Jest spora grupa ludzi na świecie, która chce w coś wierzyć. Niektórzy wierzą, bo tak im łatwiej, inni – bo po prostu tak czują. 

Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta

Zarówno ci, którzy wierzą w rzeczy niewidzialne, jak i ci kierujący się w życiu tylko twardymi, naukowymi faktami, mają prawo robić co im się żywnie podoba (pod warunkiem, że nie przekraczają tej cienkiej granicy prowadzącej do naprzykrzania się i utrudniania codzienności tych drugich).

I to nie jest popularny temat w literaturze dziecięcej, bo o nim nawet wielu dorosłych chyba boi się trochę rozmawiać. Dlatego, kiedy zaczęłam czytać Lucka, Ludwikę i sprawę Świętego Jogurta pomyślałam najpierw, że: oj, ale będzie draka! A zaraz później – trzeba! Przecież trzeba to głośno powiedzieć.

Naiwność czy uznanie

Żyjemy w kulturze, w której dziecko wychowuje się zazwyczaj w duchu jakiejś religii. Ateizm nie jest popularną drogą, choć ostatnio wydaje się to zmieniać. Mateusz Pakuła, autor książki, ale także m.in. reżyser teatralny (jego doświadczenie dramaturgiczne czuć chociażby w dialogach, które są rozpisane jak ta lala), postanowił pokazać, że można inaczej.

W swojej książce dla dzieci, podszytej nieco filozoficznymi rozważaniami, przypomina o rozumie, a właściwie potrzebie logicznego podchodzenia do rzeczywistości. Żeby nie nabierać się na ,,cudowne” działanie suplementów, wymyślone twarze w korze drzewa czy inne, mało prawdopodobne rzeczy – trzeba czytać właśnie taką literaturę.

Objawienie Świętego Jogurta

W Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta poznajemy bardzo miłą rodzinę, składającą się z rodziców, rodzeństwa oraz psa. Wszyscy postanawiają odwiedzić wujka Piotera, który w podobnym czasie staje się właśnie świadkiem paranormalnych odkryć na swoim kuchennym stole.

Okazuje się, że wujek został wybrańcem. Święty Jogurt nie tylko objawił się w jego własnym domu, ale dodatkowo – tylko do niego osobiście przemówił. Pomocny sąsiad/lokalny przedsiębiorca postanowił pomóc wujkowi w (słusznym) rozgłośnieniu sprawy, a następnie w jej… zmonetyzowaniu.

Rodzina ateistów kontra tłum

Święty Jogurt to bohater-karykatura. Przerysowany symbol będącym zlepkiem różnych religii i wierzeń. Rodzina głównych bohaterów jako ateiści, podchodzi do zaistniałej sytuacji czysto pragmatycznie.

Co nie znaczy, że nie musi mierzyć się z wieloma wyzwaniami – wręcz przeciwnie. Okazuje się, że bardzo łatwo uwierzyć w potężny jogurt, a trudno przebić się z sensownymi argumentami do zapalonego tłumu. 

– No ale skoro człowiek umiera raz na zawsze i nikt go po śmierci nie rozlicza, nie nagradza ani nie karze, to po co właściwie być dobrym?

– Jeśli jesteśmy dobrzy tylko po to, żeby zyskać coś później, żeby zyskać nagrodę albo uniknąć kary, to nie jesteśmy naprawdę dobrzy – powiedziała Ludwika.

Mateusz Pakuła, Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta, Rozdział 12 Koniec cudów, str. 135

Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta jest memiczną książką napisaną świetnym językiem; pełną humoru, przewrotności oraz zuchwalstwa. To książka ważna społecznie, prowokująca do samodzielnego myślenia, gdzie obok ukazania różnych postaw i wyborów ludzi, skrywa się także jeszcze głębsze przesłanie – o nieprzepracowanej stracie i tęsknocie za zrozumieniem oraz pocieszeniem.

Polecam ją czytelnikom powyżej 11 roku życia. Mam nadzieję, że jest to początek serii, która z taką odwagą dalej będzie kontynuowana.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/lucek-ludwika-i-sprawa-swietego-jogurta/

Artykuł Lucek, Ludwika i sprawa Świętego Jogurta – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy zobaczyłam okładkę książki ,,Dwa słowa” i przeczytałam jej blurb, byłam bardzo dobrej myśli. Nie do wszystkich trafiają filozoficzne rozważania w formie lektur dla dzieci, ale mnie niezwykle często sprawiają one przyjemność (np. ,,Chłopiec z gór”, ,,Wyspa cieni”, ,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?” i wiele, wiele innych). Dobrze napisana powiastka filozoficzna będzie niezwykle wartościową i ciekawą propozycją dla najmłodszych.

,,Dwa słowa” Anny Taraska, które ukazały się nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry to historia o dwóch bohaterach – Człowieku i Bogu. Spotykają się i poznają na kartkach słownika, z którego pochodzą. Są więc przede wszystkim definicjami, jakich wiele, ale to właśnie oni postanawiają wyruszyć w podróż. W trakcie swojej wyprawy spotykają rozmaite zjawiska, postaci czy określenia.

Muszę przyznać, że niewiele jest takich książek (a raczej zazwyczaj udaje mi się ich unikać), które potrafią mnie zmęczyć. Niestety, tej się udało. ,,Dwa słowa” jest pozycją pełną wielkich i wzniosłych symboli, za którymi nie stoją, istotne w tego typu lekturach, znaczenia. Brak jej subtelności i przede wszystkim – mało co z tej książki wynika.

Z jednej strony to pozycja pięknie wydana, doskonale złożona i jeszcze lepiej zilustrowana. Dominika Czerniak-Chojnacka nadała jej charakteru encyklopedii, nie uciekając się jednak do banału i zbyt dziecinnej w odbiorze interpretacji. Mocny, żółty panton wybornie podkreślił minimalizm i kontrastowość obrazków.

Miałam dwa podejścia do tej książki i za każdym razem nie potrafiłam sobie wyjaśnić, co chciano w niej osiągnąć. Jest to nagromadzenie ważnych pojęć, takich jak m.in.: życie, miłość, smutek, czas czy… brzydkie słowo. Nie ma w ,,Dwóch słowach” jednak żadnej stawki, która porwałaby ze sobą czytelników. Teoretycznie Bóg obawia się, że może zniknąć ze słownika, ale czy to jest tragedia zrozumiała dla dziewięciolatka? Próbowałam testować tę książkę z różnymi uczniami podstawówki i dużo słownych niuansów jest dla nich nieuchwytne. Jeżeli tekst i intencje autora są niezrozumiałe dla czytelnika, ten po prostu zaczyna się nudzić. Dla dorosłych z kolei czasami pewne sentencje… trącą banałem.

Autorka walczyła ze stereotypami w przypadku wyglądu np. Życia, Śmierci czy Miłości. Dlaczego jednak tę ostatnią przedstawiła jako… chłopczycę? Jestem zdziwiona, że w ogóle używa się jeszcze takich słów we współczesnych książkach dla dzieci. Tyle osób walczy z wizerunkiem dziewczynek jako grzecznych panienek w białych sukienkach, a w tej książce zdecydowano się (mam co gorsza wrażenie, że w nieco prześmiewczy sposób), pokazać, że krótkie włosy noszą tylko chłopcy.

Podobnie jak niezrozumiały wydaje mi się fragment mówiący o tym, że wampiry trafiają do ,,szpitala dla umysłowo chorych”. Rozumiem słowa, ale ich znaczenie (w książce, która mówi o znaczeniach słów) wskazuje jedynie, że do tego typu szpitala idą ci źli, którym pomieszało się w głowach. 

Przykro mi to stwierdzić, ale mam z tą książką duże zmartwienie. Wygląda na to, że mnie pokonała i nie jestem w stanie zrozumieć zamysłu jej powstania. Zupełnie tak, jakby kwiecisty język i zabawa słowem wystarczyło, by udźwignąć wymagającą i ważną tematykę, którą porusza. 

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/dwa-slowa.html

Artykuł Dwa słowa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Fibre Tigre

Ilustracje: Floriane Ricard

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:wybitna

Recenzja:

,,Lis i rower” to jedna z tych książek, które czyta się z nieustającym zdziwieniem, śmiejąc się od czasu do czasu do siebie jak wariat. 

Wydawnictwo Format wydało ją wraz z drugą książką z serii ,,Lis, sąsiad i nasza planeta”, ale o niej opowiem kolejnym razem. Twórcami jest duet – ilustratorki Floriane Ricard oraz autora FibreTigre. Razem stworzyli oni artbooka, książkę artystyczną, która porusza, bawi i uczy (czytelników o nich samych).

,,Lis i rower” to historia pewnego tytułowego lisa, który pewnego dnia – zmęczony przedłużającą się samotnością, postanowił pójść do miasta. W tym celu wstał, tak jak ludzie chodzą na dwóch nogach, i wyruszył w podróż. Na miejscu nikt nie zorientował się o jego lisiej naturze. Nawiązał bliższą znajomość z Sąsiadem, który wkrótce zaangażował go w pewne zadanie. Z czasem zadanie to przerodziło się w coś znacznie ważniejszego. 

Cała książka to jedna wielka metafora. Czytając ją za pierwszym razem można odnieść wrażenie, że poznaje się kulisy jakiejś absurdalnej sytuacji. Krótkie zdania fabuły urywają się nagle, zdarzenia przeplatają się i człowiek może mieć nawet wrażenie lekkiego chaosu. Z każdą jednak kolejną stroną całość staje się coraz bardziej klarowna i nie pozostaje już nic innego jak po prostu – podziwiać książkę jako całokształt. 

Lis jest metaforą każdego człowieka, a jego udział w dziwnym wyścigu to po prostu życie. Na początku niewiele rozumiemy, co się wokół nas dzieje, ale im bardziej zaczynamy zauważać pewnego zależności, tym większą mamy ochotę rywalizować i przeć do przodu. 

Wiele pięknych słów pada w tej książce. Ktoś powie, że bierze się udział w wyścigu nie po to, żeby zwyciężać, ale po to, żeby nie przegrać. Padnie także spostrzeżenie, że wygrywa się samotnie, podobnie jak samotnie się umiera. ,,Lis i rower” to zbiór poetyckiej treści, filozoficznych przemyśleń i wzruszających konkluzji.

Efekt potęgują subtelne ilustracje tworzone za pomocą wodnych farb i piórka, wyłącznie czerwono-niebieskiej kolorystyki oraz odpowiedni font – imitujący ręczne pismo.

Jestem pewna, że czytelnicy docenią nie tylko piękne wydanie tej pozycji, ale także jej niebezpośrednie przesłanie. ,,Lis i rower” można rozumieć na wielu poziomach. Każda rozkładówka może być powodem do poszukiwania nawiązań z prawdziwym życiem. To także książka, która świetnie sprawdzi się na lekcjach filozofii w liceum lub w starszych klasach szkoły podstawowej. 

Polecam ją czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,680,lis-i-rower.html

Artykuł Lis i rower – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.