➜ Tytuł: Zielona dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było
➜ Autorka: Anna Augustyniak
➜ Ilustracje: Kasia Augustyniak
➜ Wydawnictwo: Albus
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Zniknięcie Debory

Główną bohaterką jest Nutka. Kiedy ją poznajemy, rzeczywistość ma jeszcze pozory sielskiego, wiejskiego krajobrazu. Jest w nim dom, rodzina, codzienność, przestrzeń, w której powinno być miejsce na zabawę, rówieśników i dziecięcą swobodę. 

Tyle że Nutka coraz częściej ma poczucie, że jej życie nie należy wyłącznie do niej. Musi dostosowywać się do rodzinnej sytuacji, do nowych obowiązków, dorosłych niepodważalnych decyzji i niewypowiedzianych lęków. Dziewczyna nie od razu rozumie, co dzieje się z jej babcią – a być może wcale nie chce do końca tego rozumieć. 

Akcja zagęszcza się jednak, gdy podczas wizyty w wiejskim domku babci, znika czteroletnia siostra Nutki, czyli Debora. To wydarzenie wywołuje w bohaterce poczucie winy. Dziewczyna myśli, że powinna była lepiej jej pilnować. Tyle że autorka bardzo wyraźnie zaznacza w fabule, że odpowiedzialność za rodzeństwo nie powinna spoczywać na dziecku. 

Kim jest Zielona Dziewczynka?

Zielona Dziewczynka opowiada więc nie tylko o Alzheimerze, ale także o tym, jak w kryzysie rodzinnym dzieci bywają wciągane w świat dorosłych obowiązków. Czasem zbyt wcześnie muszą pomagać, rozumieć, dostosowywać się i rezygnować z tego, co powinno być ich naturalnym prawem: z beztroski.

Debora znika, ale zostawia po sobie ślad. Pewne wspomnienie – opowieść o Zielonej Dziewczynce. Można powiedzieć, że w tym miejscu zaczyna się kolejny rozdział książki. To moment, w którym fabuła – za pomocą symboliki baśniowego lisa – przekracza granicę realizmu i imaginacji.

Nie bez powodu Zieloną Dziewczynkę widzą właśnie babcia Anna i Debora. Obie znajdują się na granicy światów. Debora jest jeszcze bardzo mała, ale podatna na bujanie w obłokach. Babcia Anna coraz częściej przebywa natomiast w sferze wspomnień, w której czas nie do końca działa linearnie.

Zielona Dziewczynka jest więc kimś w rodzaju przewodniczki. To postać, dzięki której opowieść o chorobie otwiera się na pytania o to, czym właściwie jest obecność drugiego człowieka. Czy ktoś, kto nie uczestniczy już w naszej codzienności tak jak dawniej, naprawdę znika? A może trwa w nieco innej przestrzeni?

– Kiedy kogoś tracisz – powiedziała Zielona Dziewczynka – nie tracisz go raz. Tracisz go tysiące razy w ciągu każdego dnia. Tracisz to, w czym ten człowiek powinien uczestniczyć. (…) Tego będziecie się musieli nauczyć, ty i cała rodzina. Że babcia jest w pokoju swoich bardzo realnych wspomnień. I wyrywanie jej do waszej codzienności będzie ją bardzo bolało i przerażało. (…) 

Anna Augustyniak, Zielona Dziewczynka, str. 69

Rozmywanie się w czasie, czyli jak działa Alzheimer

Im bardziej opowieść zanurza się w symbolach, tym trafniej oddaje doświadczenie choroby. W demencji czas traci swoją oczywistą strukturę. To, co było, może nagle stać się teraźniejsze. To, co dzieje się teraz, staje się niezrozumiane lub przesunięte do innego etapu życia.

W tej książce granica między czasem i miejscem zaczyna się rozmywać. Obecność, wspomnienie, dzieciństwo, starość, dom, przeszłość i teraźniejszość zlewają się ze sobą. Nic wyraźnie nie oddziela tego, co było, od tego, co jest teraz. Zmysły nie nadążają za oczami. Autorka nie tłumaczy choroby wyłącznie pojęciami, lecz konstruuje narrację w taki sposób, żeby czytelnik mógł choć przez chwilę poczuć tę charakterystyczną dla tego stanu dezorientację oraz kruchość ludzkiego istnienia.

Ilustracje w Zielonej Dziewczynce

Szczególną rolę pełnią w tej książce ilustracje Kasi Augustyniak. Często pojawiają się pełnorozkładówkowe, jeden po drugim, następujące po sobie obrazy, które skutecznie zatrzymują czytelnika. Działają one jak pauzy w recytowanej poezji. Nie zawsze wiernie oddają to, co pojawia się w tekście. Są bardziej jakimś przebłyskiem wspomnienia, ulotnym momentem, który wpływa na całokształt odbioru Zielonej Dziewczynki.

Mocno nasycone kolory oraz graficzne kształty bawią się niedopowiedzeniami. Tworzą spójny obraz tego, co słyszymy czytając, z tym co jesteśmy w stanie dostrzec.

Zielona Dziewczynka a Listy do A.

To nie jest pierwsza książka o Alzheimerze, o której warto mówić w kontekście literatury dla młodych odbiorców. Równie istotnym tytułem, o którym wspominałam już kilka lat temu, są Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer Anny Sakowicz. Książka o Anielce, która pisze listy do „pana A.”, czyli Alzheimera, próbując nakłonić go, by wyprowadził się od babci. Obie książki są potrzebne, ale bardzo od siebie różne.

Listy do A. pisane są z perspektywy dziecka, które nie wie, że jego bliska osoba choruje. Zielona Dziewczynka jest pod tym względem bardziej bezpośrednia. Stara się postawić w miejscu chorującego – tego, jak on się czuje. Czytelnik, podobnie jak Nutka, dochodzą do wielu wniosków stopniowo. Dzięki temu książka Anny Augustyniak oddaje sytuację dziecka, przed którym nikt nie tworzy szczelnej zasłony milczenia, ale które i tak musi samo poukładać sobie w głowie to, co widzi, słyszy i czuje.

Anna Augustyniak i trudne tematy w literaturze dziecięcej

Anna Augustyniak jest jedną z tych autorek, po których książki można sięgać w ciemno. To jedna z nielicznych twórczyń literatury dziecięcej, która nie stroni od trudnych tematów, ale potrafi je opakować w przystępną narrację oraz angażującą fabułę. Wcześniej pisała między innymi o depresji dziecięcej w Kałużysku, o nadpobudliwości psychoruchowej w Skoku i o napięciach społecznych oraz emocjonalnych w Mrówkach. 

W swoich książkach daje przestrzeń na rozmowę, uświadamia, ale nie przytłacza ciężarem nieuchronności. Pozwala wierzyć, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.

Dla kogo jest Zielona Dziewczynka?

Najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci oraz młodszej młodzieży – zwłaszcza u czytelników gotowych na historię wieloznaczną i emocjonalnie dość wymagającą. Może być ważna dla rodzin, w których pojawia się temat choroby neurodegeneracyjnej. Może także pomóc rozpocząć rozmowę o tym, dlaczego babcia lub dziadek zachowują się inaczej, dlaczego zapominają, boją się, złoszczą albo wracają myślami do przeszłości. 

Ale równie dobrze, może być też czytana jako opowieść o pamięci, stracie, odpowiedzialności i dziecięcym prawie do własnych emocji. Sprawdzajcie dostępność Zielonej Dziewczynki na stronie Wydawnictwa Albus.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było?

Zielona Dziewczynka Anny Augustyniak to poetycka, poruszająca opowieść o Nutce, jej młodszej siostrze Deborze, babci Annie oraz chorobie Alzheimera, która stopniowo zmienia życie całej rodziny. Książka mówi o pamięci, stracie, dziecięcym poczuciu winy i o tym, że choroba jednej osoby wpływa na wszystkich bliskich.

Kto napisał książkę Zielona Dziewczynka?

Autorką książki Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było jest Anna Augustyniak, znana także z takich książek dla dzieci i młodzieży jak Mrówki, Skok czy Kałużysko.

Czy Zielona Dziewczynka to książka o Alzheimerze?

Tak, Zielona Dziewczynka jest książką o Alzheimerze, ale nie ma charakteru poradnika. Choroba pojawia się tu stopniowo, widziana oczami dziecka, które najpierw czuje niepokój, złość i niezrozumienie, a dopiero później zaczyna pojmować, co dzieje się z babcią.

Dla jakiego wieku jest książka Zielona Dziewczynka?

Książka najlepiej sprawdzi się u starszych dzieci i młodszej młodzieży. To lektura wymagająca emocjonalnie, dlatego warto czytać ją z uważnością, szczególnie wtedy, gdy temat choroby Alzheimera lub demencji dotyczy rodziny czytelnika.

Czy Zielona Dziewczynka jest smutną książką?

Tak, to książka poruszająca i momentami smutna, ale nie przygnębiająca. Anna Augustyniak pisze o chorobie, stracie i lęku z dużą delikatnością. W tej historii jest także miejsce na piękno, bliskość, czułość oraz próbę zrozumienia drugiego człowieka.

Czy Zielona Dziewczynka nadaje się do rozmowy z dzieckiem o chorobie babci lub dziadka?

Tak, książka może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy o Alzheimerze, demencji, starzeniu się i zmianach zachowania bliskiej osoby. Warto jednak pamiętać, że to nie jest instruktażowy poradnik, lecz literacka opowieść, którą najlepiej omawiać z dzieckiem po lekturze.

Dlaczego warto przeczytać Zieloną Dziewczynkę?

Warto po nią sięgnąć, ponieważ w mądry i nieoczywisty sposób opowiada o Alzheimerze, pamięci, dziecięcym poczuciu winy oraz rodzinie, która musi nauczyć się funkcjonować w nowej rzeczywistości. To jedna z tych książek, które pomagają nazwać emocje, ale nie odbierają czytelnikowi prawa do własnej interpretacji.

Artykuł Książka o Alzheimerze dla dzieci i młodzieży. Recenzja ,,Zielonej Dziewczynki” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Podobno intencją Di Fiore było stworzenie książki, która będzie wsparciem dla chorujących dzieci oraz ich rodziców, i pomoże im odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Moim zdaniem, udało jej się osiągnąć coś jeszcze. Na grzbiecie jednorożca stała się pozycją uniwersalną, dającą pocieszenie, ale także pozwalającą wszystkim dzieciom czy dorosłym uzmysłowić, że dziecko nawet w najtrudniejszej sytuacji ciągle pozostaje dzieckiem.

➜ Tytuł: Na grzbiecie jednorożca
➜ Autorka: Mariangela Di Fiore
➜ Ilustracje: Lisa Aisato
➜ Tłumaczenie: Milena Skoczko-Nakielska
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Choroba widziana oczami dziecka

Bohaterką książki jest kilkuletnia Vilja, która choruje na białaczkę i „mieszka” w szpitalu. To sformułowanie nie jest przypadkowe – szpital w tej opowieści nie jest jedynie miejscem leczenia, ale nową codziennością dziewczynki. Autorka konsekwentnie prowadzi narrację z perspektywy dziecka. Choroba nie zostaje więc opisana w kategoriach medycznych, lecz egzystencjalnych: jako ciąg ograniczeń, czekania czy niekończącej się niepewności.

Vilja nie może jeść czekolady, choć dorośli wciąż ją jej proponują. Nie wie, czy pójdzie do szkoły, chociaż bardzo by chciała. Funkcjonuje w świecie, który znacząco różni się od rzeczywistości jej rówieśników. Ta dziecięca perspektywa sprawia, że książka nie opowiada tylko o raku, ale staje się świadectwem życia z chorobą.

Docenianie codziennych, małych rzeczy

Na grzbiecie jednorożca to opowieść, która pozwala zarówno dzieciom, jak i dorosłym uświadomić sobie wagę drobnych, często niezauważanych elementów każdego dnia: posiłków bez mdłości, snu we własnym łóżku, braku rurek podłączonych do nosa, prostej możliwości bycia w domu. W tym sensie książka staje się swego rodzaju lekcją empatii – nie tylko wobec chorych dzieci, ale i wobec tych osób (rodziców, rodzeństwa, dziadków), którzy żyją obok i dla nich.

Czekanie jako fundament nadziei

Pod względem fabularnym książka jest bardzo uproszczona. Akcję przeplatają rozmowy Vilji i jej przyjaciela Sindrego z bliskimi oraz pracownikami szpitala. Bohaterowie przeprowadzają coś na kształt wywiadów, zadając pytania pozornie proste, a w istocie fundamentalne, a nawet filozoficzne: czym jest śmierć, co jest najlepsze na świecie, na co warto czekać.

Motyw czekania okazuje się w ogóle w Na grzbiecie jednorożca kluczowy. Codzienność bohaterów opiera się na wyczekiwaniu: na lepsze wyniki, na wyjście z izolatki czy na wizytę brata, który dawno nas nie odwiedzał. Autorka pokazuje, że tam, gdzie jest coś, na co można czekać, jest również nadzieja.

Ilustracje, które tworzą bezpieczną przestrzeń

Myślę, że wiele osób sięgnie po tę lekturę, także ze we względu na nazwisko ilustratorki na okładce. Lisa Aisato, znana polskim czytelnikom także z innych publikacji (Wyznania, Życie, Pani Wiatru), wznosi tę historię na kolejny poziom. Jej baśniowe ilustracje, zestawione z hiperrealistycznymi portretami twarzy bohaterów, tworzą niezwykłe połączenie między fantazją a rzeczywistością.

Dzięki temu opowieść pozostaje głęboko autentyczna, a jednocześnie osadzona w bezpiecznej, wyobrażonej przestrzeni. Jednorożec nie jest tu eskapistyczną fantazją, lecz symbolicznym nośnikiem siły, marzeń i chwilowego oderwania od trudnej codzienności.

Książka jako narzędzie do rozmowy

Ze względu na to, że książka powstała jako wsparcie, atutem Na grzbiecie jednorożca jest jej potencjał rozmowny. To pozycja, która nie oferuje gotowych odpowiedzi, ale stwarza warunki do zadawania pytań. Może być czytana wspólnie, fragmentami, z przerwami na dyskusję – bez presji rozumienia wszystkiego.

Dzięki perspektywie dziecka i językowi wolnemu od moralizowania książka staje się narzędziem do rozmowy o chorobie, strachu, nadziei czy niepewności. Zarówno dla dzieci, które same chorują, jak i dla tych, które próbują zrozumieć doświadczenia innych.

Na grzbiecie jednorożca to bardzo dobrze wyważona lektura. Trudna, ale nie przytłaczająca. Miejscami smutna, lecz nie pozbawiona perspektyw oraz nadziei. To książka, z którą warto się zmierzyć – nie po to, żeby znaleźć odpowiedzi, ale by lepiej rozumieć innych. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Literackiego.

Artykuł Jak rozmawiać z dziećmi o chorobie? Recenzja książki Na grzbiecie jednorożca pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Lista najważniejszych 15 dziecięcych książek o śmierci 

Najważniejsze książki o śmierci, chorobach i przemijaniu. Bardzo dobry początek do trudnej rozmowy o ulotności ludzkiego życia. 

Książki na liście zostały uszeregowane w kolejności alfabetycznej. 

1. Chusta babci

Autor: Åsa Lind

Ilustracje: Joanna Hellgren

Wydawnictwo: Zakamarki

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 4+

Babcia dzieci właśnie wróciła ze szpitala i w związku z jej przyjazdem, pojawia się cała rodzina, żeby się z nią zobaczyć.

Kuzyni starają się w tym całym zamieszaniu znaleźć miejsce dla siebie. Nie bardzo rozumieją co się dzieje. Z jednej strony ludzie płaczą, ale rodzice zapewniają ich, że to ze szczęścia. Z drugiej strony są już na tyle duzi, że wiedzą, że ze szczęścia człowiek się śmieje, a nie smuci.

2. Cudowna wyspa dziadka

Autor: Benji Davies

Ilustracje: Benji Davies

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Dla kogo: dla najmłodszych , 2+

To opowieść o pożegnaniu, ale nie związanym ze smutkiem i tęsknotą. To przyjemne pożegnanie, podczas którego ukochana osoba pozostaje w najpiękniejszym miejscu na świecie. Dziadek zostaje na wyspie, gdzie nie potrzebuje laski, jest zdrowy, może cały dzień odpoczywać i spędzać czas z przyjaciółmi.

3. Czas czarodziej

Autor: Isabel Minhos Martins

Ilustracje: Madalena Matoso

Wydawnictwo: Babaryba

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 4+

,,Czas czarodziej” to także to, co wiąże się nieodłącznie z czasem – historia o przemijaniu. (…)

Często mamy jednak do czynienia ze zmianami, które szczególnie nas dotykają.

Mówię tutaj o śmierci bliskich, chorobie albo innym, nieszczęśliwym przypadku. Szczególnie trudno wytłumaczyć dziecku, które nagle traci np. babcię lub dziadka, dlaczego jej lub jego już nie ma.

Ta książka może pomóc. Tym bardziej, że kończy się pięknymi słowami: ,,I choć wszystko minie, nasi bliscy zawsze będą przy nas!” , bo miłość działa poza czasem.

4. Czy umiesz gwizdać, Joanno?

Autor: Ulf Stark

Ilustracje: Anna Höglund

Wydawnictwo: Zakamarki

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

,,Czy umiesz gwizdać, Joanno?” jest historią małego chłopca Bertila, który bardzo chciałby mieć dziadka. Jego kolega Ulf ciągle opowiada jak przyjemnie spędza czas ze swoim.

Wspólnie postanawiają poszukać dziadka dla Bertila. Idą do domu starców i tam trafiają na Nilsa, który prawdopodobnie cierpi na chorobę Alzheimera. Z radością przyjmuje wiadomość o posiadaniu wnuka. Od tej pory on oraz Bertil stają się nierozłączni.

5. Długa wędrówka

Autor: Martin Widmark

Ilustracje: Emilia Dziubak

Wydawnictwo: Mamania

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

,,Długa wędrówka” to krótka opowieść przede wszystkim o emocjach, w której autor próbuje pokazać z jaką łatwością możemy przejść ze stanu euforii do smutku. Jak często odwraca się od nas los, żeby za chwilę znów nam sprzyjać. W końcu, to historia o zawiązywaniu się przyjaźni, o sensie życia i o utracie najbliższej istoty.

6. Dokąd idziemy, kiedy znikamy?

Autor: Isabel Minhós Martins

Ilustracje: Madalena Matoso

Wydawnictwo: Kinderkulka

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

Ilustratorka za pomocą geometrycznych obrazów i ciągnącej się przez wszystkie strony czarnej kreski, daje do zrozumienia, że wszystko jest ze sobą powiązane. Wszystko ma swój początek i koniec, podobnie jak wszystko ma swoje wytłumaczenie.

Nawet, jeżeli coś jest dla nas zbyt trudne, pozostaje nadzieja, że to, co znika, trafia w miejsce, gdzie także jest COŚ. Jak mówi autorka – na pewno jest GDZIEŚ.

7. Do widzenia, dzień dobry

Tekst: Cori Doerrfeld

Ilustracje: Cori Doerrfeld

Wydawnictwo: Mamania

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 2+

Najnowszy tytuł artystki porusza ważny temat przemijania – początków i końców. Pokazuje dzieciom, że ludzkie życie składa się z ciągłych momentów, kiedy musimy się z czymś żegnać, co przeważnie nas smuci, ale z drugiej strony czeka nas mnóstwo chwil, kiedy będzie nam dane doświadczyć czegoś po raz pierwszy.

8. Listy do A.

Autor: Anna Sakowicz

Ilustracje: Ewa Beniak-Haremska

Wydawnictwo: Poradnia K

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu ,7+ 

Anna Sakowicz opisała, jak choroba Alzheimera wpływa nie tylko na obarczoną nią osobę, ale przede wszystkim na najbliższych, których życie wywraca się do góry nogami. Rodzina musi żyć w poczuciu bezsilności, patrząc jak stan ich ukochanej osoby z dnia na dzień coraz bardziej się pogarsza.

9. Mój dziadek był drzewem czereśniowym

Autor: Angela Nanetti

Ilustracje: Anastasia Stefurak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu , 7+

To bardzo ciepła historia, której głównym tematem jest nie tylko przemijanie, ale przede wszystkim rodzina i miłość. To, jacy jesteśmy, jest przeważnie wypadkową tego, kim byli ludzie, którymi się otaczaliśmy. Nawet, jeżeli będziemy zaprzeczać lub starać się nie zauważać podobieństw, finalnie i tak je w sobie odkryjemy.

10. Pan Stanisław odlatuje

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Paweł Pawlak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu , 4+

Pan Stanisław decyduje się odejść, żeby móc ,,z góry” mieć oko na swojego wnuka. To właśnie jemu powierza swojego ukochanego psa. Wie, że z chłopcem będzie bezpieczny i szczęśliwy.

Mężczyzna jest spełniony i radosny. Cała opowieść pełna jest optymizmu i spokoju, a samą śmierć nietypowo opisuje się tutaj, jako piękne wydarzenie, bogate w nieznane na ziemi kolory i kształty.

11. Smacznego, proszę wilka!

Autor: Marta Guśniowska

Ilustracje: Jaga Słowińska

Wydawnictwo: Tashka

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu , 6+

,,Smacznego, proszę wilka!”  opowiada czytelnikowi o tym, czym jest śmierć, w jaki sposób można ją postrzegać i jak wygląda samo umieranie. Pokazuje także, że nawet najbardziej zła istota, może się zmienić i nie należy ocenić innych po pozorach.

12. Ściśle tajne

Autor: Paweł Beręsewicz

Ilustracje: Maciej Szymanowicz

Wydawnictwo: Literatura

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

Autor książki wyszedł z założenia, że nie ma takich słów, którymi nie można zdradzić nawet największej tajemnicy. Słowa mają ogromną moc i są w stanie przekroczyć nie tylko próbę czasu, ale również próbę życia i śmierci.

13. Wdzięczny kwiat

Autor: Sarolta Szulyovszky, Luca Morandini

Ilustracje: Sarolta Szulyovszky

Wydawnictwo: Namas

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 6+

Ta krótka opowieść ma bardzo ładne przesłanie. Mówi o tym, że w ogrodzie jest wiele kwiatów. Jedne dopiero co wyrosły, inne są jeszcze nasionkiem, a jeszcze inne przekwitają. Na miejsce starych kwiatów wyrastają nowe. Na tym polega życia oraz tak można określić przemijanie.

14. Wszędzie i we wszystkim

Autor: Pimm van Hest

Ilustracje: Sassafras De Bruyn

Wydawnictwo: CoJaNaTo?

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , 5+

,,Wszędzie i we wszystkim” pokazuje, że nie ma jednej dobrej odpowiedzi na to, czym jest śmierć. Podkreśla jednak, że odejście bliskich nie jest definitywnym końcem. Daje czytelnikowi nadzieję i pozwala na dalsze zadawanie pytań.

15. Wszystkie dżinsy M.

Autor: Teresa Monika Rudzka

Ilustracje: Adam Ruszkowski (NEUS)

Wydawnictwo: Poławiacze Pereł

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu , 10+

,,Wszystkie dżinsy M.”  to jednak nie tyle książka o smutku, ale o próbie jego pokonania. Autorka nie chce przekonać czytelników, że śmierć należy zignorować, ale że trzeba odnaleźć w życiu balans. Nie ważne są okoliczności, najważniejsza zawsze pozostaje wewnętrzna równowaga.

Artykuł 15 najważniejszych książek dla dzieci o śmierci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.