Przyznam szczerze, że rzadko mi się zdarza, żeby o kontynuację jakiejś serii książek wypytywała mnie mama i babcia jednocześnie. A w przypadku tego cyklu nie tylko tak było, ale zdarzało się to regularnie i z dużą intensywnością – aż do momentu ogłoszenia przez autora drugiego (jakże wyczekiwanego!) tomu.

Kiedy kolejna część Antosi w bezkresie?

Z tego właśnie powodu piszę o tej książce dopiero teraz. Najpierw trafiła ona w ręce najbliższych mi osób i wspaniale było patrzeć oraz słuchać jak bardzo ekscytują się one tą historią. Dopiero później przyszedł czas na mnie.

Trzeba jednak przyznać już na samym początku – nasza przygoda z tym cyklem jeszcze się nie kończy. Mentalnie przygotowuję się więc na kolejną serię częstych pytań: kiedy trzeci tom Antosi w bezkresie?

Zbójeckie nasienie – kontynuacja serii

Bo choć drugi tom nosi tytuł Zbójeckie nasienie i wydawać się może, że na okładce jest chłopak – czytelnik ma niezmiennie do czynienia z Antonią Rossińską, tylko taką która sporo już zdążyła przejść na Wschodzie, a przed nią jeszcze więcej wyzwań i trudności.

Marcin Szczygielski powraca w drugim tomie opowieści o Antosi. Książka Zbójeckie nasienie to bezpośrednia kontynuacja przygód 11-latki, która po inwazji wroga na Polskę w czasach wojny, została wraz z matką zesłana w głąb ZSRR. Moim zdaniem tytuł nie jest zbyt trafny i osobiście zostałabym przy tym z pierwszego tomu – ale poza tym drobiazgiem, trudno mieć do tej serii jakiekolwiek zastrzeżenia.

Życie z Kazachami

Co działo się w pierwszych miesiącach życia Antosi, a właściwie walki o życie na obczyźnie – znajdziecie w pierwszym tomie. Druga część skupia się przede wszystkim na czasie, kiedy dziewczynka spędza codzienność z Kazachami – wędrującą przez stepy rodziną, która bierze ją pod opiekę i pomaga stanąć na nogi.

To właśnie z tego tomu dowiadujemy się, co się z nią stało, gdy uległa wypadkowi pod koniec pierwszej książki. W pierwszoosobowej narracji Antosia opowiada ze szczegółami jak wygląda życie pod jurtami, polowanie na żmije i susły czy handlowanie – nie zawsze pozostające w zgodzie z zasadami moralnymi.

Książka z reporterskim zacięciem

Autor opisuje nie tylko perypetie bohaterki, ale z niezwykłą skrupulatnością pokazuje czytelnikowi świat kazachskiej rodziny – tradycyjne potrawy, podział obowiązków czy hierarchię panująca w rodzinie. Można więc poczuć, że Marcin Szczygielski wykonał w tym zakresie niezwykłe badania, a być może nawet sam miał przyjemność spotkać taką rodzinę na swojej drodze.

Książka nie jest oparta o historię prawdziwej Antosi Rosińskiej, ale czytając Zbójeckie nasienie można odnieść wrażenie, że takie wydarzenia mogły mieć kiedyś miejsce, a tym bardziej – że żyły, a może nawet ciągle żyją takie rodziny tradycyjnych Kazachów, którzy potrafią z powodzeniem funkcjonować w niebywale surowych warunkach, rozumieć otaczającą ich przyrodę i być szczęśliwymi wśród swoich.

Dla kogo jest ta książka?

Przez wzgląd na to jak wiele miejsca w tej pozycji zajmuje właściwie wiedza popularnonaukowa czy ciekawostki – dość zaawansowane merytorycznie. Jak nie brak tutaj brutalności utożsamianej z wojną i dyktaturą, cierpienia, trudnych momentów – Zbójeckie nasienie poleciłabym odbiorcom powyżej 13 roku życia.

Moim zdaniem tę książkę niesłusznie określa się powszechnie jako lekturę dla dzieci. To pozycja przede wszystkim dla dorosłych lub młodzieży. Książka poruszająca, ogromnie wciągająca i piękna – choć często smutna. Wypatruję jej kontynuacji, mając nadzieję, że Antosia znajdzie wreszcie swój dom – gdziekolwiek by on teraz miał być.

Link do strony wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/zbojeckie-nasienie/

Artykuł Zbójeckie nasienie – recenzja kontynuacji wybitnej serii książek pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W zalewie świątecznych książek o Mikołajach, Gwiazdce i pachnącym lasem choinkach ukazała się pozycja dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, która odważyła się poruszyć zupełnie inną tematykę. Niełatwą, ale też dużo bardziej znaczącą. Tematykę, która osadzona jest na solidnych fundamentach faktów, historii oraz autentycznych opowieści, które potrafią wzbudzić w czytelnikach prawdziwe, czasami głęboko skrywane emocje.

,,Antosia w bezkresie” jest książką Marcina Szczygielskiego – w mojej opinii – jednego z najznamienitszych polskich pisarzy literatury dziecięcej. Jego dotychczasowe publikacje takie jak m.in. ,,Oczy Michaliny” czy ,,Teatr Niewidzialnych Dzieci” przekraczają granice wyobraźni i oferują czytelnikom niebywałą wrażliwość oraz ważne przesłania.

Zsyłka do Kazachstanu

Nowość ,,Antosia w bezkresie” jest pierwszą z zapowiadanej serii książek o tytułowej dziewczynce, którą los podczas II wojny światowej zesłał do Kazachstanu. Deportacja kilkulatki wraz z mamą i niewielkim dobytkiem jest dla dziecka przeżyciem trudnym do opisania – a jednak, Marcinowi Szczygielskiemu udaje się  zawrzeć w słowach wielowymiarowy świat oraz doświadczenia, które trudno będzie wymazać z pamięci.

Staliśmy wszyscy na nasypie głodni, brudni, śmierdzący, zawszeni i oniemiali. Wpatrywaliśmy się w ten majestatyczny, milczący, nieruchomy krajobraz niczym w święty obraz w kościele.

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział VII, O tym, jak nas zabrali do łaźni i było strasznie, str. 91

Kiedy przychodzi NKWD

Antosia przez większość swojego dzieciństwa miała beztroskie życie. Razem z rodzicami, ich przyjaciółmi oraz pomocą domową mieszkała w Brentówce na Kresach Wschodnich. Duży dom, rozmaite smakołyki oraz wymyślne zabawki to była jej codzienność, na którą nawet zdarzało jej się czasem grymasić. Wszystko zmieniło się wraz z nadejściem wojny. Okazało się, że ojciec dziewczynki jako oficer trafił na pole bitwy, a domowy mir zakłóciło nadejście NKWD.

Piękny! Tak. Rosjanie potrafią tworzyć wspaniałą, przejmującą literaturę, olśniewające malarstwo. Wielką sztukę! Ale to… to tylko pozłotko, cieniutka warstwa kruszcu na grudzie błota. Błyszczące, tęczowe refleksy na odwłoku robaka!

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział III, O tym, jak nasz dom najechali Rosjanie, a ja im się postawiłam, str. 46

Koniec rozpaczania

Na stronach ,,Antosi w bezkresie” obserwujemy przyspieszone dorastanie dziecka. Zmianę w myśleniu, zachowaniu oraz nawet podejściu do życia. Początkowo delikatna dziewczynka, która była skłonna do dramatyzowania i histerii, staje się twarda oraz nieustępliwa w walce o własne przetrwanie. 

Jest taki moment w książce, kiedy stwierdza, że przestała płakać, bo zabrakło jej łez. Postanawia wówczas nie skupiać się na własnym nieszczęściu, ale działać – nawet jeżeli to działanie często skazane jest na niepowodzenie.

Antosia w trzech emocjach

,,Antosia w bezkresie” to powieść przejmująca i pozostawiająca w czytelniku mieszaninę różnych emocji. Z jednej strony podziw dla głównej bohaterki, a tym samym – dla wszystkich dzieci, z historii których została ulepiona ta postać. Z drugiej – zachwyt nad sposobem, w jaki autor ukazuje naturę stepów, ich nieme oraz nieporuszone piękno. Finalnie, ciekawość jaką kontynuację będzie miała ta seria. Bowiem cliffhanger, którym kończy się książka sprawia, że dalsze losy dziewczynki mogą, nomen omen, potoczyć się bardzo różnymi torami.

Ja z pewnością będę czekać na drugi tom powieści, a wam szczerze zalecam sięgnięcie po ,,Antosię w bezkresie” już teraz. Jest duża szansa, że takiej drugiej książki w tym roku jeszcze nie poznaliście.

Lektura będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/antosia-w-bezkresie/

Artykuł Antosia w bezkresie – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Widziałem pięknego dzięcioła”

Autor: Michał Skibiński

Ilustracje: Ala Bankroft

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Książki pisane o wojnie z perspektywy dziecka zawsze są bardziej przejmujące. Kiedy niewinność zderza się z brutalnością i bezwzględnością zachodzi pewien dysonans, który mocno oddziałuje na czytelnika.

Przenieśmy się na chwilę do czasów sprzed II wojny światowej, do 15. lipca 1939 roku, kiedy Michał Skibiński zaczął pisać swój pamiętnik. Miał wówczas 8 lat, a dziennik był jego zadaniem na czas wakacji, które wyznaczyła mu nauczycielka.

Jego zapiski nazwano ,,Widziałem pięknego dzięcioła” i razem z zachwycającymi ilustracjami Ali Bankroft ukazały się dosłownie kilka dni temu nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry.

Książka składa się z wielu rozkładówek, gdzie większość obrazuje tyko jedna linijka tekstu. Ówczesny chłopiec miał opisać jednym zdaniem najważniejsze wydarzenie danego dnia.

Możemy więc dowiedzieć się, że 25. lipca była straszna burza, 6. sierpnia mały Michał pojechał autem do Miłosnej, a 25. sierpnia czytał ładną bajkę.

Ogólnie można stwierdzić, że do pewnego momentu są to urocze wspomnienia chłopca, jakie mogłyby się wydarzyć także teraz jego rówieśnikom. Oczywiście wszystko zmienia się wraz z nadejściem bardzo ważnej daty – 1. września 1939 roku, czyli z dniem rozpoczęcia II wojny światowej.

Jak duże wrażenie robi zestawienie tych kontrastujących ze sobą wydarzeń, widać także w warstwie wizualnej. Do pewnego momentu artystka maluje przed nami sielankowe pejzaże, pełne słońca, pomarańczu i nasyconych zieleni.

Wrzesień jest w książce już zdecydowanie bardziej bury, z przewagą ciemnej zieleni, czerwieni, burzowych chmur i mroku.

Ilustracje są przeplatane z tekstem skanami z autentycznego zeszytu Michała Skibińskiego. Tych parę elementów, które składają się na ,,Widziałem pięknego dzięcioła” niezwykle mocno oddziałuje na czytelnika swoją autentycznością, ale zarazem i subtelnym przesłaniem.

To będzie świetna książka dla dzieci z kilku względów. Oprócz niewątpliwego przekazania im punktu widzenia najmłodszych, którym przyszło żyć w trakcie II wojny światowej, to także zachęta do doceniania każdego dnia, a może nawet samodzielnego prowadzenia takiego dziennika.

Jestem przekonana, że ta książka podbije serca nie tylko dzieci, ale także zachwyci młodzież i dorosłych. Polecam ją czytelnikom już od 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-widzialem_pieknego_dzieciola.html

Artykuł Widziałem pięknego dzięcioła – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania”

Autor: David Long

Ilustracje: Kerry Hyndman

Tłumaczenie: Dorota Malina

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: wybitna

Recenzja:

Żyjemy w czasach, w których nie musimy codziennie walczyć o przetrwanie. Nie grożą nam wielkie niebezpieczeństwa związane z żywiołem, ale nie mamy także możliwości sprawdzenia siebie i wystawienia na próbę swojego charakteru. Wielu ludzi uprawia dlatego  sporty ekstremalne, wspina się wysoko w górach i bije rekordy.

Niezależnie jednak od tego, jaki jest motyw rozpoczęcia przygody, nie wszyscy potrafią zmierzyć się z przeciwnościami, które ze sobą niesie. Tylko nielicznym udaje się zachować wolę walki i wyjść cało z sytuacji, która na pozór wydaje się bez wyjścia.

Książka ,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania” spisana przez Davida Longa oraz zilustrowana przez Kerry’ego Hyndmana daje do myślenia i pozwala odzyskać wiarę w nieodkryty jeszcze potencjał ludzkiej siły charakteru.

Autor wyselekcjonował 23 niesamowite historie, które wydarzyły się naprawdę w ciągu ostatnich dziesiątek lat. Najwcześniejsza miała miejsce w 1823 roku i związana jest z postacią Gugh Glassa, trapera ze Stanów Zjednoczonych.

Co ciekawe, na podstawie tej historii nakręcono film pod tytułem ,,Zjawa”, w którym główną rolę zagrał Leonardo DiCaprio. Podobnie było z inną opowieścią umieszczoną w książce, opisującą losy zdobywcy kanionów w Kolorado. Na podstawie tego wydarzenia powstał film ,,127 godzin”.

,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania”  zdecydowanie nie jest książką dla najmłodszych czytelników. Niektóre umieszczone w niej historie są drastyczne, np. te w których z głodu zabija i zjada się psy lub ta w której bohaterowi odpada skóra na skutek zatrucia. Z drugiej strony takie szczegółowe opisy pozwalają na lepsze zilustrowanie sytuacji, w których znalazły się opisywane postacie. Bez takich szczegółów autor nie byłby w stanie oddać stanu w którym znajdowały się wówczas osoby walczące o życie.

Zadziwiające w tych opowieściach jest to, że wiele bohaterów, których spotkało niebezpieczeństwo czy to w górach, na wodzie, czy na pustyni, postanawia wrócić i ponownie zmierzyć się z tym, co niemal ostatnio ich nie pokonało.

Autor pozostawia tutaj ocenę takiej decyzji do indywidualnej interpretacji czytelnika.

Z książki można jednak dowiedzieć się wiele ciekawostek: jak powstają ruchome piaski oraz co może nam grozić, kiedy w nich utkniemy, jak przeżyć bez wody na pustyni oraz w jaki sposób zdobywać pożywienie na morzu, nie mając wędki.

,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania”  to zbiór wspaniałych motywacyjnych historii przy których podziw miesza się ze wzruszeniem.

To opowieść o odwadze i niesamowitej woli życia bohaterów, którzy znaleźli się w takich sytuacji i byli w stanie zmierzyć się ze swoimi słabościami.

Polecam tę książkę dla dzieci powyżej 10-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/4842/Niepokonani—David-Long

Artykuł Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.