Dinozaury żyły naprawdę bardzo dawno temu i choć zostały odkryte już ponad dwieście lat wstecz, to wciąż budzą ogromne emocje. Co by było jednak, gdyby współcześnie, w pewnej dżungli znaleziono… żyjącego dinozaura? Jak zachowaliby się dorośli? A jak zachowają się bohaterowie tej pozycji?

Muzeum Historii Naturalnej, które świeci pustkami

Mulanosaurus Rex jest książką Øyvinda Torsetera, którego pewnie większość czytelników kojarzy z bestsellerowej lektury pod tytułem Dziura. Tutaj miła niespodzianka – bohatera z Dziury spotykamy bowiem w najnowszej pozycji o dinozaurze. 

W Mulanosaurus Rex występuje on właśnie jako ekspert w Muzeum Historii Naturalnej. Wszystko wskazuje jednak na to, że nie jest najlepszym w swoim fachu – muzeum świeci pustkami. Co można zrobić, żeby to zmienić?

Ostatni żyjący dinozaur

Książka na samym początku zwraca uwagę przede wszystkim ilustracjami. Mamy tutaj dość monochromatycznych bohaterów, którzy choć nieco przypominają ludzi, raczej nimi nie są.

To raczej pewna karykatura człowieczeństwa, ale także całego świata – gdzie prezydent dowiaduje się przypadkiem, jak wygląda życie w jego państwa. Prezydent nie zamierza jednak pozostać bezczynnym. Kiedy okazuje się, że obywatele nie mają benzyny, postanawia coś na to zaradzić.

Tak się składa, że właśnie wtedy łączą się wątki naszego głównego bohatera oraz głowy państwa. Obaj mają za cel odnaleźć ostatniego żyjącego dinozaura – choć ich powody są różne, nie wykluczają się wzajemnie.

Czy jednak obydwaj będą na tyle zdeterminowani i bezwzględni, że poświęcą pradawnego gada, żeby zrealizować swoje przyziemne zamierzenia?

Władza czy empatia?

Mulanosaurus Rex to fantastycznie poprowadzona narracyjnie oraz wizualnie książka, która porywa niczym najlepszy film akcji. Mamy tutaj bardzo charakterystycznych bohaterów, wysoką stawkę, a nawet elementy z pogranicza grozy, horroru i fantastyki.

Książkę można odbierać bezpośrednio, czerpiąc przyjemność z małych smaczków, ale i głównego przesłania – dinozaury to przodkowie dzisiejszych kur. Mam jednak wrażenie, że Mulanosaurus Rex jest lekturą znacznie głębszą. Pokazuje co może nam grozić, jeżeli będziemy tylko eksploatować.

Mało tego, to ostrzeżenie przed tym, do czego niektórzy byliby w stanie się posunąć, jeżeli ważniejsza byłaby dla nich władza i kontrola, zamiast empatii czy zrozumienia.

Polecam Mulanosaurus Rex odbiorcom powyżej 11 roku życia. To pozycja z pogranicza komiksu i książki obrazkowej, która przyniesie każdemu wiele frajdy.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/1204_mulanosaurus-rex

Artykuł Mulanosaurus Rex – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Co to znaczy zostać odtrąconym? Jak to jest być niechcianym? Czy warto walczyć o prawdziwą przyjaźń?

Odwiedzamy Niechciejkowo

,,Niechciejkowo” to urocza książka – współczesna baśń, w której nie brak nowoczesnych elementów, opowiadająca o krainie wypełnionej niechcianymi zabawkami, zwierzętami czy przedmiotami. I choć mogłoby się wydawać, że takie miejsce będzie smutne i szaro-bure, autorka ma na to pewne remedium. W jaki sposób udało się jej odczarować Niechciejkowo?

Monika Kołodziej stworzyła historię, która w literaturze dziecięcej ma już kilka różnych interpretacji. Najsłynniejszą w ostatnich latach jest prawdopodobnie ,,Gwiazdkowy Prosiaczek”, a z naszego podwórka można przytoczyć chociażby opowiastkę ,,Z pamiętnika misia Porzucka”. Dlaczego więc jednak warto sięgnąć również po ,,Niechciejkowo”?

Kraina porzuconych zabawek

Głównym bohaterem książki jest Miś w kratkę, który znalazł się w zupełnie nowym, obcym dla niego miejscu. Pod rozłożystą wierzbą w fioletowym kolorze znajduje go szczeniak o imieniu Pokcio. Piesek jest bardzo entuzjastyczny – cieszy się, że będzie miał nowego przyjaciela. Jest on także, nomen omen, przewodnikiem dla naszej wiodącej postaci.

Choć Pokcio tłumaczy Misiowi zasady panujące w Niechciejkowie oraz wyjaśnia, dlaczego ten znalazł się w tym miejscu, kraciasty pluszak zupełnie nie chce dopuścić do siebie tej myśli. Nie może uwierzyć, że mógłby zostać… porzucony.

Wartościowa książka na dobranoc

Razem z jeszcze jednym bohaterem wyruszają więc do miejscowego mędrca (uśmiejecie się, gdy odkryjecie, kto nim został!). To właśnie tam trafiają na pierwsze poszlaki, a Miś zaczyna rozumieć, że rzeczywiście mogło dojść do jakiejś strasznej pomyłki. Czy jednak powróci on do świata swojej przyjaciółki Zosi? A może zdecyduje się pozostać z nowymi kompanami?

,,Niechciejkowo” to mądra książka, którą można przeczytać na dobranoc podczas jednego wieczoru. Jej prosty przekaz o walce z konsumpcjonizmem, ale przede wszystkim wiara w przyjaciół i trzymanie się nadziei za wszelką cenę, pozwala twierdzić, że jest ona wielowymiarowa i wartościowa pod różnymi względami.

Książka ukazuje także kolejne stany emocjonalne. Jeden zastępowany jest drugim – po szoku i niedowierzaniu, przychodzi czas na radość oraz nowy początek. Tym, co jednak jest najbardziej istotne, jest przyjaźń. Choć czasami jakiś etap w naszym życiu się kończy, dobrze kiedy możemy czuć, że w nowym miejscu czeka na nas ktoś życzliwy, ktoś kto nas zaakceptuje bez względu na wszystko.

Polecam ,,Niechciejkowo” dzieciom już powyżej 5 roku życia. Skromnie wydana książka zawiera bardzo ładne ilustracje Zuzanny Kledzik i ciepłą historię dla przedszkolaków. Na pewno ją polubicie.

Link do księgarni internetowej

Artykuł Niechciejkowo – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Większość osób nawet nie zdaje sobie sprawy ile ma rzeczy, dopóki nie musi się z nimi wyprowadzać. Lubimy otaczać się przedmiotami. Sprawiają, że czujemy się szczęśliwsi i ważni. Czasami jesteśmy nawet w stanie stracić głowę dla rzeczy. 

Obfitość – nowa książka dla dzieci

Dzieci, które uważnie obserwują dorosłych lub rówieśników, często uczą się tego gromadzenia od innych. Rolą rodzica lub opiekuna jest pokazać, że przedmioty, które można kupić w sklepie, wcale nie są takie ważne, a minimalizm pozwala uwolnić się od chęci ciągłego posiadania czegoś nowego. Dookoła jest mnóstwo innych rzeczy, które są znacznie ciekawsze oraz są… za darmo!

,,Obfitość” to bardzo ciekawa książka Joanny Jagiełło, autorki takich pozycji jak np.:

• Podwójne Święta,
• Święty Mikołaj. Historia prawdziwa,
• Dzikusy. Witajcie w Malinowym Domu,
• Tam, gdzie zawracają bociany,
• serii Biuro śledcze Trop Sekret.

Ilustracje do nowości stworzyła z kolei Agata Dobkowska. Jej obrazki z pewnością widzieliście już m.in. w:

• Bieszczady. Przewodnik dla małych i dużych odkrywców,
• serii Co zrobi Frania?,
• serii Inspektor Kiwi,
• serii Dobre Miastko.

Pożegnanie z zabawkami 

Główną bohaterką ,,Obfitości” jest Kornelia. Jej pokój przypomina sklep z zabawkami – na półkach piętrzą się misie i książki, a na dywanie wiją tory kolejki wśród klockowych budowli. Dziewczynka ma mnóstwo przedmiotów i jest do nich bardzo przywiązana. Do tego stopnia, że kiedy mama informuje ją o planowanym wyjeździe do dziadka z bardzo małą walizką – Kornelka jest mocno rozczarowana.

Dziewczynka może wziąć ze sobą tylko jedną przytulankę. Mama tłumaczy, że dziadek ma niewielki dom, ale to raczej kwestia podróży pociągiem jest tutaj problematyczna. Co gorsza, kiedy Kornelia jest już na miejscu, okazuje się, że w jej nowym pokoju prawie niczego nie ma…

Prawdziwe skarby

Dziewczynka bardzo sceptycznie podchodzi do spędzania całych wakacji tylko ze swoim dziadkiem w tym – na pierwszy rzut oka – bardzo nudnym domu. Staruszek nie ma nawet telewizora czy komputera, żeby można było obejrzeć na nim bajkę. 

Kiedy jednak mijają pierwsze dni i dziadek pokazuje jej plażę, gwiazdy na niebie oraz zwraca uwagę na śpiewające w drzewach ptaki – Kornelia zaczyna zapominać o zabawkach, które zostawiła w swoim starym pokoju.

Pielęgnowanie relacji

,,Obfitość” jest książką z rymowanym tekstem, w którym autorka kładzie nacisk na rzeczy mające prawdziwą wartość. Pokazuje, że zabawki ze sklepu są łatwo zastępowalne, a to, co znajdziemy sami na łonie natury to jedyne w swoim rodzaju i niezwykłe egzemplarze. Dzięki ,,Obfitości” dzieci mają szanse przekonać się do spędzania czasu na świeżym powietrzu, z kolei dorośli – wziąć przykład z dziadka Korneli i sprawić, żeby urządzenia poszły na drugi plan, a na pierwszym pojawiła się potrzeba pielęgnowania relacji.

Polecam ,,Obfitość” wszystkim czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.facebook.com/wydawnictwo.swietlik/

Artykuł Obfitość – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Więcej! Ciągle chcemy więcej. Jako społeczeństwo i jako jednostki. Zdarza nam się stawiać siebie oraz naszych bliskich na pierwszym miejscu. Często ma to dobre skutki, ale czasami taka postawa utrzymywana jest kosztem czegoś innego, np. naszej przyszłości czy nawet bezpieczeństwa w szerokiej skali. 

Trochę za dużo

,,Trochę dużo” to przewrotna i nietypowa książka właśnie o tym. O naszej zwykłej, ludzkiej zachłanności. Potrzebie sięgania po więcej, nawet jeżeli okazuje się, że tym razem sięgnęliśmy po… trochę ZA dużo.

Jej autorem jest Olivier Tallec, znany m.in. ze świetnych ilustracji do pozycji:

• Duży Wilk i Mały Wilk,
• Duży Wilk i Mały Wilk i listek, który nie chciał spaść.

Ale również twórca serii książek-gier ,,Kto to?” czy wcześniejszej z cyklu o wiewiórce ,,To jest MOJE drzewo”.

Brzydka wiewiórka

Główną bohaterką ,,Trochę dużo” jest bohaterka z rudą kitą która – wydawać by się mogło – prezentuje piękną postawę. Wiewiórka, bo to ona jest narratorką tej opowieści, podkreśla jak delikatne i kruche jest jej drzewo. Wydaje się być świadoma, że powinna o nie dbać, bo ono oferuje jej nie tylko pyszne szyszki, ale i igiełki, gałęzie czy korzenie.

Wiewiórka uważa, że drzewo powinno traktować się jak najlepszego przyjaciela… po czym, nie mogąc powstrzymać się przed własną zachłannością, zupełnie nie przestrzega udzielanych głośno rad. Brzydka wiewiórka. Ale czy na pewno?

Co, kiedy nie potrafimy patrzeć perspektywicznie

Wiewiórka wychodzi z założenia, że jeżeli ona nie zje tej ostatniej szyszki, to na pewno zrobi to ktoś inny. Nie ma złych zamiarów, nie chce zniszczyć drzewa, ale po prostu nie do końca zdaje sobie sprawę z konsekwencji swoich czynów.

Wiewiórka nie potrafi patrzeć perspektywicznie. Skutkiem jej ograniczeń jest więc pozbawienie się ochrony. Okazuje się bowiem, że drzewo nie było tylko źródłem jej pożywienia czy gałęzi na ognisko. Drzewo osłaniało ją przed innymi. Teraz sama stała się łatwym celem… ludzi.

Mówienie nie wystarczy

,,Trochę dużo” z jednej strony to pozycja humorystyczna, która bazując na karykaturze oraz powtórzeniach, pokazuje świat w którym dobre intencje szybko zostają wyparte przez potrzebę posiadania. 

Wiewiórka ma być tutaj tylko przykładem do nienaśladowania, aby przestrzec dzieci, że o naturę trzeba dbać – a nie tylko mówić o niej z troską.

Polecam ,,Trochę dużo” dzieciom już powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://druganoga.com/sklep/981_troche-duzo

Artykuł Trochę dużo – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Wiele osób myślących inaczej i nieszablonowo, często musi się mierzyć nie tylko z bardzo złożoną wizją oraz realizacją swoich pomysłów, ale również z ludźmi, którzy nie lubią zmian. Szczególnie przedstawiciele starszych pokoleń (choć nie tylko!) nie potrafią, bądź nie chcą, rozumieć jak ważna jest zmiana nawyków i spojrzenia na siebie oraz otoczenie z szerszej perspektywy.

Zmieniający się świat i my

,,Razem uratujemy świat!” to niezwykle istotna książka autorki Gerdy Raidt, którą mogliście poznać już wcześniej. Nakładem Wydawnictwa Babaryba ukazały się także: ,,Śmieci – jak uniknąć śmieciowej katastrofy? Edukacyjna książka ekologiczna dla dzieci” oraz ,,Moja wielka rodzina”. Najnowsza pozycja skupia się przede wszystkim na kwestiach związanych z konsumpcjonizmem, ekologią oraz troską o przyrodę.

Autorka krok po kroku objaśnia jak zmieniał się świat na przestrzeni wieków i w jaki sposób te zmiany odbiły się na różnych przyzwyczajeniach człowieka. Raidt apeluje wręcz, że nie zostało dużo czasu na zmianę i każda podjęta decyzja jest teraz na wagę złota.

Zmiany są trudne, ale możliwe

Autorka jest też zarazem narratorem ,,Razem uratujemy świat!”. Opowiada o rozmaitych aspektach związanych m.in. z produkowaniem żywności lub ubrań, wytwarzaniem energii czy transportem. Często uzupełnia podstawowy tekst dodatkowymi uwagami lub prowadzi rozmowy z tzw. sceptykami, czyli występującymi w książce bohaterami, którzy nie godzą się na zmiany.

Lektura choć często podsuwa gotowe, proste rozwiązania na wiele palących problemów, w rzeczywistości stara się niczego nie narzucać. Autorka rozumie, że zmiany są trudne, wymagają wiele pracy, a często i wyrzeczeń, dlatego finalną decyzję zawsze pozostawia do podjęcia czytelnikowi.

Książka, która inspiruje w walce o ekologię

Trudno jednak się nie zgodzić po lekturze ,,Razem uratujemy świat!”, że obranie innego podejścia w wielu kwestiach przez całe społeczeństwo może być kluczowe. Książka pisana jest w taki sposób, że angażuje odbiorców w różnym wieku i inspiruje ich – przynajmniej do zastanowienia się nad swoimi decyzjami.

Co więcej, można dowiedzieć się z niej również masy przydatnych, znaczących ciekawostek, które uświadamiają jak wygląda to, czego nie jesteśmy w stanie dostrzec na sklepowych półkach.

,,Razem uratujemy świat!” pozwoli dzieciom zastanowić się czy na pewno potrzebują kolejnej zabawki czy gadżetu. Będzie odpowiedzią na ich konsumpcyjne podejście do świata i pozwoli bronić się przed reklamami, które bombardują je z każdej strony. Polecam tę książkę wszystkim czytelnikom powyżej 6 roku życia. Moim zdaniem powinno przeczytać ją każde dziecko oraz każdy dorosły.

Link do strony Wydawnictwa: https://babaryba.pl/Razem-uratujemy-swiat-edukacyjna-ksiazka-ekologiczna-dla-dzieci-Gerda-Raidt

Artykuł Razem uratujemy świat! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: The Fan Brothers

Ilustracje: The Fan Brothers

Tłumaczenie: Joanna Wajs

Wydawnictwo: Skład Papieru

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nikt nie jest idealny. Ludzie jednak często zapominają, że świat składa się z nieperfekcyjnie okrągłych jabłek, osób z krzywymi nosami czy drzew powykręcanych od wiatru. W pewnym momencie zapragnęliśmy mieć wszystkie proste, równe, matematyczne. Co gorsza, zaczęliśmy ingerować w naturę i odrzucać to, co może od odgórnie ustalonego szablonu nieco odstawać.

,,Projekt Barnabek” jest kolejną, wyjątkową książką, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Skład Papieru. Poprzednia premiera tej marki niemal rzuciła mnie na kolana (mowa o ,,Żelaznym olbrzymie”), dlatego z uzasadnioną ekscytacją usiadłam do ich najnowszego projektu.

Książka została stworzona przez The Fan Brothers, czyli trzech braci – Terry’ego, Erica oraz Devina pochodzących z Toronto w Kanadzie. Mężczyźni nie tylko wymyślają teksty, ilustracje oraz projektują lektury, ale robią to tak dobrze, że są nagradzani prestiżowymi nagrodami! ,,Projekt Barnabek” jest ich pierwszym wspólnym projektem.

Ta pozycja obrazkowa opowiada o pewnym myszo-słoniu, laboratoryjnym eksperymencie, który w najbardziej optymistycznej dla niego wersji – miał trafić na sklepową półkę. Niestety (a może stety?) klosz Barnabka, który był także jego jedynym domem, opatrzono czerwoną pieczątką ,,Porażka”. 

Jest to jedna z tych książek, która udowadnia, że nic nie jest niemożliwe. Tytułowy Barnabek, choć świadom czekającej go przyszłości, nie ma ochoty się zmieniać. Lubi w sobie wszystko, nawet to, co uważa się w nim za niedoskonałe. Postanawia zrobić jedyną rozsądną dla niego rzecz – uciec.

Nie ucieka jednak sam. Okazuje się, że Nieudanych Projektów jest więcej i żadnemu z nich nie przeszkadza, że jest ,,nieudany”. Działając zespołowo wyruszają w drogę ku nieznanemu oraz przede wszystkim – ku wolności.

,,Projekt Barnabek” to pochwała normalności, hołd przyjaźni i piękna historia o tym, że warto sięgać gwiazd. Opowiadana prostym językiem, z pełno-rozkładówkowymi ilustracjami buduje napięcie, wzrusza i skłania do refleksji. 

Pokazuje, że nawet najbardziej idealny wygląd nie zastąpi poczucia wolności i szczęścia, które otrzymujemy w chwili uwolnienia się z niewoli. 

Piękne wydanie książki, ale i jej niezaprzeczalna wartość to dwie cechy, które najbardziej lubię w literaturze dziecięcej. ,,Projekt Barnabek” zdecydowanie warto mieć na swojej półce w regale. Polecam tę książkę dzieciom powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://skladpapieru.pl/pl/p/Projekt-Barnabek/4

Artykuł Projekt Barnabek – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Astrid Desbordes

Ilustracje: Pauline Martin

Tłumaczenie: Paweł Łapiński

Wydawnictwo: Entliczek

Rok wydania: 2021

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Każda część książkowej serii o pewnym wrażliwym chłopcu Archibaldzie jest godna uwagi. Muszę jednak przyznać, że ostatnia nowość od Wydawnictwa Entliczek jest wyjątkowo ciekawa! 

Duet francuskich artystek – Astrid Desbordes oraz Pauline Martin stworzyli kilka obrazkowych opowiastek, które poruszają ważne tematy dla najmłodszych. Nie tak dawno pisałam o ich książce ,,Mój dom”, a w tym wpisie chciałabym opowiedzieć o ostatniej premierze – ,,To, co najcenniejsze”. 

Archibald przechadzając się uliczką, mija okoliczne sklepy. Witryny pełne są rozmaitych przedmiotów, a ludzie spacerują obładowani zakupami. Chłopiec także tęskno spogląda na asortyment sklepu z zabawkami. Trudno oprzeć się perspektywie nowych maskotek, misiów i samochodów. 

Archibald zauważa jednak pewną ważną prawidłowość – wszystko, co kupione w sklepie, trafia szybko na dno szafy lub na półkę. Z czasem cieszy coraz mniej, pokrywa się kurzem i jest zastępowane przez coś innego. 

W ,,To, co najcenniejsze” autorzy chcą powiedzieć najmłodszym, że nie zawsze to, co jest droższe, będzie cenniejsze. Chłopiec sam przekonuje się, że najbardziej cennymi przedmiotami, które go otaczają, nie są te, przyniesione ze sklepu. 

Kiedy wychodzi na spacer i podziwia śpiew ptaka, pływa z tatą w rzece czy zasypia w blasku księżyca, dopiero wtedy czuje się prawdziwie szczęśliwy. Wtedy też dowiaduje się, co jest w życiu najcenniejsze.

Ta obrazkowa książka przekazuje wszystkim czytelnikom bardzo ważną lekcję. Sprzeciwia się konsumpcjonizmowi, pozwala zachwycić naturą i podpowiada, gdzie należy szukać szczęścia. 

Jestem pod wrażeniem jak autorom w kilku prostych słowach i za sprawą pięknych ilustracji, udało się stworzyć tak ważny przekaz. Bardzo polecam tę lekturę wszystkim rodzicom oraz dzieciom powyżej 4 roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.entliczek.eu/sklep/67-to-co-najcenniejsze.html

Artykuł To, co najcenniejsze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Fibre Tigre

Ilustracje: Floriane Ricard

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Z dziką przyjemnością powracam do ucywilizowanego lisa – bohatera książek duetu Fibre Tigre oraz Floriane Ricard. Ich pierwszym tytułem ,,Lis i rower” zachwycałam się już jakiś czas temu i postawił on swoim następcom wysoką poprzeczkę, którą trudno będzie przeskoczyć. W tym wpisie przyszedł wreszcie czas na kontynuację – ,,Lis, Sąsiad i nasza planeta”.

Te dwie pozycje różnią się nie tylko formatem. Pierwsza była zdecydowanie bardziej absurdalna i zarazem hipnotyzująca. Szalona i inspirująca. Druga stara się czytelnika ukierunkować na określony cel. Niesie przekaz – ogromnie ważny, który sprawia jednak, że jest mniej oryginalna i unikatowa.

,,Lis, Sąsiad i nasza planeta” to opowieść o tytułowym lisie prowadzona w narracji pierwszoosobowej. Bohater dzieli się z odbiorcami trzema historiami, podzielonymi na krótkie, ale wybitnie zilustrowane rozdziały. 

W pierwszym – ,,Lis ratuje swój rower” zostaje poruszona kwestia konsumpcjonizmu, ciągłego kupowania i zastępowania nowych, jeszcze dobrych rzeczy, kolejnymi. W drugim, o tytule ,,Lis i pieniądze za nic” to kontynuacja rozważań na temat materializmu, z punktu widzenia osoby, która zdobyła już tyle pieniędzy, że nie potrzebuje pracować i może mieć wszystko, o czym marzy. Szybko okazuje się, że gdyby każdy człowiek miał dostęp do nieskończonej ilości środków i gdy nie byłoby osób wytwarzających dóbr czy oferujących usługi, świat nie miałby prawa istnieć. Zapanowałby chaos, a ludzie nie mieliby co jeść. 

Trzeci rozdział ,,Lis i wielka woda” to kwestia bezpośredniego zatruwania środowiska, a tym samym braku empatii i myśleniu wyłącznie o własnych potrzebach. W tej części Lis będzie musiał naprawić błąd swojego przyjaciela Sąsiada, który kierowany wyłącznie egoistycznymi pobudkami, naraził życie wielu zwierząt. 

,,Lis, Sąsiad i nasza planeta” to książka, która ma zdecydowanie większe zacięcie edukacyjne, niż jej poprzedniczka. Może być początkiem dyskusji o tym co robić, żeby być bardziej świadomym i mniej destrukcyjnym dla środowiska. Pokazuje ekologię z punktu widzenia zafascynowanego cywilizacją Lisa, który jednak nie wyzbył się troski o miejsce swojego pochodzenia. 

Korzystając z jego przykładu, czytelnik ma szansę zastanowić się, czy sam nie idzie drogą złego bohatera, nierozważnego Sąsiada oraz krótkowzrocznych ludzi.

Fenomenalna warstwa wizualna tej pozycji wynosi opowieść na wyższy poziom, pozostawiając w odbiorcy poczucie satysfakcji i zadowolenia. Także dzięki niej, książka ma szansę stać się doskonałym prezentem dla osób w niemal każdym wieku.

,,Lisa, Sąsiada i naszą planetę” polecam do lektury czytelnikom powyżej 6 roku życia. Można ją czytać z pominięciem pierwszej części, choć zdecydowanie książkę ,,Lis i rower” także uważam za wartą przeczytania. 

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,681,lis-sasiad-i-nasza-planeta.html

Artykuł Lis, Sąsiad i nasza planeta – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Olga Tokarczuk

Ilustracje: Joanna Concejo

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czy macie czasami wrażenie, jakby na wszystko brakowało Wam czasu? Jakby mimo to, że każdą godzinę, każdego dnia sumiennie zaplanowaliście i tak czujecie pewną, trudną do zdefiniowania pustkę?

Ta książka ma dla Was niewesołą odpowiedź – ta pustka, to prawdodpobnie znak, że zgubiliście własną duszę…

,,Zgubiona dusza” jest picturebookiem duetu doskonałego – noblistki Olgi Tokarczuk oraz wielokrotnie nagradzanej i niezwykle utalentowanej artystki Joanny Concejo. Pierwszy raz zobaczyłam tę książkę podczas festiwalu Bologna Children’s Book Fair 2018, choć została wydana jesienią rok wcześniej. Właśnie w Bolonii otrzymała ona ważne wyróżnienie – Special Mention. Ja również zachwyciłam się jej wydaniem, które już na pierwszy rzut oka zdecydowanie oddziela ją od pozostałych pozycji tego typu. 

Wreszcie ostatnio udało mi się dołączyć ,,Zgubioną duszę” do mojej biblioteczki i mogłam zanurzyć się w jej treść, spokojnie kontemplując przesłanie. 

Będziecie zdziwieni jak nietypowo skonstruowana jest ta książka. Bardziej przypomina zeszyt lub dziennik, z którym można dzielić się swoimi prywatnymi spostrzeżeniami, pomiędzy jego kartki wkładać ważne dla nas zdjęcia, a niektóre strony wypełniać szkicami sentymentalnych miejsc, które mają znaczenie. 

Na jednej ze stron znajduje się blok tekstu, który opowiada historię o mężczyźnie, który zgubił swoją duszę. Żył zbyt szybko, nie zatrzymując się i nie myśląc zbyt wiele. Działał mechanicznie – jak zaprogramowany na konkretne zadania robot, który nie potrzebuje sfery duchowej by funkcjonować. 

Kiedy mężczyzna zorientował się, że czegoś mu brak, było już za późno. Lekarka zdiagnozowała brak duszy i przepisała mu jedyną możliwą receptę do zrealizowania. 

,,Zgubiona dusza” to jedna z tych książek, o której można powiedzieć, że jest w równej mierze dla dorosłych, co i dla dzieci. To przeważnie ci starsi mają problem z tym, żeby czasami zwolnić, cieszyć małymi rytuałami każdego dnia – jak parzenie herbaty czy obserwowanie rozwijającej się przyrodę. 

To od dzieci dorośli często mogą uczyć się niewinnego zachwytu nad światem. Zwrócenia uwagi na coś, co dawno już przestało nas zadziwiać. 

Ta książka o tym przypomina, dając możliwość przy wspólnej lekturze do cieszenia się małymi rzeczami. Pokazuje także na co zwracać uwagę, podczas poszukiwania swojego celu. Kiedy dorastając zastanawiamy się, co będzie dla nas najlepsze.

,,Zgubioną duszę” można śmiało polecić więc uczniom szkoły podstawowej, nastolatkom i dorosłym. To piękna opowieść, która zachwyci i do której będzie się często powracać. Doskonała na prezent, z wieloma zaskakującymi elementami.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,313,zgubiona-dusza.html

Artykuł Zgubiona dusza – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Shangri-La

Scenariusz: Mathieu Bablet

Rysunki: Mathieu Bablet

Tłumaczenie: Katarzyna Gajewska-Wąsowicz

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

To jest tak dobry komiks, że zasługuje na bardziej obszerną recenzję. Rzadko też piszę o tym już na początku, ale to pozycja, którą naprawdę TRZEBA przeczytać i obejrzeć. Zdecydowanie najmocniejsza książka, jaką czytałam w tym i prawdopodobnie w poprzednim roku. 

Futurystyczny tytuł ,,Shangri-La” to dzieło Mathieu Bablet, francuskiego twórcy zafascynowanego kulturą science fiction. Wszystko, co powstało z jego udziałem do 2016 roku było swego rodzaju przygotowaniami do tej obszernej i pełnej historii, którą udało mu się wykreować.

To jego w pełni autorskie dzieło, począwszy od scenariusza, rysunków, a nawet poprzez kolor. Może dlatego wszystko tutaj rewelacyjnie ze sobą współgra, nie ma zgrzytów, ani niezgodności, całe to uniwersum ,,kupuje się” bez mrugnięcia okiem.

Główna akcja ,,Shangri-Li” dzieje się w przyszłości, kilkaset lat do przodu. Nie jest powiedziane kiedy dokładnie, ale wiadomo, że XXI wiek odcisnął na bohaterach komiksu poważne piętno. Uchodzi za czas upadku i apokalipsy, kiedy Ziemia przestała być zdolna do zamieszkania, i trzeba było migrować na unoszące się w przestrzeni kosmicznej satelity.

Głównym bohaterem tego dość posępnego świata jest Scott. Mężczyzna, który początkowo wydaje się być w pełni spełnioną i szczęśliwą jednostką, zasilającą szeregi społeczności Kolonii. Nie do końca ma ochotę wysłuchiwać swojego brata oraz jego przyjaciół, którzy twierdzą, że rzeczywistość jest daleka od utopii.

Organizacją, która pełni na stacji rolę nie tylko politycznych organów, ale i swego rodzaju bóstwa jest TIANZHU. To oni zapewniają ludziom pracę, wypłacają pensje, oferują produkty, zakwaterowanie i napędzają sprzedaż. Oni ustalają co jest teraz modne, o czym należy myśleć i w jaki sposób działać. Stopień manipulacji ludźmi jest tam niewiarygodnie wysoki. Czytając ,,Shangri-Lę”  można zauważyć niepokojące podobieństwa z tamtą rzeczywistością, a czasami współczesnymi. 

Chronologia komiksu także została zbudowana w bardzo sprytny sposób. Teoretycznie akcja przebiega liniowo – od wydarzeń najwcześniejszych, po najpóźniejsze. Czytając go jednak szybko zdacie sobie sprawę, że to, co zdarzyło się najpierw, jest konsekwencją znacznie późniejszych działań. 

,,Shangri-La” jest opowieścią przytłaczającą i trudną. Ukazuje niezwykle brutalną stronę ludzi, którzy nie mając w sobie za grosz pokory, posuwają się do coraz bardziej tragicznych w skutki decyzji. Bez reguł moralnych, zatracają się w wizji kreowania siebie na obraz Boga. 

Zewsząd wypływa na wierzch ociekający brakiem empatii konsumpcjonizm, fałsz, manipulacja i przede wszystkim próba ustalenia – KTO JEST TYM DOBRYM.

To komiks, który nie dzieli bohaterów równo na czarne charaktery i bohaterów. To zawiła historia o walce – tej wewnętrznej, ale i o eksponowaniu siły w celu zjednoczenia z innymi (nawet jeżeli jest to wysiłek pozbawiony sensu).

W końcu – to opowieść o zaskakującej puencie, która wydaje się oznajmiać, że historia zawsze zatacza koło, a my jesteśmy po prostu na którymś z jej zakrętów.

 Być może będąc bezpośrednio po lekturze, i jeszcze bez dystansu do niej – nie odnajduję w tym tytule żadnych wad czy potknięć. Każda część w tej misternie zaprojektowanej układance, jest na swoim miejscu. 

Długo można się rozwodzić chociażby nad samą warstwą kolorystyczną czy nad mistrzostwem Bableta w ukazaniu architektury krajobrazu. Mieszkania w kształcie litery F, zawiłe korytarze, ściany okute metalem, wielokondygnacyjne bloki, których nadrzędnym celem jest stworzenie imitacji klatek i klaustrofobicznej przestrzeni, która sama z siebie działa na każdego jej mieszkańca destrukcyjnie. 

Kolory wypełniające kadry to ważne generatory nastroju, a że twórca często lubi przeskakiwać z jednego w drugi, serwuje czytelnikowi emocjonalny roller coaster bez trzymanki. Żółć odzwierciedla toksyczność systemu, ale również nieświadomość i fałsz. Czerń kosmosu działa kojąco, pozwala odpocząć nie tylko naszym oczom, ale i nerwom. Z kolei niebieski jest oznaką niepokoju, ale i początkiem zmian. 

,,Shangri-La” każdego czytelnika zaskoczy, ale i zachwyci, zmusi do refleksji i mam nadzieję, pozwoli uświadomić jak małą wartość ma ślepe podążanie za materialnymi przyjemnościami, a jak duże znaczenie powinno w codziennym życiu odgrywać myślenie o innych. 

Polecam od 16. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Shangri-La/pokaz.html

Artykuł Shangri-La – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.