Tytuł: Nie mogę, trzymam dziecko. Rodzicielstwo bez instrukcji obsługi

Autor: Ksenia Potępa

Ilustracje: Ksenia Potępa

Wydawnictwo: Znak literanova

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla rodziców

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Poszukujecie książki-poradnika o rodzicielstwie, który powie Wam jak łączyć pracę zawodową z zadaniami matki? Tekstów, które zdradzą mistyczną tajemnicę wszechświata jak być pełnym energii, gotowym na pokazywanie dziecku uroków życia i zachwycaniu się wraz z nim tysiącem atrakcji blisko Was? A może jesteście zainteresowani lekturą, dzięki której dowiecie się jak układać zbilansowane obiadki, żeby dzieci rosły duże i silne? 

W ,,Nie mogę, trzymam dziecko” niczego takiego nie znajdziecie. Autorka Ksenia Potępa wprowadza czytelników w świat rodzicielskiego chaosu, nieposkładanych uczuć i wielu wylewów miłości. Dodatkowo całość okrasza mnóstwem humorystycznych ilustracji, które i rozśmieszą, i… wzruszą.

Jeżeli kojarzycie już skądś ten charakterystyczny styl ilustratorki, prawdopodobnie odwiedziliście wcześniej jej media społecznościowe, np. tutaj – https://www.facebook.com/trzymajdziecko/ lub tutaj – https://www.instagram.com/trzymajdziecko/. Ewentualnie czytaliście książkę, którą Ksenia Potępa zilustrowała – ,,Dziecko dla odważnych”.

Tym razem jest to jednak w pełni autorska pozycja, nad wydaniem której pracowała ona oraz cała jej rodzina (intencjonalnie, bądź nie). 

,,Nie mogę, trzymam dziecko” to typ lektury ,,parentingowej” (celowo wzięłam w cudzysłów), którą cenię najbardziej. Zbiór luźnych przemyśleń, napisanych w lekkim stylu, do czytania wyrywkowo, w biegu, w autobusie czy czekając w kolejce na coś bardzo pilnego do załatwienia, kiedy można wyjść wreszcie z domu.

Autorka reprezentuje w niej bardzo zdrową postawę – jesteśmy tylko ludźmi. Odważnie obala mit, który czy to w czasach PRL-u czy może jeszcze wcześniej urósł do kolosalnych rozmiarów. Twierdził on, że kobieta powinna dbać o porządek kosztem swojego samopoczucia. Że powinna być twarda jak skała, wszystko-ogarniająca i zawsze stawiająca swoje macierzyństwo na pierwszym miejscu.

W ,,Nie mogę, trzymam dziecko” przeczytacie jednak żeby żyć przede wszystkim w zgodzie ze sobą, bo tylko tak można być dobrą i szczęśliwą matką. W razie pogorszenia nastroju autorka przygotowała nawet kilka kuponów, które można powielić i dowolnie z nich korzystać.

To książka, którą świetnie (i szybko!) się czyta nie tylko ze względu na lekki i przyjemny styl. Zadbano w niej także o to, żeby była fikuśna wizualnie, dlatego co rusz nasze oko przyciąga – a to motylek, a to bębenek czy inny miły obrazek. Tekst jest wzięty w ramki, a ważne słowa podkreślono na różowo dla większej powagi i znaczenia. 

,,Nie mogę, trzymam dziecko” to rewelacyjna książka, jeżeli poszukujecie powiernika w swojej egzystencji, najlepszego przyjaciela, pocieszyciela i chwili wytchnienia. Słowa – nie mogę, trzymam książkę, nabierają z nią nowego znaczenia!

Polecam przyszłym, teraźniejszym i przeszłym rodzicom oraz wszystkim, którzy mają ochotę miło spędzić czas.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/nie-moge-trzymam-dziecko-rodzicielstwo-bez-instrukcji-obslugi-potepa-ksenia-178665

Artykuł Nie mogę, trzymam dziecko. Rodzicielstwo bez instrukcji obsługi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Leszek K. Talko

Ilustracje: Ksenia Potępa

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Jak powszechnie wiadomo dzieci to kochane bąble, których wychowanie i rozwój jest wspaniałą misją, powierzoną w ręce rodziców. To słodkie aniołki, których wyobraźnia i prawdomówność zachwyca na każdym kroku, a ich uważnie patrzące oczy wzruszają nawet najbardziej zatwardziałych sceptyków rodzicielstwa.

No niestety, nie zawsze wychowywanie potomstwa okraszone jest fajerwerkami powodzenia i beztroski. Leszek K. Talko wręcz przeciwstawia się takiemu postrzeganiu dzieci i w swojej książce ,,Dziecko dla odważnych” z lekką ironią porównuje wychowywanie ich co najmniej do Maratonu w Dolinie Śmierci.

No dobrze, ale dlaczego książka teoretycznie dla dorosłych znalazła się na moim blogu – stronie o pozycjach dla dzieci i młodzieży? Moim zdaniem ,,Dziecko dla odważnych” powinno być pozycją obowiązkową w zbiorze lektur dla licealistów.

Po co komu jakieś ,,Wesele”, ,,Dżuma”, ,,Ferdydurke”, wiersze, sonety czy satyry, skoro życie pisze dużo bardziej ironiczne, ale i jakże wartościowe treści? Co lepiej przygotuje dorastającą gawiedź na trudy i znoje wczesnego rodzicielstwa? Atakowani wszem i wobec o informacjach, jakoby każde dziecko miało być cudem może do młodych ludzi nie dociera, że potomek to także ogromna odpowiedzialność? A może sami już nie pamiętają jakimi byli ananaskami w latach swojego dzieciństwa i ta książka może im to w doskonały sposób przypomnieć? Na pewno wtedy okażą rodzicom więcej zrozumienia i wdzięczności.

,,Życie rodzica to ciągła tęsknota za chwilą ciszy i spokoju oraz rosnąca obawa, kiedy ta tak oczekiwana chwila ciszy nieoczekiwanie nastanie.” Leszek K. Talko, Dziecko dla odważnych, Na Zachodzie bez zmian, czyli co zrobić, żeby było cicho, str. 152

Leszek Talko jest znanym dziennikarzem, piszącym swego czasu do miesięcznika ,,Dziecko” czy ,,Twojego Stylu”, dlatego ,,Dziecko dla odważnych” jest raczej zbiorem felietonów, niż książką z konsekwentną linią fabularną. Znaczy to jednak tyle, że czyta się ją jak czasopismo. Napisana jest lekkim i przyjemnym językiem, pełnym zabawnych wstawek i porównań.

Ponad to, nie da się czytając ją nie śmiać w głos. ,,Dziecko dla odważnych” pełna jest absurdalnego humoru. Niewykluczone, że jednak jej odbiór zależy od stanu ilości posiadanych potomków. Im jest ich więcej – tym książka z humorystycznej staje się bardziej wierną obserwacją reporterską.

,,Dziecko dla odważnych” nie jest jednak pozycją jednowymiarową. Pomiędzy zdaniami, w których autor ubolewa nad posiadanym inwentarzem dziecięcym, uważny czytelnik z łatwością dostrzeże bezmiar miłości jaka kierowana jest w ich stronę (dzieci oczywiście, nie czytelników). W zadaniach o wiecznym zmęczeniu, walce z usypianiem czy niezręcznościach w windzie, każdy jest w stanie dopatrzeć się ogromnego uczucia jakie żywi autor, czyli ojciec do swoich maluchów.

Bardzo polecam tę książkę każdemu, niezależnie od posiadania czy nie posiadania dzieci. Jest pouczająca, można dobrze się przy niej bawić i wydaje mi się, że jest potrzebna. Jest o normalności, której w dzisiejszym świecie jak na lekarstwo.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,110309,Dziecko-dla-odwaznych

Artykuł Dziecko dla odważnych – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.