Do worka karmy, książeczki szczepień i smyczy dorzuciliśmy także… rozpiskę ulubionych miejsc na spacery (z mapką!), godziny karmienia, gramaturę porcji, numery telefonów do specjalistów ,,w razie Wu” czy ulubione zabawy. 

Książka Dziadek naszego Kota niezmiernie mnie jednak pociesza, że nie jesteśmy jedynymi ludźmi na świecie, którzy upadli na głowę z powodu swojego pupila. A ta ,,lekko” absurdalna troska o zwierzęta – w pewnych kręgach – to coś zupełnie normalnego.

➜ Tytuł: Dziadek naszego Kota
➜ Autorka: Regina Golińska-Barancewicz
➜ Ilustracje: Hubert Grajczak
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka do bezustannego chichrania się

Regina Golińska-Barancewicz, która należy do grona moich ulubionych polskich autorek, powraca z kolejną lekturą, która zachwyca przenikliwością obserwacji, rozbawia i zajmuje. Jej lekkie pióro, ale i nietuzinkowych bohaterów mogliście już poznać przy okazji książek:

• Mój brat Feliks,
• Wilczynka – córka Mikity,
• Pierwszy dzień wiosny.

Dziadek naszego Kota to pozycja zupełnie inna. Najłatwiej określić ją słowami: lekturą do bezustannego chichrania! Z przyjemnością objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

O czym jest Dziadek naszego Kota? 

Znacie ten mem z tatą, który nie lubił kotów? A po tygodniu tata i kot zostają najlepszymi przyjaciółmi i świata poza sobą nie widzą. Można powiedzieć, że właśnie ten koncept przyświecał autorce podczas procesu tworzenia historii.

Bohaterami książki jest pewna rodzina, którą jako narrator reprezentuje 10-letni Krzysiek. To z jego perspektywy poznajemy historię Kota, który znalazł się przypadkiem w domu dziadków. Początkowo z inicjatywy babci, a finalnie – stał się nierozłącznym towarzyszem sceptycznego wcześniej staruszka. 

Akcja właściwa zaczyna się jednak w chwili, kiedy dziadkowie wyjeżdżają na urlop, a Krzysiek wraz ze swoją mamą i młodszą siostrą, przyjeżdżają opiekować się Kotem.

Przeszukaliśmy całą kuchnię, ale kartki nigdzie nie było.

– Nie ma żadnej kartki! – zawołała Ula, kiedy mama siedziała pod szafą i próbowała obsłaskawić kota. – Jest tylko jakiś zeszyt.

– Jaki zeszyt? – Mama zerwała się na równe nogi i przybiegła do kuchni. – Tylko nie to!

Ale to było to. ,,Instrukcja obsługi kota” sporządzona przez dziadka nie zmieściłaby się na kartce. Liczyła sobie dokładnie piętnaście i pół strony dużego zeszyt.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Dzień pierwszy, str. 32

Podwójna narracja – kot kontra człowiek

Co jednak ciekawe, książka prezentuje nie tylko jedną perspektywę. Czytelnik otrzymuje bowiem również punkt widzenia samego Kota. Trzeba przyznać, że istotnie jest to bestyjka z charakterem. Można powiedzieć – typowy przedstawiciel swojego gatunku. To zestawienie ludzkiej narracji z kocią perspektywą tworzy fascynującą, niezwykle zabawną mieszankę wybuchową.

Wyobraźcie sobie bowiem kota, który nie toleruje świnki Peppy, musi mieć kulkę z folii w misce z wodą (ale tylko rano), o 3 w nocy jada świeżo przyrządzonego mintaja (wyłącznie z Lidla) i na noc trzeba mu zostawiać włączone światło, bo lubi obserwować sobie rybiki. Brzmi absurdalnie? Ale to przecież samo życie!

Ech, życie kota… cała noc zmarnowana na szkolenie człowieka, a jakość ryby pięć na dziesięć. Obsługa – dwie gwiazdki. No, niech będą trzy. Ale tylko dlatego, że pod koniec próbowała udawać miłą.

Regina Golińska-Barancewicz, Dziadek naszego Kota, Noc pierwsza, str. 50

Humor, który pokochają dzieci i dorośli

Nastawcie się więc na wspaniałą, pełną zwrotów akcji zabawę. Możecie być bowiem pewni, że finał tej historii bardzo Was zaskoczy. Czy rodzina Krzyśka poradzi sobie z obsługą Kota? A może to Kot ogra ich wszystkich w swoją grę? Koniecznie sięgnijcie po Dziadek naszego Kota, żeby poznać odpowiedzi na m.in. powyższe pytania. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 6 lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Literatura. Dziadek naszego Kota należy do cyklu To lubię!.

FAQ – Dziadek naszego Kota

O czym jest książka Dziadek naszego Kota?

To humorystyczna opowieść o rodzinie, która musi zaopiekować się wymagającym kotem pozostawionym przez dziadków. Książka ukazuje relacje człowieka ze zwierzęciem z dużą dozą humoru.

Kto jest autorem książki Dziadek naszego Kota?

Autorką jest Regina Golińska-Barancewicz – polska pisarka znana z ambitnych książek dla dzieci.

Dla jakiego wieku jest książka Dziadek naszego Kota?

Książka polecana jest dla dzieci od około 6 lat, ale doskonale sprawdzi się także jako lektura dla całej rodziny.

Czy Dziadek naszego Kota to zabawna książka?

Tak – to jedna z najbardziej humorystycznych książek dla dzieci, oparta na codziennych sytuacjach i charakterystycznych zachowaniach zwierząt.

Czy książka należy do jakiejś serii?

Tak, książka została wydana w ramach popularnej serii To lubię! wydawnictwa Literatura.

Artykuł Dziadek naszego Kota – recenzja najzabawniejszej książki o kocie, który rządzi ludźmi pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Pupil dla mnie to książka, która proponuje coś znacznie bardziej znaczącego niż katalog słodkich zdjęć (choć te tutaj także znajdziecie). To przewodnik komunikujący, na co należy zwrócić uwagę, czym różnią się poszczególne rasy oraz jaki zwierzak będzie najbardziej odpowiedni akurat dla nas i naszej rodziny.

➜ Tytuł: Pupil dla mnie
➜ Autor: Russel Kane
➜ Ilustracje: Erica Salcedo
➜ Tłumaczenie: Magda Witkowska
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jakie zwierzę domowe wybrać dla dziecka

Russell Kane, ogromny miłośnik i znawca zwierząt domowych, nie skupia się na rasach czy gatunkach – choć opiera się na nich przy ogólnym uporządkowaniu książki. W rozdziałach traktuje je bardziej jako punkt wyjścia do ciekawostek, a szczególny nacisk kładzie na osobowość zwierzaków. Zamiast wychodzić do czytelnika z pytaniem, jakie chce zwierzę – zmienia nieco narracje. Zachęca najpierw do refleksji i zastanowienia się nad tym, jakim domem my jesteśmy i co możemy takiemu zwierzakowi zaoferować.

Autor konsekwentnie pokazuje, że zwierzę nie jest nagrodą ani spełnieniem kaprysu, lecz relacją wymagającą czasu, cierpliwości i stałości. W książce pojawiają się rozważania o temperamencie, poziomie energii, potrzebie kontaktu czy samodzielności. Nie chodzi wyłącznie o to, czy dziecko lubi psy albo marzy o króliku, ale czy jego rytm dnia, charakter i domowe warunki rzeczywiście współgrają z potrzebami konkretnego zwierzęcia.

Tym samym, ta książka nie zniechęca do zaopiekowania się czworonogiem (lub wielonogiem). Ona pozwala określić kierunek, w którym warto się zwrócić.

Przewodnik po (różnych) zwierzętach domowych

Jedną z największych zalet Pupil dla mnie jest humorystyczny, lekki ton oraz niezwykle błyskotliwe wtrącenia. Russel Kane, znany w Wielkiej Brytanii komik i osobowość medialna, potrafi mówić o odpowiedzialności po kumpelsku oraz z dużą charyzmą. 

Większość rozkładówek zachowuje tutaj stały schemat. W przypadku kotów i psów otrzymujemy zdjęcie przedstawiciela rasy, ogólne informacje, opis osobowości oraz rys historyczny. Każdemu zwierzakowi autor przydzielił także punkty za intelekt, chęć do zabawy, wymaganą uwagę, radzenie sobie na dworze czy ogólną prezencję (choć w niektórych przypadkach bym polemizowała).

To niezwykle merytoryczna książka, w której omawia się różne typy zwierząt domowych – zarówno te najbardziej oczywiste, jak i mniej popularne, np. króliki, owady, gryzonie, papużki czy gady.

Nauka odpowiedzialności

Najważniejsze w książce Pupil dla mnie jest jednak to, że bardzo realistycznie podchodzi ona do entuzjastycznych oczekiwań dzieci – względem często uzasadnionych obaw rodziców. Pokazuje, że opieka nad zwierzęciem nie zaczyna się w momencie przyniesienia go do domu, lecz już w chwili podjęcia decyzji. To długotrwały proces obejmujący planowanie czasu, budżetu, przestrzeni oraz odpowiedniego, emocjonalnego przygotowania.

W kontekście wychowawczym to bardzo wartościowa lektura. Uczy, że odpowiedzialność nie polega na jednorazowym „obiecuję, że będę się nim zajmować”, ale na codziennym, powtarzalnym wypełnianiu swoich obowiązków. To lekcja, która wykracza daleko poza tematykę zwierząt.

Dla kogo jest ta książka?

Dla dzieci w wieku szkolnym, które zaczynają rozumieć, że opieka nad kimś słabszym i często bezbronnym to szalenie ważne zobowiązanie. Ale i dla rodziców, którzy chcą podjąć decyzję w sposób odpowiedzialny – czy dla nauczycieli, którzy szukają punktu wyjścia do rozmowy o empatii oraz obowiązkach.

Pupil dla mnie to książka, którą warto przeczytać przed podjęciem decyzji o adoptowaniu pupila. Będzie wspaniałą przygodą dla młodych (i nie tylko) miłośników zwierząt. Sama nauczyłam się z niej wielu przydatnych rzeczy! Polecam ją całym rodzinom do wspólnego odkrywania.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ – Pupil dla mnie Russella Kane’a

O czym jest książka Pupil dla mnie?

Pupil dla mnie to przewodnik dla dzieci i rodziców, który pomaga świadomie wybrać zwierzę domowe. Zamiast skupiać się wyłącznie na gatunkach lub rasach, książka podpowiada, jak dopasować pupila do stylu życia, temperamentu dziecka i warunków domowych.

Czy Pupil dla mnie to encyklopedia zwierząt?

Nie. To nie jest klasyczna encyklopedia z rozbudowanymi opisami biologicznymi. Książka koncentruje się na praktycznych aspektach opieki nad zwierzęciem – jego potrzebach, charakterze, wymaganiach i codziennych obowiązkach.

Dla jakiego wieku jest książka Pupil dla mnie?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku szkolnym (około 6–11 lat), które potrafią już rozumieć pojęcie odpowiedzialności i długofalowych zobowiązań. To również wartościowa lektura dla rodziców rozważających zakup pupila.

Czy książka pomoże przed podjęciem decyzji o zwierzaku?

Tak. Pupil dla mnie porządkuje najważniejsze kwestie: czas, koszty, przestrzeń, poziom aktywności rodziny oraz potrzeby konkretnego zwierzęcia. Może być punktem wyjścia do rozmowy i wspólnego podjęcia przemyślanej decyzji.

Kim jest autor książki Pupil dla mnie?

Autorem jest Russell Kane – brytyjski komik, prezenter i pisarz. Jego doświadczenie sceniczne wpływa na lekki, angażujący styl narracji, który łączy humor z praktycznymi wskazówkami.

Artykuł Pupil dla mnie – jak wybrać zwierzaka i nie zwariować? Recenzja przewodnika Russella Kane’a pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie jestem milutki Mii Öström z ilustracjami Marii Jönsson jest obrazkową książką, która w pozornie prostej, humorystycznej historii pokazuje ich prawdziwe oblicze! Przy okazji podejmuje również niezwykle istotne zagadnienie: traktowania zwierząt domowych jak maskotek oraz braku respektowania ich granic.

➜ Tytuł: Nie jestem milutki
➜ Autorka: Mia Öström
➜ Ilustracje: Maria Jönsson
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kot kontra człowiek

Koty to krwiożercze bestie. Drapieżcy, których jedynym celem jest polowanie i… dużo spanka. W Nie jestem milutki narracja prowadzona jest z perspektywy głównego bohatera, czyli kota. Czytelnik wchodzi więc w kocie buty – do świata, w którym wszystko wygląda inaczej niż z ludzkiej perspektywy. 

Sam kot widzi siebie jako odważnego strażnika domu – czujnego i niezależnego. Kogoś, kto ratuje sytuację, gdy tylko pojawia się ryzyko zagrożenia. W jego narracji nie ma miejsca na infantylizację. Jest duma, poczucie sprawczości oraz świadomość własnej wartości.

Tymczasem ludzie traktują kociego bohatera zupełnie inaczej. Zamiast podziwu i głębokiego szacunku, oferują mu tarmoszenie i głaski. Zamiast uczucia trwogi, którą powinien wywoływać – odczuwają wobec niego jedynie tkliwość i zasypują czułymi zdrobnieniami. 

Nie jestem milutki zestawia więc ze sobą ta dwa zupełnie różne punty widzenia, na których opiera ten nietypowy ,,konflikt”. 

Kot to nie zabawka

Człowiek ma czasami skłonność do traktowania zwierząt w sposób, jakby nie do końca były one autonomicznymi istotami. Chcemy, żeby były wdzięczne oraz w wyraźny sposób nam to okazywały, na przykład entuzjastycznie reagowały na nasz widok lub tuliły się, sygnalizując potrzebę bliskości.

Kot w Nie jestem milutki stawia na głowie te oczekiwania. Oryginalny tytuł książki brzmi Jag är inte gosig, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „Nie jestem do przytulania/Nie jestem przytulaśny”.

Koty nie muszą reagować zgodnie z wyobrażeniem opiekuna, bo – tak jak nasz bohater – nie czują potrzeby spełniania czyichś oczekiwań. I nic dziwnego, że właśnie te ich cechy: indywidualizm oraz niezależność; często traktuje się jako główne zalety. Na tym polega kocia natura, a książka Nie jestem milutki jest ważną lekcją dotyczącą szanowania granic zwierząt oraz nauczenia się ich ,,języka”.

Humorystyczny ton oraz karykatura

Mia Öström prowadzi narrację bez mówienia komukolwiek, co się powinno robić. Nie tworzy dydaktycznej przypowieści o prawidłowej opiece nad zwierzęciem. Zamiast tego buduje opowieść opartą na ironii sytuacyjnej oraz subtelnym przerysowaniu.

Kot jest bardzo charakterny, a ludzie – rozczulająco nieświadomi. Już sam ten kontrast może wywoływać uśmiech, jednak zdecydowanie nie jest to uśmiech pozbawiony refleksji.

Ilustracje Marii Jönsson są z kolei niezwykle ekspresyjne. Mimika kota, dynamika kadrów oraz sposób ukazywania poszczególnych scen – wszystko składa się na historię, która każdemu z czytelników pozostanie ,,z tyłu głowy”.

Dzień Kota

17. lutego to data w kalendarzu, która może być doskonałym pretekstem, by sięgnąć po tę książkę. Zamiast kolejnej opowieści o „słodkim kociaku”, dostajemy bowiem historię, która zachęca do rozmowy:

• Dlaczego nie każdy lubi być przytulany (i to nie tylko w kontekście kota)?
• Jak rozpoznać, że ktoś potrzebuje przestrzeni?
• Czy wszystkie koty mają takie same charaktery?

Dlaczego warto ją przeczytać?

Choć książka opowiada o kocie, jej przesłanie można czytać znacznie szerzej. To historia o autonomii, o prawie do własnej tożsamości i o odwadze bycia innym. Dla wszystkich dzieci powyżej 4 lat może być cenną lekcją empatii. Sprawdzajcie dostępność Nie jestem milutki na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Nie jestem milutki?

Nie jestem milutki to picturebook o kocie, który nie chce być traktowany jak maskotka. Bohater opowiada historię z własnej perspektywy, pokazując, że ma prawo do niezależności i swoich granic. To zabawna, ale refleksyjna opowieść o relacji człowiek–zwierzę.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Książkę polecam dzieciom od około 4. roku życia. Prosty tekst i wyraziste ilustracje sprawiają, że młodzi odbiorcy z łatwością mogą śledzą historię, a dorośli wykorzystać ją jako punkt wyjścia do rozmowy o granicach i emocjach.

Czy Nie jestem milutki to dobra książka na Dzień Kota?

Tak. 17 lutego, czyli w Dzień Kota, książka może stać się pretekstem do rozmowy o tym, jak właściwie okazywać zwierzętom czułość i jak rozpoznawać ich potrzeby.

Artykuł Nie jestem milutki – recenzja książki na Dzień Kota (i nie tylko) pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kocina. Zapiski z Doliny
➜ Seria: Malutki Lisek i Wielki Dzik
➜ Scenariusz: Berenika Kołomycka
➜ Rysunki: Berenika Kołomycka
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jak Kocina trafia do Doliny?

Punktem wyjścia jest bardzo ładnie pomyślany wizualny motyw: przedarte zdjęcie płynnie przechodzi w przedarty rysunek. Prawdziwy zwierzak ze zdjęcia staje się narysowaną Kociną – wysłanniczką autorki do świata, do którego żadnemu człowiekowi nie udało się jeszcze dostać. Zakończenie ma kompozycję klamrową – Kocina powraca do świata ludzi.

We wstępie autorka sama zaznacza, że do Lisiej Doliny nie ma wstępu nawet ona sama. Żeby dowiedzieć się, co u Liska i Dzika, wysyła więc swoją przyjaciółkę – kotkę, którą uważa za pełnoprawną współautorkę książki. Kocina ma ważne zadanie: zebrać zapiski, przeprowadzić wywiady oraz przekazać wiadomość od Bereniki. Z tych fragmentów powstają tytułowe „zapiski z Doliny” – osobisty pamiętnik kociej bohaterki.

Komiks dla wtajemniczonych: czy trzeba znać Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika?

Formalnie Kocina jest nową, osobną serią. W praktyce ta pozycja najlepiej sprawdzi się w przypadku czytelników, którzy dobrze już znają Dolinę z komiksów o Malutkim Lisku i Wielkim Dziku. To właśnie znajomość poprzednich tomów sprawia, że spotkanie z Kociną obudzi jeszcze więcej emocji. Na stronach możemy obserwować dobrze znaną przestrzeń z nowej perspektywy – kociej. Możemy odkrywać ją i jej bohaterów w zupełnie inny sposób. 

Dla nowych odbiorców Kocina jednak nadal pozostanie ciepłym, kojącym komiksem, ale część wątków, wspomnień czy rozmów między postaciami wybrzmi lepiej właśnie dla fanów poprzedniego cyklu. 

Pięć rozdziałów i małe haiku

Całość została podzielona na pięć rozdziałów. Na początku fabuła wyraźnie zmierza w jednym kierunku: Kocina ma dotrzeć do Lisiej Doliny i przekazać list od autorki zwierzętom. To zadanie nadaje historii tempo oraz buduje lekki suspens: czy uda jej się zgromadzić wszystkich mieszkańców i wykonać powierzoną misję?

W pewnym momencie to zadanie przestaje być jednak najważniejsze. Gdy kotka wreszcie poznaje Liska, Dzika oraz ich przyjaciół, narracja zaczyna płynąć własnym rytmem. Zamiast jednego dużego zakończenia, dostajemy serię spokojnych, kontemplacyjnych scen, w których liczy się raczej bycie razem niż spektakularna akcja.

Treść jest kojąca. Jeden z rozdziałów przypomina nawet japońskie haiku: kilka prostych obrazów, mało słów, czerpanie przyjemności z natury.

Dla kogo jest Kocina. Zapiski z Doliny?

To komiks skierowany do dzieci w wieku przedszkolnym jak i wczesnoszkolnym:

• dla przedszkolaków (5–6 lat) – jako lektura do wspólnego czytania i oglądania,
• dla młodszych uczniów (7–9 lat) – jako samodzielna lektura, ćwicząca czytanie i uważne śledzenie ilustracji,
• dla starszych fanów Lisiej Doliny – jako rozszerzenie ulubionego uniwersum. 

Element aktywizujący: pytania o uczucia i wartości

Na końcu albumu czeka małe zaskoczenie. Ostatnie strony mają formę mini-zeszytu ćwiczeń: znajdują się tam pytania o uczucia, o to, co dla nas ważne, o wartości. Dziecko dostaje przestrzeń na własne odpowiedzi, ale może także przeczytać obok odpowiedzi na te same pytania, udzielone przez Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika.

To świetny pomysł na przedłużenie lektury poza samą fabułę. Komiks staje się pretekstem do rozmowy – z rodzicem, nauczycielem albo ze samym sobą. Można do tych stron wracać po czasie, dopisując kolejne refleksje. 

Gdzie znaleźć komiks Kocina?

Choć w założeniu Kocina ma pełnić rolę wysłanniczki i reportażystki, Zapiski z Doliny czyta się bardziej jak osobisty, uporządkowany wyłącznie rytmem dnia pamiętnik kotki, niż jako zbiór dziennikarskich notatek.

Dla fanów Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika Kocina będzie pięknym dopowiedzeniem do znanej już historii. Dla nowych czytelników – subtelnym zaproszeniem do świata, w którym jest miejsce na przyjaźń, rozważania oraz emocje. Kocina dostępna jest na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Kocina. Zapiski z Doliny?

Kocina. Zapiski z Doliny to pierwszy tom nowej serii Bereniki Kołomyckiej, osadzonej w uniwersum Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika. Autorka wysyła do Lisiej Doliny swoją kotkę – Kocinę, która ma prowadzić osobisty pamiętnik, zbierając opowieści mieszkańców, notując ich zwyczaje oraz uczucia.

Czy Kocina. Zapiski z Doliny to samodzielna historia, czy spin-off Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika?

Komiks jest spin-offem popularnej serii Malutki Lisek i Wielki Dzik. Akcja rozgrywa się w tej samej Lisiej Dolinie, a bohaterowie znani są z wcześniejszych tomów.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest Kocina. Zapiski z Doliny?

To komiks kierowany przede wszystkim do dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym – mniej więcej 6–9 lat. 

Czy trzeba znać serię Malutki Lisek i Wielki Dzik, żeby zrozumieć Kocinę?

Nie jest to konieczne, ale znajomość Lisiej Doliny zdecydowanie wzbogaca lekturę. Dla czytelników, którzy znają wcześniejsze tomy, Kocina będzie uroczym powrotem do znanego świata i spotkaniem z ulubionymi bohaterami.

Jakie tematy porusza Kocina. Zapiski z Doliny?

Komiks dotyka takich tematów jak przyjaźń, ciekawość świata, akceptacja, różnice między bohaterami oraz szacunek do natury.

Artykuł Kocina. Zapiski z Doliny – nowy komiks Bereniki Kołomyckiej dla fanów Malutkiego Liska i Wielkiego Dzika pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mam swoją listę, gdzie zapisuję tytuły książek, po które chcę kiedyś sięgnąć i je przeczytać. Wiele lat, bo prawie dziesięć, był na tej liście Kot kameleon. Był i cierpliwie czekał. Aż się doczekał.

Nominowana do Nagrody IBBY Książka Roku 2014

Intrygowała mnie okładka tej lektury, słyszałam o niej same dobre rzeczy, ale zawsze jakoś się mijałyśmy. Ostatnio jednak stwierdziłam, że już czas poznać się ze sobą i finalnie rozstrzygnąć czy Kot kameleon rzeczywiście jest godny uwagi.

Autorką książki jest Joanna Wachowiak, a sama pozycja otrzymała w 2014 roku nominację do Nagrody IBBY Książka Roku (laureatką została wtedy debiutująca Dorota Kassjanowicz za Cześć, wilki!). Ilustracje dla niej wykonała Emilia Dziubak – znajdziecie tutaj kilka całostronicowych obrazów, które nie tylko zachwycają, ale także doskonale wpisują się w główny przekaz fabuły.

Nocowanie u babci

Główną bohaterką Kota kameleona jest dziewczynka o imieniu Natalia. Z początkiem tej historii mogłoby się prawdopodobnie utożsamić niejedno dziecko w okresie wakacyjnym. 

Fabuła przedstawia się bowiem następująco: rodzice muszą pilnie wyjechać, a ich  córka trafia do dalekiej rodziny, której bardzo dawno nie widziała. Natalia kiepsko pamięta swoją babcię – wie tylko, że jest dziwna, mieszka na wsi i ubiera się w bardzo drapiące, wełniane ubrania.

Wyobraźnia najlepszym sposobem na nudę

Dziewczynka pełna jest obaw. Co gorsza, jej tata pomylił walizki i zamiast wyjąć z samochodu torbę z jej zabawkami, zostawił tę z ubraniami rodziców. To nie wszystko – kot babci wydaje się jej nie lubić, a wisząca nad domem chmura deszczowa prawdopodobnie zepsuje jej jedyny miły moment tego wyjazdu.

Natalia, choć jej pobyt u staruszki nie jest zbyt długi, szybko przekonuje się, że wcale nie potrzebuje gier czy zabawek, żeby się nie nudzić. Za pomocą wspomnień, ciekawych osób i jeszcze bardziej niezwykłych zwierząt, dziewczynka zdaje sobie sprawę, że nie każde fascynujące miejsce jest takim na pierwszy rzut oka.

Ponadczasowa książka dla dzieci

Kot kameleon to opowieść o sile wyobraźni, empatii oraz wierze w to, co niesamowite. Nie ma w tej książce dłużyzn, banałów czy rzeczy, których nie dałoby się wytłumaczyć za pomocą logiki (z drobnymi wyjątkami).

To lektura, dzięki której dzieci nabiorą chęci na myszkowanie po strychu, a każdy, bez wyjątku – na kakao z przyprawami korzennymi oraz słodkie knedle ze śliwkami.

Kot kameleon będzie odpowiedni dla każdego powyżej 5 lat. To ponadczasowa książka zachęcająca do tego, żeby patrzeć na świat przez kolorowe szkiełka.

Strona wydawnictwa Bis: https://wydawnictwobis.com.pl/produkt/kot-kameleon/

Artykuł Kot kameleon – recenzja książki dla dzieci o wyobraźni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Chyba nie znam osobiście żadnej Adelki, a Adelę z mediów – właściwie piosenkarkę Adele – to czasami tylko słucham. Gdy tylko natrafiłam na całą serię książek, w których Adelka to główna bohaterka, pomyślałam że to wspaniały wybór imienia dla dziewczynki wrażliwej, ciekawej świata i takiej, o której każde dziecko może powiedzieć: jestem podobny/podobna do Adelki.

Nowy tom lubianej serii książek dla dzieci

Autorką cyklu jest Anna Bichalska, która stworzyła także bardzo ważną książkę Czy Nika znika? (kliknijcie w tytuł, żeby bezpośrednio trafić do recenzji). Adelka na rynku polskiej książki dla dzieci jest obecna już od 2022 roku. Pomyślałam jednak, że ostatnia premiera i zarazem najnowsza, piąta część serii jest doskonałą okazją, żeby o niej sobie opowiedzieć.

Cały cykl składa się na (w kolejności od najwcześniej wydanych do tych, które ukazały się ostatnio):

• Adelka i kot wyjątkowy,
• Adelka i trudne słowo na ,,e”,
• Spróbuj jeszcze raz, Adelko,
• Adelka i małe wielkie rzeczy,
• Adelka i przyjaźń.

Jak czytać Adelkę?

Najtrafniej można byłoby opisać te powyższe pozycje, określając je lekturami bliskościowymi, w duchu Montessori. Każda książka porusza bowiem określone zagadnienia, jednocześnie będąc fabularną opowiastką o zwyczajnym życiu małej dziewczynki.

Adelka mieszka ze swoimi rodzicami, chodzi do przedszkola i najbardziej na świecie marzy o kocie. Jeżeli sięgniecie po drugi tom, kot Kreska będzie już członkiem rodziny, a z kolei w części czwartej Adelka będzie potrafiła samodzielnie zawiązać buty (choć w tomie trzecim jeszcze tego nie opanowała).

Adelka jest więc serią chronologiczną, ale nie upierałabym się, żeby sięgać po nią właśnie w ten sposób. Znacznie bardziej książki te sprawdzą się, kiedy poszukujecie wsparcia w jakimś konkretnym zagadnieniu, chcecie rozwijać empatię i wrażliwość dziecka, wzmacniać jego pewność siebie czy uczyć wytrwałości.

O czym są te książki dla dzieci? Kiedy mogą się przydać?

• Pierwszy tom (Adelka i kot wyjątkowy) to historia o przygarnięciu zwierzaka, ale także o rozmowach na temat odpowiedzialności, poszukiwaniu wyjątkowego pupila oraz bycia ważną częścią życia kota (ale też psa).
• Druga część (Adelka i trudne słowo na ,,e”) opisuje przeziębienie bohaterki, przy okazji poruszając kwestie opieki, empatii czy zawodu, gdy nie może się być miejscu, w którym chciało się być.
• Trzecia część (Spróbuj jeszcze raz, Adelko) to przystępnie oraz z dużą perswazją ukazana nauka różnych, kluczowych dla dziecka umiejętności, takich jak: wiązanie butów, jazda na rowerze i nauka czytania. Znajdziecie tutaj podpowiedzi jak wspierać dziecko oraz nie wywierać na nie presji.
• Czwarty tom (Adelka i małe wielkie rzeczy) jest zdecydowanie książką w duchu uważności. Zwraca uwagę jak cieszyć się małymi rzeczami, dostrzegać wartość w codzienności i czerpać przyjemność z niespiesznego życia.

Adelka i przyjaźń – najnowszy tom serii

Premierowa historia będąca piątą częścią cyklu odnosi się do pojęcia przyjaźni – i to na wielu jego poziomach. Adelka nie tylko musi bowiem zmierzyć się z przeprowadzką ulubionej osoby, ale także stanie przed wyzwaniem zawiązania nowej znajomości.

W książce znalazły się także ciekawe wątki dotyczące sposobów na celebrację przyjaźni. Myślę, że m.in. zachęta do pisania tradycyjnych listów rozbudzi chęć kontaktowania się w ten sposób nawet u dzieci, które same jeszcze nie potrafią pisać.

Seria Adelka, wraz z najnowszą Adelka i przyjaźń, to kolekcja wartościowych, starannie wydanych książek, w których przystępny tekst, uzupełniony został wieloma przyjemnymi dla oka obrazkami Beaty Zdęby.

Lektury te dają poczucie bezpieczeństwa, zachęcają do kreatywności, ale także pozwalają lepiej rozumieć świat oraz relacje. Polecam wszystkie książki tej serii dzieciom powyżej 3 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwobis.com.pl/produkt/adelka-i-przyjazn/

Artykuł Adelka – recenzja bliskościowej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kot rabina. 12: Przejście przez Morze Czarne
➜ Seria: Kot rabina
➜ Scenariusz: Joann Sfar
➜ Ilustracje: Joann Sfar
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kolejny tom wybitnej serii francuskiego mistrza komiksu Joanna Sfara, i kolejna zupełnie inna, nowa, ale również – a jakże! – trochę szalona historia z kotem rabina, rabinem oraz ważnymi wydarzeniami w tle.

Wsparcie rabina na wojnie

Kot rabina. 12 Przejście przez Morze Czarne to opowieść samego rabina z tego, jak został zmobilizowany na wojnę z ramienia Francji. Był wsparciem duchowym nie tylko dla Żydów, ale i muzułmanów, czy katolików. Jego wsparciem był z kolei kot, którego tuż przed wyruszeniem otrzymał ,,na szczęście” od swojej córki Zlabi, znanej już z poprzednich części.

Jeżeli nie mieliście okazji jeszcze ich przeczytać, gorąco to rekomenduję. Recenzje wcześniejszych tomów znajdziecie poniżej:

• Kot rabina 1-5 (tom zbiorczy),
• Kot rabina. 6: Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną,
• Kot rabina. 8: Koszyczek migdałów,
• Kot rabina. 9: Królowa szabatu,
• Kot rabina. 10: Wracajcie do siebie!,
• Kot rabina. 11: Biblia dla kotów.

Koci punkt widzenia

I choć historia jest o sprawach zasadniczo smutnych oraz przygnębiających, bo trudno w innych ramach postrzegać wojnę – to jednak, jak zawsze, została przepuszczona przez koci filtr tytułowego bohatera.

Dostajemy więc opowieść, której słucha także sam kot oraz Zlabia, jednak zwierzak nie jest najbardziej zaniepokojony skomplikowanym statusem wysyłanych na front ludzi, politycznym zamieszaniem, a nawet brutalnym traktowaniem jeńców.

Najbardziej interesuje kota, jaki był pierwszy kot rabina, czy udało mu się szczęśliwie powrócić po wojnie z jego panem, oraz czy był lepszy, od niego samego. 

To humorystyczny, ale zarazem bardzo sprytny sposób zjednania sobie czytelnika. Kot zachowuje się bowiem jak dziecko, które stosując wybiórczy sposób postrzegania, potrafi odsunąć od siebie wszystkie negatywne fakty, skupiając się wyłącznie na swoich zainteresowaniach.

Komiks oparty na faktach

Kot rabina. Przejście przez Morze Czarne to niezmiennie doskonale napisana opowieść, którą autor osadził szczątkowo na faktach – bibliografię z ciekawymi komentarzami znajdziecie na końcu komiksu.

Macie więc tutaj nie tylko rys historyczny, kilka słynnych postaci czy bitew, ale także typową dla Sfara fantazję, zwroty akcji oraz oczywiście mnóstwo ironii, przewrotnego patrzenia na świat oraz oryginalności.

Polecam Kot rabina. 12: Przejście przez Morze Czarne odbiorcom powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Kot+Rabina+12%3A+Przej%C5%9Bcie+przez+Morze+Czarne/pokaz.html

Artykuł Kot rabina. 12 Przejście przez Morze Czarne – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Czarno-biały kot LEGO 21349 Tuxedo Cat
➜ Ilość elementów: 1710
➜ Ilość minifugurek/minilaleczek: 0
➜ Wydawnictwo: LEGO
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czy jestem zagorzałą fanką kotów? Nieszczególnie. W codziennym życiu zdecydowanie częściej towarzyszą mi psy. Kotki lubię tylko te u przyjaciół oraz znajomych.

Idealny kotek dla miłośników psów

Gdy jednak zobaczyłam kotka z klocków, pomyślałam, że taka alternatywa zupełnie mi odpowiada. Taki kotek nic nie zrzuci mi z półki, nie będzie budził mnie miauczeniem o 4 nad ranem i jego pazurek nie zostawi ostrego śladu na skórze.

Poza tym, to koci model, który doskonale oddaje naturę tych milusińskich zwierząt – jest majestatyczny, ma cudownie wyprężony grzbiet oraz figlarny ogonek, którego koniec może leniwie zmieniać swoją pozycję.

Model kota z klocków LEGO

Czarno-biały kot LEGO 21349 (Tuxedo Cat) to zestaw składający się na 1710 elementów. Zawiera on po prostu duży model 3D realistycznego zwierzaka (32 cm wysokości), z dwoma zestawami oczu (w kolorze niebieskim lub brązowym), a także alternatywną miną z wystawionym języczkiem.

Składanie opiera się na łączeniu modułów. Najpierw, z 20 indywidualnych opakowań z elementami, powstają tylne łapy oraz pusty w środku korpus zwierzaka. W kolejnych krokach obudowuje się go i dołącza poszczególne części.

Gdzie posadzić czarno-białego kota?

Kota można w pewnym stopniu animować. Ma, wspomniany już, ruchomy koniec ogona, łapki, głowę i uszy. Przy ciemniejszym świetle z powodzeniem można się nabrać, że jest to prawdziwy kociak.

Dużym atutem jest także fakt, że kota da się łatwo czyścić, a tego typu modelu raczej nie trzyma się w pleksi, tylko w naturalnej dla kotów przestrzeni, np. na półce czy parapecie.

Muszę przyznać, że kilka godzin zabawy w składanie przyniesie każdemu sporo frajdy i mnóstwo satysfakcji. A sam model będzie świetnie prezentował się w każdym pokoju. 

Polecam Czarno-biały kot LEGO 21349 (Tuxedo Cat) zarówno miłośnikom kotów jak i tym, którzy po prostu podziwiają mistrzowską inżynierię z klocków, tworzoną przez profesjonalistów oraz amatorów LEGO. W związku z tym, że jest dość prosty do złożenia, z powodzeniem sprawdzi się w przypadku nawet nastolatków.

Link do strony LEGO: https://www.lego.com/pl-pl/product/tuxedo-cat-21349

Artykuł Czarno-biały kot LEGO 21349 (Tuxedo Cat) – recenzja zestawu klocków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: LEGO DUPLO Wóz strażacki 10969
➜ Ilość klocków: 21
➜ Data premiery: 2022
➜ Wydawnictwo: LEGO
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Poszukujecie prezentu dla dziecka w dobrej cenie, który jednocześnie uzupełniłby jego kolekcję klocków LEGO DUPLO i poszerzył możliwości zabawy? Możecie pójść za moim przykładem i dla niespełna dwulatka, ale także przedszkolaka, wybrać zestaw ze strażą pożarną, w którym dzielny strażak ratuje uwięzionego na drzewie kotka.

Wozy strażackie w kolekcji LEGO DUPLO

W ramach serii LEGO DUPLO ukazało się wiele zestawów, w których główną atrakcją jest czerwony, duży samochód do gaszenia pożarów i ratowania zwierzaków z opresji. Co kilka lat pojawia się nowa propozycja, zazwyczaj zastępując tę starą, więc niektóre propozycje marki LEGO są dostępne już tylko z drugiej ręki.

W swoich poszukiwaniach postawiłam na zestaw łatwo dostępny, który ujął mnie właśnie prostą scenką rodzajową, zawartą nawet w samej instrukcji. Jego niewątpliwym atutem jest także cena. 

Wóz strażacki z dźwiękiem oraz światłami

LEGO DUPLO Wóz strażacki 10969 ukazał się po raz pierwszy w 2022 roku. Nie jest obecnie dostępny w oficjalnym sklepie LEGO, co może oznaczać, że jego cena wkrótce ponownie wzrośnie. LEGO DUPLO Wóz strażacki 10969 można jednak znaleźć w dobrych księgarniach internetowych.

Pudełko składa się na 21 elementów, w tym figurkę strażaka oraz kota. Zestaw zawiera również klocek z dźwiękiem i światłem, który uruchamia się na dotyk. Bateria wewnątrz została bardzo dobrze zabezpieczona, ale należy uważać, żeby jej nie zamoczyć.

Zestaw LEGO DUPLO na prezent

LEGO DUPLO Wóz strażacki 10969 umożliwia złożenie wozu strażackiego z obracanym wysięgnikiem, wagonikiem, zwijanym wężem oraz klockiem pełniącym funkcję zamykanego schowka. Można tam trzymać np. klocek udający karmę dla kota z odpowiednim nadrukiem.

Poza tym, do złożenia jest także drzewo na małej, zielonej wyspie. To właśnie na nim utknął kotek, który beztrosko eksplorował okolicę. Ten zestaw będzie odpowiedni dla bardzo małych dzieci, którym chce się wprowadzać tematykę strażacką, ale nie wiązać jej jeszcze wyłącznie z ogniem.

Polecam LEGO DUPLO Wóz strażacki 10969 jako ciekawą opcję prezentową dla maluchów około 2 roku życia. To solidne zabawki, które pozwalają rozwijać wyobraźnię, edukować oraz miło spędzać czas całą rodziną.

Artykuł LEGO DUPLO Wóz strażacki 10969 – recenzja zestawu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czy może być coś przyjemniejszego od wyciągnięcia się na swojej kanapie po całym dniu pełnym wrażeń? Może! Wyciągnięcie się na kanapie z wciągającą książką!

Kot Winston w kryminalnej serii dla dzieci

Jeżeli chcecie myśleć jak główny bohater serii Winston, musicie myśleć jak kot, bo tytułowy Winston jest właśnie kotem. To domator, który ceni miskę pełną wątróbki, regularne drzemki oraz spokój.

Niestety, tego ostatniego zdecydowanie mu brakuje, bo Winston ma wielki talent do rozwiązywania kryminalnych zagadek. Zawsze znajdzie się też ważny powód, żeby na chwilę zeskoczyć z kanapy i zająć się przywracaniem porządku (lub ewentualnie ratowaniem świata).

Komiks czy nie komiks?

Do tej pory ukazały się dwie części Winstona w wydaniu obrazkowym: Winston – koci detektyw. Zaginiona maska oraz Winston – koci detektyw. Statek widmo. Nie chcę pisać, że seria jest komiksem, bo nieco wymyka się klasycznej definicji tego gatunku.

Wielu czytelników mogło poznać historie Winstona z powieści Frauke Scheunemann. Nowy cykl został pomyślany dla nieco młodszych odbiorców, ale i przede wszystkim tych osób, którym ciężko skupić się dłużej na ścianie tekstu.

Winston – koci detektyw pozwala doświadczyć wrażeń jakie daje komiks, jednocześnie będąc dodatkowo eksperymentalnym miksem różnych wizualno-narracyjnych rozwiązań.

Winston – koci detektyw. Statek widmo

O ile w pierwszej części mogliśmy doświadczyć egipskiej kultury i historii, tak w Winston – koci detektyw. Statek widmo czytelnik ma do czynienia z bardziej lokalnym… problemem, dla fanów opowieści o piratach. Okazuje się, że w okolicy grasuje szajka włamywaczy, która właśnie napadła babuszkę, zabierając jej pamiątkowy medalion.

Tak też się składa, że nie jest to pierwsza lepsza babuszka, ale jedna z ukochanych osób Winstona. Choć powodzenie całej misji stoi pod wielkim znakiem zapytania, czarny koci detektyw postanawia zaryzykować i w kluczowym momencie postawić wszystko na jednej szali.

Odciski łap na piasku

Winston nie jest jednak jedynym zwierzakiem w serii – wręcz przeciwnie. Można powiedzieć, że w książce ludzie pełnią role poboczne. To właśnie zwierzęta są tutaj detektywami, bohaterami, ale i… przestępcami!

Święta sardynko w oleju, ta seria dostarcza czytelnikom mnóstwa emocji! Przy okazji dostarcza ciekawostek o różnych zwierzakach i promuje wartościowe postawy, gdzie moralność czy dobro o innych stawiane jest zawsze na pierwszym miejscu.

Polecam Winstona – kociego detektywa wszystkim odbiorcom powyżej 8 roku życia, którzy lubią nieszablonowe historie kryminalno-detektywistyczne.

Link do serii na stronie wydawnictwa: https://wydawnictwo-debit.pl/kot-winston
Link do ostatniej nowości: https://wydawnictwo-debit.pl/produkt/winston-koci-detektyw-statek-widmo

Artykuł Winston – koci detektyw – recenzja obrazkowej serii dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.