Pewien księgarz napisał kiedyś książkę. Była to opowieść o poszukiwaniu wspomnień, o wielkiej przyjaźni i o odnalezionych zakończeniach. Tym księgarzem był Mickaël Brun-Arnaud, francuski twórca, który w maju 2018 roku otworzył własną Le Renard Doré2 w piątej dzielnicy Paryża.

Na tropie zaginionych wspomnień

Kiedy przeczytacie jednak tę książkę zrozumiecie, że ma ona z samym autorem całkiem sporo wspólnego. Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień to lektura pełna wzruszeń, ciepła, długo wyczekiwanych przygód i bohaterów, których (w większości) chciałoby się mieć zawsze blisko siebie.

To też jednak historia o zapominalii – fikcyjnej chorobie, pewnie szerzej znanej wielu dorosłym. Objawia się ona nieodwracalnym i stale postępującym zapominaniem. Nie ma na nią lekarstwa, jest wymagająca, a każdego kto na nią zapada, wprowadza w stan zagubienia i samotności.

W wyniku zachorowania na zapominalię Ferdynand stał się kimś na kształt podróżnika w czasie, który błąka się między epokami, całkiem jakby przechodził z jednego do drugiego rozdziału w wielkiej księdze życia.

Mickael Brun-Arnaud, W domu Ferdynanda, str. 172

Ponadczasowa powieść dla każdego

Głównym bohaterem powieści jest lis księgarz o dostojnym imieniu Archibald. Można w ogóle odnieść wrażenie, że jest to książka opowiadana z punktu widzenia dobrze wychowanego jegomościa, który ceni ambitną literaturę, poprawny sposób wysławiania się i kulturę – i co więcej, będzie to wrażenie bardzo trafne.

Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień ze względu na dobór postaci, ale i miejsce akcji czy też tematykę, wydaje się więc lekturą ponadczasową. Taką, którą można czytać nie tylko niezależnie od czasów, ale i wieku odbiorcy.

Ma to tym większe znaczenie, że na każdym etapie naszego życia, inaczej będziemy ją odbierać. Zawsze będzie jednak to lektura ważna, poruszająca oraz po prostu ciekawa.

Zaginiona autobiografia kreta Ferdynanda 

Pewnego dnia do Archibalda zwraca się z prośbą kret Ferdynand. W księgarni, którą prowadzi lis, znajdują się wyłącznie pojedyncze egzemplarze książek, które podarowały mu zwierzęta. 

Ferdynand także napisał kiedyś powieść. Była to jego autobiografia, wypełniona szczegółami z prywatnego życia. Kiedy kret zaczął tracić pamięć, zapragnął ponownie ją przeczytać i dowiedzieć się, dlaczego jego ukochanej żony Malwiny nie ma już przy nim.

Przypadkowo jednak lis Archibald sprzedał chwilę wcześniej ten egzemplarz tajemniczemu klientowi. Jedyną nadzieją, żeby odzyskać utracone wspomnienia, jest udać się w podróż śladem kilku ocalałych fotografii kreta. Będzie to wyprawa pod wieloma względami wymagająca, a jednak – być może po nitce do kłębka, uda się odnaleźć nawet coś więcej, niż tylko pamięć Ferdynanda.

Zaproszenie do Leśnej Księgarni 

Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień to pełna niespodzianek książka, która mnie autentycznie poruszyła. Raz, że jest napisana pięknym językiem – a dwa, że o alzheimerze mówi w sposób niezwykle delikatny, prawie poetycki, oswajając czytelnika z tym trudnym tematem.

Pokochałam Leśną Księgarnię i bardzo się cieszę, że seria składa się aż z czterech tomów. Mam nadzieję, że wydawnictwo Babaryba nie pozwoli nam długo czekać na kontynuację i już niebawem będziemy mogli zanurzyć się ponownie w tym magicznym świecie zwierząt, tak bardzo podobnych do ludzi.

Polecam Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień wszystkim czytelnikom powyżej 8 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/ZWIERZOKSIAG-tom-1-Na-tropie-zaginionych-wspomnien-powiesc-dla-dzieci-i-mlodziezy-Brun-Arnaud-Sanoe

Artykuł Zwierzoksiąg. Na tropie zaginionych wspomnień – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Od małego powtarzano nam, że powinniśmy być grzeczni, słuchać się i nie robić niczego, co choć trochę można byłoby uznać za niezgodne z zasadami. 

W rzeczywistości wielu dorosłych mówiło tak tylko dlatego, żeby chronić dzieci przed rozmaitymi niebezpieczeństwami – przy okazji zapominając, że w ten sposób pozbawia je lekcji asertywności, eksperymentowania czy też szukania swojej indywidualności.

30 pewnych siebie i odważnych bohaterek, które warto znać!

Łobuziary. Najfajniejsze bohaterki literackie to najnowsza książka Sylwi Chutnik, która nie tylko zachęca do łobuzowania, ale również gromadzi w jednym miejscu kultowe postaci z niezapomnianych książek dla młodszych i tych trochę starszych dzieci.

30 bohaterek, których przygody śledzi się z zapartym tchem, bo po prostu chciałoby się być takimi jak one – odważnymi, pewnymi siebie oraz pełnymi pasji. W Łobuziarach natkniecie się na ulubione dziewczynki, dziewczyny, nastolatki, kobiety ale także poznacie te, o których wcześniej jeszcze nigdy nie słyszeliście.

Łobuziary współczesne i te z przeszłości

Sylwia Chutnik w swojej galerii sław sięga bowiem nie tylko do lektur znanych i czytanych współcześnie, ale także odkurza książki nieco już (być może niesłusznie) przykurzone. W spisie bohaterek zobaczycie więc nieśmiertelną Alicję z Krainy Czarów, Anię Shirley, Małą Mi, Pippi Pończoszankę czy Ronję. 

Niektóre z imion oraz nazwisk powiedzą Wam jednak zdecydowanie mniej – Majka Skowron z Szaleństw Majki Skowron, Lusia Czerska z Figi (książki z 1939 roku) lub Ita Kruszyńska z Dzikuski. Historii miłości (z 1927 roku!), to bohaterki które mogłyby być Waszymi praprababkami!

Aktywizujące zadania dla łatwiejszego odkrywania samego siebie

Autorka w tak intrygujący sposób opisuje fabuły oraz co poniektóre wybryki dziewczyn, że aż ma się ochotę sięgnąć po te książki sprzed wielu dziesiątek lat i na własnej skórze przekonać się, jak to (pod niektórymi względami) niewiele się zmieniło.

W Łobuziary. Najfajniejsze bohaterki literackie znajdziecie dodatkowo krótkie charakterystyki postaci, mnóstwo cytatów, a także aktywizujące zadania, które (a jakże!) podają gotowy przepis na zostanie łobuziarą miesiąca! (Informacja dla rodziców: uspokajam, celem tych zadań jest dobra zabawa, odkrywanie własnych zainteresowań czy zdobywanie pewności siebie, a nie np. przekonywanie do przechodzenia na czerwonym świetle).

Książkę tę nie należy więc traktować wyłącznie jako zbiór inspirujących postaci literackich. To lektura, dzięki której odbiorcy mogą sporo dowiedzieć się także o sobie. A dzięki pięknemu wydaniu oraz ilustracjom Oli Szmidy – jeszcze bardziej pokochają czytanie.

Polecam Łobuziary. Najfajniejsze bohaterki literackie dzieciom powyżej 8 lat. Książka będzie także ciekawą propozycją prezentową.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/lobuziary-najfajniejsze-bohaterki-literackie-sylwia-chutnik-308566

Artykuł Łobuziary. Najfajniejsze bohaterki literackie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czy istnieje książka idealnie skrojona pod miłośników (i przeciwników) książek? Okazuje się, że jak najbardziej! Nakładem wydawnictwa Muchomor ukazała się przezabawna pozycja, która podchodzi do czytelnictwa z takim dystansem, że aż chce się ją bezustannie kartkować! 

Czytanie książek według Françoize

Françoize Boucher (nie myślić z Françoise Boucher – francuskim malarzem z XVIII wieku) to autorka wielu humorystycznych książek dla dzieci, w których łączy ona swoje przenikliwe spostrzeżenia z charakterystycznymi rysunkami.

W pozycji ,,Książka, dzięki której pokochasz książki. Nawet jeśli nie lubisz czytać” skupia się na tematyce książkowej, starając się udowodnić, jakie są atuty zanurzania się w lekturach. Okazuje się, że jest ich więcej niż można byłoby przypuszczać!

Dlaczego warto czytać książki?

Nie spodziewajcie się, że zostaniecie zanudzeni takimi banałami jak:

• czytanie rozwija horyzonty,
• czytanie korzystnie wpływa na rozwój emocjonalny człowieka,
• czytanie przynosi ukojenie i łagodzi stres.

Autorka dość bezpośrednio wskazuje, że atutów książek należy szukać w różnych aspektach życia, nie ograniczając się wyłącznie do kwestii samej treści. Okazuje się, że zaletą literatury może być m.in.:

• niemożność przybrania na wadze podczas czytania,
• wielorazowość,
• brak daty przydatności,
• brak podatności na pogodę (w tym kontekście, że można czytać niezależnie od pogody),
• że nie ma pilota, więc nie można go zgubić.

Zagrożenia wynikające z czytelnictwa

Żeby być jednak sprawiedliwym, trzeba dodać, że autorka wspomina również o potencjalnych zagrożeniach czytania. Przykładem może być śmierć… ze śmiechu! Ewentualnie potrzeba zamienienia się w super bohatera na skutek zbyt mocnego zainspirowania się książkową postacią.

Z ,,Książką, dzięki której pokochasz książki” nikomu nie grozi nuda. Czy jednak spełnia ona swoją obietnicę z tytułu? Myślę, że nigdy nie było to jej prawdziwą intencją. Za cel, który zdecydowanie udało się zrealizować, można uznać z kolei zainteresowanie literaturą oraz szalenie miło spędzony przy niej czas!

Książka, dzięki której pokochasz książki

Kolorytu (dosłownie!) dodają jej dwa kolory drukowane Pantonem – bardzo intensywne, przypominające nieco flamastry, którymi zaznacza się w zeszycie ważne kwestie. Bo ,,Książka, dzięki której pokochasz książki” jest właśnie takim zbiorem trafnych spostrzeżeń i zabawnych złotych myśli. Zachwycą się nią dorośli oraz dzieci powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/Ksiazka%2C-dzieki-ktorej-pokochasz-ksiazki.-/206

Recenzja książki powstała w ramach akcji ,,Dlaczego fajnie czytać w trakcie wakacji?”

Artykuł Książka, dzięki której pokochasz książki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Rocio Bonilla

Ilustracje: Rocio Bonilla

Tłumaczenie: Beata Haniec

Wydawnictwo: Papilon (Publicat)

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czytanie książek jest najlepszym zajęciem na świecie! Przynajmniej tak uważa bohater książki ,,Najwyższa na świecie wieża z książek”. Od chwili kiedy zrozumiał, że żeby latać, nie trzeba wcale mieć skrzydeł, jego wielką pasją stało się pochłanianie literatury.

Jerzyk miał wielkie marzenie – pragnął być niczym ptak, chciał wznieść się na skrzydłach i szybować w chmurach. Każda jego próba kończyła się jednak fiaskiem.

W dzień siódmych urodzin mama przekazała mu sekret, że żeby wzbić się w górę potrzebna jest tylko książka.

Nie od razu zrozumiał, co miała na myśli. Musiało chwilę upłynąć, żeby Jerzyk nie tylko przyznał jej rację, ale także poczuł się wreszcie szczęśliwym i spełnionym.

,,Najwyższa na świecie wieża z książek” to piękny picturebook o ogromnej sile, jaką niesie ze sobą czytanie książek. Rocio Bonilla stworzyła książkę w której główną rolę odgrywa wyobraźnia, a miłośnicy literatury mogą z powodzeniem utożsamić się z jej głównym bohaterem.

Jest to jednak przede wszystkim pozycja dedykowana tym, którzy dopiero uczą się czytać. ,,Najwyższa na świecie wieża z książek” z pewnością zachęci ich do nauki składania liter i odkrywania rozmaitych historii, które są zaklęte w książkach.

Jeżeli młody czytelnik uwierzy Jerzykowi, sam zapragnie częściej sięgać po książki, a to już połowa sukcesu!

Pozycja, oprócz tego, że niesie ze sobą mądre i ważne przesłanie, to także jest pięknie zobrazowana. Ilustracje mają przygaszone, ciepłe kolory, a rozbudowane plany i pełne rozkładówki za każdym razem przenoszą obserwatora do różnorodnych światów.

,,Najwyższą na świecie wieżę z książek” polecam dzieciom od jak najmłodszych lat. Ze względu na niewielką ilość tekstu, powinna zainteresować już 3 latki.

Link do strony wydawnictwa: https://publicat.pl/papilon/oferta/dla-przedszkolakow-3-5-lat/najwyzsza-na-swiecie-wieza-z-ksiazek

Artykuł Najwyższa na świecie wieża z książek – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Helen Docherty

Ilustracje: Thomas Docherty

Tłumaczenie: Małgorzata Huzar – Czub

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Bajki na dobranoc często charakteryzują się niewinnymi historiami, w których nie dzieje się zbyt wiele, a bohaterowie szybko rozwiązują powstałe napięcia czy konflikty.

Tak też jest w przypadku ,,Bajkołapka na dobranoc” – książki, która zyskała miano światowego bestsellera. Do tej pory wydano ją w 17 krajach i wszędzie cieszyła się taką samą popularnością.

Główną bohaterką opowieści jest Eliza Uszko. Właśnie nadszedł wieczór i królica czyta sobie książkę do snu. Nie wie jednak, że w tym samym czasie do miasteczka zamieszkiwanego przez różne zwierzęta przyleciał Bajkołapek.

Kiedy z domów jeży, sów czy borsuków zaczynają ginąć bajki dla dzieci, mieszkańcy zaczynają się niepokoić. Zaczęli podejrzewać siebie nawzajem o te niecne czyny!

Eliza Uszko postanawia rozwiązać tę tajemniczą sprawę i odzyskać ukochane książki najmłodszych zwierzątek.

Przygotowuje zasadzkę w którą wpada niczego nieświadomy Bajkołapek. Szybko okazuje się, że to dość niegroźne zwierzątko, które jest bardzo samotne, dlatego szukało pocieszenia w pięknych bajkach.

Eliza Uszko znajduje rozwiązanie, odzyskuje skradzione książki, a Bajkołapkowi zapewnia każdorazowo wieczorną lekturę, żeby nigdy więcej nie musiał czuć się samotnym.

,,Bajkołapek na dobranoc” to prosta, ale bardzo urocza opowieść z morałem. Nie warto odbierać innym cudzej własności, nawet jeżeli samemu jest się samotnym. Na każdym kroku możemy znaleźć kogoś, kto nam pomoże i kogo sami przy okazji uczynimy szczęśliwszym.

Książka jest pięknie ilustrowana klasycznymi obrazkami, a bohaterowie wydają się bardzo sympatyczni.

To opowieść, która przygotuje dziecko do snu i czytana z bliskimi, zwróci uwagę, jak wielkimi są szczęściarzami, mając kogoś z kim mogą poznawać losy bohaterów. Pozwoli ona także wzbudzić poczucie empatii do Bajkołapka i w ciepły wieczór lata uchylić okno przed snem, żeby dać mu możliwość posłuchania ukochanej bajki.

Tę książkę dla dzieci polecam wszystkim maluchom od 2-ego roku życia.

Artykuł Bajkołapek na dobranoc – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.