Każda pogoda jest dobra na przygodę, jeżeli ma się wiernego kompana oraz bujną wyobraźnię! Najlepszym na to dowodem jest seria książek Pory roku z dziadkiem wydawnictwa Wilga, którą ostatnio zapoczątkowały dwie części pięknych picturebooków. 

Nowa seria książek dla dzieci

Deszcz oraz Słońce to obrazkowe pozycje Sama Ushera, który inspirując się różną pogodą, zabiera czytelników do świata dziecięcej wyobraźni oraz bliskiej relacji dziadka z wnukiem. Mieszkający w Londynie autor ma na koncie jeszcze jedną świetną serię, która skupia się wyłącznie na plaży, jednak dotyczy… tego samego bohatera!

Mały chłopiec pojawiający się w Porach roku z dziadkiem jest więc postacią, która mam nadzieję, jeszcze się pojawi w kolejnych, tłumaczonych na język polski książkach. W ramach obecnego cyklu, zapowiedziane zostały już kolejne tomy: Burza oraz Śnieg. 

Deszcz. Pory roku z dziadkiem

Co robić w czasie deszczu? Dzieci, które spędzają wiele czasu na zewnątrz, w trakcie gdy pada deszcz często się nudzą. Okazuje się jednak, że nawet ulewa może stać się fantastycznym tematem książki, przekonując najmłodszych, że nieważna jest pogoda – liczy się odpowiednie nastawienie!

W Deszczu chłopiec namawia swojego dziadka na wyjście. Starszy pan radzi mu jednak zaczekać. Sam zajmuje się korespondencją oraz odpisywaniem na list. Chłopiec bezustannie więc patrzy za okno. Sprawdza czy się nie przejaśnia, aby ich przygoda mogła się rozpocząć.

Autor książki w doskonały sposób pokazuje oczekiwanie. Widzimy zarówno dziecko siedzące w oknie z punktu widzenia pokoju jak i deszczowego świata za nim. Gdy tylko przestaje padać, dziadek z chłopcem wychodzą z domu. Wtedy po raz kolejny można spojrzeć na to, jak niezwykłe zrobiło się otoczenie.

Kałuże stały się dla autora inspiracją, by pokazać rzeczywistość w zakrzywionym odbiciu. To swego rodzaju portal, żeby wejść do świata wyobraźni, gdzie otoczenie wygląda tak, jakbyśmy dokładnie tego chcieli.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/deszcz-sam-usher-sku57ccb25395fb57b62253.html

Słońce. Pory roku z dziadkiem

Z kolei w drugim tomie serii, sytuacja jest zgoła odmienna. Tym razem przypieka słońce i jest bardzo ciepło. Dziadek sam zachęca więc wnuka do wyjścia oraz urządzenia miłego pikniku. 

Tak jak w Deszczu refrenem książki było wypatrywanie przez okno i oczekiwanie na poprawę pogody, tak w Słońcu takimi rozkładówkami nadającymi rytm historii są piękne obrazy z małymi postaciami, podpisane zdaniem: Okropny skwar.

Choć zakończenie jest zupełnie inne w jednej jak i drugiej pozycji, tak obie mają wspólne elementy. W podsumowaniu dziadek dzieli się z chłopcem jakimś ważnym zdaniem czy wskazówką, która odnosi się do fabuły, ale jest również uniwersalną mądrością.

W obu przypadkach przygoda kończy się w bezpiecznej kuchni staruszka, w której bohaterowie razem podsumowują to, co udało im się zobaczyć czy też przeżyć.

Pory roku z dziadkiem jest więc serią, która uczy zwracania uwagi na drobnostki – otoczenie, ludzi, piękno świata. Jest pochwałą wyobraźni oraz cieszenia się tym, co mamy teraz. 

Książki edukują w zakresie wdzięczności, uważności oraz dbania o relacje z bliskimi – nieważne czy ma się trzy czy osiemdziesiąt trzy lata!

Z ciekawością czekam na kolejne części. 

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/slonce-sam-usher-skuec419ae50018ff33d650.html

Artykuł Pory roku z dziadkiem – nowa seria książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Haifa Mohareb Sawarka

Ilustracje: Maya Fidawi

Tłumaczenie: Patrycja Zarawska

Wydawnictwo: Debit

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kto z nas nie bawił się będąc małym dzieckiem w ence pence, w której ręce? To zabawa, która mogła zająć na wiele minut! Współcześnie rodzice także bardzo chętnie chowają w dłoniach mały przedmiot i pozwalają swoim dzieciom zgadywać co i w której ręce ukryli.

,,Ence – pence, co mam w ręce” to w zasadzie picturebook stworzony na podstawie tej zabawy. Oddaje wszystkie emocje, które nam przy niej towarzyszą – ekscytację, radość, kreatywność czy dobry nastrój wynikający z przebywania z bliskimi.

Książka ta jednak ma pewien znak szczególny – czyta się ją, jak album fotograficzny lub kalendarz. Grzbiet, który zazwyczaj oznacza bok lektury, tutaj jest na samym jej szczycie.

Główną bohaterką ,,Ence – pence, co mam w ręce” jest mała Ela, która pewnego dnia bawiąc się w ogrodzie znalazła coś, co szybko ukryła w dłoni. Każdego, kogo napotkała na swojej drodze, pytała czy wie, co trzyma.

Niestety zarówno miła sąsiadka, pies, kot, mama, tata a nawet kolega taty nie potrafili zgadnąć, co schowała dziewczynka. Większość osób typowała albo to, co akurat im było potrzebne, albo też to, co mogło kojarzyć się z małą Elą.

Dopiero dziadek, który okazało się także ma pewną zagadkę dla wnuczki, zbliżył się najbardziej do odgadnięcia łamigłówki.

W książce ,,Ence – pence, co mam w ręce” jest kilka bardzo sympatycznych elementów. Pierwszym jest pewna powtarzalność, kiedy bohaterka zadaje każdemu z bliskich to samo pytanie. Maluchy bardzo lubią, kiedy kilkakrotnie słyszą te same kwestie, dzięki temu lepiej identyfikują się z książkowymi postaciami.

Kolejnym sympatycznym elementem jest to, w jaki sposób został w tej lekturze pokazany dziadek. Jest on najbardziej podobny do Eli, ponieważ tak jak ona, ma dużą wyobraźnię i fantastyczne pomysły. Potrafi rozbawić swoją wnuczkę, a uczucie, które ich łączy jest silne i wzruszające.

,,Ence – pence, co mam w ręce”  ma ciepłe ilustracje, które wydają się łączyć kilka technik. Co ciekawe – pierwszy raz książka została wydana w Jordanii, i to stamtąd pochodzi.

Ze względu na prosty przekaz i zrozumiały tekst polecam ją dzieciom już od 2-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-debit.pl/produkt/ence-pence-co-mam-w-rece

Artykuł Ence – pence, co mam w ręce – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.