Cringe Club Emily-Janet Clark wydawnictwa Jaguar to powieść, która w niezwykle trafny sposób opisuje emocjonalny krajobraz współczesnej nastolatki. Bez moralizowania, protekcjonalnego tonu, ale za to z ogromnym wyczuciem dla sytuacji, które z perspektywy dorosłego mogą wydawać się „błahe”, a z punktu widzenia młodego człowieka często są ,,być, albo nie być”.

➜ Tytuł: Cringe Club
➜ Autorka: Emily-Jane Clark
➜ Ilustracje: Wotto
➜ Tłumaczenie: Kaja Makowska
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowa szkoła, nowe życie i wszechobecny cringe

Główna bohaterka, 11-letnia Kennedy, przeprowadza się do Londynu i zaczyna naukę w nowej szkole. Już samo to wystarczyłby jako uzasadnienie niepokoju dziewczyny, ale dochodzi jeszcze rozwód rodziców, poczucie wykorzenienia i konieczność budowania relacji od zera.

Na jej liście pięciu rzeczy, których nienawidzi w nowej szkole, znajduje się… siedem punktów. Okazuje się bowiem, że klasa nie do końca przyjęła ją z otwartymi ramionami, a tęsknota za starym domem w połączeniu z poczuciem wyobcowania – prowadzi ją tylko do pasma kolejnych rozczarowań.

Wiemy tylko tyle, ile widzimy na ekranie

Jednym z najciekawszych zabiegów narracyjnych w Cringe Club jest to, że czytelnik poznaje świat oraz perypetie postaci wyłącznie z rozmów. Z czatów, wiadomości głosowych i notatek. To, co dzieje się poza nimi, pozostaje niedopowiedziane. Jak w prawdziwym życiu nastolatków – gdzie większość emocji, dramatów i nieporozumień rozgrywa się w przestrzeni cyfrowej.

Liv i Devon, przyjaciele z poprzedniego miasteczka, są jedyną stałą w nowej rzeczywistości Kennedy. Dziewczyna zakłada czat o nazwie ,,Cringe Club”, który staje się dla niej wsparciem. Kontakt z rówieśnikami daje głównej bohaterce iluzję stabilności, ale jednocześnie jeszcze bardziej podkreśla dystans wobec realnego świata, w którym trzeba nauczyć się funkcjonować.

Poezja jako język emocji

Między rozmowami pojawiają się wiersze Kennedy. Krótkie, momentami grafomańskie, ale świetnie ukazujące stan emocjonalny dziewczyny. I co więcej – w kontekście całej głównej bohaterki, dodają historii tylko realizmu. Bo nie ma chyba nastolatka, który w jakimś momencie swojego życia nie spróbowałby zapisać swoich emocji w formie poezji albo piosenek.

O byciu sobą, nawet jeśli to krępujące

Cringe Club jest książką o tym, jak trudno jest być sobą w świecie, który nieustannie poddaje nas ocenom. O potrzebie dopasowania się i jednoczesnej chęci wyróżnienia wśród rówieśników. Ale i o lęku przed kompromitacją, który potrafi sparaliżować bardziej niż realne problemy.

Akcja rozgrywa się między 1. września a 2. listopada – w zaledwie dwa miesiące. To wystarcza, by pokazać pełne spektrum emocji: od ekscytacji, przez wstyd, po złość i rezygnację. To bardzo realistyczny zapis tego, jak intensywnie przeżywa się świat w wieku kilkunastu lat.

Cringe jako styl życia

Tytułowy „cringe club” jest więc pewnego rodzaju sposobem patrzenia na siebie: z dystansem, ironią, może czasem nazbyt surowo. Kennedy uczy się, że wstyd nie musi być paraliżujący. To po prostu nieuchronna część procesu dorastania. Coś, co jest wynikową tego, że w ogóle cokolwiek robimy, próbujemy i uczymy się.

To książka, która nie oferuje prostych rozwiązań, ani spektakularnych przemian. Zamiast tego daje coś znacznie cenniejszego: poczucie, że bycie zagubionym, niepewnym i „cringe’owym” jest normalne. I że nie trzeba z tego wyrastać – wystarczy ten stan zaakceptować i nauczyć się z nim żyć.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club

Cringe Club to idealna lektura dla:

• nastolatków, którzy wielokrotnie czuli, że znowu zrobili/powiedzieli coś głupiego,
• dorosłych, którzy chcą lepiej zrozumieć emocjonalny świat młodych ludzi,
• nauczycieli i rodziców szukających książek o współczesnym dojrzewaniu bez moralizowania.

To powieść, którą niezwykle szybko się czyta – będzie więc odpowiednia dla młodych osób stroniących zazwyczaj od lektury. Ta książka po prosu manifestuje: bycie nastolatkiem jest skomplikowane. I trzeba się z tym pogodzić. Sprawdzajcie dostępność Cringe Club na stronie wydawnictwa Jaguar.

FAQ: Cringe Club Emily-Janet Clark

O czym jest książka Cringe Club?

Cringe Club to powieść dla nastolatków o dziewczynie, która po przeprowadzce do Londynu zaczyna nowe życie w nowej szkole. Historia opowiedziana jest wyłącznie za pomocą rozmów na czacie, wiadomości i krótkich wierszy głównej bohaterki.

Dla jakiego wieku jest Cringe Club?

Książka najlepiej sprawdzi się dla czytelników w wieku około 9–16 lat, choć z powodzeniem mogą po nią sięgnąć także dorośli chcący lepiej zrozumieć współczesne doświadczenia nastolatków.

Na czym polega forma „pisana w formie czatu”?

Cała fabuła przedstawiona jest poprzez zapisy rozmów internetowych. Czytelnik nie widzi klasycznych opisów wydarzeń – dowiaduje się o wszystkim tylko z dialogów, tak jakby sam podglądał prywatne wiadomości bohaterów.

Czy Cringe Club to książka o mediach społecznościowych?

Pośrednio tak. Pokazuje, jak bardzo komunikacja cyfrowa wpływa na relacje, emocje i sposób przeżywania świata przez młodych ludzi.

Kim jest główna bohaterka?

Kennedy to nastolatka zmagająca się z przeprowadzką, rozwodem rodziców, nową szkołą i poczuciem osamotnienia. Jej sposób myślenia jest pełen wątpliwości, autoironii i wstydu typowego dla wieku dojrzewania.

Czy książka porusza trudne tematy?

Tak, ale w bardzo subtelny sposób. Pojawiają się wątki samotności, rozwodu rodziców, braku akceptacji i potrzeby przynależności, jednak bez dosłowności.

Co oznacza tytułowy „cringe”?

„Cringe” to określenie na uczucie zażenowania, wstydu lub niezręczności – szczególnie wobec samego siebie. W książce staje się symbolem dojrzewania i uczenia się bycia sobą.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club?

Bo to jedna z niewielu książek, które w tak autentyczny sposób oddają emocjonalny świat współczesnych nastolatków – bez udawania oraz moralizowania.

Artykuł Recenzja Cringe Club Emily-Janet Clark – powieść dla nastolatków w formie czatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak to jest czuć się innym w gronie najbliższych? Tym najmniej interesującym, utalentowanym… po prostu gorszym?

Jager – książki dla tych, którzy wierzą w magię

Prawdopodobnie wiele dzieciaków może mierzyć się z podobnymi rozterkami co bohater fantastycznej serii książek dla dzieci, którą odkryłam całkiem niedawno, choć ukazały się w języku polskim już w 2021 roku. 

Cykl Jager to opowieść o… najważniejszym chłopcu na świecie. Autorką trylogii jest Anna Zychowicz Esavna, na stałe mieszkająca w Norwegii. Na całą serię składają się następujące pozycje:

• Jager. Był sobie chłopiec. Tom 1,
• Jager. Sarkofag Wiedźm. Tom 2,
• Jager. Żywe Księgi. Tom 3.

Skąd pochodzi nazwa serii?

Główną postacią książek jest Antoni Asan, choć nie brak w nich barwnych, interesujących postaci. Opowieść zaczyna się na kilka dni przed jego dziesiątymi urodzinami i opisuje znaczące zmiany, które mają miejsce w niewielkiej społeczności czarownic oraz zwykłych ludzi, skupiających się wokół słynnej Akademii.

Jeżeli zastanawia Was dlaczego seria nazywa się Jager… będziecie musieli na rozwiązanie tej zagadki poczekać do niemal końca pierwszego tomu. Gwarantuję jednak, że warto uzbroić się w cierpliwość.

Jak to jest być ,,szarakiem”

W Jager. Był sobie chłopiec. Tom 1 poznajemy złożony i misternie skonstruowany świat, w którym żyje chłopiec. Co ciekawe, w jego rzeczywistości to czarownice pełnią największą rolę oraz tylko one mają znaczenie w podejmowaniu kluczowych decyzji.

Czarownice jako jedyne obdarzone są mocami (z drobnymi wyjątkami). Mężczyźni i chłopcy należą do tak zwanych ,,szaraków” i w niczym nie różnią się od zwykłych ludzi. Pełnią poboczne role w codziennym życiu czarownic, nie doświadczając nawet części ekscytujących zjawisk, które są dla kobiet na wyciągnięcie ręki.

Antoniemu niespecjalnie przeszkadza życie w cieniu swoich sióstr, matki, kuzynek czy ciotek. Kiedy jednak w jego ręce wpada tajemnicza runa, której pochodzenia nikt nie potrafi odgadnąć, a później ojciec zdradza mu sekret z dnia jego narodzin… sprawy przybierają zupełnie inny obrót.

(…) Powiem ci jedno. Wszyscy cieszymy się, że niedługo zostaniesz czarownicą i że nie będziesz musiała wracać do swojego szarego życia. Pamiętaj jednak, że właśnie to szare życie dało ci zwykłą ludzką siłę i wrażliwość, o których nie powinnaś zapomnieć, gdy już staniesz się istotą magiczną.

Anna Esavna, Jager. Był sobie chłopiec. Tom 1, Dzień trzeci,III, str. 179

Dojrzalszy Harry Potter

Posiadanie mocy w Jagerze jest bowiem kwestią drugorzędną. Znacznie bardziej istotne są cechy, których obecność nie ma bezpośredniego związku z żadnego rodzaju magią.

W Był sobie chłopiec autorka kładzie duży nacisk na relacje, przyjaźń, zaufanie, budowanie wartości i poszukiwanie własnej tożsamości. Książka rozwija czasami wątki bardziej filozoficzne oraz światopoglądowe. Nazwałabym tę serię dojrzalszym Harrym Potterem. 

Nie brak w niej wspaniałych magicznych artefaktów, miotania błyskawicami czy jaguarów zmienionych w starodawne posążki, a jednocześnie jest tu jakieś głębsze, drugie dno.

Jeżeli poszukujecie odpowiednich lektur na wakacje, Jager będzie bardzo dobrą propozycją. Z kolei bardzo dopracowane wydanie autorskie – w twardej oprawie, z tasiemką do zaznaczania postępów czytania i świetnymi, realistycznymi szkicami Szymona Zychowicza, sprawdzą się w roli oryginalnego prezentu.

Polecam tę serię wszystkim czytelnikom powyżej 10 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://annaesavna.wordpress.com

Książki można kupić tutaj: https://allegrolokalnie.pl/oferta/zestaw-trzech-powiesci-z-serii-jager-wydania-autorskie

Artykuł Jager – recenzja fantastycznej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pumpkin Heads. Sezonowi przyjaciele
➜ Scenariusz: Rainbow Rowell
➜ Rysunki: Faith Erin Hicks
➜ Tłumaczenie: Edyta Ładuch
➜ Wydawnictwo: beYA
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Rainbow Rowell pijąc pewnego dnia swoją dyniową latte, zadumała się i postanowiła napisać idealną książkę dla jesieniar.* Taką, w której pachnie ogniskiem i pieczonymi piankami, słychać szum spadających z drzew liści i oczywiście – której gwiazdą są dynie: krągłe, pomarańczowe symbole pory roku zwanej jesienią.

*tak właśnie to sobie wyobrażam

Powieść graficzna i powieści drogi

Okazało się jednak, że jest jeszcze jeden, dużo prostszy sposób pokazania piękna tych kilku miesięcy. Zamiast zadowolić się po prostu powieścią, można sięgnąć po powieść graficzną, gdzie pora roku związana z przemijaniem łączy się z romantyzmem, uczuciami młodych dorosłych oraz pokonywaniem własnych ograniczeń.

Pumpkin Heads. Sezonowi przyjaciele bestsellerowej autorki, wyróżnionej w ,,New York Times” Rainbow Rowell z rysunkami Faith Erin Hicks należy zdecydowanie do powieści… drogi!

Tajemnicza Karmelka i nieoczywiste intencje

Choć brzmi to mało prawdopodobnie, to jednak poznając perypetie dwójki głównych bohaterów – mającej apetyt na życie (i nie tylko) Dei oraz jej nieśmiałego przyjaciela Josiaha, dreptamy z nimi po dyniowej farmie wypełnionej atrakcjami, w poszukiwaniu tajemniczej Karmelki.

Deja przyjęła sobie za punkt honoru, w ostatni dzień pracy, nie tylko spróbować wszystkich smakołyków oferowanych w tym miejscu, ale także zeswatać Josiaha z pewną dziewczyną. Czy jednak intencje przyjaciółki są rzeczywiście prawdziwe? A może ukrywa ona coś, co boi się wyznać nawet przed samą sobą?

– Uważasz, że jestem wspaniała?
– Wszyscy tak uważają. Do tego masz dołeczki w policzkach. Gdybym ja je miał, to inaczej bym sobie życie ułożył.
Rainbow Rowell, Pumpkin Heads. Sezonowi przyjaciele, 9. Spoko, spoko, spoko, str. 91

Książka na jesień

W Pumpkin Heads. Sezonowi przyjaciele mamy więc do czynienia z klasyczną historią o nieujawnionych uczuciach, ukrytych intencjach oraz… mylnym pierwszym wrażeniu. To mocno osadzona w jesiennych realiach powiastka, w której czytelnik (wraz z głównymi bohaterami) wydaje się gonić króliczka, żeby finalnie przekonać się, że ten króliczek cały czas był tuż obok nas.

Z Pumpkin Heads. Sezonowi przyjaciele nie odkryjecie Ameryki, nie przeżyjecie katharsis czy nie poszerzycie horyzontów o nowe, rewolucyjne poglądy. Z tą powieścią jednak miło spędzicie czas, odprężycie się i dostaniecie takie zakończenie, na jakie dokładnie mieliście nadzieje. A ilustracje? Zachwycą was, jestem tego pewna.

Polecam Pumpkin Heads. Sezonowi przyjaciele czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://beya.pl/ksiazki/pumpkinheads-sezonowi-przyjaciele-rainbow-rowell-author-faith-erin-hicks-illustr,pumpki.htm

Artykuł Pumpkin Heads. Sezonowi przyjaciele – recenzja powieści graficznej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Zdarza się, że zaprzyjaźniamy się z ludźmi, z którymi na pierwszy rzut oka nie mamy wiele wspólnego. Odpowiednie okoliczności sprawiają jednak, że możemy stworzyć silną więź, która przetrwa niejedną burzę. 

Raymie, Louisiana, Beverly jest bestsellerową amerykańską serią Kate DiCamillo, która zaskoczy czytelników na bardzo wielu poziomach. Składa się z trzech tomów, gdzie każdy reprezentuje nieco inny rodzaj narracji i punkt widzenia.

Raymie. Weź mnie za rękę

Pierwszy z jej tomów to wprowadzenie w życie wszystkich trzech głównych bohaterek. Choć poznajemy mniejsze lub większe sekrety Raymie, Louisiany czy Beverly fabuła skupia się przede wszystkim na tytułowej postaci.

Raymie można określić jako najbardziej wyważoną z nich wszystkich. Właśnie dowiedziała się, że jej ojciec odszedł z higienistką stomatologiczną i porzucił dotychczasową rodzinę. Matka dziewczynki bardzo to przeżywa więc Raymie musi wziąć sprawy we własne ręce.

Postanawia wygrać konkurs na Małą Miss Wulkanizacji Centralnej Florydy, żeby jej zdjęcie mogło pojawić się w gazecie. Raymie ma nadzieję, że ojciec zobaczy ją na rozkładówce i postanowi niezwłocznie wrócić, będąc pod wrażeniem zarówno jej urody jak i osiągniętej sławy.

W Raymie. Weź mnie za rękę sporo jest więc dziecięcej naiwności, podszytej jednak dobrymi zamiarami oraz ogromną wrażliwością. Jestem przekonana, że ta książka Was wzruszy i szybko zapragniecie sięgnąć po kontynuację…

Link do strony wydawnictwa:  https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/raymie.html

Louisiana. Powrót do domu

Przy okazji drugiego tomu, czyli Louisiana. Powrót do domu, przyszło mi do głowy coś jeszcze innego. Być może, gdybym przeczytała tylko pierwszą część jako zamkniętą całość, nie miałabym takiego wrażenia.

Kate DiCamillo brawurowo buduje sylwetki bohaterek, w pełni oddając ich osobowości, sposób mówienia, a nawet myślenia. Raymie była zupełnie inną książką niż Louisiana, bo jej narratorem była zupełnie inna postać. 

Tutaj mamy do czynienia z bohaterką niezwykle wrażliwą, ufną, może nawet zbyt łatwowierną, której nagle cały świat wali się na głowę. To, w co wcześniej wierzyła Louisiana, okazuje się paskudnym kłamstwem.

Dziewczynka pozostaje bez domu, bliskich, ale przede wszystkim bez świadomości samej siebie. Czy uda się jej odnaleźć szczęście i wreszcie poczuć bezpiecznie? Koniecznie sięgnijcie po Loisuiana. Powrót do domu. 

W tej bezpośredniej kontynuacji, jednak niejako w oderwaniu od poprzednich perypetii odnajdziecie sporo emocji, mądrości i doskonałego warsztatu literackiego, któremu trudno się oprzeć.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/louisiana.html

Beverly. Tu i teraz

Do trzeciego i zarazem ostatniego tomu serii usiadłam z ekscytacją oraz jednocześnie dużymi oczekiwaniami. Wiedziałam już, że będzie to opowieść o Beverly – najbardziej buntowniczej i niepokornej z przyjaciółek. Miałam jednak nadzieję, że uda się w finale połączyć ponownie wszystkie dziewczyny. Że gdzieś tam na końcu czeka na czytelnika happy end w iście amerykańskim stylu. A jak było naprawdę?

Beverly. Tu i teraz ponownie, tak jak poprzednia część o Lousianie rozpoczęła się od podróży. Choć słowo podróż mam wrażenie, jest tutaj sporym niedopowiedzeniem. Beverly ucieka z domu. Opuszcza go definitywnie – przynajmniej z założenia.

Powodem takiej decyzji jest odejście jej przyjaciela (w związku z tym, że to recenzja zbiorcza wszystkich trzech tomów, a Beverly. Tu i teraz to także chronologicznie najpóźniejsza opowieść, będę posługiwać się ogólnikami). Dziewczyna trafia do małego, nadmorskiego miasteczka, gdzie udaje się jej dostać ,,na czarno” pracę w smażalni ryb.

W ostatnim tomie ponownie otrzymujemy narrację zbliżoną dynamiką do charakteru samej bohaterki. W historii utrzymuje się trudny do wysłowienia smutek, który autorka przeplata momentami szczęścia. Na samym końcu też wydaje się nieśmiało pojawiać iskierka nadziei, ale czy ona wystarczy, żeby odpowiedzieć na wszystkie pytania czytelników?

W Beverly. Tu i teraz spotkacie pierwszą miłość, nową przyjaźń, naukę empatii i troski, a także poszukiwanie radości w małych rzeczach. Mam wrażenie, że ta seria będzie nie tylko ponadczasową kolekcją na domowych regałach, ale również że każdy, kto zdecyduje się po nią sięgnąć (bez względu na wiek), znajdzie w niej coś wartościowego. Polecam więc Raymie, Louisianę i Beverly wszystkim powyżej 11 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/beverly.html

Artykuł Raymie, Louisiana, Beverly – recenzja serii książek pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Współcześnie trudno określić moment, kiedy młody człowiek wkracza w dorosłość. Najprościej byłoby stwierdzić, że jest to związane z jego 18-stymi urodzinami albo maturą, na którą to też przecież mówi się ,,egzamin dojrzałości”. Co jednak obecna matura ma wspólnego z dojrzałością? I dlaczego kolejne z rzędu urodziny miałyby być potwierdzeniem, że ktoś jest już gotowy w pełni odpowiadać za siebie?

Nowa powieść anonimowego autora

Mam wrażenie, że autor książki, której przyglądam się w tej recenzji, mógł mieć podobne przemyślenia. A być może trochę zatęsknił za innymi czasami, kiedy wartość i dojrzałość człowieka nie opierała się na testach z kilkoma wariantami do wyboru, ale… na prawdziwym wyruszeniu w świat oraz poznaniu swoich słabości.

,,Yorim. Próba Medveh” jest pierwszym tomem należącym do serii ,,Kroniki Edai”. To cykl literatury fantasy dla młodzieży i starszych dzieci, której autorem jest anonimowy Tuk Folio, a właściwie Andrzej Rzegomski, skromnie figurujący w stopce redakcyjnej.

Wystarczy kilka pierwszych stron

Muszę przyznać, że zawsze ostrożnie podchodzę do książek wydawnictw, o których wcześniej nie słyszałam. Do ,,Yorima” także zasiadłam z poczuciem dystansu, ale i ciekawości. 

Wystarczyło jednak kilka pierwszych stron, żeby przekonać się, że będzie to powieść nie tylko oryginalna, pełna magii oraz ciekawych bohaterów – przede mną zaczął rysować się świat tak misternie skonstruowany, tak interesujący i kreatywny, że… przepadłam na dobre.

Próba Lasu i test dojrzałości

Głównymi bohaterami są przede wszystkim trzej przyjaciele, którzy wyruszają ze swojej rodzinnej wioski. Yorim, Fion i Garwin tworzą drużynę Zielonej Paproci – to właśnie pod jej sztandarem będą starać się podejść do Próby Lasu, swego rodzaju testu dojrzałości. Odbywa się on w lesie Medveh, a nagrodą mają być owoce Aldoriana – owoce, które obiecują rozwiązania na wiele ich problemów.

Na skutek jednak pewnych wydarzeń, udają się w dalszą podróż, w powiększonym już składzie. Otrzymują szansę treningu i szlifowania swoich wyjątkowych umiejętności. Nie obędzie się jednak bez prób, których wielokrotnie… nie zdadzą. Konsekwencje swoich działań odczują bardzo dotkliwie, przy okazji udowadniając, że mimo wszystko doskonale znają takie słowa jak odwaga i przyjaźń.

Powieść fantasty dla nastolatków

,,Yorim. Próba Medveh” to powieść o trzynastolatkach, którzy z nieświadomych, dość dziecinnych chłopców, stają się powoli młodymi mężczyznami. Choć tytułowy Yorim pełni w tej pozycji rolę kluczowego bohatera, to jednak każdy z chłopaków przechodzi diametralną zmianę na swój sposób oraz ma znaczący wpływ na przebieg akcji. 

Szczerze mówiąc, moją ulubioną postacią został welijanin o imieniu Delf, czwarty z chłopaków, który cechuje się pewnym niezwykłym talentem. Możecie go zobaczyć na ilustracji powyżej.

Co mi się nie spodobało?

I o ile uważam ten początek ,,Kronik Edai” za wielkie odkrycie tego roku, to jednak muszę wspomnieć o jednej małej rzeczy, którą nie do końca pochwalam. Nie przypadła mi do gustu scena z kotem, a właściwie ze znęcaniem się nad nim, przedstawiona jako niewinna zabawa. Była bez większego znaczenia fabularnego i do niczego nie prowadziła.

Co więcej, zarówno bohaterowie jak i czytelnik niczego się z niej nie uczą, oprócz tego, że takie rzeczy mogą uchodzić na sucho. Postacie, które podrzucały kota dla zabawy, to osoby, którym mamy i chcemy kibicować – w tamtym momencie nieco w nie zwątpiłam. Szczęśliwie, złe wrażenie szybko udało się zatrzeć autorowi.

Dla kogo jest ta książka?

To małe potknięcie nie przeszkadza mi jednak w wystawieniu najlepszej, opisowej oceny, jaką zwykłam w takich sytuacjach przyznawać na tej stronie. ,,Yorim. Próba Medveh” to książka wybitna. Niezwykle angażuje czytelnika, jest napisana ciekawym, literackim językiem i niesienie ze sobą wartości (z tym jednym małym wyjątkiem), z których młodzi ludzie mogą śmiało czerpać.

Co więcej, pozycja została starannie wydana – w twardej oprawie oraz z naprawdę świetnymi, oddającymi charakter powieści ilustracjami Eda Menroya. Polecam ją każdemu powyżej 10 roku. Dobrze sprawdzi się w roli prezentu. Mnie pozostaje czekać na kontynuację tej serii. Skłamałabym, gdybym napisała, że nie jestem jej piekielnie ciekawa.

Link do strony wydawnictwa: https://www.sztabersole.pl/

OFICJALNA PREMIERA: 21.11.2023 rok

Artykuł Yorim. Próba Medveh – recenzja powieści fantasy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Hipotetyczna sytuacja – mieszkacie w niewielkim miasteczku, gdzie jeżeli nie wszyscy się znają, to na pewno kojarzą z widzenia. Pewnego dnia ktoś w miejscowej kolekturze trafia ,,szóstkę” w totolotka. Ludzie zaczynają uważniej się sobie przyglądać, pojawiają się pytania. Tym kimś jesteście Wy – nastolatek i jego matka, która dotychczas sprzątała w domu zamożniejszych od siebie osób.

Milion dobrych uczynków

W jaki sposób zmienia się życie, gdy nagle wszyscy ze swoimi problemami zaczynają przychodzić do Was? Co należy zrobić w takiej sytuacji? I dlaczego można odnieść wrażenie, że w tej całej wygranej, nie ma za dużo miejsca na radość?

,,Milion dobrych uczynków” to książka Arnfinna Koleruda, norweskiego pisarza literatury dziecięcej i młodzieżowej. Debiutował w 1996 roku i od tego czasu był wielokrotnie nagradzany. Pozycja w polskiej wersji językowej została ubogacona ilustracjami artystki – Marty Ruszkowskiej.

Wielka wygrana w totolotka

Mama oraz Frank wygrywają 24 miliony i od tej pory ich życie się zmienia. Na początku jest eksplozja szczęścia. Zaczynają się zastanawiać, co mogą kupić i jak może teraz wyglądać ich życie. Pewnie sami nie raz fantazjowaliście, ,,co by było gdyby”. Okazuje się jednak, że kiedy trzeba sferę marzeń przenieść do rzeczywistości, robi się to wszystko jakby trudniejsze.

Co gorsza, w człowieku zaczynają rodzić się rozmaite pytania: czy powinienem podzielić się swoim szczęściem z innymi? Czy będą odpowiedzialny za pogorszenie zdrowia członka rodziny, jeśli nie dołożę się do operacji? Czy będę złym człowiekiem, jeżeli nie dorzucę brakującej, drobnej kwoty staruszce w kolejce przy kasie?

Miłylion

W ,,Milion dobrych uczynków” widać wyraźnie jak trudno zachować dotychczasowe życie i żyć z taką sumą na koncie. Prędzej czy później trzeba będzie podjąć trudne, niewygodne decyzje, których prawdopodobnie wcale nie chce się podejmować. 

Mama głównego bohatera wpada jednak na pewien, genialny w swojej prostocie, pomysł. Ogłasza w lokalnej prasie, że odda milion tej osobie, która zrobi coś miłego dla innych. Z jednej strony chce zachęcić mieszkańców miasteczka do większej wrażliwości oraz otwartości na siebie – z drugiej, ściąga z siebie ciężar niewygodnych, mściwych spojrzeń i ciągłych próśb o pomoc. Czy aby na pewno?

,,Milion dobrych uczynków” to książka doskonale reprezentująca literaturę skandynawską. Prosta, ale niezwykle emocjonalna narracja, głębokie rozważania na temat stanu ludzkiej moralności i zapadający w pamięć bohaterowie, z którymi chce się sympatyzować.

Polecam tę książkę wszystkim – i dzieciom, i dorosłym. Trudno będzie znaleźć lepszą lekturę dotyczącą fabularnego rozkładania pieniędzy na czynniki pierwsze.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/milion-dobrych-uczynkow/

Spotkania z autorem w Polsce:

• 16.11.2023 rok – Warszawa, godzina 19:00, Big Book Cafe,
• 17.11.2023 rok – Kraków, godzina 12:00, Festiwal Literatury dla Dzieci, Radio Kraków,
• 17.11.2023 rok – Kraków, godzina 18:00, Księgarnia Karakter.

Artykuł Milion dobrych uczynków – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Weźcie głęboki wdech – zanurzamy się w zupełnie nową powieść, której fabuła rozgrywa się na samym dnie podwodnego świata. Będzie to historia pełna tajemnic, nagłych zwrotów akcji oraz przede wszystkim wielkiego pragnienia odnalezienia niewygodnych odpowiedzi. Zanim jednak poznacie pytania, które stawia przed sobą bohater – kilka słów wprowadzenia.

,,Hydropolis. Uciekaj. Tom 1” to książka Zygmunta Miłoszewskiego, który na swoim koncie oprócz literatury z gatunku horroru, kryminału, sensacji czy thrillera, ma także inną pozycję dla dzieci – ,,Góry Żmijowe”. ,,Hydropolis” jest zapowiadaną trylogią, a to znaczy, że jeszcze dwa tomy pojawiają się na półkach czytelników, zanim poznają oni wszystkie tajemnice ukrytej w toni społeczności.

Perspektywa na podwodny świat

Narracja książki prowadzona jest z perspektywy głównego bohatera Elka. Chłopak jest nastolatkiem i jak większość nastolatków, często kieruje się w swoim postępowaniu bardziej emocjami niż rozumem. Początkowo niejasne jest, dlaczego w ogóle zaczyna pisać pamiętnik. Cierpliwy odbiorca znajdzie jednak odpowiedź na tę zagadkę, jeżeli przeczyta całą książkę.

Elek wprowadza nas w świat misternie zbudowanego przez Miłoszewskiego uniwersum. Dziesiątki bąbli, czyli pomieszczeń w kształcie kopuł połączonych ze sobą za pomocą śluz. Restrykcyjne prawo narzucające wiele ograniczeń i stanowiące jeszcze więcej zakazów. A to wszystko uzasadnione kwestiami bezpieczeństwa i gwarancji spokoju dla mieszkańców. Można powiedzieć, że ta fałszywie budowana idylla, pod pozorem harmonii oraz porządku, bardzo przypomina kontrolującą mechanikę znaną z książek Orwell’a.

W ,,Hydropolis” wszystko wydaje się mieć drugie dno. Prawda, do której próbuje dostać się czytelnik, jest jak woda, która rozmywa wszystko, dając tylko pozorny obraz jakiejś sytuacji.

Kiedy ziarno zostało zasiane

Elka wychowują dwie matki, a on sam należy do dość słynnej drużyny uprawiającej oxy, czyli sport, który został wymyślony specjalnie na potrzeby tej książki. Trudno powstrzymać się przed porównaniem go do quidditcha, choć naturalnie te dyscypliny różnią się od siebie zasadami oraz ,,boiskiem”. 

W związku z tym, że ,,Hydropolis” rozgrywa się pod wodą, zawodnicy muszą ścierać się ze sobą wstrzymując oddech. Jak kluczowe okaże się powietrze w tej historii, dowiecie się sięgając po tom pierwszy. Pewne jest jednak to, że znaczenie w niej ma nie tylko dosłowne łapanie tlenu. Metaforyczne wrażenie duszenia się może dosięgnąć każdego, w kim tylko zasiano poczucie niepewności.

Elek na skutek pewnego wydarzenia zmienia swoją dotychczasową perspektywę. Od tej pory nic już nie będzie takie samo, a każdy kolejny dzień będzie przybliżał go do zmiany swojej sytuacji o 180 stopni.

Smak wolności 

Pierwszy tom ,,Hydropolis” jest książką, która ubrana w maskę fantastycznej opowiastki z pogranicza postapokaliptycznej wizji świata (z nutką kultowych ,,Opowieści o pilocie Pirxie” Stanisława Lema), serwuje nam kawał dobrej literatury młodzieżowej. Są tutaj emocje, nastoletni bunt, a jednocześnie wielka potrzeba poczucia jakiejkolwiek sprawczości.

Elek chciałby wziąć życie we własne ręce i mieć wpływ na swoją przyszłość. Tymczasem kolejne lata jego istnienia są już ściśle zaplanowane. Bez względu na to jak bezwzględną będzie musiał podjąć decyzję, nie zawaha się tego zrobić. Wszystko po to, aby chociaż przez chwilę poczuć – nawet pozorny – smak wolności.

,,Hydropolis. Uciekaj. Tom 1” to dopiero początek przygody. Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia, ale sprawdzi się także w przypadku starszych czytelników. Ja z ciekawością oczekuję kontynuacji, a później ekranizacji, bo to tego typu historia, którą świetnie oglądałoby się w sfilmowanej formie!

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/uciekaj-hydropolis-tom-1-zygmunt-miloszewski-sku8d6cbbab5359cad720a0.html

Dedykowana strona książki: http://www.uciekajzhydropolis.pl

Artykuł Hydropolis. Uciekaj. Tom 1 – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czego bogowie mogliby uczyć się od ludzi? Czego ludzie mogą uczyć się od bohaterów z mitologii greckiej? Co Zeus, Antygona, Demeter lub Ikar mogą powiedzieć współczesnym czytelnikom? Czy ich historie dalej trafią w czułe struny?

Książka do chłonięcia wszystkimi zmysłami

Zanurzając się w ostatnią nowość od Wydawnictwa Słowne Młode, która jest jednocześnie częścią cyklu ,,Dobre pióro”, miałam wrażenie, że chłonę spektakl teatralny. Począwszy od prowadzenia ,,aktorów”, narracji, wprowadzania kolejnych postaci do fabuły. Wszystkie te elementy sprawiały, że nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że ,,Godzina śródziemnomorska” byłaby świetnym spektaklem! I wiecie co? Miałam nosa!

Okazało się, że test, który mamy teraz okazję czytać, początkowo został napisany na prośbę Biblioteki Narodowej. Jego adaptacja w reżyserii Tomasza Cyza miała premierę sceniczną 30 czerwca 2018 roku w Pałacu Rzeczypospolitej Polskiej i… niestety, póki co nic o spektaklu więcej nie wiadomo. Być może na skutek sukcesu tego wydania, uda się jeszcze przywrócić tekst na deski teatru.

Twórcy Godziny śródziemnomorskiej

Autorem ,,Godziny śródziemnomorskiej” jest Jarosław Mikołajewski, ceniony poeta,  pisarz, eseista, tłumacz i oczywiście autor książek dla dzieci. Wielokrotnie nagradzany – zarówno w Polsce jest i na świecie. Jego książkami, które możecie kojarzyć są np.:

• Kiedyś kiedyś, czyli Kasia, Panjan i Pangór,
• Kuferek Adama Mickiewicza,
• Wędrówka Nabu,
• tłumaczenie jednego z najpiękniejszych wydań Pinokio. Historia pajacyka,
• tłumaczenie Był sobie dwa razy baron Lamberto.

,,Godzina śródziemnomorska” powstała w duecie z artystką Joanną Gębal. I o ile muszę przyznać, że ilustracje wewnątrz książki są świetne (szczególnie do gustu przypadła mi ta z wizerunkiem cyklopa na krwistoczerwonym tle), to sama okładka nie do końca odzwierciedla wnętrze. A czego może się tam spodziewać?

Mitologia grecka w nietypowym wydaniu

Głównymi bohaterami jest Poetka oraz Dziennikarz – współczesne postacie, które przypadkiem spotykają się nad brzegiem morza na spacerze. Nie jest jednak tajemnicą, że pierwszoplanowym motywem książki jest właśnie mitologia grecka.

Autor wplata kolejne postacie w sposób, jakby robił o nich reportaż. Można nawet powiedzieć, że ,,Godzina śródziemnomorska” jest swego rodzaju spowiedzią Zeusa, Hery, Hefajstosa czy Hadesa. To połączenie współczesnego punktu widzenia z historiami znanymi od setek lat.

– Rozejrzyj się, Dziennikarzu, a zobaczysz, ile jest wokół narcyzów. Odyseusz tonie, a oni: ,,Och, jak mi ciężko, że on tonie… Jaki ja jestem nieszczęśliwy, że on utonął… Biedny ja, że on zginął…”.

Jarosław Mikołajewski, Godzina śródziemnomorska, str. 53

Co najważniejszego ma człowiek?

Obok jednak tych ponadczasowych opowieści, autor wychodzi z pewną istotną tezą. Cała narracja ,,Godziny śródziemnomorskiej” zmierza do wielkiego finału. Zanim jednak docieramy do clue, jesteśmy świadkami pewnych zdarzeń. To one mają potwierdzać jak ważne dla bycia człowiekiem jest empatia, współczucie, pomoc, solidarność. To piękne podsumowanie, które warto żeby zostało z czytelnikami na dłużej.

Polecam ,,Godzinę śródziemnomorską” każdemu powyżej 13 roku życia (także dorosłym!). To ciekawa koncepcja ukazania mitów w jeszcze inny, nowy sposób.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.slowne.pl/ksiazki/dla-dzieci/godzina-srodziemnomorska/

Artykuł Godzina śródziemnomorska – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Świat potrzebuje młodych i odważnych, żeby zmieniać stereotypowe myślenie oraz szkodliwe przyzwyczajenia. Co można zrobić, żeby natchnąć dzieci i młodzież do większej pewności siebie? Na pewno warto polecić im dobrą lekturę!

MOTYWUJĄCA KSIĄŻKA DLA DZIECI

,,Odnajdź w sobie siłę i zmieniaj świat” to najnowsza pozycja od Wydawnictwa Sam. Dość nietypowa jak dla nich, bo pewnie kojarzycie to Wydawnictwo przede wszystkim z doskonałą serią książek z okienkami z serii ,,Dlaczego? Kiedy? Jak?” (choć wydali też inne, świetne lektury wielkoformatowe i kartonówkowe). Ta, także dość duża formatem pozycja w twardej oprawie, została napisana przez amerykańską autorkę Keilly Swift.

Przyznam szczerze, że tego typu książki miałam już wcześniej w rękach. Jedną z nich była opisywana tutaj: ,,50 (małych) rewolucji, które zmieniają świat”. Choć mogą kojarzyć się one nieco magazynowo, świetnie sprawdzają się w przypadku tych dzieci, które nie przepadają za… czytaniem!

ZACZNIJ OD SIEBIE

,,Odnajdź w sobie siłę i zmieniaj świat” została podzielona na cztery rozdziały, gdzie każdy zawiera wiele ważnych tematów oraz zagadnień. Ich kolejność została starannie przemyślana. Autorka rozpoczyna narrację od hasła: ,,Zacznij od siebie”! W tej części pada bardzo ważne stwierdzenie – nie można zmieniać świata, jeżeli nie czujemy się ze sobą ok.

Jest wiele sposobów na to, żeby zatroszczyć się o własne ,,ja”. Swift podpowiada jak zrobić to najskuteczniej. Nie brakuje również analizowania emocji oraz mnóstwa pozytywnych haseł, które rzeczywiście mogą podziałać na młodych czytelników mobilizująco!

KSIĄŻKA, KTÓRA NADĄŻA ZA TIKTOKIEM

Kolejne części związane są szeroko ze społecznością, działaniami oraz ochroną środowiska. W rzeczywistości jednak te tematy mocno się przenikają. Choć początkowo przeglądanie ich może wywołać wrażenie lekkiego chaosu, z czasem orientuję się, że to jest właśnie język współczesnych młodych ludzi.

Na co dzień zasypywani są oni memami, tiktokami czy zdjęciami na Instagramie. Autorka poniekąd idzie tym tropem i każdą rozkładówkę czyni przystankiem, który mniej lub bardziej nawiązuje do kolejnych i poprzednich stron. 

Wiele rad w książce ogranicza się także do dwóch, trzech zdań uwag. Treści przekazywane są w telegraficznym skrócie, dlatego bardzo możliwe, że czytelnicy będą wertować ,,Odnajdź w sobie siłę i zmieniaj świat” właśnie jak magazyn.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

Nie da się ukryć, że takie pozycje są po prostu potrzebne. Zgadzam się ze wszystkimi postulatami, które autorka przedstawia w tej książce i uważam, że mówienie o nich oraz uświadamianie jest szalenie ważne. Forma nie do końca mnie kupiła, ale to pewnie dlatego, że widziałam już tego typu lektur naprawdę sporo. W tym jednak wypadku zdecydowanie ważniejsza jest treść i mam nadzieję, że trafi ona do szerokiego grona czytelników.

Polecam ją wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwosam.pl/

Artykuł Odnajdź w sobie siłę i zmieniaj świat – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mieszkańcy Wysp Brytyjskich słyną ze swojej wielkiej miłości do pociągów. Widać to wyraźnie w literaturze, filmie czy serialach. Najsłynniejszym przykładem jest oczywiście ,,Morderstwo w Orient Expressie” – książka mistrzyni kryminałów i opowieści detektywistycznych Agathy Christie, ale pociąg ma niemałe znaczenie również w serii książek o Harrym Potterze (stacja King’s Cross w Londynie codziennie odwiedzana jest przez setki fanów młodego czarodzieja, wyszukujących peronu 9 i 3/4).

PRZYGODA W POCIĄGU

,,Złodziej w Sokole Górskim” to zupełnie nowy cykl książek dla dzieci i młodzieży ,,Przygoda w Pociągu”, który ukazał się nakładem Wydawnictwa Tekturka. Autorami jest duet M.G. Leonard oraz Sam Sedgman.

Głównym bohaterem powieści jest jedenastoletni Harrison Beck, który lada dzień ma zostać starszym bratem. Jego mama nie najlepiej znosi końcówkę ciąży, dlatego wspólnie z mężem postanawiają powierzyć opiekę nad synem pewnemu krewnemu. Harrison niezbyt dobrze zna swojego wujka Nataniela. Wie jednak, że ma z nim spędzić cztery dni w pociągu o nazwie Sokół Górski, który ostatni raz wyrusza w swoją podróż.

PASAŻER NA GAPĘ

Chłopiec nie jest entuzjastą pociągów, a ten którym ma jechać, jest wyjątkowo stary. Maszyna napędzana parą nie zachwyca jednak Harrisona od razu. Musi on początkowo przejść do porządku dziennego, że ekstrawagancja tej przejażdżki nie będzie opierała się wyłącznie na luksusowych warunkach, które czekają na niego w wagonach. Szybko okazuje się, że na pokładzie pociągu goszczą specjalni pasażerowie – w tym jeden… na gapę.

ZŁODZIEJ W POCIĄGU

Fabuła budowana jest wokół złodziejskich wybryków, które początkowo brane są jako roztargnienie bogatych gości pociągu; szybko przybierają jednak na sile. Harrison ze swoim niebywałem talentem rysowniczym, postanawia ruszyć ze śledztwem, które – ma nadzieję – doprowadzi go do schwytania przestępcy.

,,Złodziej w Sokole Górskim” nie tylko dostarcza więc czytelnikom wartkiej i pełnej napięcia akcji, ale dodatkowo uzupełnia ich wiedzę o naprawdę wiekowe maszyny! Jestem przekonana, że w pewnym momencie sami wciągnięcie się w wir snucia wniosków – kto z szacownego grona pasażerów ma na sumieniu te wszystkie przewinienia!

MAŁY SPOJLER

Mogę zapewnić, że nie będziecie rozczarowani zakończeniem. Na pewno nie jest sztampowe i pozbawione wyobraźni. Co prawda ja nigdy nie mogę pogodzić się z krzywdzeniem zwierząt, a motyw użyty w książce ktoś nieodpowiedzialny mógłby chcieć przetestować, dlatego polecam tę pozycję starszym dzieciom, niż sugeruje Wydawnictwo. ,,Złodziej w Sokole Górskim” będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwo-tekturka.pl/pl/p/Zlodziej-w-Sokole-Gorskim/89

Artykuł Złodziej w Sokole Górskim – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.