Natasza Socha, autorka wielu książek dla dorosłych i kilku pozycji dla młodszych czytelników, powraca z nową serią literatury dziecięcej. Lena i Hector to cykl skupiony na więzi dwunastolatki z koniem o imieniu Hector – koniecznie pisanym z literką „c”. 

Z przyjemnością daję też znać, że pierwszy tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

➜ Tytuł: Czy konie da się lubić?
➜ Autorka: Natasza Socha
➜ Ilustracje: Justyna Hołubowska-Chrząszczak
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wakacje bez internetu?

Lena trochę nałobuzowała w szkole. Rodzice postanawiają więc, że musi odpocząć od internetu i dziwnych pomysłów, po czym wysyłają ją na calutkie dwa miesiące wakacji do cioci na wieś. U cioci Zuzy nie ma Wi-Fi, telewizji ani konsoli. Jest za to kogut budzący wszystkich o piątej rano, są obowiązki, zwierzęta i Hector – czyli koń, który znacząco przerasta Lenę, i to nie tylko wzrostem.

Autorka stworzyła bohaterkę, z którą łatwo utożsamią się typowe mieszczuchy. Lena to postać, która zdecydowanie nie daje się szybko oczarować naturą. Tęskni za koleżankami, grami, komputerem i komiksami. Marudzi, buntuje się, zdarza się, że popełnia błędy. Jest w niej dużo dziecięcej przekory, ale też potrzeba bycia zauważoną i potraktowaną poważnie.

Jak oswoić konia… i odkryć samą siebie?

Czy konie da się lubić? to książka dla dzieci o koniach, ale nie tylko dla tych odbiorców, którzy są ich największymi entuzjastami. Co nie znaczy, że nie można z niej dowiedzieć się wielu praktycznych rzeczy. Dzięki lekturze zdobywa się wiedzę dotyczącą opiekowania się koniem, czesania go, tego, do czego służy kopystka, czym są kantar i uwiąz oraz dlaczego przy jedzeniu lepiej nie wspominać, co konie mają wspólnego z jabłkami. Te informacje pojawiają się naturalnie wplecione w fabułę, jako część codzienności Leny.

Dziewczynka szybko odkrywa, że konia nie da się rozpracować, jak gry komputerowej. Trzeba do niego mówić, obserwować go, zachować cierpliwość i być choć minimalnie otwartym na nową znajomość. Hector rozumie znacznie więcej, niż Lena przypuszcza, ale nie oznacza to, że od razu stanie się jej najlepszym przyjacielem.

Wieś i inna jakość spędzania czasu

Jednym z najciekawszych tematów Czy konie da się lubić? jest czas spędzany na wsi, ukazany jako doświadczenie pełniejsze, bardziej konkretne. Na wsi trzeba coś zrobić, komuś pomóc, pójść na spacer, pogapić się na gwiazdy, których w mieście często w ogóle nie widać. Można też trochę się ponudzić, ale nawet ta nuda jest produktywna, bo prowadzi do ciekawych rozmyślań oraz prawdziwego odprężenia.

Lena pielęgnuje swoją pasję do rysowania i powoli odkrywa, że z własnych osiągnięć naprawdę można być dumnym. Jej relacja z Hectorem buduje się przez drobne czynności: czesanie, sprzątanie, karmienie, powtarzanie tych samych gestów. Ale też przez wydarzenia o znacznie większym znaczeniu, w których na szali waży się nawet ludzkie (czy psie) życie.

Koza Julita i skutki wszystkich psikusów

W książce znalazłam nawet swoją imienniczkę. Co prawda jest to koza Julita, która ma wyraźną tendencję do pakowania się w kłopoty, ale zawsze to jakieś powiązanie. Subtelny humor w historii równoważy poważniejsze wątki: odpowiedzialność, konsekwencje, oswajanie lęku i uczenie się, że wszystkie psikusy mają swoje skutki.

Dodatkowo, tekst przeplatany jest ilustracjami Justyny Hołubowskiej-Chrząszczak, które są lekkie, pełne charakteru i dobrze podkreślają wakacyjny, sielski klimat opowieści.

Dla kogo jest książka Czy konie da się lubić?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci mniej więcej od 9 roku życia, zwłaszcza tych, które lubią książki o zwierzętach, wakacjach, przygodach i bohaterkach z charakterem (lub charakterkiem). Spodoba się też czytelnikom, którzy niekoniecznie są fanami koni – wręcz przeciwnie, największa siła tej historii polega właśnie na tym, że więź Leny i Hectora rozwija się powoli, w swoim tempie.

Na końcu lektury można się nawet wzruszyć. Czy konie da się lubić? to nie tylko opowieść o dziewczynce skazanej na wakacje bez internetu, ale historia o tym, że czasem coś, czego najbardziej nie chcemy, okazuje się dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Czy konie da się lubić?

Czy konie da się lubić? Nataszy Sochy to pierwszy tom serii Lena i Hector. Opowiada o dwunastoletniej Lenie, która po szkolnym psikusie zostaje wysłana na wakacje do cioci na wieś. Zamiast internetu, komputera i koleżanek czekają tam na nią obowiązki, zwierzęta oraz koń Hector, do którego dziewczynka początkowo nie ma zbyt wiele zaufania.

Co to jest seria Lena i Hector?

Lena i Hector to nowa seria książek dla dzieci o relacji dwunastolatki z koniem o imieniu Hector. Pierwszy tom, Czy konie da się lubić?, pokazuje początek tej znajomości, który wcale nie jest łatwy, ale stopniowo przeradza się w ważną więź.

Dla jakiego wieku jest książka Czy konie da się lubić?

Książka najlepiej sprawdzi się dla dzieci od około 9 roku życia. To dobra propozycja dla czytelników w wieku 9–12 lat, szczególnie tych, którzy lubią książki o zwierzętach, wakacjach, wsi, przygodach i bohaterach z charakterem.

Czy Czy konie da się lubić? to książka tylko dla fanów koni?

Nie. To książka o koniach, ale nie tylko dla koniarzy. Lena sama nie jest wielką miłośniczką koni, dlatego młodzi czytelnicy mogą razem z nią stopniowo oswajać temat stajni, opieki nad zwierzęciem i budowania relacji z Hectorem.

Czy książka Czy konie da się lubić? porusza temat wakacji bez internetu?

Tak. Jednym z ważnych tematów książki są wakacje bez internetu, telewizji i konsoli. Lena trafia na wieś, gdzie musi odnaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości oraz przyzwyczajeniom. Dzięki temu zaczyna więcej obserwować, myśleć, rysować, rozmawiać i odkrywać, że czas offline wcale nie musi być czasem straconym.

Artykuł Czy konie da się lubić? – recenzja pierwszego tomu serii Lena i Hector pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy mówimy o bliskości, troskliwości czy rodzicielskiej miłości, myślimy przede wszystkim o ludziach. Nie tylko jednak nasz gatunek opiekuje się z czułością swoim potomstwem. Jak to wygląda u zwierząt? Kto jest mistrzem opieki nad młodymi?

Wspólna cecha wszystkich ssaków

,,Ssaki. Jak się rozmnażają i opiekują młodymi” to popularnonaukowa książka obrazkowa Cathy Evans oraz Bia Melo, która ukazała się ostatnio nakładem wydawnictwa Kropka. Bazując na różnorodności ssaków, pokazuje jak ich przedstawiciele różnią się od siebie nie tylko pod względem fizycznym, ale także tym dotyczącym wydawania na świat oraz otaczania troską potomstwa.

Od lat szkolnych uczymy się jednak o najważniejszej cesze, która łączy wszystkie ssaki. Jest nią oczywiście możliwość karmienia młodych mlekiem, od której zresztą wzięła się nazwa tej gromady.

Książka o ludziach i zwierzętach, czyli budowanie empatii

Zanim jednak w ogóle dojdzie do narodzin, muszą odbyć się gody, podczas których samica wybiera odpowiedniego samca. W książce ,,Ssaki. Jak się rozmnażają i opiekują młodymi” poświęcona jest temu osobna rozkładówka. Kolejne skupiają się na zapłodnieniu, ciąży i w końcu na narodzinach.

To zadziwiające jak wiele ciekawych informacji, udało się w tej pozycji zawrzeć autorom. Co więcej, mam wrażenie, że nie przekazują oni tylko wiedzy, ale także dobierając odpowiednie ciekawostki, pozwalają lepiej rozumieć zwierzęta – a tym samym, budować w dzieciach empatię do innych gatunków.

Wszyscy jesteśmy jedną rodziną

W książce informacje o ludziach zostały zestawione z informacjami o szympansach, słoniach, kangurach czy chomikach. Z punktu widzenia przyrodniczego jesteśmy przecież tylko kolejnym przedstawicielem wielu gatunków – taka narracja naprawdę potrafi zmienić myślenie oraz zwiększyć naszą świadomość o otaczającym świecie.

To prowadzi do pięknego przesłania ,,Ssaków. Jak się rozmnażają i opiekują młodymi”, które mówi o tym, że my jako ludzie opiekując się młodymi, powinniśmy już jako starsze i świadome jednostki pamiętać o opiece nad starszymi, ale także innymi gatunkami.

Dzięki temu, że będziemy dbać o otoczenie, kolejne ludzkie, i nie tylko, dzieci będą mogły przychodzić na świat. A jeżeli poszukujecie inspirującej książki w tematyce przyrodniczej, z której dowiecie się jak wyglądają narodziny żyrafy, zobaczycie słodki obrazek malutkiego słonia w brzuchu mamy-słonicy czy poczytacie ciekawostki na temat mleka – koniecznie sięgnijcie po ,,Ssaki. Jak się rozmnażają i opiekują młodymi”.

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/93-ssaki-jak-sie-rozmnazaja-i-opiekuja-mlodymi

Artykuł Ssaki. Jak się rozmnażają i opiekują młodymi – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Christopher Lloyd

Ilustracje: Mark Ruffle

Tłumaczenie: Mikołaj Golachowski

Wydawnictwo: Harper Kids Polska

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wiele ludzi traktuje zwierzęta przedmiotowo, zupełnie nie zdając sobie sprawy jak bardzo jesteśmy do nich podobni – choć są i takie sytuacje, w których one znacznie nas przewyższają. Człowiek, który nie przyjmuje do wiadomości, że ssakom, gadom, płazom czy rybom należy się szacunek, sam nie powinien zasługiwać na uznanie.

,,Człekozwierz. Co nas łączy ze zwierzętami?” to niezwykła książka obrazkowa Christophera Lloyda oraz Marka Ruffle’a, która jest swego rodzaju lekcją o empatii i ponadgatunkową próbą porozumienia. 

Powstała na kanwie poszukiwań wspólnych punktów człowieka i zwierzęcia. Z tego też powodu można w niej odnaleźć wielobarwną mozaikę różnych gatunków, zachowań oraz spostrzeżeń. Co ciekawe, na końcu książki znajduje się galeria rozmaitych naukowców, których praca znacznie przyczyniła się do lepszego rozumienia zwierząt. 

W ,,Człekozwierzu” udowodniono na wielu poziomach nie tylko inteligencję różnych zwierzaków, ale także pokazano je w kontekście życia w społeczeństwie czy odczuwania. Chyba nikogo nie zdziwi przykład pszczół czy mrówek jako owadów idealnie działających w dużych grupach. Co jednak powiecie na informację o rybach, które uprawiają własne ogródki czy krukach turlających się podczas wspólnej zabawy po stokach ośnieżonych pagórków?

Jednym z najciekawszych rozdziałów jest jednak ten poświęcony emocjom zwierząt. Autor mnoży przykłady potencjalnej miłości, którą mogą się obdarzać małpy bonobo lub głuptaki niebieskonogie. Z ludźmi łączy je także negatywne uczucia, np. złość czy agresja.  Ich inteligencję potwierdzają z kolei umiejętności rozwiązywania problemów, wynalazczość czy skłonność do oszukiwania.

,,Człekozwierz” to książka, w której zebrano najbardziej popularne dowody na to, że zwierzęta naprawdę są wyjątkowe. Przedstawione fakty nie są może najbardziej odkrywcze, ale z pewnością dla dzieci mogą być niezwykle inspirujące. 

Pozycja została uzupełnione o bardzo graficzne ilustracje, które moim zdaniem nie do końca oddają zawarty w tekście przekaz. Geometryczne kształty zwierząt sprawiają, że stają się one bardziej odrealnione, zamiast przekonywać czytelnika, że to prawdziwe istoty z krwi i kości. 

Jest więc to książka interesująca, ale w moim odczuciu niedoskonała. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Czlekozwierz.-Co-nas-laczy-ze-zwierzetami,34405396,p.html

Artykuł Człekozwierz. Co nas łączy ze zwierzętami? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Ewa Kozyra-Pawlak

Ilustracje: Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak

Zdjęcia: Ewa Kozyra-Pawlak, Ewa i Adam Stempczyńscy (lis)

Rysunki: Hania Cisło

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych ,dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Bardzo czekałam na tę książkę! To kolejny Mały Atlas od arcyciekawego duetu – Ewy i Pawła Pawlaków. 

Wcześniej opisywałam już ,,Mały atlas motyli”, który miał premierę nieco ponad rok temu i okazał się wielkim hitem.

Tym razem w ,,Małym atlasie zwierzaków” autorzy postawili na bardziej ogólną tematykę i przedstawili sylwetki różnych zwierzaków, począwszy od nieśmiałych jeżyków, po pewne siebie dziki.

 Wszystkich tych bohaterów łączy jednak jedna ważna wspólna cecha – można ich spotkać w polskich lasach, na łąkach czy nawet w miejskich parkach.

Głównym atutem tej serii są oczywiście ręcznie wykonywane ze skrawków materiałów ilustracje. Łączenie faktur i kolorów, oraz stwarzanie z nich niemal żywych zwierząt, robi ogromne wrażenie na czytelnikach!

Każdy obrazek jest małym dziełem sztuki. 

(Udało mi się otrzymać taką śliczną dedykację z ręcznie wykonanym jeżykiem! )

Książka zawiera także fotografie omawianych zwierzaków oraz często – rysunki Hani Cisło. Stwarza pozory wielkiego albumu ze skrawkami zdobytych lub własnoręcznie stworzonych materiałów, który jest zarazem piękną pamiątką, ale i cennym źródłem wiedzy o różnych stworzeniach. 

Oprócz bowiem pięknej strony graficznej, w książce jest sporo prostych, ale bardzo intrygujących ciekawostek – w końcu to mały atlas dla najmłodszych!

Przemawia za tym także fakt grubych kartonowych stron oraz zaokrąglonych rogów. Książka jest nie tylko bezpieczna w użytkowaniu, ale i bardzo wytrzymała. 

Na jej stronach początkujący czytelnicy będą mogli poznać m.in. ślimaka, kunę, ryjówkę, kreta, lisa, mysz czy sarnę. Wbrew pozorom znajduje się tam całkiem poważne grono różnorakich ssaków, gadów i płazów. 

Oglądając ,,Mały atlas zwierzaków”, ma się ochotę złapać za modeline, akwarele lub papierowe ścinki i samodzielnie stworzyć jakiegoś zwierzęcego bohatera! To dopiero piękna motywacja do działania i nauki zarazem!

Polecam tę piękną książkę wszystkim dzieciom już od 2. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/maly-atlas-zwierzakow-ewy-i-pawla-pawlakow/2721/ksiazka.html#.Xbl7JC2BiFU

Artykuł Mały atlas zwierzaków – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Svenja Herrmann

Ilustracje: Józef Wilkoń

Tłumaczenie: Anna Urban

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Józef Wilkoń to artysta, którego prace kojarzy chyba każdy. Malarski styl uzyskiwany dzięki farbom wodnym oraz kolorom ziemi, brunatnym, nieco wypłowiałym to jego znak rozpoznawczy.

Jego fenomenalne obrazy doskonale uzupełniają się z tekstem niemieckiej pisarki Svenji Herrmann. ,,Wilczki” to nowość wydawnicza oraz wspaniała alternatywa dla najmłodszych czytelników, którzy zewsząd atakowani są cukierkowymi, przesłodzonymi ilustracjami i historyjkami.

To książka, która traktuje każde dziecko bardzo poważnie, oferując mu literaturę na najwyższym poziomie.

W ,,Wilczkach” można odnaleźć wiele podobieństw do ,,Ambarasa”, są one jednak pisane dużo prostszym językiem i skierowane do młodszego czytelnika.

Rodzice, którzy wychowują dzieci w duchu metody Montessori będą zachwyceni, ponieważ w książce nie ma dialogów między bohaterami, ani gadających zwierzaków. Wilki porozumiewają się między sobą wyłącznie na wilcze sposoby. W książce jest uchwycona niemal przyrodnicza obserwacja, ale zapisana pięknym poetyckim językiem.

,,Wilczki” to historia czterech wilczych szczeniąt, które po raz pierwszy odważyły się opuścić norę. Idą w las, gdzie pozbawione matki, narażone są na niebezpieczeństwa. Przeżywają różne przygody, spotykają rozmaitych mieszkańców lasu i wiele się uczą.

To książka o ciekawości świata. Odwadze, jaką niesie dorastanie. O zrobieniu pierwszego kroku naprzód. To piękna historia, którą autorka zapisała bez zbędnych ozdobników. Pokazała przyrodę taką, jaka jest naprawdę. Uchwyciła jej niezwykłość i piękno.

Polecam ją niezwykle dla dzieci już od 3-ego roku życia. Maluchom będzie łatwo utożsamić się z dziecięcą ciekawością świata wilczków. Ich przygody wciągną je bez reszty i równocześnie pokażą, jak wygląda prawdziwe życie w lesie.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1651/Wilczki

Artykuł Wilczki – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Szymon Drobniak

Ilustracje: Maria Łepkowska

Wydawnictwo: Babaryba

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kiedy ktoś opowiada, nawet o najtrudniejszych rzeczach, w sposób pełen pasji, wkłada w to całe serce i zaraża entuzjazmem innych, to aż chce się go słuchać! Kwestie, które wydawały się dotąd niezrozumiałe, nagle momentalnie stają się łatwo przyswajalne i piekielnie ciekawe!

Właśnie tak jest z serią książek Wydawnictwa Babaryba, które poruszają tematy interesujące, ale niełatwe.

Dzisiaj i w najbliższym czasie chcę Wam opowiedzieć o dwóch z nich. Książką ,,Amory, zaloty i podboje, czyli niesamowite historie o rozmnażaniu w świecie przyrody” zajmiemy się dzisiaj, a do ,,Pupy, ogonki i kuperki” wrócę już niebawem.

Szymon Drobniak jest dr biologii ewolucyjnej i zoologii. Jest doświadczonym badaczem przyrody oraz wykładowcą uniwersyteckim. W książce jednak zwraca się do czytelników w sposób prosty i pozbawiony skomplikowanej terminologii.

Trudne i niezrozumiałe dla dzieci słowa, zostały zastąpione takimi, które już znają, a które także nie kojarzą się wyłącznie z mechanicznymi czynnościami. Autor wprowadził bowiem takie pojęcia jak randka, mąż czy żona.

Opisuje także poszczególne gatunki, jakby pomiędzy ich przedstawicielami kwitło uczucie.

Niektóre przykłady z życia zwierząt mogą dla maluchów wydawać się trochę straszne lub drastyczne. Cieszę się jednak, że autor nie zrezygnował i z takich opisów, bo one są najciekawsze. Po prostu ,,Amory, zaloty i podboje” to książka dla dzieci już trochę starszych, najlepiej takich, które samodzielnie potrafią czytać.

Jedyne co nie do końca zyskało moją aprobatę, to niepotrzebne niektóre komentarze, np. ,,(…)(choć nie wiadomo, czy bez tatusia mama jest ciągle mamą…) (…)” ze strony 33, dotyczącej co prawda rozwielitek, ale używając terminologii opisującej ludzi, autor powinien być odrobinę bardziej ostrożny.

,,Amory, zaloty i podboje” to jednak książka pełna fantastycznych przykładów. Mówiąca wprost do młodego czytelnika i pokazująca mu, jak niezwykły jest świat, który nas otacza.

To także pozycja, która może zainspirować do rozmów o życiu płciowym ludzi.

Mnóstwo przykładów z książki można zaobserwować w polskiej florze. Autor opisuje zwyczaje sikorek, pszczół, kukułek czy kaczek. W jego spisie znajdują się także zwierzęta dla nas egzotyczne, np. pandy, jeżozwierze czy żółwie.

Bardzo polecam ,,Amory, zaloty i podboje” wszystkim miłośnikom przyrody i nie tylko! To fantastyczna seria, która zdradza największe tajemnice zwierząt oraz sprawia, że fascynują nas one jeszcze bardziej, niż dotychczas!

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/pl/p/Amory%2C-zaloty-i-podboje-Szymon-Drobniak-Maria-Lepkowska/203

Artykuł Amory, zaloty i podboje – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.