➜ Tytuł: Czarny pies
➜ Autor: Levi Pinfold
➜ Ilustracje: Levi Pinfold
➜ Tłumaczenie: Marcin Brykczyński
➜ Wydawnictwo: Tako
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Strach u progu drzwi

Pewnego dnia rodzina Nadziejaków zauważa przed domem czarnego psa. Panu Nadziejakowi wygląda on na dużego. Kiedy przez okno zerka pani Nadziejak – pies jest już według niej wielkości słonia. Z kolei chwilę później, starsza córka państwa Nadziejaków, Ania, porównana go z tyranozaurem. Choć mowa ciągle o tym samym psie, każdemu z członków rodziny wydaje się on większy i większy. Domownicy zamykają się więc w środku, wyglądają przez okna i dzielą swoim niepokojem. Żaden z nich nie wychodzi przed domu – ale każdy żywi swoją wyobraźnię opowieściami poprzedników, pozwalając psu rosnąć do niemożliwych rozmiarów.

Pinfold wykorzystuje tu psychologicznie celną metaforę. Lęk nie musi być osadzony w realizmie. Jeżeli się czegoś boimy, wielokrotnie trudno nam to zracjonalizować. Choć przecież wiemy, że nie istnieją psy wielkości dinozaurów, a nawet że nie istnieją dinozaury – strach nie przyjmuje do świadomości logicznych argumentów.

Najmłodsza z Nadziejaków

Impas przerywa Mała, czyli najmłodsza członkini rodziny Nadziejaków. Jest ona także najważniejszą postacią tej historii. Wbrew atmosferze narastającego strachu, wychodzi na zewnątrz. Staje oko w oko z psem wielkości ich domu. Uważa, że cała ta afera jest po prostu niemądra. Jej prostolinijny, dziecięcy punkt widzenia nie pozwala zaakceptować zachowania rodziny.

Dziewczynka prowadzi psa przez zimowy krajobraz, rozmawia z nim, stopniowo go oswaja, zachęcając do tego by szedł za nią i wchodził w coraz mniejsze przestrzenie. Sukcesywnie zwierzak się zmienia. Chcąc podążać za dziewczynką, nie ma wyboru – w pozostałym przypadku jej zwinna, szybka postać dawno by go zgubiła.

Choć Czarnego psa można odbierać w sposób bardzo dosłowny, to właśnie te głębsze spojrzenie – na psa, który jest metaforą strachu – sprawia, że książka jest tak znacząca. Dziewczynka pokazuje bowiem, że na każdy strach jest jakiś sposób. Nie da się co prawda od niego uciec, ale znacznie lepiej skompresować go do rozmiaru, gdy nie będzie już taki przytłaczający.

Baśniowe ilustracje w służbie ważnemu tematowi

Czarny pies jest książką, której treści nie da się oddzielić od obrazu. Ilustracje Leviego Pinfolda mają w sobie coś z klasycznej baśni i zarazem z lekko niepokojącego snu. Dom rodziny Nadziejaków jest pełen ciepła, drobiazgów, znajomych elementów, rodzinnego rozgardiaszu, ale przede wszystkim – bezpieczeństwa. Zimowy świat za oknem jest nieprzyjemny, może nawet ciut przytłaczający. Do domu Nadziejaków nikt nie ma jednak wstępu – nawet gigantyczny pies, jeżeli drzwi pozostają zamknięte. 

Bardzo interesującym aspektem książki jest podział na ilustracje w kolorze oraz sepii. Te drugie są znacznie mniej oczywiste. Dostrzegą je starsze dzieci i dorośli. Na kolorowych, dużych ilustracjach skupią się młodsi odbiorcy. Obraz pokazuje to, czego czasem nie da się prosto wytłumaczyć słowami. Jest w nim czytelny kontrast między domowym, rozjaśnionym lampami wnętrzem, a stalowym niebem i pozbawionymi liści czarnymi drzewami.

Dlaczego warto przeczytać Czarnego psa?

Bo to książka piękna, mądra, wspaniale zilustrowana i nieoczywista. Dla małych dzieci może być po prostu opowieścią o wielkim psie, który pod wpływem obecności dziewczynki robi się mniejszy. Dla starszych – historią o tym, że strach może rosnąć do niewyobrażalnych rozmiarów, jeżeli w porę nie stawimy mu czoła. Dla dorosłych z kolei książka będzie dobrym przypomnieniem, że dzieci bardzo uważnie obserwują nasze reakcje i mogą starać się nas naśladować – ale też potrafią samodzielnie myśleć i mogą okazać się znacznie bardziej bystre od starszych od siebie.

Czarny pies Leviego Pinfolda zasługuje na uznanie jako jedna z tych książek, które nie narzucają odgórnie gotowej interpretacji. Pozwalają wyciągać wnioski na własną rękę i pokazują, że: nie taki diabeł straszny, jak go malują.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Tako.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czarny pies Leviego Pinfolda?

Czarny pies to książka obrazkowa o rodzinie, przed której domem pewnego dnia pojawia się ogromny czarny pies. Dorośli i starsze dzieci zaczynają panikować, a zwierzę w ich oczach staje się coraz większe. Tylko najmłodsza dziewczynka, Mała, wychodzi na zewnątrz, żeby skonfrontować się ze strachem.

Dla kogo jest książka Czarny pies?

To picturebook dla dzieci od około 4 lat, ale jego metaforyczny charakter sprawia, że dobrze sprawdzi się także w pracy ze starszymi dziećmi. Szczególnie warto sięgnąć po niego wtedy, gdy chcemy porozmawiać o lęku, odwadze, wyobraźni oraz oswajaniu tego, co nieznane.

Czy Czarny pies to książka terapeutyczna?

Czarny pies może pełnić funkcję terapeutyczną, ale nie jest typowym poradnikiem o emocjach. Levi Pinfold nie tłumaczy dzieciom strachu wprost, lecz pokazuje go poprzez baśniową metaforę psa, który rośnie wtedy, gdy domownicy coraz bardziej się go boją.

Dlaczego warto przeczytać dziecku Czarnego psa?

Warto przeczytać Czarnego psa, ponieważ książka pomaga rozmawiać z dzieckiem o strachu bez moralizowania i bez prostych komunikatów w stylu „nie bój się”. Pokazuje, że lęk często rośnie, gdy unikamy konfrontacji, a maleje wtedy, gdy próbujemy go lepiej poznać.

Czy Czarny pies może przestraszyć dziecko?

Książka ma lekko mroczny, baśniowy klimat, ale jej przekaz jest wzmacniający. Zamiast potęgować strach, historia prowadzi dziecko w stronę oswojenia tego, co nieznane. W przypadku bardzo wrażliwych dzieci warto czytać ją wspólnie i rozmawiać.

Artykuł Strach ma wielkie oczy. ,,Czarny pies” – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Książka, która czyta ci w myślach
➜ Autorka: Marianna Coppo
➜ Ilustracje: Marianna Coppo
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewicz
➜ Wydawnictwo: Wytwórnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka, która przejrzy Cię na wylot

Książka, która czyta ci w myślach to jedna z tych pozycji, o której bardzo trudno mówić, jeżeli nie chce się popsuć komuś frajdy z samego obcowania z nią. Nie znajdziecie bowiem w tej lekturze bardzo rozbudowanej fabuły czy szczegółowych ilustracji do wyszukiwania maleńkich elementów. To raczej książka-ciekawostka, którą po pierwszym przeczytaniu chce się natychmiast pokazać komuś bliskiemu.

Lektura zaczyna od przywitania się. Na scenę wchodzi króliczek, który za chwilę rozpocznie przestawienie. Zadaniem czytelnika będzie wskazać jedną z postaci siedzących na widowni, a potem podążać za dalszymi instrukcjami. Po kilku przewróconych stronach książka przejrzy każdego na wylot i bezbłędnie zgadnie, o kim się pomyślało (a jest w czym wybierać, bo mamy aż 36 postaci!).

Podejrzewam, że taka kolej rzeczy wywoła u młodych odbiorców sporo emocji. Z dużym prawdopodobieństwem dziecko będzie chciało raz jeszcze poddać książkę próbie, a później – gdy kolejny raz zostanie rozpracowane – zacznie się zastanawiać. Książka, która czyta ci w myślach jest przede wszystkim tego rodzaju pozycją, która rozbudza ciekawość i zachęca do zadawania pytań. 

Jak zachęcić dziecko do główkowania

Jak to się stało? Czy da się oszukać tę książkę w jakiś sposób? Czy bez względu na to, kogo wybiorę, za każdym razem książka będzie znała moją odpowiedź? Jak to działa?

No właśnie, bo w całym tym eksperymentowaniu chodzi o to, żeby zacząć się zastanawiać, dlaczego ta sztuczka działa za każdym razem. Warto zachęcić dziecko do główkowania i szukania rozwiązań. W dalszym etapie można podrzucić mu jednak jakieś tropy. Na końcu książki znajdziecie kilka słów wyjaśnienia, przygotowanych przez prawdziwego iluzjonistę – Mariano Tomatisa. 

Książka, która czyta ci w myślach czerpie bowiem z dawnych technik wykorzystywanych przez magików. Pomysł Marianny Coppo bazuje na metodach znanych z XV i XVII wieku oraz na adaptacji XVII-wiecznej włoskiej sztuczki magicznej. 

Stare kino, teatr iluzji i ziemniaczek, który ożywa

Wizualnie książka ma w sobie coś z dawnego spektaklu. Są rozkładówki przypominające ekran starego kina: ciemne tło, eleganckie ornamenty, białe napisy oraz wyczekiwanie na to, co za chwilę nastąpi. Coppo tworzy atmosferę przedstawienia, w którym książka buduje stopniowo napięcie.

Jest tu także drobny, uroczy akcent z postacią przypominającą ziemniaczka, umieszczoną przy numeracji stron. Kiedy szybko przewraca się kartki, bohater zaczyna się poruszać. To mały flipbook ukryty na marginesie, czyli kolejna sztuczka, ale tym razem papierowa. Nagle książka nie tylko „czyta w myślach”, ale też ożywa w dłoniach.

Dla kogo jest Książka, która czyta ci w myślach?

Polecam ją dzieciom od 3 lat, ale zaznaczam, że to pozycja przede wszystkim do wspólnej zabawy dla całej rodziny. Z rodzicem, dziadkiem, starszym rodzeństwem, grupą przedszkolną albo klasą. Młodsze dzieci mogą doświadczać jej jak magicznego pokazu, a starsze z kolei na pewno zaczną ją stopniowo rozpracowywać. To dobra propozycja na prezent, ale też na zajęcia, warsztaty albo biblioteczne spotkanie. 

Marianna Coppo stworzyła mały spektakl iluzji zamknięty pomiędzy okładkami. Taki, w którym czytelnik musi podążyć za instrukcją, a potem zdecydować, czy chce wierzyć w to, co się właśnie zdarzyło, czy może spróbuje odkryć, w jaki sposób się to stało.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa Wytwórnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Książka, która czyta ci w myślach Marianny Coppo?

Książka, która czyta ci w myślach to interaktywna książka obrazkowa, w której czytelnik bierze udział w pokazie iluzjonistycznym. Wybiera w myślach jedną z postaci, a książka prowadzi go przez kolejne strony tak, by na końcu „odgadnąć” jego wybór.

Czy Książka, która czyta ci w myślach naprawdę czyta w myślach?

Nie. Książka nie korzysta z żadnej magii ani technologii. Jej efekt opiera się na sprytnie zaprojektowanej iluzji, logicznej konstrukcji oraz angażowaniu uwagi czytelnika. To właśnie dzięki temu papierowa książka sprawia wrażenie, jakby znała wybór dziecka.

Dla kogo jest Książka, która czyta ci w myślach?

Książkę polecam dzieciom od 3 lat, szczególnie do wspólnej zabawy z rodzicem, dziadkami, starszym rodzeństwem albo grupą przedszkolną. Młodsze dzieci mogą zachwycić się samym efektem „magii”, a starsze zaczną zastanawiać się, jak działa ta sztuczka.

Czy Książka, która czyta ci w myślach jest książką interaktywną?

Tak. To książka interaktywna dla dzieci, ale bez elektroniki. Interakcja polega na wyborze, skupieniu uwagi, przewracaniu stron i podążaniu za instrukcjami.

Czy Książka, która czyta ci w myślach nadaje się na prezent?

Tak, to dobry pomysł na prezent dla dziecka, zwłaszcza takiego, które lubi zagadki, sztuczki oraz eksperymenty myślowe.

Dlaczego warto kupić Książkę, która czyta ci w myślach?

Warto po nią sięgnąć, bo pokazuje, że papierowa książka nadal potrafi zaskakiwać. To nietuzinkowa książka obrazkowa, która udaje mały pokaz iluzji.

Artykuł Książka, która czyta ci w myślach – recenzja książki Marianny Coppo pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To opowieść o dziewczynce, której tata niespodziewanie znika, bo – jak się wkrótce okazuje – trafia do szpitala psychiatrycznego. Z perspektywy dorosłego można nazwać tę książkę historią o depresji lub kryzysie psychicznym. Z punktu widzenia dziecka będzie ona jednak historią przede wszystkim o pytaniach bez odpowiedzi i o czekaniu, które dla niedorosłego może być w takiej sytuacji niezwykle niezrozumiałe oraz dotkliwe.

➜ Tytuł: Tamtego lata
➜ Autorka: Sara Stridsberg
➜ Ilustracje: Sara Lundberg
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk-Dembińska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy tata nagle znika, czyli o czym jest książka Tamtego lata?

Bohaterką książki jest Zoe. Pewnego dnia jej tata znika z domu, a potem okazuje się, że musiał na jakiś czas zamieszkać w szpitalu. Dziewczynka odwiedza go razem z mamą, ale tata z nimi nie wraca – później przestaje nawet chcieć widywać się z córką. 

Podczas tych wizyt Zoe poznaje jednak Sabinę, panią która również mieszka w tym samym szpitalu, co tata głównej bohaterki. Kobieta nosi strój kąpielowy oraz marzy o wielkiej karierze pływaczki. Dostrzega w relacji z Zoe ogromną wartość i zachęca ją do wspólnej zabawy. Podobnie jak i dziewczynka cieszy się na każde spotkanie z Sabiną.

W Tamtego lata opowieść o depresji rodzica staje się więc historią o czekaniu, nadziei, ale także nowej przyjaźni, która zawiązuje się w najmniej spodziewanych okolicznościach.

Dziecięca perspektywa na trudne sprawy dorosłych

Przez ostatnie dekady depresję ukrywano przed dziećmi. Wiele badań wydaje się jednak potwierdzać, że takie rozwiązanie im nie służy. Znacznie bardziej wartościowa jest szczerość, ale podana w odpowiedni, odpowiedzialny sposób.

Ukazana w książce dziecięca perspektywa nie stawia małej bohaterki w roli terapeutki czy kogoś, kto w ogóle musi pojmować taki stan zdrowia rodzica. Zoe rozumuje to, co dzieje się w jej rodzinie na swój własny sposób. Nie ma potrzeby dogłębnego analizowania, ale przesiewa wszystko przez wewnętrzny filtr emocji. 

Tego typu prowadzona narracja pokazuje, że dziecko nie musi rozumieć wszystkich medycznych czy psychologicznych aspektów, żeby zasłużyć na prawdę. Książka także nie tłumaczy depresji za pomocą podręcznikowych definicji. Uświadamia jednak jak ta choroba wygląda z perspektywy kogoś, kto kocha i nie potrafi zrozumieć, dlaczego sama miłość nie wystarcza do uleczenia bliskiego. 

Wtedy tata się śmieje.

Dobrze, że się śmieje.

Bo tak naprawdę jest taki smutny,

że nie chce mu się żyć.

Sara Stridsberg, Tamtego lata

Tamtego lata – odpowiedni balans między nadzieją a smutkiem

Wiele książek dla dzieci, które poruszają trudne tematy, są zbyt infantylne oraz – z obawy o surową ocenę dorosłych – pełne niedopowiedzeń. Z kolei inne, stają się nieadekwatne do wieku odbiorcy, gdy decydują się mówić zbyt wprost o zagadnieniach, które mogą traumatyzować dzieci. 

Wbrew pozorom stworzenie pozycji dobrze wyważonej jest zadaniem niezwykle skomplikowanym. Sara Stridsberg oraz Sara Lundberg znajdują jednak między tymi skrajnościami niezwykle rzadki kompromis. Tamtego lata nie zamienia depresji w metaforę pozbawioną realizmu, ale też nie odbiera dziecku przestrzeni dla wyobraźni i czerpania przyjemności z książki. Dzięki temu lektura choć mówi o chorobie dorosłego, nie przytłacza młodego czytelnika – pozostawiając miejsce na wzruszenie i refleksję. 

Dlaczego warto sięgać po książki z ilustracjami Sary Lundberg

Sara Lundberg jest artystką, którą możecie już kojarzyć m.in. z:

• Ja i inni, 
• Spacer z kotem, 
• Ten ptak, co mieszka we mnie leci, dokąd chce, 
• Nikt, tylko ja.

Jej ilustracje są niezwykle malarskie, bogate w niedopowiedzenia, emocje oraz drobne niuanse, które budują scenografię książki. W Tamtego lata dają tekstowi przestrzeń, by należycie wybrzmiał. Są czytelne, skupiają się na ukazaniu bohaterów oraz ich mimiki, gestów, ale także miejsc, do których się udają. 

Jeżeli uczyć dziecka estetyki na przykładzie książek – to właśnie takich. Nawet najtrudniejsza tematyka przedstawiona w tak subtelny, piękny sposób staje się naturalnie bardziej przystępna.

Czy Tamtego lata to książka dla każdego dziecka?

Nie nazwałabym tej książki uniwersalną, w tym najprostszym rozumieniu tego stwierdzenia. To nie jest tytuł, który podsunęłabym też każdemu dziecku tylko dlatego, że jest pięknie zilustrowany i mądry. Jest w nim zbyt dużo emocjonalnego ciężaru, by traktować go jak neutralną opowieść na dobranoc. 

Ta lektura szczególnie dobrze sprawdzi się w przypadku dzieci, które już zetknęły się z długotrwałym smutkiem, nieobecnością emocjonalną dorosłego, pobytem rodzica w szpitalu albo po prostu z doświadczeniem, którego nikt im dobrze nie wyjaśnił. 

Podczas takiej lektury ogromne znaczenie ma też obecność dorosłego obok. Tamtego lata może stać się początkiem bardzo ważnej rozmowy. Polecam ją odbiorcom powyżej 6 lat. Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Tamtego lata?

Tamtego lata to poruszająca książka obrazkowa o dziewczynce, której tata zmaga się z kryzysem psychicznym i trafia do szpitala. Sara Stridsberg pokazuje tę historię z perspektywy dziecka, skupiając się na emocjach, tęsknocie, niepewności oraz potrzebie bliskości.

Czy Tamtego lata porusza temat depresji rodzica?

Tak, to jeden z najważniejszych wątków tej książki. Tamtego lata opowiada o depresji rodzica w sposób delikatny, ale jednocześnie bez nadmiernych uproszczeń i bez infantylizowania młodego odbiorcy.

Dla jakiego wieku jest książka Tamtego lata?

To książka dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym i starszych, ale wiele zależy od wrażliwości dziecka oraz gotowości dorosłego do wspólnej rozmowy po lekturze. To nie jest lekka opowieść na wieczór, lecz wartościowa książka do czytania razem.

Czy Tamtego lata to dobra książka o emocjach dla dzieci?

Tak, ale w bardziej pogłębionym sensie niż wiele typowych książek o emocjach. To nie jest prosty poradnik emocjonalny, lecz literacka i wizualna opowieść, która pomaga dziecku nazwać lęk, smutek, tęsknotę i nadzieję.

Czy warto przeczytać Tamtego lata?

Zdecydowanie tak, zwłaszcza jeśli szukasz wartościowej książki obrazkowej, która traktuje dziecięcego czytelnika poważnie. To mądra, pięknie zilustrowana oraz emocjonalnie ważna lektura, która może zostać z czytelnikiem na długo.

Artykuł Jak rozmawiać z dzieckiem o depresji? Recenzja książki ,,Tamtego lata” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zawsze będę cię kochać
➜ Autor: Mark Sperring
➜ Ilustracje: Alison Brown
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Biegańska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest ta historia

Trzonem tej rymowanej opowiastki obrazkowej jest prosta, powracająca obietnica: miłość rodzica nie zależy od nastroju ani okoliczności. To historia o dwóch myszkach – małej i większej; przedstawiona w przystępnych, melodyjnych zdaniach przekładu Katarzyny Biegańskiej. Narrator zapewnia małego bohatera, że czas nie ma wpływu na to konkretne uczucie. Za pomocą powtarzalnych fraz, kojącego przekazu i bijącego z rozkładówek spokoju oferuje moment wyciszenia i daje poczucie bezpieczeństwa.

Książka na dobranoc

Właśnie z powyższych powodów, Zawsze będę cię kochać wydaje się być odpowiednią lekturą do rytuału wieczornego zasypiania. Rym w tej książce ma funkcję uspokajającą. Historia zaczyna się bowiem od czegoś niewiarygodnie szybkiego i powoli zwalnia – sekunda zamienia się w minutę, a minuta w godzinę, itd. Dzięki tej lekturze możemy złapać oddech i spojrzeć na świat w szerszej perspektywie. To ważne, bo literatura „na dobranoc” bywa często mylona z literaturą „do usypiania”, a przecież szczególnie istotny jest wspólny rytuał oraz niepospieszane niczym chwile bliskości.

Ilustracje Alison Brown: czułość bez lukru

Ilustracje Alison Brown są niezwykle bajkowe. Czytelnik otrzymuje rozgrzewające wnętrza rozkładówki z pocztówkowymi scenkami, na których widać obopólną relację: gesty, spojrzenia, cieszenie się chwilą. To ten typ ilustrowania, który sprawdza się także wtedy, gdy dziecko jeszcze nie śledzi wątku fabularnego, a „czyta” już przede wszystkim emocje i sytuacje.

Kilka słów o twórcach

Mark Sperring jest brytyjskim autorem książek dla dzieci, znanym z wrażliwości na dziecięce emocje i potrzebę poczucia bezpieczeństwa. W swoich tekstach często porusza temat relacji, akceptacji i bliskości, unikając jednocześnie nachalnej dydaktyki. Jego książki są cenione za prostotę języka oraz umiejętność mówienia o trudnych sprawach w sposób przystępny dla najmłodszych.

Alison Brown to ilustratorka, której styl charakteryzuje się delikatną kreską i stonowaną kolorystyką. W jej pracach ważną rolę odgrywa atmosfera – ilustracje nie tylko pokazują scenę, ale także są odbiciem dla emocji. W połączeniu z tekstem Sperringa tworzą spójną, harmonijną całość.

Dla kogo i na jakie okazje

Zawsze będę cię kochać jest odpowiednią książką do codziennego czytania – dla maluchów, które przeżywają właśnie jakąś rozłąkę (np. z powodu żłobka czy przedszkola), dla dzieci wrażliwych, ale także dla każdego młodego czytelnika, któremu chce sprawić się przyjemność z okazji Walentynek, urodzin czy Dnia Dziecka. 

Szczególnie polecana:

• jako lektura na dobranoc,
• w okresach zmian (nowe przedszkole, szkoła, narodziny rodzeństwa),
• jako książka wspierająca rozmowy o emocjach,
• jako prezent o symbolicznym znaczeniu.

Lektura będzie odpowiednia już dla maluszków powyżej 1. roku życia. Jej dostępność sprawdzajcie na stronie wydawnictwa Kropka. 

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zawsze będę cię kochać?

To rymowana opowieść o miłości rodzica do dziecka, ukazana przez pryzmat codziennych sytuacji i upływu czasu. 

Dla jakiego wieku jest Zawsze będę cię kochać?

Polecam dzieciom już powyżej roku, przedszkolakom oraz starszym, wrażliwym odbiorcom.

Czy to książka na dobranoc?

Tak – rytmiczny tekst i subtelna narracja sprawiają, że świetnie wspiera wieczorny rytuał wyciszenia. 

Kto przełożył książkę na język polski?

Przekład przygotowała Katarzyna Biegańska. 

Artykuł Zawsze będę cię kochać – recenzja książki dla dzieci o niekończącej się miłości pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: A niech to sałata! Czyli jak dogadać się z innymi pozostając sobą
➜ Seria: Opowieści z Kurzej Łapki
➜ Autorka: Katarzyna Mikulska
➜ Ilustracje: Agnieszka Walczak
➜ Wydawnictwo: Wielokropki
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowa książka Kasi z Wielokropek

A niech to sałata! Czyli jak dogadać się z innymi pozostając sobą to najnowsza książka z tekstem Katarzyny Mikulskiej, znanej z działalności w internecie jako Wielokropki. Na mojej stronie znajdziecie wiele książek od Kasi, m.in.:

• Tina i ciałopozytywność,
• Tina nie lubi przegrywać,
• Zagraj ze mną. Wartościowy czas,
• Mama się złości.

Każda porusza inną problematykę, ma mądry, ciekawy tekst i daje możliwość zrozumienia dzieciakom (a nawet dorosłym) codziennych sytuacji, które czasami wydają się wymagające oraz trudne.

Mieszkańcy Kurzej Łapki

Ta nastawiona na bliskość książka to zbiór trzech opowieści, w których dzieci rozpoznają własne uczucia i odkrywają, że nie są z nimi same. To literatura, która otwiera drzwi na rozmowę oraz empatię. 

Kurza Łapka ma wielu mieszkańców. W A niech to sałata! czytelnicy mają szansę poznać kilku z nich. Zanim jednak rozpoczną się opowiadania przewidziane dla tej części (doszły mnie słuchy, że Opowieści z Kurzej Łapki mają być serią), dostajemy wprowadzenie narratora Micha Zdzicha – sympatycznego niedźwiedzia-przewodnika, który ma ważną rolę również w podsumowującej części aktywizująco-informacyjnej.

O czym jest A niech to sałata!

W tej książce Staszek Fistaszek pokaże dzieciakom, że fajnie jest być pierwszym, ale równie przyjemnym doświadczeniem może być dzielenie się z innymi wspólnymi zwycięstwami. Na przykładzie Bezy mali czytelnicy zrozumieją z kolei, jak dużą moc ma krzyk i kiedy należy go stosować, a w jakich sytuacjach znacznie lepiej go unikać. Lucek będzie przykładem w kwestii pielęgnowania swojej indywidualności, niepodążania za innymi, tylko dlatego że coś jest modne.

Książka dla dzieci konsultowana z psychologiem

A niech to sałata! to pozycja składająca się:

• na bogato ilustrowaną część fabularną (rysunki Agnieszka Walczak),
• podsumowującą oraz punktującą najważniejsze informacje z opowiadań sekcję kończącą rozdział. Tam również znalazły się kolumny ,,Sprawdź, czy pamiętasz!” oraz zachęcająca do dyskusji ,,Porozmawiajcie”,
• kilka słów kontekstu od psycholożki dziecięcej Elizy Skop.

Dla kogo

A niech to sałata! Czyli jak dogadać się z innymi pozostając sobą to pozycja wspomagająca edukację społeczną, wpływająca na pewność siebie dzieci oraz ich większą świadomość w wielu różnych ważnych aspektach codziennego życia. Jestem przekonana, że czytelnicy ją pokochają – bez względu na to, czy chodzą do przedszkola, czy są już całkiem oczytanymi dorosłymi.

Książka A niech to sałata! dostępna jest na stronie wydawnictwa Wielokropki.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku polecana jest ta książka?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci 4–9 lat; warto czytać wspólnie i inicjować rozmowę po lekturze.

O czym są historie w tej części Opowieści z Kurzej Łapki?

Trzy historie o rywalizacji i dzieleniu się sukcesem, o sile i granicach krzyku oraz o odwadze bycia sobą mimo presji grupy.

Czy książka była konsultowana z psychologiem?

Tak. Zawiera komentarz i wskazówki psycholożki dziecięcej (Elizy Skop), co pomaga rodzicom oraz nauczycielom prowadzić rozmowy o emocjach.

Jak książka wspiera rozwój emocjonalny dziecka?

Modeluje nazywanie uczuć, pokazuje strategie reagowania (np. kiedy krzyk szkodzi), ćwiczy empatię i asertywność.

Czy nadaje się do pracy w przedszkolu/szkole?

Tak. Krótkie rozdziały i pytania na końcu świetnie wspierają zajęcia o emocjach, zasadach i relacjach.

Artykuł A niech to sałata! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Widowisko
➜ Autorka: Chiara Raineri
➜ Ilustracje: Chiara Raineri
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewcz
➜ Wydawnictwo: Polarny Lis
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bilety do cyrku – fabuła bez spoilerów

To pozycja z lekką nutą nostalgii oraz uroku minionej epoki. Opowiada o grupie dzieciaków, które bawią się i spędzają ze sobą czas, aż do momentu, gdy dołącza do nich ostatni z przyjaciół. Chłopak przynosi towarzyszom prezenty – bilety do cyrku. Podobno dostał je od tajemniczego mężczyzny, który obiecał mu świetną zabawę. Dzieci są ostrożne, wahają się chwilę, czy powinny pójść w miejsce, gdzie ma znajdować się cyrk.

Finalnie ciekawość wygrywa – postanawiają pójść, ale na wszelki wypadek zachować czujność. Kiedy jednak docierają do umówionego punktu, niczego tam nie ma. Ale czy na pewno?

Paryż oczami dziecka – o czym jest Widowisko?

Widowisko to prosta narracyjnie historia, której największem atutem jest uczynienie z wyobraźni postaci pierwszoplanowej. Całość ma w sobie urok dziecięcego szwendania się po mieście, spędzania czasu ze znajomymi oraz szukania sobie prostych zajęć, które mogłyby wypełnić dzień. 

Tekst momentami ustępuje jednak obrazowi. Ilustracje artystki są muśnięte światłem – choć widać na nich wyraźnie bohaterów oraz poszczególne elementy tła. Za sprawą doboru kolorystyki i umieszczenia w kadrze dodatkowych postaci – Widowisko przywodzi na myśl sen albo wspomnienie. Te zachwycające obrazki doskonale oddają ideę książki – zachwycania się i uważnego patrzenia.

Odwaga w odkrywaniu

Pozycję można także uznać za zachętę do odważnego eksplorowania otoczenia, przy jednoczesnym zachowaniu ostrożności. Najciekawsze rzeczy mogą nam się przydarzyć wtedy, gdy damy im na to szansę. Z drugiej strony – akcja Widowiska toczy się w samym centrum miasta. I chociaż mówimy tutaj o Paryżu, to jednak mało kto mógłby się spodziewać, że można znaleźć tam magię. A jednak.

W kontekście współczesnych dzieciaków, które rzadko kiedy spędzają już czas na dworze – Widowisko to piękny przykład tego, że warto powrócić do zabaw na świeżym powietrzu. Bohaterowie tworzą świetną wspólnotę (choć wolałabym, żebym pozostawiono im w książce oryginalne imiona, np. Jean zamiast Janek). Udowadniają, że kluczem do dobrej zabawy jest współpraca. 

Dla kogo

Widowisko to książka, która dobrze sprawdzi się w przypadku przedszkolaków oraz uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej. Zaskakujący zwrot akcji oraz ponadczasowa magia wyobraźni to argumenty, które sprawiają, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję. Widowisko dostępne jest na stronie wydawnictwa Polarny Lis.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czy Widowisko nadaje się do wspólnego czytania?

Tak, to picture book, który świetnie sprawdza się do głośnego czytania oraz wspólnego oglądania ilustracji.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Najlepiej dla dzieci w wieku 4 – 8 lat.

Jakie tematy porusza książka?

Uważność, współpraca w grupie, bezpieczne odkrywanie miasta, docenianie „małych” rzeczy.

Czy to dobra książka na zajęcia w przedszkolu/szkole?

Tak. Można ją wykorzystać do rozmów o bezpieczeństwie w mieście, pracy zespołowej i o tym, czym jest wyobraźnia.

Czym Widowisko wyróżnia się na tle innych książek o Paryżu?

Zamiast pocztówkowych atrakcji pokazuje codzienny Paryż oczami dzieci i prowadzi do zaskakującego, „miniaturowego” spektaklu.

Artykuł Widowisko Chiary Raineri – recenzja książki o uważności pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Z czym może się kojarzyć kiosk? W zależności od tego, w jakich czasach przyszło wam się urodzić – kiosk może być miejscem, gdzie dostawało się świeżą prasę, bilety autobusowe lub komiksy, na które uprzednio robiono nawet zapisy.

Gdzie sprzedawcy w kiosku robili siku?

Ludzie, którzy mają już tylko trochę więcej niż trzydzieści lat, z dużą dozą sentymentu wspominają te niewielkie przybytki, zaskakujące asortymentem, godzinami otwarcia i brakiem odpowiedzi na nieustannie powracające pytanie: gdzie sprzedawcy robili siku.

Kiedy więc zobaczyłam w newsletterze łotewskiego, świetnego wydawnictwa Liels un mazs książkę Kiosks – poczułam się co najmniej zaintrygowana. Gdy kilka lat później pozycja została zapowiedziana przez wydawnictwo Natuli, wpisałam już Kiosk na swoją listę książkowych zachciewajek. Ostatnio egzemplarz dołączył do mojej biblioteczki, mogę więc wreszcie podzielić się wrażeniami z lektury.

Książka i animacja o kiosku

Autorką tekstu oraz ilustracji jest Anete Melece, która oprócz tworzenia książek dla dzieci, pracuje również nad animacjami. Wspomniany już Kiosk możecie więc nie tylko przeczytać, ale również obejrzeć. O, tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=Z6oiRCsWhvU

Nie dajcie się zwieść niemieckiemu tytułowi – w filmie słowa i język nie są aż tak istotne. To opowieść kreowana przede wszystkim obrazem. Podobnie ma się rzecz w książce, choć tutaj dostajemy także krótkie, ale niosące duże znaczenia zdania.

Co trzeba zrobić, żeby zmienić swoje życie?

Główną bohaterką Kiosku jest Olga. To ona przyjmuje i wykłada towar, obsługuje klientów oraz… marzy o dalekich podróżach. Zasiedziała się w kiosku tak bardzo, że poniekąd jest w nim uwięziona. Nie potrafi wyjść, nie potrafi niczego w swoim życiu zmienić, każdy jej dzień wydaje się być taki sam.

Aż do pewnego momentu. Kiedy dwóch łobuzów chce ukraść chrupki, Olga robi zbyt gwałtowny ruch i kiosk się przewraca – a wraz z nim wywraca się całe życie głównej bohaterki. Przekonuje się wówczas, że czasami do zmiany wystarczy niewielki bodziec oraz tylko trochę wysiłku.

Dla kogo jest ta książka?

Kiosk to metaforyczna, niezwykle bogata wizualnie opowieść, która z jednej strony opowiada o swego rodzaju marazmie, przygnębiającej rutynie i poczuciu uwięzienia – a z drugiej, zachęca do podążania za własnymi pragnieniami oraz porzucenia tego, co powoduje w nas smutek.

Jestem przekonana, że ta nietuzinkowa lektura znajdzie wielu entuzjastów. Moim zdaniem, to równie dobra książka dla przedszkolaka, jak i każdego dorosłego.

Znajdziecie ją na stronie wydawnictwa Natuli: https://natuli.pl/pl/p/Kiosk/29342

Artykuł Kiosk – recenzja książki nie tylko dla dzieci o spełnianiu marzeń pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Młodsze rodzeństwo ma tendencje do idealizowania tego starszego (przynajmniej do pewnego momentu). Starsze z kolei (zazwyczaj) bardzo chce być niezależne i nie lubi, gdy traktuje się ich jak niańkę. 

Bajka o młodszym i starszym bracie

Najlepszy brat na świecie to pełna uroku książka Bena Mantle, traktująca właśnie o blaskach i cieniach braterskiej relacji. Bogato ilustrowana pozycja w przekładzie Basi Szymanek opisuje punkt widzenia młodszego chłopca, Leosia, który jest najszczęśliwszy, gdy może spędzać czas ze swoim starszym bratem.

Leoś najchętniej nie spuszczałby Feliksa z oczu. Chce robić to, co on – bawić się jego rzeczami, siedzieć w zbudowanej przez starszego chłopca bazie i tworzyć wspólny, wyjątkowy rysunek.

Książka o relacjach między rodzeństwem

Tak się jednak składa, że Feliks jest już nieco zmęczony towarzystwem swojego brata. Denerwuje się, gdy Leoś zabiera jego zabawki, papuguje go i zawsze oraz wszędzie, chce być bliskiego niego.

Sama mogę przyznać, że dobrze znam to uczucie i pewnie każdy, kto miał młodsze/starsze rodzeństwo je zna. Pamiętam, jak rodzice namawiali mnie, żebym zabierała młodszego o 6 lat brata ze sobą na spacer, choć szłam z przyjaciółmi i zdecydowanie nie chciałam się nim zawsze opiekować (Miłosz, pozdrawiam! :D).

Potrzeba własnej przestrzeni

Taka postawa nie ma jednak nic wspólnego z lubieniem czy nie lubieniem – tak jak zostało to doskonale opisane w Najlepszym bracie na świecie. Każdy człowiek potrzebuje po prostu pobyć trochę sam. 

Ważne, żeby nauczyć się czym jest przestrzeń, i dlaczego czasami zabawa samemu może wyjść wszystkim na dobre.

Maluchy powinny więc pamiętać, żeby dać odetchnąć rodzeństwu, a z kolei starsze dzieci mogłyby niekiedy wyjść z inicjatywą wspólnej zabawy. Bo nic nie jest w stanie uszczęśliwić najmłodszych, jak propozycja zespołowego budowania bazy, tworzenia rysunku czy składania modelu z klocków.

Dla kogo jest ta książka?

Najlepszy brat na świecie to ważna lekcja dotycząca relacji rodzeństwa i jednocześnie ładna wizualnie opowieść, która świetnie sprawdzi się w domach z czytelnikami w wieku powyżej 2 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/najlepszy-brat-na-swiecie-ben-mantle-sku7d8d0640fc4e1648551e.html

Artykuł Najlepszy brat na świecie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czasami najlepszym, co można zrobić – to najpierw przeczytać książkę, a dopiero później (ewentualnie) siadać przed ekranem. W tym artykule udowadniam dość popularną tezę, że im lepsza książka, tym trudniej zrobić jej dobrą adaptację filmową.

Retrofuturyzm w książce obrazkowej

Na Zapomniany horyzont. The Electric State trafiłam przypadkowo, przeglądając nowości wydawnictwa Zysk i S-ka. Zaintrygowana okładką oraz – nie przeczę – logiem Netflixa, zaczęłam zgłębiać temat.

Autorem tej pozycji okazał się szwedzki muzyk oraz artysta, ze specjalizacją w retrofuturyzmie – Simon Stålenhag.  Im dłużej przyglądałam się jego pracom (można je podziwiać także bezpośrednio na https://www.simonstalenhag.se), tym bardziej wydawały mi się znajome. 

Okazało się, że kilka lat wcześniej obejrzałam serial Tales from the Loop (polskie Opowieści z Pętli), w którym odpowiadał on za identyfikację wizualną oraz materiały do scenariusza. Już wtedy można było dostrzec i docenić jego charakterystyczny, futurystyczny styl, osadzony w latach 90-tych XX wieku. 

Zapomniany horyzont. The Electric State

Historia książki Zapomniany horyzont. The Electric State miała z kolei swój początek w 2017 roku na popularnej platformie Kickstarter, na której można wspierać twórców, otrzymując od nich książki, gry planszowe, itp. 

Autor był już wtedy rozpoznawalną postacią, ponieważ Zapomniany horyzont. The Electric State to jego trzeci album, tym razem z akcją rozgrywającą się w fikcyjnym stanie USA.

Postapokaliptyczny świat ludzi i robotów

Główną bohaterką Zapomnianego horyzontu jest Michelle, która przemierza postapokaliptyczny pejzaż, pełen kurzu, porzuconych maszyn oraz zastygłych na wieki ludzi, ubranych w charakterystyczne maski firmy Sentre.

To obraz, który wiele osób może kojarzyć z kultowym Blade Runnerem albo grą Cyberpunk 2077. Książka jest utrzymywana w konwencji tajemnicy, niespiesznie zdradzając interesujące fakty zarówno o głównej bohaterce, jej towarzyszu jak i całym otoczeniu.

Czy film The Electric State jest wierny książce?

Film dostępny na platformie Netflix, czyli The Electric State to odwrócenie konwencji (niestety) o całe 180 stopni. Choć główną bohaterką jest także Michelle, to twórcy nie pozostawiają widzom żadnych interesujących tajemnic do odkrycia.

Historia jest płytka, jednorazowa (w przeciwieństwie do książki) i bazuje na wyświechtanej idei poświęcenia się dla dobra ogółu. W filmie mamy do czynienia z kiepskimi dialogami oraz średnim aktorstwem.

Jedyne, co rzeczywiście w nim się udało, to niektóre kadry (niemal przerysowane 1:1 z książki) oraz projekty robotów i pojedyncze żarty słowne. Zdecydowanie jednak The Electric State nie oddaje autentyczności, nastroju oraz całego zamysłu Zapomnianego horyzontu.

Przede wszystkim polecam więc książkę – odbiorcom powyżej 16 lat. Świetnie sprawdzi się w roli prezentów dla fanów futurystycznych publikacji. Zabierze was do świata niepokojącego i intrygującego, który jednocześnie może służyć jako przestroga.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.zysk.com.pl/zapomniany-horyzont-the-electric-state.html

Artykuł Zapomniany horyzont. The Electric State – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nikogo nie trzeba przekonywać, że relacja matki z dzieckiem, to jedyna w swoim rodzaju więź. To niezwykłe słowo ,,mama” potrafi zapewnić poczucie bezpieczeństwa, kojarzy się z domem, ale i przyjemnymi chwilami beztroskiego dzieciństwa.

Ja i moja mama – książka nie tylko na Dzień Matki

Powstało już sporo książek, które skupiają się na tej relacji – ale do tej pory nie było jeszcze takiej, która kładzie szczególny nacisk na wspólne rytuały. 

Autorką Ja i moja mama jest Tanya Rosie, a za jej ilustracje odpowiada Chuck Groenink. Rymowany, subtelny w odbiorze tekst przetłumaczyła z kolei Basia Szymanek. Książka należy do bliskościowej serii lektur, w których znalazły się również pozycje mówiące o więzi dziecka z dziadkiem oraz tatą.

Wspomnienia z dzieciństwa, które mają smak i zapach

Owoce morwy to małe, podłużne jagody. Mogą być białe, czerwone lub czarne – w zależności od gatunku. W smaku są słodkie, lekko miodowe, czasem z nutą orzeźwiającej kwaskowatości. 

Wielu osobom morwa kojarzy się z dzieciństwem i wakacjami u dziadków, kiedy drzewa uginały się od owoców, a sok z dojrzałych jagód barwił dłonie i ubrania na fioletowo. To wspomnienie wspinania się na drzewa, beztroskiego jedzenia prosto z gałęzi i plam, które nigdy nie chciały zejść – to pewnego rodzaju symbol lata, prostej codzienności oraz pierwszych przygód.

Książka dla dzieci pełna czułości

To właśnie drzewo morwy jest jednym z głównych ,,bohaterów” książki Ja i moja mama. Dzień zaczyna się wcześnie, kiedy mama budzi swoją córeczkę tuż po wschodzie słońca. Przed nimi wyjątkowa wyprawa – czeka ich cały dzień spędzony tylko we dwie.

Opowiastka pełna jest czułości, czerpania radości z towarzystwa tej drugiej osoby i cieszenia się każdą, nawet najbardziej niepozorną chwilą. Tego szczęścia nie jest w stanie przerwać przelotny deszcz – ono trwa, mimo wszystko. 

Przepis na piękne wspomnienia

Fabuła sugeruje, że te wyprawy pod drzewo morwy nie zdarzają się często. To rytuał powtarzany co roku, kiedy owoce już dojrzeją i można je zebrać, by razem upiec ciasto. 

Bohaterki nie muszą zwiedzać egzotycznych krajów czy fundować sobie ekstremalnie drogich atrakcji. Żeby tworzyć najpiękniejsze wspomnienia, wystarczy czasami tylko bliskość natury, spokój, uważność oraz skupianie się na na sobie, potrzebach bliskich i ich emocjach.

Polecam Ja i moja mama wszystkim czytelnikom powyżej 2 lat. To książka, która dzieciom pozwoli ujrzeć w bohaterach siebie i swoje mamy, tworzące silną więź dzięki wspólnym, nawet najbardziej zwyczajnym aktywnościom. Sięgajcie po nią nie tylko w Dzień Mamy.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/ja-i-moja-mama-tanya-rosie-sku432376fe4db0c1645ef1.html

Artykuł Ja i moja mama – recenzja bliskościowej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.