruszyć, zachwycić i jednocześnie zachęcić do refleksji nad tym, jak ważne jest mówienie o własnych uczuciach – szczególnie zanim wszystkie niewypowiedziane rzeczy zamienią się w koronę wściekłości.

Polecam tę lekturę dzieciom powyżej 9 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Literackiego.

FAQ – Królowa Piorunów

O czym jest książka Królowa Piorunów Mai Lunde i Lisy Aisato?

Królowa Piorunów opowiada o Isabelli, która wraz z mamą prowadzi niestabilne, pełne zmian życie. Po wybuchu złości w szkole stopniowo odkrywamy, co kryje się za jej zachowaniem: lęk, brak poczucia bezpieczeństwa, żałoba i trudna relacja z matką.

Czy Królowa Piorunów jest częścią serii?

Tak. To czwarta i ostatnia część Kwartetu pór roku Mai Lunde i Lisy Aisato. Każdy tom opowiada jednak osobną historię, dlatego Królową Piorunów można czytać niezależnie od pozostałych książek.

Jakie tematy porusza Królowa Piorunów?

Książka porusza m.in. temat dziecięcej złości, lęku przed przyszłością, potrzeby stabilizacji, żałoby, relacji dziecka z rodzicem oraz ukrywania własnych emocji. Ważnym motywem jest również odwrócenie ról między dzieckiem a dorosłym.

Czy w Królowej Piorunów pojawia się parentyfikacja?

Relację Isabelli z mamą można odczytywać przez pojęcie parentyfikacji emocjonalnej. Dziewczynka zaczyna troszczyć się o samopoczucie matki i odsuwać własne potrzeby na dalszy plan, choć to ona sama potrzebuje bezpieczeństwa i wsparcia dorosłego.

Dla jakiego wieku jest Królowa Piorunów?

To książka dla dzieci powyżej 9. lat, ale wiele jej warstw mocno przemówi również do dorosłych czytelników. Ze względu na temat żałoby, relacji rodzinnych i silnych emocji szczególnie dobrze sprawdzi się jako lektura, o której można później wspólnie porozmawiać.

Czy warto przeczytać Królową Piorunów?

Jeśli cenicie książki dziecięce, które nie upraszczają emocji i traktują młodego czytelnika poważnie, Królowa Piorunów zdecydowanie zasługuje na uwagę. Łączy angażującą fabułę, psychologiczny portret bohaterki i charakterystyczne ilustracje Lisy Aisato.

Artykuł Królowa Piorunów – czy to najlepsza książka Lunde i Aisato? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Dziewczynka, która zbierała gwiazdy
➜ Tekst: Ewa Dahlig
➜ Ilustracje: Marta Dahlig
➜ Wydawnictwo: Tumilu
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dziewczynka, która zbierała gwiazdy – nowa książka od Tumilu

Wydawnictwo Tumilu powraca z niezwykle wartościową pozycją, która pozwala się zatrzymać i zastanowić – nie tylko dzieciom, ale też rodzicom. Dziewczynka, która zbierała gwiazdy stworzona przez Ewę oraz Martę Dahlig, jest młodszą siostrą Chłopca, który zniknął – równie poetyckiej książki, w której młody bohater musi odnaleźć własny głos, by wyrazić siebie.

Pierwszoplanową postacią nowej publikacji jest dziewczynka. Boi się, czy rodzice nie przestaną jej kochać, gdy pewnego dnia coś jej nie wyjdzie. Gdy nie będzie miała już sił, żeby tak bardzo się starać jak dotychczas.

Kiedy dziecko chce zasłużyć na miłość

Wszystko zmienia się gdy nadchodzą wakacje. Dziewczynka ma nadzieję, że dumni z jej wyników w nauce rodzice, spędzą z nią czas nad morzem. Zamiast tego wysyłają córkę do dziadka. Dziewczynka nie potrafi się tam odnaleźć – dziadek nie pyta jej o szkołę, oceny czy osiągnięcia. Zachęca ją jednak, żeby przyjrzała się swoim emocjom i spróbowała przenieść je na kartkę.

W Dziewczynce, która zbierała gwiazdy wszystko, co robi główna bohaterka, początkowo ocenia przez pryzmat tego, czy rodzice będą z niej dumni. Jej decyzje oraz wybory podporządkowane są potrzebie przypodobania się mamie i tacie oraz bycia zauważoną.

W tej opowiastce na pograniczu snu oraz jawy czytelnicy otrzymują prostą, a zarazem niezwykle sugestywną historię o tym, że karmienie się wyłącznie komplementami jest krótką drogą do uzależnienia się od aprobaty innych. Warto robić rzeczy, próbować czegoś nowego – nie dlatego, że ktoś nas za to pochwali, ale dlatego, że po prostu czujemy taką potrzebę.

Podobnie z miłością. Nie musisz mieć zasług, nie musisz wciąż błyszczeć i jaśnieć.
Wystarczy, że jesteś – a jesteś jedyna – i za to ktoś kocha cię właśnie.

Ewa Dahlig, Marta Dahlig, Dziewczynka, która zbierała gwiazdy

Droga, która zmienia sposób myślenia

Na przykładzie dziewczynki, jej spotkania z Wężogonem, a następnie wędrówki ze złocistym jajem, dzieci wyraźnie mogą dostrzec zależności między tym, co powinno się liczyć, a tym, co na dłuższą metę nie ma większego znaczenia lub nawet może być szkodliwe.

Podobnie ta, jak i poprzednia książka z serii, pod względem wizualnym i narracyjnym przypominają grę przygodową. Bohater ma do przejścia pewną drogę, podczas której stopniowo zmienia się jego punkt widzenia i zaczyna dostrzegać to, co wcześniej mu umykało. 

Taka forma lektury może przekonać do siebie te dzieci, które więcej czasu poświęcają animacjom niż książkom. Zabieg ten sprawia również, że bardzo wyraźnie widać przemianę bohaterki, wskutek której zaczyna ona patrzeć na siebie zupełnie inaczej.

Książka, która daje przyzwolenie na niedoskonałość

Ta książka daje przyzwolenie na bycie niedoskonałym. Przypomina, że popełnianie błędów, przegrywanie czy po prostu pozwolenie sobie na odpoczynek jest naturalną częścią życia. Nie można ciagle stać na podium, ale powinno się być dumnym z każdej swojej próby zrobienia czegoś dla siebie.

Dziewczynka, która zbierała gwiazdy to opowieść także o tym, że każdy zasługuje na miłość. Nie trzeba być grzecznym, wybitnym, albo ciężko pracować, żeby być kochanym. Każde dziecko powinno to wiedzieć.

Czy warto przeczytać Dziewczynkę, która zbierała gwiazdy?

Sięgając po tę książkę, nastawcie się na moc wzruszeń. Dajcie sobie czas na rozmowę, zachwyty nad wierszowanym tekstem i ilustracjami. Ta pozycja jest prawdziwym przeżyciem. Polecam ją dzieciom powyżej 6 lat.

Najważniejsze jest jednak to, co zostaje w głowach po lekturze: świadomość, że wartość dziecka nie jest uzależniona od liczby sukcesów. Można się pomylić, przegrać, czegoś nie umieć, czasem nie mieć siły – i nadal zasługiwać na tę samą miłość. W świecie, który bardzo wcześnie zaczyna dzieci oceniać i porównywać, takie przypomnienie wydaje mi się szczególnie potrzebne oraz ważne.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwo Tumilu.

FAQ – Dziewczynka, która zbierała gwiazdy

O czym jest książka Dziewczynka, która zbierała gwiazdy?

To poetycka opowieść o dziewczynce, która bardzo chce spełniać oczekiwania rodziców i boi się, że przestanie zasługiwać na ich miłość, jeśli coś jej nie wyjdzie. Książka pokazuje, że wartość dziecka nie zależy od ocen, sukcesów ani pochwał.

Dla jakiego wieku jest Dziewczynka, która zbierała gwiazdy?

Książka jest odpowiednia dla dzieci od około 6. roku życia. Dobrze sprawdzi się także przy wspólnym czytaniu z rodzicem, ponieważ porusza temat presji, perfekcjonizmu, ocen i potrzeby akceptacji.

Czy Dziewczynka, która zbierała gwiazdy opowiada o perfekcjonizmie?

Tak. Bohaterka początkowo ocenia swoje działania przez pryzmat tego, czy rodzice będą z niej dumni. Historia pokazuje, jak łatwo uzależnić poczucie własnej wartości od sukcesów i aprobaty innych.

Jakie tematy porusza książka Dziewczynka, która zbierała gwiazdy?

Książka porusza temat presji, lęku przed porażką, potrzeby bycia zauważonym, odpoczynku, samoakceptacji i bezwarunkowej miłości. Przypomina też, że popełnianie błędów jest naturalną częścią życia.

Czy książka nadaje się do rozmowy z dzieckiem o ocenach i porażkach?

Tak. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o tym, że nie trzeba być najlepszym, żeby zasługiwać na miłość i uwagę. Może pomóc dzieciom, które źle znoszą błędy, porównują się z innymi albo mocno przeżywają oceny.

Artykuł Nie musisz być najlepszy, żeby zasługiwać na miłość – recenzja książki od Tumilu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Samo pojęcie rzeczywiście jest stosunkowo młode. Wielki słownik języka polskiego PAN notuje je od 2005 roku i definiuje jako wrogie, krzywdzące wypowiedzi oraz związane z nimi negatywne emocje i oceny – szczególnie mocno łącząc hejt z komunikacją w internecie.

Tyle że obrażanie, wyśmiewanie czy wykluczanie istniały przecież na długo przed mediami społecznościowymi. Internet dał im jednak większą skalę oraz szerszą publiczność.

➜ Tytuł: Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też
➜ Seria: Jesteś ważny, Pinku
➜ Autorka: Urszula Młodnicka
➜ Ilustracje: Agnieszka Waligóra
➜ Wydawnictwo: CzytaLisek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Seria o Pinku

Właśnie na tym bardziej rozległym znaczeniu skupia się Nie daj się, Pinku! Książka o hejcie i o tym, jak dbać o siebie, gdy ktoś nas rani, dla dzieci i dla rodziców trochę też Urszuli Młodnickiej z oprawą graficzną Agnieszki Waligóry. Ilustracje artystki są zresztą w tej książce jak głębokie oddechy pomiędzy następującymi po sobie tematami. 

To już siódma część bestsellerowej serii, której sprzedaż – według wydawcy – przekroczyła już pół miliona egzemplarzy. Pozostałe moje recenzje tego cyklu znajdziesz poniżej:

• Jesteś prawdziwym przyjacielem, Pinku!,
• Odwagi, Pinku!,
• Bądź sobą, Pinku!,
• Uwierz w siebie, Pinku!,
• Poznaj swoją złość, Pinku!.

Czarne myśli u dziecka

Autorka wychodzi od literackiego „ja” Pinka, ale bardzo szybko przenosi ciężar historii również na czytelnika. Każdy rozdział zawiera bowiem część aktywizującą, która zachęca do przyjrzenia się własnym doświadczeniom.

Zanim więc pojawią się wątki powiązane z wyśmiewaniem, plotkami czy wykluczeniem, narracja kładzie nacisk na potrzebie zauważenia własnej wartości. Pink ma rozumieć, że cudze słowa nie zmieniają tego, kim jest. A jest fajnym stworem uzdolnionym matematycznie i otoczonym przyjaciółmi.

Łatwo powiedzieć, trudniej jednak pamiętać o tym wtedy, gdy pojawiają się „czarne myśli”. Pink zanurza się w nich choćby po klasowym zdjęciu, na którym jako jedyny ma zamknięte oczy, albo gdy ktoś śmieje się z jego jazdy na deskorolce. To z perspektywy dorosłego drobne sytuacje, które dla dziecka mogą urosnąć do poważnych rozmiarów.

Słowa to skuteczna amunicja hejtu

Na pierwszym przedszkolnym zebraniu nauczycielka naszego dziecka powiedziała coś, co mocno utkwiło mi w głowie. Prosiła, żebyśmy byli szczególnie wyczuleni na sygnały płynące od dzieci w domu. Popychanie czy bicie prawdopodobnie zostanie przez nią zauważone. Znacznie trudniej jednak jest wyłapać przykre zdanie wypowiedziane często mimochodem. A takie zdanie potrafi zostać z dzieckiem zdecydowanie dłużej niż przepychanka.

Najnowszy raport Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę obejmujący grupę ponad 141 tys. uczniów pokazuje, że wyśmiewanie i krytykowanie wyglądu należało do najczęściej wskazywanych form przemocy rówieśniczej. Bardzo wysoko znalazło się również wykluczanie z grupy. 

Dobrze więc wyczulić dziecko, że wyśmiewanie czy drwienie z innej osoby nie można usprawiedliwiać żartem. Jeden z rozdziałów książki nosi wręcz tytuł „Wyśmiewanie to nie żarty” i porusza kwestię sposobu, w jaki można odbierać cudze, krzywdzące słowa na temat swojego wyglądu.

Hejt w szkole i przedszkolu

Pink jest uczniem trzeciej klasy, ale wiele poruszanych w Nie daj się, Pinku! problemów znamy już nawet właśnie z przedszkola. Wyśmiewanie, kłótnie, obgadywanie, odsuwanie kogoś od zabawy czy tworzenie grupy przeciwko jednej osobie nie pojawiają się przecież nagle wraz z rozpoczęciem szkoły.

Dlatego z wybranych fragmentów skorzystałabym także ze starszym przedszkolakiem – oczywiście czytając razem i dostosowując rozmowę do jego doświadczeń. Szczególnie że autorka w bardzo czytelny sposób mówi, czym różni się zgłaszanie przemocy od skarżenia, kiedy trzeba poprosić o pomoc, jak stanąć w swojej obronie oraz co może zrobić osoba, która jest świadkiem krzywdzenia innych. 

Książka jako środek doraźny i zaradczy

Z Nie daj się, Pinku! można więc korzystać, kiedy dziecko właśnie zostało wyśmiane, pokłóciło się z przyjacielem albo ktoś rozsiewa na jego temat nieprzyjemną plotkę. Dostrzegam w niej jednak jeszcze większy potencjał profilaktyczny.

Czytana w wolnych chwilach, daje okazję, żeby omówić sytuacje, które dopiero mogą się wydarzyć. Zadania po rozdziałach przenoszą doświadczenia Pinka na życie czytelnika i zachęcają do zastanowienia się, co można powiedzieć, komu zaufać oraz gdzie szukać pomocy w różnych okolicznościach. 

To oczywiste, że nie przygotujemy dziecka na każdą przykrą ewentualność, ale możemy zapewnić mu jakieś zaplecze pojęć i dać narzędzia, dzięki którym łatwiej przyjdzie mu nazwać konkretne zdarzenie i znaleźć z niego wyjście.

Najważniejsze to rozmawiać

Za każdym razem, kiedy biorę książkę o Pinku do ręki, to jestem pod wrażeniem sposobu komunikacji się autorki z czytelnikiem. Decydując się na narrację opartą przede wszystkim na dialogu uzupełnianym jedynie krótkimi didaskaliami, pokazuje najmłodszym, że rozmowa sama w sobie jest narzędziem radzenia sobie z problemami.

Kiedy dzielimy się obawami, wstydem, złością czy smutkiem, ktoś może pomóc nam spojrzeć na sytuację inaczej, podsunąć rozwiązanie albo po prostu potwierdzić, że to, co się wydarzyło, rzeczywiście nie było w porządku.

Nie daj się, Pinku! jest więc książką potrzebną nie dlatego, że opowiada o jakimś wyjątkowo współczesnym problemie, z którym dopiero uczymy sobie radzić. „Hejt” był z nami od zawsze, z tą jednak różnicą, że teraz jesteśmy bardziej świadomi skutków, jakie on ze sobą niesie.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa CzytaLisek.

FAQ – Nie daj się, Pinku!

O czym jest książka Nie daj się, Pinku!?

Nie daj się, Pinku! Urszuli Młodnickiej z ilustracjami Agnieszki Waligóry to książka o hejcie, wyśmiewaniu, wykluczeniu, plotkach i innych sytuacjach, w których dziecko może poczuć się zranione. Pokazuje również, jak reagować, gdzie szukać wsparcia i jak dbać o poczucie własnej wartości.

Dla jakiego wieku jest Nie daj się, Pinku!?

Bohater książki jest uczniem trzeciej klasy szkoły podstawowej, ale wiele poruszanych w niej problemów może dotyczyć już starszych przedszkolaków. Wyśmiewanie, wykluczanie z zabawy, kłótnie czy przykre komentarze pojawiają się przecież także wcześniej.

Czy Nie daj się, Pinku! jest tylko książką o hejcie w internecie?

Nie. Hejt jest tu pokazany szerzej – jako raniące słowa, wyśmiewanie, plotki, wykluczenie czy ośmieszanie, które mogą wydarzyć się zarówno online, jak i w codziennych relacjach między dziećmi.

Czy książka Nie daj się, Pinku! zawiera ćwiczenia dla dzieci?

Tak. Po następujących po sobie rozdziałach pojawiają się zadania i pytania, które zachęcają dziecko do przyjrzenia się własnym emocjom, doświadczeniom i sposobom reagowania na trudne sytuacje.

Czy Nie daj się, Pinku! może pomóc dziecku, które jest wyśmiewane?

Książka może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem, które doświadcza wyśmiewania, wykluczenia lub przykrych komentarzy. Pomaga nazwać problem i pokazuje, że warto mówić o tym z zaufanym dorosłym.

Czy warto przeczytać Nie daj się, Pinku! zanim pojawi się problem?

Tak. To jedna z największych zalet tej książki. Można sięgnąć po nią nie tylko wtedy, gdy coś już się wydarzyło, ale również wcześniej – żeby przygotować dziecko na sytuacje, z którymi może zetknąć się w przedszkolu, szkole lub grupie rówieśniczej.

Artykuł Wyśmiewanie to nie żarty. „Nie daj się, Pinku!” o hejcie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Nie jest to z całą pewnością przypadek. Regina Golińska-Barancewicz jest psycholożką i polonistką, pracuje z dziećmi w przedszkolu integracyjnym oraz na dziecięcym oddziale onkologicznym.  Na swoim koncie ma już kilka bardzo ważnych tytułów: Mój brat Feliks, Pierwszy dzień wiosny, Dziadek naszego Kota.

Lisek, syn Rudego, którego mam ogromną przyjemność objąć patronatem medialnym, jest kolejną po Wilczynka – córka Mikity książką autorki ilustrowaną przez Zuzannę Mukoid. To seria, której pierwszy tom ukazał się w księgarniach na początku 2025 roku.

➜ Tytuł: Lisek, syn Rudego
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Zuzanna Mukoid
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Z Wilczej Puszczy do Dębowego Lasu

Czytelnicy Wilczynki – córki Mikity szybko odnajdą się w tym świecie. To właśnie tam poznaliśmy Słoneczny Las i położoną po drugiej stronie wąwozu Wilczą Puszczę, w której rządy sprawował Mikita. Historia opowiadała o wojnie, przemocy, ale i o odwadze małej Wilczynki, która musiała zdecydować, czy lojalność wobec własnej rodziny jest ważniejsza od jawnego przeciwstawiania się złu. 

W Lisku, synu Rudego wracamy w to samo miejsce, jednak zmieniają się okoliczności. Dawna Wilcza Puszcza nosi teraz nazwę Dębowego Lasu, Mikita odsunął się w cień (przynajmniej do pewnego momentu), a między mieszkańcami panuje spokój. O ile jednak w Wilczynce przemoc pochodziła z zewnątrz, miała przywódcę oraz była ukierunkowana na  konkretnym celu, to tym razem jest znacznie trudniejsza do dostrzeżenia, ponieważ… chowa się za drzwiami rodzinnego domu.

Co dzieje się w lisiej norze?

Do Dębowego Lasu sprowadza się rodzina lisów. Robi to po pod osłoną nocy, próbując uniknąć tłumaczeń oraz niewygodnych pytań. Zajmuje opuszczoną norę, nikogo o tym nie informując. O nowych mieszkańcach przypadkiem dowiadują się dzieci pana Miszki oraz pani Maszy, należące do rodziny niedźwiedzi.

Na pierwszy rzut oka sytuacja nie wydaje się szczególnie niepokojąca. Być może akurat te lisy są nieśmiałe lub cenią sobie prywatność. Lisica wydaje się być zaangażowana w przydomowe porządki, lisięta nie szukają co prawda kontaktu z innymi dziećmi, a ich ojciec nie wzbudza sympatii tylko w oczach Maszy, jednak żaden z tych elementów osobno nie musi przecież o niczym przesądzać.

Czytając Liska, kilka razy musiałam świadomie przestawić się na perspektywę dziecka. Dorosły czytelnik bardzo szybko zaczyna bowiem zauważać rozmaite sygnały ostrzegawcze. 

Lisek pomyślał, trochę z żalem, a trochę z zazdrością, że małe miśki nawet nie wiedzą, jakimi są szczęściarzami, że przyszły na świat akurat w tej rodzinie.

Regina Golińska-Barancewicz, Lisek, syn Rudego, Wielka osobistość, str. 34

Przemoc nie zamyka się w jednym schemacie

Dziecko pozbawione doświadczenia jeszcze nie wyłapuje tych tzw. czerwonych lampek. Nie zdaje sobie sprawy, że milczenie może często wynikać ze strachu, przesadna ostrożność nie zawsze jest nieśmiałością, a ktoś, kto przy obcych potrafi się doskonale kontrolować – za zamkniętymi drzwiami „ściąga maskę”.

Specjaliści podkreślają, że nie istnieje jeden schemat zachowań u dziecka doświadczającego przemocy. Niepokojące mogą być jednak nagłe zmiany w funkcjonowaniu, wycofanie, lęk, nadmierna uległość, problemy ze snem, niechęć do powrotu do domu czy wyraźna zmiana postawy w obecności konkretnego opiekuna. Jednocześnie pojedynczy sygnał nie jest na nic dowodem – co nie znaczy, że nie powinien skłaniać obserwatora do większej uważności. 

Książka rozbija bardzo wygodny stereotyp, według którego dziecko krzywdzone musi wyglądać jak dziecko krzywdzone. Prawda jest taka, że nie tylko nie musi, ale wręcz często będzie sprawiało pozory bardziej zadbanego.

Może być czyste, uczesane i schludnie ubrane. Jego rodzina nie musi żyć w ubóstwie. W domu będzie panował porządek, a dorosły który budzi lęk dziecka – na zewnątrz będzie sprawiał wrażenie duszy towarzystwa i erudyty. Przemoc wobec dzieci wielokrotnie ukrywana jest właśnie dlatego, że rzeczywistość może znacząco różnić się od stereotypowego obrazka „patologicznej rodziny”.

Czy wolno się wtrącać?

Moją ulubioną postacią w Lisku – synu Rudego, wbrew pozorom, wcale nie jest ani tytułowy Lisek (choć to postać ujmująca), ani Wilczynka, choć jej obecność w tej książce także mnie poruszyła. Zostałam jednak rozłożona na łopatki za sprawą… pani Maszy. 

Charyzmatyczna niedźwiedzica, uważna, zawzięta, irytująco dociekliwa i kompletnie nie będąca w stanie ignorować cierpienia dziecka. Jest jedną z moich ulubionych bohaterek tej książki, ponieważ reprezentuje rodzaj dorosłego, którego każde dziecko powinno mieć blisko siebie. 

Lisek, syn Rudego z jej pomocą stawia bardzo niewygodne pytanie: gdzie kończy się szacunek wobec prywatności rodziny, a zaczyna obojętność?

Odpowiedź wypływająca z narracji jest właściwie jednoznaczna. Jeżeli istnieje poważne podejrzenie, że dziecko jest krzywdzone, „to nie moja sprawa” przestaje być jakimkolwiek usprawiedliwieniem. Nie oznacza to oczywiście samodzielnego wydawania wyroków czy konfrontowania potencjalnego sprawcy. 

Zalecenia dotyczące ochrony dzieci informują raczej o uważnym słuchaniu, traktowaniu sygnałów poważnie, zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa oraz uruchomieniu odpowiedniej pomocy. 

Na dobrego liska nie wyrasta się ze strachu

Jest jeszcze jedna rzecz, którą bardzo chciałabym dopowiedzieć przy rodzinnej lekturze tej książki. Dziecko może jednocześnie kochać rodzica i się go bać. Może go bronić, tęsknić za nim, być wobec niego lojalne, a nawet nie rozumieć, że to, czego doświadcza, jest przemocą. 

Niedopuszczalna jest sytuacja, w której ktoś mający dawać mu bezpieczeństwo staje się jednak źródłem ciągłego strachu. Właśnie dlatego zakończenie Liska, syna Rudego tak mocno zapada w pamięć, wbija w fotel i wyciska łzy.

Czytałam tę książkę właściwie na jednym wdechu. Jest wspaniale napisana, dialogi są rewelacyjne – to gotowy scenariusz spektaklu lub animacji. I ja po prostu wiem, że jak będziecie czytać tę książkę razem, w rodzinnym gronie, to będziecie płakać, bo przy niej nie da się nie płakać. 

Nie dlatego, że są w niej jakieś drastyczne sceny – bo nie ma. Będziecie płakać, kiedy lisek będzie już bezpieczny. Gdy jego los zacznie się zmieniać. Gdy odważy się powiedzieć prawdę i zrozumie, że na dobrego liska nie wyrasta się na skutek bezsensownych zasad, ale w skutek bezinteresownej, rodzicielskiej miłości.

Wilczynka – córka Mikity nauczyła nas, że nawet ktoś mały może sprzeciwić się przemocy silniejszych. W Lisku, synu Rudego czytamy, że aby wykazać się odwagą, nie trzeba przeciwstawiać się całemu zastępowi wrogów. Znacznie trudniejsze może okazać się powiedzenie jednemu dobremu dorosłemu, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami własnego domu.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Literatura.

Reklama:

FAQ – Lisek, syn Rudego

O czym jest książka Lisek, syn Rudego?

Lisek, syn Rudego Reginy Golińskiej-Barancewicz to książka dla dzieci poruszająca temat przemocy w rodzinie, strachu przed rodzicem oraz odwagi potrzebnej, by powiedzieć komuś dorosłemu o tym, co dzieje się w domu. Historia rozgrywa się w świecie zwierząt, znanym z Wilczynki – córki Mikity, ale podejmuje zupełnie nowy problem.

Czy Lisek, syn Rudego jest kontynuacją Wilczynki – córki Mikity?

Tak. Książki rozgrywają się w tym samym świecie i powracają w nich znani już bohaterowie. Dawna Wilcza Puszcza jest teraz Dębowym Lasem, a postacie z Wilczynki pojawiają się również w historii Liska. Jednocześnie Lisek, syn Rudego opowiada odrębną historię, dlatego można czytać go także bez znajomości poprzedniego tomu.

Jaki temat porusza Lisek, syn Rudego?

Jednym z najważniejszych tematów książki jest przemoc wobec dziecka ukryta za pozorami zwyczajnego życia rodzinnego. Autorka pokazuje, że krzywdzone dziecko nie zawsze wygląda na zaniedbane, a problemy w domu mogą długo pozostawać niewidoczne dla otoczenia.

Dla jakiego wieku jest książka Lisek, syn Rudego?

Książka należy do serii Z parasolem, przeznaczonej przez Wydawnictwo Literatura dla dzieci w wieku około 6–10 lat, które zaczynają już samodzielnie czytać. Ze względu na poruszany temat szczególnie wartościowa może być jednak wspólna lektura dziecka z dorosłym, dająca przestrzeń do rozmowy o bezpieczeństwie i proszeniu o pomoc. 

Czy w Lisku, synu Rudego są drastyczne sceny?

Nie. Książka mówi o poważnym i bolesnym problemie, ale nie epatuje przemocą. Napięcie budowane jest poprzez zachowania bohaterów, rozmowy, niedopowiedzenia i emocje Liska. Dzięki temu historia pozostaje odpowiednia dla młodszych czytelników, choć może być dla nich bardzo poruszająca.

Czego uczy książka Lisek, syn Rudego?

Przede wszystkim tego, że dziecko nie powinno pozostawać samo ze swoim strachem, a powiedzenie zaufanemu dorosłemu o krzywdzie nie jest donoszeniem ani zdradą rodziny. Książka przypomina również dorosłym, że lepiej zainteresować się sytuacją dziecka niż zignorować niepokojące sygnały w imię niewtrącania się w cudze sprawy.

Artykuł Strach przed rodzicem nie jest normalny. „Lisek, syn Rudego” – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Shannon Hale, znana m.in. z serii Przyjaciółki, powraca z nową, częściowo autobiograficzną książką, która porusza wątki dotyczące dorastania i wrażliwości. Siła marzeń opowiada o pieniądzach (oraz ich braku), przyjaźni i dziecięcym fantazjowaniu, ale przede wszystkim to historia o bohaterce, która czuje więcej, niż chciałaby czuć, i przez długi czas uważa to za swoją słabość.

➜ Tytuł: Siła marzeń
➜ Scenariusz: Shannon Hale
➜ Rysunki: Marcela Cespedes
➜ Tłumaczenie: Patrycja Pokora
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Wrażliwa dziewczynka z wielkimi marzeniami

Cassie chodzi do czwartej klasy i wychowuje się w dużej rodzinie w Utah w latach 80-tych. Jej rodzice ciężko pracują (tata zawodowo, mama opiekując się rodziną), w domu jest głośno, a pieniędzy brakuje nawet na rzeczy, które dla innych wydają się czymś oczywistym. Dziewczynka dzieli z siostrami pokój oraz łóżko. Właśnie przechodzi przez trudny okres ze swoją najlepszą przyjaciółką, która coraz więcej czasu spędza z kimś innym.

Cassie ma ogromną wyobraźnię więc z niezwykłą intensywnością przeżywa zarówno przykre, jak i te dobre chwile. Shannon Hale przyznała, że stworzyła ją na podstawie własnych wspomnień, rozwijając historie oraz wątki, które nie zmieściły się w autobiograficznych Prawdziwych przyjaciółkach. Cassie nie jest więc jeden do jednego alter ego autorki, ale wiele doświadczonych przez nią emocji z dorastania w dużej rodzinie czy tych związanych z poczuciem zagubienia – zostało zaczerpnięte bezpośrednio z dzieciństwa Hale.

Wygrana, która ma wszystko naprawić

Punktem zapalnym fabuły staje się list informujący Cassie o wygranej w korespondencyjnej loterii. Wraz z marzeniem o nagrodzie dziewczynka przypadkowo zamawia prenumeraty, za które jej rodzice będą musieli zapłacić. Wie, że rodziny na nie nie stać i ma palące poczucie winy, że zamiast sprawić im radość nagrodami – będą musieli ponieść koszty jej wybryku.

A Cassie chciałaby po prostu wygrać dla rodziny większy samochód, wymienić stare meble albo zabrać przyjaciółkę Vali na fantastyczną wycieczkę. Hale szybko demaskuje jednak potrzebę stojącą za tymi marzeniami: bohaterka nie pragnie właściwie rzeczy, tylko tego, co – w jej wyobrażeniu – można dzięki nim otrzymać. Chce zostać zauważona, mieć więcej czasu z mamą i odzyskać wyłączną uwagę najlepszej przyjaciółki.

To jeden z najciekawszych wątków Siły marzeń, bo pieniądze nie zostają tutaj sprowadzone do prostego morału, że „szczęścia nie można kupić”. Mogą przecież ułatwić codzienne funkcjonowanie rodziny Cassie, która naprawdę mierzy się z finansowymi ograniczeniami. Nie potrafią jednak przełożyć się na szacunek, przywiązanie czy wdzięczność. Drogim prezentem można kogoś ucieszyć, lecz nie da się sprawić, żeby dzięki niemu czuł się z nami bardziej związany.

Wrażliwość ma swoje dobre strony

Nie wiem, jak się zachowywać. Nie wiem, jak powinnam się czuć. Ja po prostu nie wiem… jak być.

Shannon Hale, Siła marzeń, Rozdział czwarty, str. 155

Bohaterka wielokrotnie słyszy, że przesadza, jest zbyt emocjonalna albo za bardzo się przejmuje, dlatego też zaczyna podejrzewać, że problemem jest ona sama. Autorka zamiast jednak sugerować, że Cassie powinna mieć bardziej lekceważący stosunek do rzeczywistości – uwypukla te cechy dziewczynki, pokazując że mają one wartość.

Skoro bohaterka tak dotkliwie odczuwa wstyd, rozczarowanie czy odrzucenie, równie intensywnie potrafi doświadczać zachwytu, radości czy bliskości. Wrażliwość nie jest więc wadą, którą Cassie powinna finalnie w sobie przezwyciężyć. W trakcie procesu uczenia się o sobie, zmienia się raczej jej stosunek do samej siebie i świadomość, że intensywne odczuwanie nie ogranicza się wyłącznie do tego, co bolesne. Ma również swoją dobrą stronę, pozwalającą dostrzegać rzeczy, obok których inni przechodzą obojętnie.

Najcenniejszych rzeczy nie da się kupić

Najbardziej wzruszające w Sile marzeń jest dla mnie to, jak niewielkie okazują się ostatecznie największe pragnienia Cassie. Spędzenie czasu z ważną osobą i poczucie, że przez chwilę naprawdę ma się ją tylko dla siebie, jest dla dziewczynki niemal euforyczne.

Marcela Cespedes bardzo dobrze wykorzystuje komiksową formę do pokazania bogatego wnętrza oraz wyobraźni bohaterki. Dzięki temu Siłę marzeń czyta się ekspresowo, choć sama historia zostaje w pamięci zdecydowanie na dłużej. Mnie przede wszystkim ta opowieść wzruszyła. Gdyby więcej osób zachowało zdolność Cassie do dostrzegania wszystkich cudowności świata, prawdopodobnie byłby on lepszym miejscem. 

Siła marzeń nie przekonuje więc dzieci, żeby przestały być wrażliwe, lecz pokazuje, że nie powinny przed własną wrażliwością uciekać. Jestem przekonana, że ta książka będzie bardzo ważna dla młodych czytelników, którzy dopiero uczą się swojej emocjonalności.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Jaguar.

FAQ – Siła marzeń

O czym jest książka Siła marzeń Shannon Hale?

Siła marzeń opowiada o Cassie, dziewczynce wychowującej się w dużej rodzinie, w której nie zawsze wystarcza pieniędzy i czasu dla każdego. Kiedy bohaterka zaczyna wierzyć, że wielka wygrana rozwiąże jej problemy, stopniowo odkrywa, że przyjaźni, bliskości i czyjejś uwagi nie da się kupić. 

Dla jakiego wieku jest Siła marzeń?

Polecam Siłę marzeń jako komiks dla dzieci od 9. roku życia. Tematy przyjaźni, zazdrości, sytuacji materialnej rodziny i dużej wrażliwości bohaterki sprawiają jednak, że może być ciekawa także dla starszych czytelników. 

Jakie tematy porusza Siła marzeń?

Shannon Hale pisze między innymi o przyjaźni, zazdrości, potrzebie bycia zauważonym, różnicach materialnych, presji rówieśniczej oraz radzeniu sobie z dużą emocjonalnością. Jednym z najważniejszych motywów jest również odkrywanie, że rzeczy i pieniądze nie mogą zastąpić prawdziwej bliskości. 

Czy Siła marzeń to książka o wrażliwym dziecku?

Tak i właśnie ten wątek należy do najciekawszych elementów historii. Cassie mocno przeżywa wstyd, odrzucenie i niepewność, ale ta sama wrażliwość pozwala jej intensywniej doświadczać radości, zachwytu i bliskości. Książka nie przekonuje więc, że bohaterka powinna „mniej się przejmować”, lecz pokazuje wartość jej sposobu odbierania świata. 

Czy Siła marzeń jest początkiem serii?

Tak. Oryginalne Dream On rozpoczyna serię o Cassie. Kolejna część nosi tytuł Dream Big i ponownie koncentruje się na emocjach, lękach oraz marzeniach bohaterki. 

Czy warto przeczytać Siłę marzeń Shannon Hale?

Warto, szczególnie wtedy, gdy szuka się mądrej powieści graficznej o emocjach, przyjaźni i dziecięcej potrzebie akceptacji. Siła marzeń nie upraszcza problemów Cassie i nie sprowadza wrażliwości do słabości, dlatego może stać się również dobrym punktem wyjścia do rozmowy z dzieckiem o poczuciu własnej wartości i relacjach z rówieśnikami.

Artykuł Nie uciekajmy od wrażliwości. Siła marzeń – recenzja komiksu Shannon Hale pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Szkoła i ja. Jesteśmy bezpieczni w sieci, Szkoła i ja. Trenujemy umiejętności społeczne
➜ Seria: Szkoła i ja
➜ Autorka: Ewa Borowska
➜ Ilustracje: Paulina Nachman, Marta Kulesza
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Seria Szkoła i ja – książki, które oswajają szkolną codzienność

Pisałam już o kilku częściach tej serii. Idziemy do pierwszej klasy pomagało dziecku w adaptacji szkolnej, Budujemy poczucie własnej wartości pokazywało, jak wzmacniać pewność siebie i pracować nad samoakceptacją, a Uczymy się wszystkimi zmysłami podpowiadało, w jaki sposób wspierać naukę przez m.in. ruch, obraz, dźwięk czy dotyk.

Nowe tomy doskonale uzupełniają ten cykl. To praktyczne książki do rozmowy – takie, które można czytać z dzieckiem w domu, wykorzystywać podczas zajęć w klasie albo podsunąć przyszłym pierwszoklasistom jako tematy, z którymi będą się oni mierzyć nie tylko podczas swojej edukacji szkolnej, ale także całego niedorosłego i dorosłego życia.

Jesteśmy bezpieczni w sieci – internet bez demonizowania

Pierwsza z nowości dotyczy korzystania z Internetu. Dzieci coraz wcześniej mają styczność z grami, mediami społecznościowymi, komunikatorami, filmami, wyszukiwarkami i treściami, których nie zawsze potrafią jeszcze właściwie ocenić. Autorka Ewa Borowska nie demonizuje jednak używania tego typu rozwiązań. Zwraca uwagę, że Internet może pomagać w nauce, rozwijać zainteresowania czy dostarczać rozrywki – ale wymaga postawienia sobie jasnych zasad i przejrzystości z jego korzystania.

W tej części bohaterami jest Milena i Janek z klasy 3A. Razem z bohaterami młodzi czytelnicy uczą się m.in. ochrony prywatności, rozpoznawania niebezpiecznych sytuacji, przestrzegania czasu korzystania z Internetu czy też mądrego reagowania na to, co dzieje się online. Jesteśmy bezpieczni w sieci to szczególnie odpowiednia propozycja dla dzieci, które dopiero zaczynają swoją samodzielniejszą przygodę z siecią. Książka może być też pretekstem do rodzinnej rozmowy o hasłach, zdjęciach, wiadomościach od obcych osób, czasie ekranowym i zaufaniu do dorosłych.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Trenujemy umiejętności społeczne – szkoła to także relacje

Druga książka skupia się na ogólnie rozumianych relacjach. Szkoła bowiem nie jest wyłącznie miejscem do nauki czytania, pisania czy liczenia. To także miejsce, które staje się przestrzenią rozmów, przyjaźni (często burzliwych), komplementów, konfliktów oraz emocji, które potrafią zaskoczyć nawet bardzo dobrze przygotowane na ten etap dziecko.

W Trenujemy umiejętności społeczne Ewy Borowskiej, dzieci ćwiczą codzienne sytuacje z Olą i Kacprem – bohaterami tego tomu, rodzeństwem i uczniami klasy drugiej w szkole podstawowej. Uczą się, jak naturalnie włączać się do rozmowy, prosić o pomoc, proponować ją innym, przyjmować komplementy, wyrażać krytykę czy panować nad emocjami. 

Właśnie takie drobne kompetencje często decydują o tym, czy dziecko będzie czuło się w grupie pewnie, czy raczej pozostanie na uboczu. Jeżeli zależy nam, żeby optymalnie przygotować je do szkolnej rzeczywistości – to oprócz rozmowy, ta książka będzie bardzo przydatna.

Szukajcie Trenujemy umiejętności społeczne na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

Dlaczego warto sięgnąć po te książki przed wrześniem?

Obie pozycje dobrze sprawdzą się jako wakacyjne przygotowanie do szkoły. Pomogą uporządkować kwestie, którymi dzieci mogą się przejmować,  ale także te, które są po prostu dla nich ważne: jak zachowywać się w sieci, jak rozmawiać z innymi, jak reagować, kiedy coś jest trudne albo niekomfortowe.

To książki dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ale także pozycje dla rodziców, nauczycieli, pedagogów i bibliotekarzy. Można potraktować je jako punkt wyjścia do rozmowy, scenariusz domowych pogadanek albo wsparcie podczas zajęć wychowawczych. Największą zaletą serii Szkoła i ja pozostaje jej strona praktyczna. Każdy tom bierze na celnik jeden ważny temat i ukazuje go w sytuacjach bliskich dzieciom.

Jeżeli więc szukacie książek, które pomogą wejść w nowy rok szkolny bez presji i straszenia – Jesteśmy bezpieczni w sieci oraz Trenujemy umiejętności społeczne – będą bardzo dobrym wyborem. To nie tyle lektury edukacje, ale zajmujące książki o bezpieczeństwie i relacjach. A właśnie tego dzieci potrzebują w równym stopniu jak piórnika, zeszytów czy wygodnego plecaka.

FAQ, czyli pytania i odpowiedzi o serii Szkoła i ja

Dla kogo jest seria Szkoła i ja?

Seria Szkoła i ja jest przeznaczona przede wszystkim dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym, zwłaszcza tych od około 6 do 10 roku życia. Sprawdzi się u dzieci przygotowujących się do pierwszej klasy, uczniów młodszych klas szkoły podstawowej oraz rodziców i nauczycieli szukających książek wspierających rozmowę o emocjach, relacjach, nauce i bezpieczeństwie.

O czym jest książka Jesteśmy bezpieczni w sieci?

Jesteśmy bezpieczni w sieci to książka dla dzieci o mądrym korzystaniu z Internetu. Pomaga rozmawiać o prywatności, bezpieczeństwie online, kontaktach z nieznajomymi, zasadach używania urządzeń i sytuacjach, w których warto poprosić dorosłego o pomoc.

O czym jest książka Trenujemy umiejętności społeczne?

Trenujemy umiejętności społeczne pokazuje dzieciom, jak radzić sobie w codziennych relacjach. Porusza tematy rozmowy, współpracy, proszenia o pomoc, reagowania na krytykę, przyjmowania komplementów, wyrażania emocji i odnajdywania się w grupie rówieśniczej.

Czy nowe książki z serii Szkoła i ja nadają się na wakacje?

Tak, wakacje to dobry moment na spokojne sięgnięcie po te książki. Nie są typowymi ćwiczeniami szkolnymi, ale pomagają przygotować dziecko do września od strony emocjonalnej, społecznej i praktycznej.

Czy Jesteśmy bezpieczni w sieci straszy dzieci internetem?

Nie. Książka nie demonizuje internetu, tylko pokazuje, że sieć może być przydatna i ciekawa, jeśli korzysta się z niej rozsądnie. To dobry punkt wyjścia do rozmowy o zasadach, zaufaniu i reagowaniu na niepokojące sytuacje.

Czy Trenujemy umiejętności społeczne przyda się nieśmiałemu dziecku?

Tak, szczególnie jeśli dziecko ma trudność z rozpoczynaniem rozmowy, proszeniem o pomoc, odnajdywaniem się w grupie albo wyrażaniem własnego zdania. Książka pokazuje konkretne sytuacje bliskie szkolnej codzienności.

W jakiej kolejności czytać serię Szkoła i ja?

Nie trzeba czytać serii w konkretnej kolejności. Każdy tom porusza osobny temat, dlatego można wybrać książkę odpowiadającą aktualnym potrzebom dziecka: adaptacja szkolna, poczucie własnej wartości, nauka przez zmysły, bezpieczeństwo w sieci albo umiejętności społeczne.

Artykuł Dwie wakacyjne nowości serii „Szkoła i ja”. Relacje w Internecie i poza nim pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To lektura, dzięki której mama może wyrazić wdzięczność swojemu dziecku. Na przepełnionych słońcem rozkładówkach ukazane zostały beztroskie i trudniejsze chwile. Obecność malucha na nich sprawia jednak, że każda rozlana woda, gorsze samopoczucie czy strach o bezpieczeństwo – staje się drobnostką, w porównaniu z tym, co otrzymuje się w zamian za bycie mamą.

➜ Tytuł: Dobrze być twoją mamą
➜ Autorka: Anna Jankowska
➜ Ilustracje: Emilia Dziubak
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Mama, która nie musi być idealna

Głównymi bohaterami są króliczki, jednak tylko na obrazkach. Gdyby wsłuchać się w samą treść książki, można ją odbierać jako opowieść o ludziach. To bardzo uniwersalna historia. Jestem przekonana, że wiele mam dostrzeże w postaci króliczej mamy samą siebie.

To bohaterka, która nie jest idealna. Martwi się, czasem potrzebuje chwili odpoczynku i wytchnienia. Stara się jednak być przede wszystkim cierpliwą oraz wyrozumiałą. Nie zwraca uwagi na rzeczy, które w dłuższej mierze wydają się nieistotne – a skupia na tym, żeby jej dziecko czuło się bezpieczne, wysłuchane i szczęśliwe.

Czego mamy uczą się od dzieci?

Anna Jankowska, znana ze strony aktywneczytanie.pl, pisze o relacji, która wpływa i zmienia obie strony. Mamy opiekując się maluchami uczą się innego patrzenia na świat – przypominają sobie chwile, kiedy same były dziećmi. Kiedy dostrzegały piękno oraz znaczenie w tym, co jako dorosłe często zdarza im się pomijać.

Dzieci z kolei nie są przedstawione wyłącznie jako istoty, które trzeba obdarzać bezustanną opieką. Są one także empatyczne i dostrzegają smutek oraz niosą pocieszenie – choć nikt przecież tego od nich nie wymaga.

Ilustracje Emilii Dziubak

Dobrze być twoją mamą to książka trochę dla dzieci, ale też w dużej mierze dla mam. To pozycja do głośnego, wspólnego czytania oraz zachwycania się pięknymi ilustracjami. Emilia Dziubak stworzyła uroczą, beztroską przestrzeń, w które każdy – czy mały, czy też duży – odnajdzie coś znajomego (jedna z ilustracji przedstawiająca malucha siedzącego na kolanach mamy w fotelu, wygląda jak żywcem wyjęta z mojego pokoju ;-)). 

Emilia Dziubak od lat uznawana jest za jedną z najważniejszych polskich ilustratorek literatury dziecięcej. Jej obrazy tworzą osobną historię, a jednocześnie doskonale współgrają z tekstem. Przedstawiony przez nią świat jest kolorowy, pełen światła oraz miękkich krawędzi – a jednocześnie nie wydaje się przesłodzony czy pozbawiony znaczenia.

Książka na Dzień Mamy i na każdy inny dzień razem

Dobrze być twoją mamą może być pięknym prezentem na Dzień Matki, ale jej przesłanie jest uniwersalne. To książka, którą można czytać (a nawet należy) razem: mama dziecku, dziecko mamie, albo po prostu we dwoje, siedząc blisko i tuląc się do siebie. Polecam ją maluchom powyżej 2 lat. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Dobrze być twoją mamą?

Dobrze być twoją mamą Anny Jankowskiej z ilustracjami Emilii Dziubak to ciepła książka obrazkowa o codziennej relacji mamy i dziecka. Opowiada o czułości, bliskości, małych potknięciach, zmęczeniu, radości i poczuciu, że bycie razem jest najważniejsze.

Czy Dobrze być twoją mamą to dobra książka na Dzień Matki?

Tak, to bardzo dobra propozycja na Dzień Matki, ponieważ pozwala spojrzeć na macierzyństwo przez pryzmat codziennych gestów. Książka może być prezentem dla mamy, ale też pretekstem do wspólnego, wzruszającego czytania z dzieckiem.

Czy Dobrze być twoją mamą jest książką bardziej dla dzieci czy dla mam?

To książka dla dzieci i mam jednocześnie. Dziecko może zobaczyć w niej bezpieczną, kochającą relację, a mama odnaleźć w niej własne doświadczenia: zmęczenie, troskę, cierpliwość, wzruszenie i wdzięczność za obecność dziecka.

Czy książka pokazuje idealny obraz macierzyństwa?

Nie. Jedną z największych zalet książki jest to, że pokazuje mamę jako postać czułą, ale nie idealną. Mama czasem się martwi, potrzebuje odpoczynku i mierzy się z codziennymi wyzwaniami, ale przede wszystkim stara się być blisko dziecka i dawać mu poczucie bezpieczeństwa.

Dlaczego warto kupić książkę Dobrze być twoją mamą?

Warto po nią sięgnąć, jeśli szukacie pięknej książki o relacji mamy i dziecka, która nie jest przesłodzona ani banalna. To publikacja subtelna, idealna zarówno na Dzień Matki, jak i do rodzinnej biblioteczki na co dzień.

Artykuł Dobrze być twoją mamą – książka idealna na Dzień Matki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To cykl kartonówek dla dzieci od 4 lat, stworzony z myślą o nauce uważności, relaksacji oraz codziennym oswajaniu emocji. Autorka jest certyfikowaną instruktorką uważności i medytacji dla dzieci oraz dorosłych. Posiada przygotowanie psychologiczno-pedagogiczne i dydaktyczne, a jej książki realnie wspierają młodszych oraz starszych w budowaniu relacji, czy też w codziennych rytuałach. 

➜ Tytuły: Smoczek Zen. Przewodnik po świecie uważności; Smoczek Zen. Uważne jedzenie; Smoczek Zen. Na dobranoc
➜ Autorka: Ewa Kaszyńska
➜ Ilustracje: Kamila Misiak
➜ Wydawnictwo/marka: Adept
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją, dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Z jak zmysły, E jak emocje, N jak natura

Smoczek Zen jest nie tylko niezwykle sympatyczny. Autorka w bardzo przystępny sposób wyjaśnia, jak dosłownie należy rozumieć jego imię: Z jak zmysły, E jak emocje, N jak natura. Dzięki temu ukazuje tak naprawdę istotę tego tytułowego bohatera. Zwraca uwagę, że uważność powinna zaczynać się od ciała, oddechu, smaku, zapachu, dźwięku, relacji – czyli, ogólnie rzecz ujmując – od tego co, i w jaki sposób czujemy.

Badania i praktyka pokazują, że mindfulness może pomagać w obniżaniu stresu, poprawie koncentracji oraz lepszym rozumieniu emocji. W przypadku dzieci najważniejsze, żeby wiązały one to doświadczenie z zabawą. Smoczek Zen to właśnie taka przyjazna postać, która pełni rolę przewodnika i pomaga najmłodszym odnaleźć spokój. 

Książki do czytania, słuchania i praktykowania

Każda część serii została opatrzona indywidualnym wstępem oraz wskazówkami, jak najlepiej z niej korzystać. Nie trzeba czytać książek w jednej narzuconej kolejności. Lepiej sięgać po tę, która odpowiada aktualnej potrzebie dziecka: wyciszeniu, jedzeniu, wieczornemu rytuałowi, stresowi, strachowi albo komunikacji.

Bardzo dobrym rozwiązaniem są także nagrania audio dostępne po zeskanowaniu kodu QR. Autorka jest w nich również lektorką. Czyta ciepłym, kojącym głosem, któremu towarzyszy jednolita, wyciszająca ścieżka dźwiękowa. Dzięki temu książka może stać się także swego rodzaju rytuałem: po przedszkolu, przed snem, w podróży albo po dniu, w którym nagromadziło się zwyczajnie zbyt dużo bodźców. 

Smoczek Zen. Przewodnik po świecie uważności

To pozycja, która najlepiej przedstawia głównego bohatera oraz pozwala zanurzyć się w jego świecie. Autorka sugeruje, żeby sięgać po tę książkę po dniu pełnym aktywności lub po wysiłku fizycznym, kiedy ciało dziecka może potrzebować odpoczynku. Pojawiają się w niej ćwiczenia oddechowe, trochę humoru. Poznajemy genezę tęczowego brzuszka Smoczka Zen, ale również jego upodobania i przyzwyczajenia.

Na końcu książki dziecko może pokolorować smoka, co będzie jednocześnie małym podsumowaniem uważności po lekturze. Ilustracje Kamili Misiak są kolorowe, bajkowe i bardzo ekspresyjne. Dobrze oddają mimikę bohatera, a to w książkach o emocjach jest szczególnie istotne. Dziecko może zobaczyć nie tylko to, co smok robi, ale też co w danym momencie przeżywa.

Książkę Smoczek Zen. Przewodnik po świecie uważności znajdziecie tutaj

Smoczek Zen. Uważne jedzenie

Ta część z kolei wprowadza dzieci w etap świadomego jedzenia. Pokazuje jak czerpać przyjemność z posiłku, zauważać jak wyglądają jego składniki, jak pachną, smakują czy też zwracać uwagę, kiedy brzuszek komunikuje, że jest już pełny. Wciąż jest zbyt mało książek dla dzieci, które mówią o zdrowej relacji z jedzeniem.

Zazu z Króla Lwa pewnie rzuciłby, żeby nie bawić się jedzeniem. Na szczęście w świecie Smoczka Zen nie ma żadnych papug, które mogłyby wprowadzać czytelnika w błąd. Narracja wręcz zachęca do eksperymentowania, doświadczania oraz sprawdzania tego, co się je. Te namowy do dostrzeżenia koloru marchewki, usłyszenia chrupnięcia czy poczucia jej zapachu pomagają zrozumieć, że posiłek nie jest mało znaczącym obowiązkiem. To przygoda oraz przyjemność, której trzeba się nauczyć. Na końcu książki dodatkowo znajduje się karta pracy, która będzie dla rodziców małą ściągą wspierającą bardziej świadome podejście do jedzenia ich dzieci.

Książkę Smoczek Zen. Uważne jedzenie znajdziecie tutaj

Smoczek Zen. Na dobranoc

To książka o wieczornym rytuale, której celem nie jest do końca zasnąć, ale bardziej odprężyć się. Autorka już na wstępie podpowiada rodzicom, jak modulować głos oraz w jaki sposób „podawać” lekturę, żeby pomagała ona dziecku spokojnie się wyciszyć.

Narracja skupia się na podsumowaniu dnia, ale także koncentruje się na ciele – udach, kolanach czy łydkach, które można poczuć i rozluźnić. To taki przewodnik, który pomaga powkładać doświadczenia ostatnich godzin do konkretnych szufladek. Uporządkować natłok myśli w głowie oraz zasnąć z poczuciem, że ma się nad wszystkim kontrolę. W treści pojawia się również piękne zadanie – autorka zachęca do pomyślenia o trzech rzeczach, za które można dziś poczuć wdzięczność. Podobne rozważania każdego dnia to dobry nawyk, pozwalający nam doceniać to, co mamy.

Dzięki tej pozycji stworzycie swój własny rytuał zasypiania, który pozwoli dziecku poczuć się bezpiecznie oraz odprężyć się. Co więcej, jestem przekonana, że skorzystają na znajomości tego tomu nie tylko najmłodsi.

Książkę Smoczek Zen. Na dobranoc znajdziecie tutaj

Seria, która będzie rosnąć razem z dzieckiem

Finalnie seria Smoczek Zen ma obejmować aż siedem książek, z których każda odpowiada na inną dziecięcą potrzebę: wyciszenie, oswajanie emocji, relaksację, świadome jedzenie, spokojne zasypianie czy uważną komunikację. To bardzo praktyczne podejście do czytelnika, bo rodzic lub nauczyciel nie musi sięgać od razu po całość. Może wybrać tę część, która najlepiej pasuje do aktualnej sytuacji dziecka lub grupy.

W serii mają ukazać się:

• Smoczek Zen. Na stres,
• Smoczek Zen. Na strach,
• Smoczek Zen. Relaksacja z mamą,
• Smoczek Zen. Na dobranoc,
• Smoczek Zen. Uważne jedzenie,
• Smoczek Zen. Uważne mówienie,
• Smoczek Zen. Przewodnik po świecie uważności.

Taka koncepcja wzmacnia też praktyczny charakter całego cyklu. Smoczek Zen nie jest jedną książką „o wszystkim”, ale serią małych przewodników, po które można sięgać w konkretnych sytuacjach. Jednego dnia może pomóc dziecku uporządkować emocje przed snem, innego zachęcić do uważniejszego jedzenia, a jeszcze innym razem stać się wsparciem przy stresie, lęku albo potrzebie bliskości z rodzicem.

Polecam sięgać po nią nie tylko w domu, ale także w przedszkolu, bibliotece, gabinecie terapeutycznym czy podczas zajęć wyciszających. Nie zastąpi oczywiście rozmowy z dorosłym, ale z pewnością będzie wartościowym narzędziem w skuteczniejszym rozumieniu samego siebie. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest seria Smoczek Zen?

Smoczek Zen to seria kartonowych książek dla dzieci od 4 lat, która wprowadza najmłodszych w świat uważności, relaksacji, emocji i pracy z oddechem. Bohaterem cyklu jest sympatyczny Smoczek Zen, który pomaga dzieciom lepiej rozumieć ciało, zmysły i własne przeżycia.

Kto napisał książki z serii Smoczek Zen?

Autorką serii jest Ewa Kaszyńska, certyfikowana trenerka uważności i medytacji dla dzieci oraz dorosłych. Ma także przygotowanie psychologiczno-pedagogiczne i dydaktyczne, co widać w praktycznym, spokojnym oraz wspierającym charakterze książek.

Dla jakiego wieku jest Smoczek Zen?

Książki z serii Smoczek Zen są przeznaczone dla dzieci od 4 roku życia. Najlepiej sprawdzą się u przedszkolaków oraz dzieci, które potrzebują prostych narzędzi do wyciszenia, odpoczynku, oswajania emocji i budowania codziennych rytuałów.

Czy Smoczek Zen uczy dzieci medytacji?

Tak, ale w bardzo podstawowej, dziecięcej formie. Książki nie wprowadzają skomplikowanej teorii, tylko proste ćwiczenia oddechowe, relaksacyjne, uważnościowe i aktywizujące. Pomagają dziecku zauważyć ciało, emocje, zmysły i oddech.

Czy książki Smoczek Zen mają nagrania audio?

Tak. Do każdej książki dołączony jest kod QR prowadzący do nagrania. Autorka sama czyta tekst spokojnym, ciepłym i kojącym głosem, któremu towarzyszy wyciszająca ścieżka dźwiękowa. Dzięki temu książki można nie tylko czytać, ale także ich słuchać.

W jakiej kolejności czytać serię Smoczek Zen?

Serii nie trzeba czytać w konkretnej kolejności. Najlepiej wybierać tę część, która odpowiada aktualnej potrzebie dziecka, na przykład wyciszeniu przed snem, pracy ze stresem, oswajaniu strachu, uważnemu jedzeniu albo rozmowie o emocjach.

Czy Smoczek Zen nadaje się do przedszkola?

Tak. Seria dobrze sprawdzi się w przedszkolu, bibliotece, gabinecie terapeutycznym lub podczas zajęć wyciszających. Krótka forma, kartonowe wydanie, proste ćwiczenia i sympatyczny bohater ułatwiają pracę z grupą dzieci.

Czy warto kupić serię Smoczek Zen?

Tak, szczególnie jeśli szukacie książek, które nie tylko zajmą dziecko, ale też pomogą mu lepiej rozumieć emocje, ciało, zmysły i codzienne potrzeby. Smoczek Zen to seria do spokojnego czytania, słuchania oraz praktykowania razem z dorosłym.

Artykuł Smoczek Zen – książki, które uczą dzieci uważności i pomagają się wyciszyć pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.