Z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Książka do grania. Wrona Cienia
➜ Autor: Marcel Groenewegen
➜ Ilustracje: Maarten Donders
➜ Tłumaczenie: Damian Olszewski
➜ Wydawnictwo: Nowa Baśń
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do grania, czyli czytelnik przejmuje stery nad fabułą

Na pierwszy rzut oka, okładka Wron Cienia może sugerować historię dla starszych odbiorców. Książka jest jednak odpowiednia dla dzieci już powyżej 9. roku życia. Nie przytłacza zbyt wieloma detalami, skomplikowaną siecią zależności, wielowątkowością czy misternie złożonym uniwersum objawiającym się w licznych opisach. 

Wrona Cienia rozpoczyna się od fabularnego wstępu o idealnej długości, w którym autor zarysowuje czytelnikowi historię i wprowadza do świata Ulvenrii. Tych jednak, którzy już nastawili się na doświadczenie gry, nie przytłoczy zbyt wieloma charakterystykami. Fabuła jest klasyczna dla przygodowego fantasy – wspomnianej już Ulvenrii grozi niebezpieczeństwo. Lord Raznor postanawia zburzyć dotychczasowy pokój i razem z gnarkami zaatakować Turanbad. 

Paragrafówka fantasy

To książka paragrafowa, a więc rodzaj lektury, w której po przeczytaniu krótkiego fragmentu odbiorca musi zdecydować, co bohater powinien zrobić dalej. Kiedy dowiadujemy się już jak wygląda sytuacja w państwie, jako reprezentant Zakonu Wron Cienia, musimy wykonać powierzoną nam misję.

Przejść do innego paragrafu, wybrać konkretną drogę, użyć przedmiotu, obdarzyć kogoś zaufaniem, spróbować nie wpakować się w kłopoty, ale jednocześnie podjąć jakieś ryzyko. W naszym zadaniu, nawet liczba monet może mieć znaczenie, bo w pewnym momencie to właśnie od niej będzie zależało, do którego fragmentu książki należy przejść. 

Czytanie Wron Cienia szybko więc zaczyna przypominać rozgrywkę, a wertowanie stron staje się naturalną częścią zabawy. Właśnie dlatego ta historia może tak dobrze sprawdzić się w przypadku dzieci, które lubią gry komputerowe, planszówki, zagadki logiczne albo wszelkie opowieści oparte na decyzyjności.

Szpieg, mag czy wojownik?

Przygodę z tą książką należy zacząć od wyboru postaci. Można podejść do tej samej historii na różne sposoby, a to kim się będzie, realnie wpłynie na przebieg narracji. W zależności od tego czy wybierzemy postać szpiega, maga czy wojownika, autor zaplanował dla czytelników trochę inną dynamikę zabawy. Mag otrzymuje możliwość używania specjalnych zaklęć, wojownik posiada większy zapasy punktów pozwalających rozgrywać walkę. Z kolei zdecydowanie się na postać szpiega wywoła inne efekty podczas np. rozmowy z pozostałymi bohaterami.  

Odbiorca książki otrzymuje więc coś, czego zwykła powieść nie może mu zaoferować: poczucie sprawczości. Stając się szpiegiem, magiem lub wojownikiem ma szansę odnaleźć inny zestaw przedmiotów, odwiedzać różne lokacje czy poznawać inne postaci. Można być pewnym, że podczas jednej lektury na pewno nie trafi się na wszystkie paragrafy.

Apetyt na czytanie staje się więc większy. Tym bardziej, że Wrona Cienia nie odsłania przed odbiorcą całej „mapy”. Nie wiadomo, kiedy książka się skończy, bo nie czyta się jej linearnie. Dla jednych dzieci będzie to element zaskoczenia, dla innych bardziej ekscytująca wizja odkrywania historii. 

Tropienie i gra na kodach

Zadania w książce nie są przesadnie skomplikowane, ale bardzo angażują w fabułę. Reprezentują one odpowiedni poziom trudności dla młodszych odbiorców: wystarczająco prosty, żeby nie zniechęcić, i jednocześnie nieco wymagający, żeby czytelnik poczuł satysfakcję po pomyślnie ukończonej misji. W fabule znajdziecie zagadki, tropienia, wybory oraz sytuacje, w których przyda się uważne czytanie ze zrozumieniem.

Szczególnie zwróćcie uwagę na umiejętność „tropienia” (wybiera się ją przygotowując bohatera – karty postaci ściągnięcie ze strony Wydawnictwa Nowa Baśń, żeby nie musieć pisać po książce). Tropienie działa trochę jak gra na kodach. To taka moja mała podpowiedzieć, co na początku warto uwzględnić w budowaniu bohatera. Ta umiejętność bardzo pomaga nie wpaść w tarapaty. 

Fantasy w nowoczesnym wydaniu

W świecie Wrony Cienia pojawiają się gnarki, ropuchowie, cyklopi czy harpie. Znajdziecie tutaj zagrożoną krainę, czarne charaktery, które mają swoje tajemnice, heroiczne misje oraz liczne niebezpieczeństwa. 

Książka do grania. Wrona Cienia Marcela Groenewegena to niezwykle udany przykład lektury, która rozumie współczesnego młodego odbiorcę. To książka, która łączy tradycyjną powieść z grą. Pozwala bardziej zaangażować się w historię, a jednocześnie nie rezygnuje z fantazji i epickich starć. 

Bardziej już Was chyba nie zachęcę. Pozostaje mi tylko napisać: pędź, pędź jak wiatr, Wrono Cienia! Ulvenria czeka na Ciebie, a pierwsze przejście tej historii na pewno nie będzie tym ostatnim. 

Sprawdzajcie dostępność pozycji na stronie Wydawnictwa Nowa Baśń.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Książka do grania. Wrona Cienia?

Książka do grania. Wrona Cienia Marcela Groenewegena to interaktywna książka paragrafowa dla dzieci, w której czytelnik sam podejmuje decyzje, wybiera drogę bohatera i przechodzi przez kolejne etapy przygody. To połączenie książki fantasy, gry fabularnej oraz zagadek logicznych.

Dla jakiego wieku jest Wrona Cienia?

Choć okładka może sugerować mroczniejszą opowieść dla starszych odbiorców, Wrona Cienia jest odpowiednia już dla dzieci powyżej 9. roku życia. Fabuła jest przystępna, a zadania i zagadki posiadają poziom dopasowany do młodszych czytelników.

Co to znaczy, że Wrona Cienia jest książką do grania?

Oznacza to, że książki nie czyta się od początku do końca w tradycyjny sposób. Po kolejnych fragmentach czytelnik podejmuje decyzje i przechodzi do wskazanych paragrafów. Dzięki temu historia może potoczyć się różnymi ścieżkami, a jedno przejście nie odkrywa wszystkich treści z książki.

Czy Wrona Cienia to książka paragrafowa?

Tak, Wrona Cienia to książka paragrafowa dla dzieci. Czytelnik przeskakuje między numerowanymi fragmentami, dokonuje wyborów, zbiera przedmioty, liczy monety i sprawdza, jak jego decyzje wpływają na dalszy przebieg przygody.

Czy Wrona Cienia nadaje się dla dziecka, które nie lubi czytać?

Tak, to jedna z tych książek, które mogą zainteresować dzieci niechętnie sięgające po tradycyjne powieści. Krótsze fragmenty, wybory, zagadki i poczucie wpływu na fabułę sprawiają, że czytanie przypomina bardziej grę niż obowiązek.

Czy Wronę Cienia można czytać kilka razy?

Tak, a nawet warto. Za pierwszym razem czytelnik nie pozna wszystkich paragrafów, bohaterów, przedmiotów i możliwych wydarzeń. Książkę można przechodzić na różne sposoby, wybierając inne decyzje i sprawdzając alternatywne ścieżki przygody.

Czy w Wronie Cienia wybór bohatera ma znaczenie?

Tak, wybór postaci jest jednym z ważnych elementów książki. To, czy czytelnik zdecyduje się zostać szpiegiem, magiem czy wojownikiem, wpływa na sposób przechodzenia historii, dostępne rozwiązania oraz charakter całej przygody.

Dlaczego warto przeczytać Książkę do grania. Wrona Cienia?

Warto, ponieważ to książka, która pokazuje, że czytanie może być dynamiczne i być związane z podejmowaniem decyzji. Wrona Cienia dobrze sprawdzi się dla dzieci 9+, fanów gier, młodych miłośników fantasy oraz czytelników, którzy lubią wracać do książki po to, by odkryć inną wersję tej samej przygody.

Artykuł Recenzja książki-gry ,,Wrona Cienia” – zostaniesz magiem, szpiegiem czy wojownikiem? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Folklor można odnaleźć na tkaninach, w architekturze, ale też w baśniach i bajkach. Związany jest z twórczością ludzi będących blisko natury oraz związanych z konkretnym miejscem. To magia kolorów oraz kształtów, które przynoszą czystą i niezmąconą niczym radość.

Muszę przyznać, że niezwykle ucieszyłam się, że ,,Cuda niewidy” Marianny Oklejak znowu pojawiły się w księgarniach, dzięki staraniom wydawnictwa Libra. Książka, która długi czas była niedostępna, może znowu bawić oraz zachwycać nowe pokolenia starszych i młodszych odbiorców.

Książka z zagadkami dla dzieci

Lektur zawierających rozmaite zadania aktywnościowe jest sporo. Z całą pewnością nie ma jednak takiej drugiej jak ,,Cuda niewidy”. To pozycja, w której wszystko się zgadza – jest w niej mnóstwo kolorów, rymowana opowiastka spajającą całość oraz zagadki wizualne, na spostrzegawczość oraz wymagające chwilki zastanowienia.

Mało tego! ,,Cuda niewidy” to także swego rodzaju… paragrafówka! Książka, która – co prawda w niewielkim, ale jednak! – stopniu pozwala samemu zadecydować, którą ścieżką fabularną chcemy podążyć.

Folklor w literaturze dziecięcej

Dwaj bracia wyruszają w drogę – zaczyna się jak prawdziwa baśń. Jasieniek i Wojtuś mają zepsuty dach i nie najlepiej im się wiedzie. Podróż jest dla nich szansą na zdobycie środków oraz zapewnienie sobie lepszej przyszłość. Wyprawa ma im jednak nastręczać pewnych trudności. 

Pomóc mają czytelnicy – będą szukać drogi w labiryntach, próbować przechytrzyć diabła oraz czarownicę, poszukiwać w zaroślach paproci czy namierzać zgubioną biżuterię. Towarzyszyć odbiorcom na każdej rozkładówce będą symbole kojarzone z polskim folklorem.

Dla kogo jest ta książka?

,,Cuda niewidy” zostały wymyślone w taki sposób, że można je przechodzić kilkukrotnie. Przynajmniej dwa podejścia gwarantują zupełnie nowe wrażenia i jeszcze nieodkryte strony. Wymyślone przez autorkę Mariannę Oklejak rymowanki szybko wpadają w ucho i zachęcają do dalszego śledzenia losów bohaterów. Z kolei ujęte w prostych zdaniach polecenia, jasno wskazują, co należy robić, nie pozostawiając wątpliwości nawet młodszym odbiorcom.

Szczerze mówiąc, ja ,,Cuda niewidy” użytkowałam już także jako książkę kontrastową, stymulującą narząd wzroku dla kilkumiesięcznego malucha. Można więc śmiało stwierdzić, że to pozycja przeznaczona dla odbiorców już od pierwszych chwil życia (choć jej pełen potencjał wykorzystają dzieci czytające samodzielne, z nauczania początkowego).

Jeżeli także jesteście fanami twórczości Marianny Oklejak (polecam również jej autorską ,,No to gramy!”) lub po prostu lubicie folklor i zagadki – ,,Cuda niewidy” będą strzałem w dziesiątkę!

Link do strony wydawnictwa: http://wydawnictwo.libra.pl/?page_id=507

Artykuł Cuda niewidy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Escape Quest

Autor: David Cicurel

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Seria Escape Quest od Wydawnictwa Egmont oferuje zabawę w stylu escape roomów – ale bez potrzeby wychodzenia z domów.

Moda na tzw. paragrafówki rozpoczęła się już dobrych kilkadziesiąt lat temu, ale niezmiennie wydawane są pozycje, których podstawą jest idea podejmowania decyzji przez czytelnika.

W ,,Arsene Lupin rzuca wyzwanie” naszym zadaniem jest wcielić się w młodego złodzieja, któremu wyzwanie rzuca sam dżentelmen-włamywacz. Ta francuska, ikoniczna wręcz postać postanawia urządzić nabór na osobę, której przekaże całą swoją, złodziejską wiedzę. Żeby dobrze wytypować odpowiedniego złoczyńcę, organizuje wyzwanie, którego celem jest przejęcie drogocennych klejnotów.

Nie wiem czy jest jakiś czytelnik, który choć raz nie słyszałby o Arsene Lupinie. Zeszyt stworzono tak, żeby oddawał nastrój czasów, w których żyła ta postać, a zarazem nęcił czytelników tajemnicą i obietnicą jej rozwiązania. 

Zadaniem odbiorców jest bowiem rozwiązując zagadki, posuwać się jednocześnie do przodu w fabule. Teksty są bardzo przyjemnie rozbudowane, dobrze kreują uniwersum i oferują fabularną przygodę, która w takich pozycjach jest niezwykle istotna. Muszę jednak zupełnie szczerze przyznać, że ja odniosłam klęskę już przy pierwszym wyzwaniu…

Nie będę mydlić nikomu oczu – nie uważam się za największą bystrzachę, jednocześnie mam jakąś świadomość o swoich możliwościach. Kiedy więc pokonuje mnie pozycja dedykowana osobom od dwunastego (!) roku życia, czuję duży zawód.

Na końcu książki znajduje się zaklejona rozkładówka, podpisana: ,,Otwierać tylko w nagłych przypadkach”. Uznałam tę pierwszą zagadkę za nagły przypadek, otworzyłam podpowiedzi i… niestety niewiele mi to dało. Finalnie udało się jakoś przebrnąć dalej, ale niezmiennie nie jestem w stanie zrozumieć, SKĄD ten wynik. Podejrzewam, że może być to kwestia koślawego tłumaczenia, ale pewna nie jestem.

Ogólnie jak na dedykowanie tej książki młodym nastolatkom, znajduje się w tych zagadkach bardzo wiele zadań, na których nie jestem pewna, czy będą oni znali odpowiedź. Oprócz intuicji czy umiejętności kojarzenia faktów, potrzebna jest także wiedza o świecie, a kto dysponuje wiedzą czym jest np. antaba?

Z kolei są takie zagadki, które są zbyt proste i nie wymagają żadnego ćwiczenia głowy. Przez brak więc dobrego wypoziomowania wyzwań, szybko można ,,Arsene Lupin rzuca wyzwanie” stracić zainteresowanie. 

W naszym przypadku sprawdziła się praca grupowa, czyli zabawa całą rodziną, dlatego ja będę polecać tę pozycję, ale wyłącznie z myślą o niej, jako grze familijnej

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Escape-Quest.-Arsene-Lupin-rzuca-wyzwanie,53970946,p.html

Artykuł Escape Quest. Arsene Lupin rzuca wyzwanie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Julka i Szpulka. Sprawa zaginięcia Lulu

Autor: Maja Strzałkowska

Ilustracje: Daniel Włodarski

Wydawnictwo: PIUMA Maja Strzałkowska

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna!

Recenzja:

Bajka detektywistyczna i paragrafowa dla maluchów w jednym tytule? Proszę bardzo! ,,Julka i Szpulka. Sprawa zaginięcia Lulu” to początek doskonałej serii (w planach jest aż 20 pozycji!) dla przedszkolaków oraz dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej. Jestem bardzo dumna, że jako Bajkochłonka mogłam objąć ją patronatem medialnym!

Autorka książki – Maja Strzałkowska zadbała nie tylko o angażującą fabułę, ale również o każdy inny aspekt powstawania tego tytułu. ,,Julka i Szpulka” ukazała się metodą self-publishingu, dzięki czemu każdy etap tworzenia tej pozycji był realizowany według pomysłu samej autorki. 

Tytułowa Julka to dziewczynka, która nie radzi sobie ze złością. Wiele drobnych sytuacji z każdego dnia potrafi wyprowadzić ją z równowagi. Pewnego razu, poszukując swojej ulubionej lalki Lulu, wpada w taki gniew, że wytupuje w podłodze dziurę! Szybko okazuje się, że w ciemnym wnętrzu ktoś jest – to kłębek nerwów, który wkrótce otrzymuje imię Szpulka.

Dwójka nowych przyjaciół stawia sobie za cel odnalezienie lalki i przeprowadzenie śledztwa. Mały czytelnik może im towarzyszyć, rysując portret pamięciowy zaginionej czy wybierając miejsca, w którym mogła być ostatnio widziana Lulu.

Taka możliwość samodzielnego wybierania kontynuacji fabuły pozwala dzieciom ćwiczyć podejmowanie decyzji, ale także kształtuje ich rozumowanie dedukcyjne. To oczywiście także angażujący sposób, żeby zachęcić do słuchania samej opowieści.

Pomocne w tym są także zadawane przez pytania autorkę. Pozwalają one na chwilę zatrzymać się na historii i pomyśleć o tym, co przed chwilą się usłyszało lub przeczytało. 

,,Julka i Szpulka. Sprawa zaginięcia Lulu” to jednak przede wszystkim pokazanie dzieciom w jaki sposób radzić sobie ze złością. Umiejętność panowania nad nią i próba wyciszenia, pozwala dopuścić do głosu myśli i znaleźć rozwiązanie w każdej sytuacji. 

Książka jest wartościowa na wielu poziomach, ale warto także wspomnieć o samym jej wydaniu. Duży format, dobrej jakości papier i kolorowe ilustracje Daniela Włodarskiego to połączenie, które robi wrażenie już na pierwszy rzut oka. Z jeszcze bardziej technicznej kwestii – książka została świetnie zredagowana i sformatowana, dlatego jej lektura to sama przyjemność! 

Pozostało jeszcze tylko kilka ostatnich dni przedsprzedaży (premiera już 12.10.2020), żeby wytropić książkę w okazyjnej cenie! 

Więcej informacji znajdziecie tutaj: https://julkaszpulka.pl/sklep/julka-i-szpulka-sprawa-zaginiecia-lulu/

Artykuł Julka i Szpulka. Sprawa zaginięcia Lulu – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Jak wytresować Cthulhu? Tom 3 W lunaparku szaleństwa”

Autor: Maciej Jasiński

Ilustracje: Jacek Frąś

Wydawnictwo: Tadam

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Cthulhu kojarzy się pewnie większości starszych czytelników z Wielkim Przedwiecznym, postacią stworzoną przez mistrza literackiego horroru, czyli H.P. Lovecrafta.

W III tomie ,,Jak wytresować Cthulhu? W lunaparku szaleństwa” jest on podobnym do ośmiornicy zwierzątkiem, które pozbawione swoich silnych mocy, potrafi jedynie czasami przemieszczać się w czasie, ale przede wszystkim towarzyszy w niezwykłych przygodach swojej opiekunce Kasi.

Dziewczynka bardzo o niego dba i często gotowa jest narazić się na niebezpieczeństwo, żeby tylko uchronić go przed zagrożeniami.

Dlaczego ta seria jest taka fajna? Między innymi dlatego, że jest… paragrafówką!

Mam ogromną słabość do tego rodzaju opowiadań. Książek, które w części są typowymi fabularnymi opowieściami, ale z drugiej strony mają w sobie elementy gry.

,,Jak wytresować Cthulhu? Tom 3 W lunaparku szaleństwa” składa się na 214 krótkich fragmentów historii, które są jednocześnie mapą kroków czytelnika. Zależnie od podejmowanych wyborów przenoszą nas do kolejnych numerów, w ten sposób wyznaczając narracje.

Czytelnik może podjąć prawie 50 różnych decyzji! To od niego zależy, jak potoczą się dalsze losy Kasi i Cthulhu. Niektóre zapędzą w kozi róg, a jeszcze inne spowodują katastrofalne skutki!

Jeżeli ta książka będzie pierwszą, którą czytacie o tych bohaterach, nie należy się martwić. Na początku ,,Jak wytresować Cthulhu? Tom 3 W lunaparku szaleństwa”  została krótko streszczona fabuła poprzednich, dzięki czemu można łatwo zorientować się kim są postacie oraz komu warto kibicować.

Okazuje się np., że Kasia potrafi porozumiewać się telepatycznie z Cthulhu, a on sam zmniejsza się i zwiększa, kiedy ma tylko na to ochotę, dzięki czemu łatwo mu podróżować w plecaku dziewczynki.

3 tom opowiada o ich niespodziewanym przeniesieniu w czasie za sprawą magicznego lustra, ucieczce przed groźnym Wilkołakiem oraz poszukiwaniu przyjaciela w opuszczonym Wesołym Miasteczku!

Jest bardzo emocjonująco, ciekawie i z pewnością nie da rady zakończyć na jednym czytaniu! Zaraz trzeba spróbować alternatywnych wyborów, dzięki czemu zyskuje się zupełnie nową opowieść!

Książka zawiera także kilka ilustracji Jacka Frąsia, które świetnie sprawdzają się w momentach podejmowania decyzji przez czytelnika.

,Jak wytresować Cthulhu? Tom 3 W lunaparku szaleństwa” polecam wszystkim powyżej 9. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-tadam.pl/publikacje/wytresowac-cthulhu-tom-3-lunaparku-szalenstwa/

Artykuł Jak wytresować Cthulhu? Tom 3 W lunaparku szaleństwa – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Moon

Ilustracje: 2D

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Prawdziwie dobra paragrafówka to taka, gdzie przerzucane w pośpiechu strony dostarczają emocji, a ty jako uczestnik rozgrywki czujesz, że właśnie zbliżasz się do rozwiązania zagadki!

,,Wilkołak” to komiks paragrafowy, który przeznaczony jest dla czytelników powyżej 10. roku życia. Zadaniem gracza jest pomyślnie ukończyć misję i… nie dać się zabić!

Do tej pory wspominałam już o kilku fantastycznych paragrafówkach od Wydawnictwa Fox Games. Zarówno jednak w ,,Zombie” jak i ,,Technomagach” mieliśmy do wyboru rozgrywkę chłopakiem lub dziewczynką.

W przypadku ,,Wilkołaka” postać jest jedna, ale dzięki temu jest sporo więcej lokacji i ma się wrażenie, że gra jest bardziej spójna.

Zaczynamy od wstępu, gdzie autor wprowadza nas w historię. Książka opowiada o młodym uczniu Eorasie i starym magu Tedeokredzie, który jest jego mistrzem.

Akcja rozgrywa się w czasach średniowiecza, a wszystko zaczyna się od nocnego spaceru po lesie, w poszukiwaniu brakujące składnika do eliksiru.

Podczas tej krótkiej wycieczki, Eoras zostaje zaatakowany przez wilkołaka. Udaje mu się przeżyć, ale nie wychodzi z tego bez szwanku. Zostaje draśnięty i wkrótce okazuje się, że został zarażony.

Od tej pory chłopak jest prześladowany przez Salandra – łowcę wilkołaków (który podobnie jak Wiedźmin ma bliznę na lewym oku) oraz podobnych jemu zabójców. Poza tym musi zmierzyć się ze swoimi nowymi zdolnościami, a wkrótce odkryć także przyczynę tajemniczego zaginięcia swojego mistrza.

Bardzo podoba mi się, że w tej grze istnieje bardzo wiele sposobności ucieczek i przechodzenia z jednych punktów do drugich. Podczas takich zadań można znaleźć wiele cennych przedmiotów. Plusem jest też to, że idąc do przodu (zupełnie jak w prawdziwym życiu) nie można cofnąć się wstecz. Raz podjęta decyzja, zostaje taką na zawsze.

,,Wilkołak” to gra w której należy zapisywać swoje postępy. Służy do tego specjalna Karta bohatera dołączona do książki. Można także korzystać z szablonu wydrukowanego z internetu.

Notowanie, podobnie jak w poprzednich tego typu komiksach jest więc niezbędne, ale w zasadzie i bardzo naturalne dla takiej rozgrywki.

,,Wilkołak” został ciekawie przemyślany. Ma tylko jedno dobre zakończenie, a moment kiedy się do niego zbliżamy, jest niezwykle emocjonujący!

Warto wspomnieć także o fantastycznej okładce, która wygląda jakby była skórzana i grubej, solidnej oprawie, która z pewnością wytrzyma dziesiątki momentów odwracanych w napięciu kartek!

Polecam ,,Wilkołaka” na długie godziny świetnej zabawy.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/wilkolak/

Artykuł Wilkołak – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Cetrix

Ilustracje: Yuio

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

4 godziny (nie licząc pół godzinnej przerwy). Dokładnie tyle czasu spędziłam na przeniesieniu się w przeszłość, do 1889 roku i XIX-wiecznej Francji, pokonaniu mnogich pułapek, rozwiązaniu kilku zagadek i zmierzeniu się z wrogami, a wszystko po to, żeby ocalić wielki wynalazek Gustawa Eiffela.

Ostatnio książki paragrafowe pojawiają się na moim blogu regularnie. Większość czytelników w pewnym momencie czuje potrzebę bezpośredniego oddziaływania na fabułę. Chce mieć wybór i pragnie decydować o losie bohaterów.

Paragrafówki są dla takich osób idealnym rozwiązaniem, bo zawierają w sobie element losowości, sporo historii i czynnik sprawczy czytelnika.

,,Technomagowie” to już kolejny komiks, po ,,Zombie”, o którym wspominałam już jakiś czas temu, od Wydawnictwa FoxGames, które stawia przede wszystkim na interaktywność i niebanalne podejście do tematu książek.

W tym przypadku także mamy do czynienia z dwoma postaciami (studentem i studentką), które czytelnik może sobie wybrać i z ich punktu widzenia śledzić oraz prowadzić rozgrywkę.

W przeciwieństwie jednak do ,,Zombie” głównym celem gracza nie jest uwolnienie się i zmierzanie do celu, ale zbieranie punktów many, które następnie twórca wieży Eiffela wykorzysta, żeby ochronić Francję.

Książka ma także niewątpliwy urok ze względu na uniwersum w którym się rozgrywa. Autorzy stworzyli coś na kształt steampunkowego świata, gdzie magia i technologia uzupełniają się i są tak powszechne, że można je nawet studiować na Sorbonie.

Tak jak w przypadku ,,Zombie”, do rozgrywki niezbędne będzie coś do pisania, a jeśli nie chcecie wycinać elementów z książki, także kostka do gry oraz osobna kartka do notowania.

4 wspomniane wyżej godziny, zleciały na grze niezwykle szybko. Ciągle jestem pod wrażeniem, jak sprytnie została wymyślona mechanika gry, żeby skutecznie wciągnąć czytelnika w fabułę i po drodze nie pokazać żadnego słabego elementu całości.

,,Technomagowie” jako paragrafówka jest autentyczna. Dzięki odsyłaniu czytelnika w wiele miejsc, podejmowaniom prób zmylenia go, aż w końcu nagradzania za rozwiązane zagadki, jest to pozycja idealna dla osób powyżej 10. roku życia.

Można odnaleźć w niej bajkowych, klasycznych bohaterów w nieco innej odsłonie, przeżyć fantastyczną przygodę w wielu kultowych miejscach Francji czy po prostu miło spędzić czas, czując, że ta zabawa nie była bezowocna, bo pozwoliła trochę na rozruszanie naszych szarych komórek. Bardzo polecam ,,Technomagów”!

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/technomagowie/

Artykuł Technomagowie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Madalena Matoso

Ilustracje: Madalena Matoso

Tłumaczenie: Marta Tychmanowicz

Wydawnictwo: Babaryba

Rok wydania: 2017

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czasami potrzebujemy tylko pretekstu, żeby puścić wodze fantazji i dać się ponieść własnej wyobraźni. Książka od zawsze jest doskonałym narzędziem, które ułatwia nam bujanie w obłokach i kreowanie innych światów. Dlaczego jednak nie pójść krok dalej i zamiast tylko czytać, również wymyślać?

Książka ,,Opowiedz mnie” to propozycja dla młodych czytelników, którzy chcą mieć większy wpływ na historię, niż w pozycjach, z którymi spotykają się zazwyczaj. To rodzaj tzw. paragrafówki, która pozwala odbiorcy decydować o kolejnych losach bohaterów (o których pisałam już także przy okazji podobnych pozycji).

Przewodnikiem po książce jest żółty ślimak z niebieską skorupką. Zadaje pomocnicze pytania, które wzbogacają historię. Plansze z wyborami poprzedza także instrukcja obsługi. Autorka zachęca w niej, żeby dziecko paluszkiem przesuwało się po narysowanych ścieżkach, gdzie mija się różne postaci, miejsca, przedmioty.

Przykładowo, decydując się na grę ośmiorniczką w pięciu różnych butach, powinniśmy nadać jej imię, opisać ją oraz scharakteryzować jej miejsce zamieszkania. Na następnej rozkładówce wybieramy jej pojazd i wyruszamy w podróż. Po drodze spotykamy różnych bohaterów (moim zdaniem śmiało można spotkać aż kilku!), otrzymujemy niezwykłe prezenty i gościmy w niezwykłych miejscach.

W książce jest też moment pełen napięcia, kiedy atakuje nas potwór, ale bardzo szybko udaje się nam go pokonać. ,,Opowiedz mnie” ma szczęśliwe i emocjonujące zakończenie.

Książka, oprócz tego, że przynosi mnóstwo frajdy i z powodzeniem mogą spędzać z nią czas dzieci, które jeszcze nie potrafią czytać, to także jest doskonałą pozycją z którą można trenować naukę czytania. Autorka zachęca do mówienia na głos, chociaż w tym przypadku krótkie opisy są raczej tylko pomocnicze. Mimo to na pewno przysłużą się dzieciom w pilniejszej nauce składania liter.

,,Opowiedz mnie” jest ładnie wydana, bardzo kolorowa (z przewagą żółtych i niebieskich teł). Postacie oraz miejsca akcji mają wiele szczegółów na których dziecko może skupić wzrok, ale jednocześnie nie są pstrokate i przytłaczające. Dzięki gładkiemu, pozbawionemu detali tła książka jest estetyczna i nierozpraszająca.

Polecam ją każdemu dziecku powyżej 4-ego roku życia. Oprócz oczywistych zalet jak rozwijanie wyobraźni, książka uczy także ładnego wypowiadania się oraz podejmowania decyzji.

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/pl/p/OPOWIEDZ-MNIE-Madalena-Matoso/182

Artykuł Opowiedz mnie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Camille Gautier & Stéphanie Vernet

Ilustracje: Delphine Chedru

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

W moje łapki trafiła właśnie kolejna gra paragrafowa, które tak bardzo lubię!

Ta jest jednak wyjątkowa, bo przenosimy się w czasie o ponad 3 tysiące lat i to do serca Egiptu, czyli Teb. Musimy odpowiednio się przygotować. Wybieramy części garderoby oraz fryzurę, żeby stawić się na lekcji w szkole skrybów, gdzie czekają na nas szczegóły misji.

,,Panika w Egipcie”  to pięknie wydana książka w formacie A4, z ilustracjami w kolorystyce bardzo charakterystycznej dla kultury okolic Nilu. Dostarczy nam nie tylko rozrywki, ale przede wszystkim przeczytamy w niej o najważniejszych faktach na temat starożytnego Egiptu. Dowiemy się jak wyglądało wnętrze Świątyni Faraona, jakie były najważniejsze bóstwa, czym jest Dolina Królowych oraz co świętowano podczas Dni Opet.

W sprytny sposób autorzy książki angażują czytelnika do zapamiętywania opisywanych faktów, zmuszają do myślenia oraz rozwiązania zagadki – kto z czwórki podejrzanych czyha na życie wielkiego Faraona Ramzesa II?

,,Panika w Egipcie” to książka przy której świetnie będą bawić się dzieci powyżej 7-ego roku życia. Jest w niej wiele detali, które trzeba pamiętać lub można zapisać.

Podoba mi się jednak, że nawet kiedy nie uda się za pierwszym razem odnaleźć sprawcy knowań (nie jest to wielce prawdopodobne, ale jednak) to autorzy tłumaczą, dlaczego nasz trop mógł prowadzić do niewłaściwej osoby. Dzięki czemu dziecko nie powinno się zniechęcić, a raczej może poczuć się bardziej zmotywowane do dalszych poszukiwań.

Osobiście polecam odkrywać tę książkę kartka po kartce, a dopiero w ostatniej części przeskoczyć do właściwego rozwiązania – taka taktyka daje najwięcej frajdy.

Jestem pod wrażeniem jakie stosuje się rozwiązania, żeby urozmaicić dziecku naukę o starożytnym Egipcie. Ta książka nie przypomina w niczym opasłych i nudnych tomów encyklopedii, a zawiera w sobie tyle samo ważnych informacji, za to w jak przyjemnej formie! Uczy znaczenia hieroglifów, pozwalając na odczytanie szyfru. Opowiada o znaczeniu pieniądza w Egipcie i jednocześnie motywuje do szukania składników z listy.

,,Panika w Egipcie” to ta z książek w której nic nie trzeba zmieniać, żeby była doskonałą rozrywką. Jeżeli Wasze dziecko nie lubi standardowych pozycji fabularnych, ale chcecie je zachęcić do obcowania z książką – ten tytuł będzie idealny.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/panika-w-egipcie/2534/ksiazka.html#.WtY6n9NuZE4

Poprzednie gry paragrafowe o których pisałam:

,,Rycerz Lwie Serce. Książka – gra, której bohaterem jesteś ty!” – http://bajkochlonka.pl/2018/04/10/rycerz-lwie-serce-ksiazka-gra-ktorej-bohaterem-jestes-ty/

,,Poszukiwacze przygód. Magiczny Pierścień” – http://bajkochlonka.pl/2018/04/06/poszukiwacze-przygod-magiczny-pierscien-recenzja/

Artykuł Panika w Egipcie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Delphine Chedru

Ilustracje: Delphine Chedru

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2017, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, Nasza Księgarnia, choose your own adventure, książka paragrafowa, gra paragrafowa, paragrafówka, Delphine Chedru, Rycerz Lwie serce, rycerz, zamek, przygody, średniowiecze, zagadki, łamigłówki, zadania, +4, +5, +6, +7, +8, +9, +10, +11, +12, +13, +14, +15, +16, +17, +18, +100

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Ostatnio pisałam Wam o innej książce interaktywnej ,,Poszukiwacze przygód. Magiczny pierścień” (link tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/04/06/poszukiwacze-przygod-magiczny-pierscien-recenzja/ ).

Dzisiaj kolejna propozycja Wydawnictwa Nasza Księgarnia. Śmiem powiedzieć, że jeszcze bardziej wciągająca i angażująca czytelnika, niż poprzednia (a to już naprawdę duża sztuka!).

,,Rycerz Lwie Serce” to książka doskonała. Zarówno pod względem treści, ilustracji czy wydania. Długo zastanawiałam się, co mogłoby być w niej lepsze – i niczego takiego nie znalazłam.

Najprzyjemniej, kiedy czyta się ją z kimś. Wtedy frajda jest podwójna! Czytanie jej jednak w pojedynkę daje również wiele satysfakcji, ale jest trochę trudniej.

Dlaczego?

Ponieważ ,,Rycerz Lwie Serce” to książka, która motywuje do zapamiętywania oraz uczy spostrzegawczości. Zapewnia ogromną dawkę przygód i pozostawia w czytelniku uczucie satysfakcji po wykonanej misji.

Jej przejście jest łatwe, ale wymaga czasu, dlatego jest idealną pozycją dla dzieci. Czasami, kiedy czujemy, że zbliżamy się już do końca – nagle zostajemy przeniesieni znowu na pierwszą stronę! Musimy zapamiętać, gdzie czai się chochlik i kolejny raz wybrać inną drogę. To daje naprawdę mnóstwo frajdy!

Oprócz tego, książka jest po prostu piękna. Użyte w niej kontrastowe kolory oraz przewaga czerni, przypominają nieco zdobiące sale rycerskie herby.

Nieoczywisty format i zaokrąglone rogi potęgują jeszcze bardziej efekt niezwykłości tej pozycji.

,,Rycerz Lwie Serce” to książka do której na pewno będziecie wracać. Zaangażuje Was na wiele długich minut. Nieważne czy macie dopiero kilka lat, kilkanaście czy kilkadziesiąt. Gwarantuję, że zawsze będziecie się przy niej dobrze bawić.

Teraz na książkę jest 30% zniżki!  https://nk.com.pl/rycerz-lwie-serce-ksiazka-gra-ktorej-bohaterem-jestes-ty/2410/ksiazka.html#.WsyJudNuZE4

Artykuł Rycerz Lwie Serce. Książka – gra, której bohaterem jesteś ty pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.