Filmowy obraz Scarlett i Rhetta tak skutecznie utrwalił się w popkulturze, że trudno dziś wracać do tej historii bez wspominania Vivien Leigh oraz Clarka Gable’a.

➜ Tytuł: Przeminęło z wiatrem
➜ Scenariusz: Pierre Alary (na podstawie powieści autorki Margaret Mitchell)
➜ Rysunki: Pierre Alary
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Komiksowy powrót do wielkiej klasyki

Wydawnictwo Timof Comics daje nam jednak szansę powrotu do jednej z najsłynniejszych powieści minionego stulecia, ale w jeszcze innym wydaniu. Powieści za którą Margaret Mitchell otrzymała Nagrodę Pulitzera. 

Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to komiksowa adaptacja amerykańskiego melodramatu, którego akcja toczy się w czasach wojny secesyjnej, czyli w jednym z najważniejszych i najbardziej bolesnych momentów w historii USA.

Nie jest to wyłącznie historia wielkiej miłości. To opowieść o końcu pewnego świata, o przemocy, klasowości, pieniądzu, głodzie, odbudowie i kobiecie, która znacząco wyprzedzała swoją epokę. Scarlett O’Hara jest zagubiona, próżna, egoistyczna i okrutna – a jednocześnie niebywale silna. 

Pierre Alary między powieścią a filmem

Pierre Alary pozostaje blisko oryginału, ale nadaje całości bardziej finezyjnego, artystycznego wyrazu. W kadrach jego komiksu można znaleźć kwestie bohaterów przeniesione z kart powieści, jak i odniesienia wizualne do filmowych klatek. Niektóre postaci w interpretacji Alary’ego, a nawet konkretne sceny wyglądają kropka w kropkę jak aktorzy czy scenografia z ekranizacji.

Czy to zarzut? Moim zdaniem nie. Miłośnicy filmu odnajdą w komiksowej wersji smaczki, które bronią się również bez znajomości kinowego hitu. Historia została przedstawiona z ogromnym rozmachem. Wspaniałe operowanie światłem, oszczędność kolorystyczna, ekspresyjne zbliżenia twarzy i bogatsze niż w filmie kadrowanie sprawiają, że komiks jest bardziej współczesny w sposobie opowiadania.\

Scarlett, Rhett i Melania, czyli bohaterowie niejednoznaczni

Alary’emu udało się pokazać to, co składa się na fenomen Przeminęło z wiatrem: bardzo niejednoznacznych bohaterów. Scarlett nie jest tu jedyną postacią wielowymiarową. Na wzmiankę zasługuje Rhett Butler, pragmatyk goniący za pieniądzem, cynik i oportunista, który po bliższym poznaniu ma znacznie więcej do zaoferowania. Jest też Melania, tak dobra, łagodna i niewinna, że niemal nierealna.

Bohaterów łączą więzy romantyczne, rodzinne czy społeczne, ale powieść Mitchell – a za nią również komiks Alary’ego, nie zamykają się wyłącznie w kategorii prostego romansu. Ścierają się tu świat starego Południa, narodziny nowego kapitalizmu, przemoc historii, klasowość, wykorzystywanie okazji i umiejętność patrzenia w przyszłość. To historia o ludziach, którzy dostrzegli możliwości w upadku cywilizacji i postanowili wziąć dla siebie, to co najlepsze.

Klasyka, która porusza trudne tematy

Współczesna lektura Przeminęło z wiatrem musi jednak uwzględniać także to, co w tej historii problematyczne: rasizm, niewolnictwo, mitologizację Konfederacji i sentymentalne spojrzenie na świat plantacji. Alary nie unieważnia tych wątków, ale też nie zamienia adaptacji w publicystyczny manifest. Pokazuje świat, który właśnie się rozpada, i ludzi próbujących ocalić z niego swój majątek jak i pewne złudzenia.

Dzięki temu komiks można czytać na więcej niż jednym poziomie. Z jednej strony jako wielką, emocjonalną opowieść o głównych bohaterach. Z drugiej – jako historię o świecie opartym na krzywdzie, który nie zasługuje na nostalgię, nawet jeśli został opowiedziany z ogromną wizualną urodą. Bez tego dualizmu Przeminęło z wiatrem byłoby tylko pięknie narysowaną klasyką, a tak pokazuje fragment (słusznie) minionego świata, którego już nie ma. I za którym nie warto tęsknić.

Kobieta wyprzedzająca swoją epokę

Scarlett O’Hara nie jest bohaterką, z którą można bezrefleksyjnie sympatyzować. Alary umiejscawia ją jednak w konkretnym czasie i sytuacjach. Umiejętnie zarysowuje jej obawy, potrzeby i obsesje. To kobieta z jednej strony próżna, skupiona na sobie oraz ograniczona żądzą zdobycia względów jednego mężczyzny. Z drugiej strony to postać o niezwykłej sile, która po doświadczeniu wojny, głodu i straty nie chce już nigdy zostać bezradna.

Artysta pokazuje ją w sposób znakomity. Jej mimika, didaskalia towarzyszące wybranym scenom, intymne dialogi oraz ciasne kadrowanie na przemian z pejzażami zmieniającego się świata – przemawiają momentami lepiej niż sam film. Rysuje przed czytelnikiem bohaterkę, która czasami irytuje, ale od której ciężko oderwać spojrzenie.

Esencja powieści w pięknym wydaniu

Jeżeli trudno więc przebrnąć Wam przez około tysiąc stron oryginalnej powieści Mitchell – w dziele Alary’ego otrzymujecie esencję tej przejmującej, pięknej i zarazem wielowymiarowej historii. I to jeszcze w jakim wydaniu! Duży format, płócienny grzbiet oraz złote uszlachetnienia sprawiają, że Przeminęło z wiatrem wygląda jak kolekcjonerski album. 

Jeżeli nie zamierzacie kupować go dla siebie, to – na wszystkie komiksowe świętości – rozważcie tę pozycję na prezent dla kogoś bliskiego. Polecam ją odbiorcom powyżej 16 lat. 

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to adaptacja powieści Margaret Mitchell?

Tak, Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to komiksowa adaptacja słynnej powieści Margaret Mitchell. Autor kondensuje rozbudowaną historię Scarlett O’Hary, Rhetta Butlera, wojny secesyjnej i przemian społecznych w formę komiksowego albumu, zachowując najważniejsze emocje oraz konflikty oryginału.

Kto jest autorem komiksu Przeminęło z wiatrem?

Autorem komiksowej adaptacji Przeminęło z wiatrem jest Pierre Alary, francuski rysownik i scenarzysta komiksowy. W Polsce album ukazał się nakładem wydawnictwa Timof Comics.

O czym jest komiks Przeminęło z wiatrem?

Komiks Przeminęło z wiatrem opowiada o Scarlett O’Harze, młodej kobiecie dorastającej w czasie wojny secesyjnej i rozpadu dawnego świata amerykańskiego Południa. To historia o miłości, przetrwaniu, głodzie, pieniądzu, klasowości, przemocy historii oraz kobiecie, która za wszelką cenę nie chce być bezbronna.

Czy trzeba znać powieść albo film, żeby przeczytać komiks Przeminęło z wiatrem?

Nie, znajomość powieści Margaret Mitchell ani filmu z 1939 roku nie jest konieczna. Komiks Pierre’a Alary’ego funkcjonuje jako samodzielna opowieść. Czytelnicy znający film mogą jednak odnaleźć w albumie dodatkowe smaczki, podobieństwa scen i wizualne echa kultowej ekranizacji.

Czy komiks Przeminęło z wiatrem jest podobny do filmu?

Komiks częściowo przywołuje filmowe wyobrażenia o Scarlett O’Harze i Rhettcie Butlerze, ale nie jest prostym przerysowaniem ekranizacji. Pierre Alary korzysta z własnego języka graficznego: mocnych zbliżeń, ekspresyjnej mimiki, oszczędnej kolorystyki, światła i szerokich pejzaży pokazujących zmieniający się świat.

Dla kogo jest komiks Przeminęło z wiatrem?

Komiks Przeminęło z wiatrem najlepiej sprawdzi się u starszych nastolatków i dorosłych czytelników. To propozycja dla osób, które lubią adaptacje literatury klasycznej, komiksy historyczne, niejednoznacznych bohaterów, mocne kobiece postaci oraz elegancko wydane albumy kolekcjonerskie.

Od jakiego wieku można czytać Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego?

Najbezpieczniej polecić komiks odbiorcom od około 16 roku życia. Wynika to z tematyki wojny, przemocy, rasizmu, relacji społecznych oraz złożoności moralnej bohaterów.

Czy warto przeczytać komiks Przeminęło z wiatrem?

Tak, szczególnie jeśli chcecie wrócić do klasyki w bardziej przystępnej, wizualnie zachwycającej formie. Komiks Pierre’a Alary’ego wydobywa z powieści Margaret Mitchell esencję: dramat Scarlett, wielką historię w tle, emocjonalne napięcie oraz niewygodną świadomość świata, którego już nie ma.

Artykuł Przeminęło z wiatrem – jaka jest komiksowa Scarlett O’Hara pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Satsuma gishiden t.1, Legenda o wiernych wasalach Satsumy
➜ Scenariusz: Hiroshi Hirata
➜ Rysunki: Hiroshi Hirata
➜ Tłumaczenie: Dominika Krupczak
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Japonia okresu Edu

Legenda o wiernych wasalach Satsumy Hiroshiego Hiraty otwiera się hiemontori, okrutnym rytuałem, podczas którego samuraje w widowiskowy, ale i bestialski sposób rozprawiają się ze skazańcami. Te pełne dynamicznej akcji kadry wprowadzają czytelnika na kilkunastu pierwszych rozkładówkach do świata Japonii epoki Tokugawa: świata hierarchii, przemocy, lojalności i zasad tak wysoce rygorystycznych, że potrafią zniszczyć nawet tych, którzy z oddaniem im służą.

Już sam ten początek pokazuje, że nie mamy do czynienia z melancholijną opowieścią o samurajskim honorze. Hirata, jeden z najważniejszych twórców mangi przedstawiającej zamierzchłe czasy, opowiada o prawdziwym obliczu bohaterów legend. O tym, jaka była cena posłuszeństwa, ale także jak należało się pozbyć oznak wszelkiego człowieczeństwa, by zdobyć się na okrucieństwo oraz przestrzeganie zasad często pozbawionych głębszego sensu. 

Jego Satsuma Gishiden ukazywała się w Japonii w latach 1977-1982. Historyczne tło tej mangi prowadzi m.in. do wydarzeń związanych z pracami przeciwpowodziowymi ery Hōreki z 1754 roku, kiedy Satsuma została zmuszona do kosztownego i wyniszczającego przedsięwzięcia przy rzekach Kiso, Nagara i Ibi. 

Opowieść o samurajach

Największym wyróżnikiem tego komiksu jest rozmach połączony z niezwykłą wręcz szczegółowością. Hirata tworzy w taki sposób, jakby każdy gest dłoni, mimika, najmniejsze napięcie mięśni było odrysowywane od pierwowzoru. W Legendzie o wiernych wasalach Satsumy nie chodzi jednak wyłącznie o realizm. Plansze są gęste od kotłujących się ciał, a sceny walki mają w sobie gwałtowność, która w dobitny sposób ukazuje bezsilność i zarazem złość bohaterów. 

To właśnie dlatego komiks ten odbiera się niczym wycinek historii. Epopeję w ramach której otwarcie się mówi o beznadziejnym położeniu wiejskich samurajów, pokazu siły tych uprzywilejowanych, a także dyscyplinie, która tworzy i niszczy zarazem. Hirata pokazuje społeczeństwo, w którym honor bywa wyświechtanym frazesem maskującym przemoc, a wierność nie zawsze wynika z wyboru, ale często jest jedyną możliwością, by zachować resztki godności.

Dla kogo jest to komiks?

Autor Legendy nie próbuje oczarować odbiorcy dawną Japonią. Zależy mu, aby przekazać prawdziwy obraz świata, który wielu współczesnym odbiorcom jawi się w krzywym zwierciadle chwały nieustraszonych wojowników.  Legenda o wiernych wasalach Satsumy to fascynująca lektura, zmieniająca perspektywę oraz wciągająca w wir akcji. To manga dla dorosłego odbiorcy. Brutalna, gęsta, znakomicie narysowana i imponująco osadzona w realiach. Z ciekawością wypatruję jej kontynuacji.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie Wydawnictwa Mandioca.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Legenda o wiernych wasalach Satsumy to historyczna manga Hiroshiego Hiraty, znana także jako Satsuma Gishiden. Opowiada o samurajach Satsumy, ich kodeksie lojalności, przemocy systemowej oraz cenie honoru w Japonii okresu Edo.

Kto jest autorem komiksu Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Autorem mangi jest Hiroshi Hirata, japoński twórca specjalizujący się w komiksach historycznych, szczególnie opowieściach o samurajach, feudalnej Japonii i społecznych konsekwencjach życia w świecie sztywnych hierarchii.

Czy Legenda o wiernych wasalach Satsumy jest komiksem dla dzieci?

Nie. To manga zdecydowanie dla dorosłych czytelników. Zawiera brutalne sceny przemocy, egzekucje, pojedynki oraz bardzo surowy obraz samurajskiego świata, pozbawiony romantyzowania wojowników.

W jakich czasach rozgrywa się Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

Akcja komiksu osadzona jest w Japonii okresu Edo, czyli w czasach rządów siogunatu Tokugawa. To epoka silnej hierarchii społecznej, kontroli politycznej i rygorystycznych zasad regulujących życie poszczególnych warstw społeczeństwa.

Dla kogo jest Legenda o wiernych wasalach Satsumy?

To propozycja dla czytelników dorosłych, którzy lubią ambitne komiksy historyczne, japońską kulturę, mangę samurajską oraz opowieści o moralnych konfliktach. Spodoba się osobom szukającym lektury bardziej złożonej, brutalnej i mocno osadzonej w realiach epoki.

Czy warto przeczytać Legendę o wiernych wasalach Satsumy?

Tak, jeśli szukasz komiksu, który nie idealizuje samurajów, lecz pokazuje ich świat jako brutalny system oparty na lojalności, przemocy i społecznym przymusie. To manga wymagająca, ale imponująca wizualnie i tematycznie.

Artykuł Legenda o wiernych wasalach Satsumy – recenzja komiksu o Samurajach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Problem polega na tym, że cała ta teoria nie do końca potwierdzona jest przez samych zainteresowanych: eksperci wzywali do sceptycyzmu wobec późniejszych sensacyjnych twierdzeń Davida Gruscha, Pentagon zaprzeczał wiedzy o „odzyskanych” pozaziemskich statkach, a przedstawiciel włoskich archiwów wprost odrzucił sugestie o dokumentach dotyczących wspomnianych już istot. 

Z tej nietuzinkowej mieszanki – politycznego mitu i popkulturowej ufologii – wyrasta Latająca forteca. Lorenzo Palloni i Miguel Vila nie oddają historii zero-jedynkowo. Czuć wyraźną inspiracje tą miejską legendą, ale panowie zamieniają ją w komiks retro z elementami science fiction, noir i political fiction, dodając nowe wątki, kreując głównych bohaterów oraz manipulując szczątkowymi informacjami.

➜ Tytuł: Latająca forteca
➜ Scenariusz: Lorenzo Palloni
➜ Rysunki: Miguel Vila
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Bienias
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Latająca forteca

Fabuła rozpoczyna się od letniej nocy 1933 roku, kiedy w pobliżu Vergiate rozbija się tajemniczy obiekt, zostawiając po sobie różowy dym, zabijając bydło oraz przypadkowego, bogu ducha winnego chłopca. Sprawę bardzo szybko przejmuje władza, próbując za wszelką cenę ukryć to zdarzenie.

Reżimowi nie do końca zależy na ustaleniu, czym jest tajemniczy obiekt. Początkowo zakładają, że to wrogie wojskie w statku nowoczesnej technologii. Powołany gabinet, który ma przejąć śledztwo i zamknąć temat, odkrywa jednak coś fascynującego – coś, co może być początkiem wielkiej dominacji Włoch na wojennej mapie świata.

Palloni nie zatrzymuje się jednak na samym pomyśle: „a co, gdyby faszyści naprawdę przejęli pozaziemską technologię?”. Twórca łączy science fiction z powieścią historyczną, thrillerem szpiegowskim i dystopijną wizją Europy, w której obcy statek staje się zapalnikiem dla jeszcze większej eskalacji przemocy. 

UFO jako dodatek do fabuły o ludziach

W tym komiksie teoria spiskowa pełni funkcję fundamentu. To od niej rozpoczyna się cała machina politycznych wątków, ale także – a może przede wszystkim – życie kilku bohaterów przechodzi całkowitą przemianę. Prawdziwym, pierwszoplanowym tematem Latającej fortecy są właśnie ludzie wrzuceni w tryby autorytarnego systemu. 

W Latającej fortecy znajdziecie rozbudowaną, wielopostaciową obsadę, a także całe spektrum ludzkich emocji, słabości i wyzwań. Bohaterowie muszą mierzyć się nie tylko z trudnymi relacjami, ale również ostrożnie podchodzić do kwestii światopoglądowych. 

To właśnie dlatego ten komiks jest dużo bardziej pogłębiony oraz wielowymiarowy, niż większość historii o UFO. Sensacyjne wątki z pewnością napędzają fabułę oraz wzmacniają dramaturgię, ale równie intrygujący są w niej ludzie, którym ogranicza się wolność oraz wrzuca w wir politycznych gierek.

Miguel Vila – rysownik, który lubi różowy

Słyszałam wiele opinii, że gdyby Latająca forteca była narysowana w bardziej klasycznym  stylu, mogłaby się zamienić w przewidywalny thriller historyczny. Być może. Akurat to nazwisko nie było jednak tym, co przekonało mnie do tego komiksu. 

Swego czasu próbowałam przebrnąć przez jego autorską pozycję Mleczna droga i niestety poległam. Miguel Vila choć na pewno intrygujący pod kątem drobiazgowości, niebanalnych kadrów oraz zabawy formatem – nie przekonał mnie jako scenarzysta.

Na szczęście w przypadku Latającej fortecy odpowiadał tylko za wizualną stronę komiksu, dlatego ciężar narracji dzieli się tutaj po równo. Moim zdaniem, ten tytuł powinien być drukowany w większym formacie. Niektóre kadry są tak małe i nadziubdziane, że powinno się je odczytywać z lupą. Trzeba jednak przyznać, że pasują one do stylu science fiction i ściągają ciężar gatunkowy z wątków politycznych, przy okazji może odrobinę je infantylizując. 

Czy wybór akurat tego rysownika był w 100% trafiony? Raczej nie. Na pewno chętnie zobaczyłabym tę historię w innej interpretacji, co nie znaczy, że Latająca forteca w tym wydaniu nie jest ciekawa i oryginalna, bo z pewnością to propozycja jedyna w swoim rodzaju. 

Czy warto?

Latająca forteca wykorzystuje mało znaną teorię spiskową, ale mówi przede wszystkim o politycznej dyktaturze oraz żądnych władzy ludziach, którzy – nie bacząc na koszty – chcą tylko niszczyć i zwyciężać. 

To nie jest lekka rozrywka. To przerysowany album pełen sprzeczności, trudnych wyborów bohaterów oraz nieoczekiwanych splotów akcji. Zdecydowanie lektura dla dorosłego, dojrzałego odbiorcy. Jeżeli interesuje Was tematyka i chcecie przeczytać coś innego – sięgnijcie po ten komiks. Sprawdzajcie dostępność Latającej fortecy na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ

O czym jest komiks Latająca forteca?

Latająca forteca to komiks science fiction i political fiction osadzony we Włoszech lat 30. Punktem wyjścia jest tajemniczy obiekt, który rozbija się w pobliżu Mediolanu w 1933 roku, a śledztwo wokół niego szybko zostaje przejęte przez aparat faszystowskiej władzy. 

Czy Latająca forteca bazuje na prawdziwej teorii spiskowej?

Tak. Komiks inspiruje się legendą o rzekomym katastrofie UFO we Włoszech w 1933 roku, czasem nazywanej „włoskim Roswell”. Twórcy przygotowali autorską, fabularną reinterpretację tego mitu. 

Kto stworzył komiks Latająca forteca?

Za scenariusz odpowiada Lorenzo Palloni, a za rysunki Miguel Vila.

Dla kogo jest komiks Latająca forteca?

To propozycja przede wszystkim dla dorosłych czytelników, którzy lubią oryginalne, nietuzinkowe komiksy łączące historię, teorie spiskowe, retrofuturyzm i polityczny niepokój. 

Czy warto przeczytać Latającą fortecę?

Tak, zwłaszcza jeśli interesują Cię komiksy, które zaczynają się od sensacyjnej zagadki, ale szybko okazują się czymś więcej niż tylko opowieścią o UFO. 

Artykuł Czy Mussolini ukrywał UFO? Latająca forteca – komiks bazujący na mało znanej teorii spiskowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Prosto z piekła. Edycja kolorowa
➜ Scenariusz: Alan Moore
➜ Rysunki: Eddie Campbell
➜ Tłumaczenie: Marek Cieślik, Michał Chaciński
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

To nie jest zwykły komiks o Kubie Rozpruwaczu

Najłatwiej byłoby przyciągnąć Wasze zainteresowanie komunikatem, że Prosto z piekła. Edycja kolorowa to opowieść o jednej z najsłynniejszych zbrodni w historii. Mam jednak wrażenie, że byłoby to w gruncie rzeczy mylące uproszczenie. 

Owszem, punktem wyjścia są morderstwa z Whitechapel z 1888 roku, ale Moore nie tworzy klasycznego kryminału ani sensacyjnej rekonstrukcji. Interesuje go przede wszystkim to, w jaki sposób zbrodnia nabiera ,,znaczenia” – jak staje się narzędziem narracji, polityki, mitu czy społecznej histerii. 

W efekcie Prosto z piekła. Edycja kolorowa może funkcjonować jednocześnie jako powieść graficzna, historyczna fantazja, metafizyczny horror, studium zgłębiania miasta oraz opowieść o przemocy systemowej. Spotkałam się z opiniami, że jest to najwybitniejsza powieść graficzna wszech czasów – i biorąc pod uwagę jej wielowymiarowy charakter, jako studium nad złem, policyjne śledztwo czy komentarz do epoki wiktoriańskiej – trudno z tym polemizować.

Alan Moore zmienia teorię spiskową w literaturę graficzną wielkiej próby

Warto od razu zaznaczyć rzecz fundamentalną: fabularna oś Prosto z piekła wyrasta z teorii Stephena Knighta przedstawionej w książce Jack the Ripper: The Final Solution. Ta teoria – łącząca rodzinę królewską, masonerię, Williama Gulla i próbę tuszowania skandalu – była swego czasu szeroko krytykowana. Dziś uchodzi jednak, w dużej mierze, za umiejętnie zamiecioną pod dywan. 

Kluczowy informator Knighta wycofał swoją wersję wydarzeń, a badacze wskazywali liczne sprzeczności i brak wiarygodnych dowodów. Jednocześnie to właśnie ta sensacyjna, być może chybiona hipoteza stała się dla Moore’a znaczącym punktem wyjścia – początkiem opowieści utkanej na kanwie nowoczesnych mitów. 

Trzeba sobie zdawać sprawę, że zamiarem Moore’a prawdopodobnie nie było ,,rozwiązanie sprawy”. Znacznie bardziej interesująca wydawała mu się perspektywa społeczeństwa – tak rozpaczliwie pragnącego jakiejkolwiek namiastki prawdy oraz sensu w tym, co się wydarzało.

Whitechapel w roli pełnoprawnego bohatera

To, że człowiek, któremu nadano pseudonim Kuby Rozpruwacza jest bohaterem tej historii, nie pozostawia wątpliwości. Trzeba jednak równocześnie zaznaczyć, że niemal w tym samym stopniu znaczący wydaje się w komiksie sam Londyn. Miasto, które nie pełni roli tylko scenografii, bo ta historia po prostu nie mogłaby się wydarzyć nigdzie indziej na świecie.

To miejsce funkcjonuje w Prosto z piekła jak żywy organizm. Ulice, kościoły, zaułki, powozy, domy publiczne czy dzielnice biedy lub arystokracji są naturalnym przedłużeniem zdarzeń i postaci. Moore i Campbell zamieniają topografię Londynu w siatkę znaczeń. Być może z tego powodu tak łatwo ,,zanurzyć się” w tym świecie. Poczuć deszczową aurę oraz usłyszeć kroki stawiane na błotnistej drodze.  

Kolorowa edycja kultowego Prosto z piekła

Kolorowe wydanie komiksu jest zdecydowanie bardziej dobitne, a tym samym – przejmujące.  Eddie Campbell w wywiadach zaznaczał, że powrót do Prosto z piekła miał nadać planszom nową warstwę psychologiczną i wizualną. Korzystając z narzędzi cyfrowych, do których w latach 80 i 90-tych miał trudniejszy dostęp, mógł nie tylko zbudować bogatszą paletę barw, lecz również wprowadzić drobne zmiany w perspektywie czy architekturze budynków. 

Dlaczego ten komiks uchodzi za arcydzieło

Zdecydowanie sama, tak ,,nośna” tematyka historii nie wystarczy, żeby otrzymać miano arcydzieła. Prosto z piekła wyróżnia się przede wszystkim skalą ambicji i konsekwencją realizacji. Obejmuje historię zbrodni, teorię mitu, komentarz społeczny, refleksję nad płcią i władzą, analizę nowoczesnego miasta oraz niemal mistyczną opowieść o przemocy. 

To książka wymagająca, gęsta i chwilami bezwzględna, ale właśnie dlatego tak często powraca w zestawieniach najważniejszych powieści graficznych. Świadczy o tym nie tylko jej reputacja krytyczna, lecz także konkretne wyróżnienia: pięć nagród Eisnera, Prix de la Critique w Angoulême, nagrody Harvey i Ignatz dla najlepszej powieści graficznej oraz International Horror Guild Award. 

Czy Prosto z piekła. Edycja kolorowa jest dla każdego?

Nie, z całą pewnością. To nie jest ,,lekki” komiks na wieczór, ani lektura dla czytelników poszukujących prostego thrillera o seryjnym mordercy. Trzeba w pełni się w niego zanurzyć, pozostawać otwartym na dygresyjność czy historyczne wzmianki, żeby zrozumieć kreowaną postać. Przez długi czas nie pozbędziecie się z głowy pojedynczych kadrów, będziecie rozważać słowa postaci oraz rozmyślać nad tamtymi wydarzeniami. Czy warto?

Czy warto sięgnąć po edycję kolorową?

Mimo wszystko, tak. Prosto z piekła. Edycja kolorowa jest tą, po którą zdecydowanie należy sięgnąć. Jej dostępność nie unieważnia wersji czarno-białej, ale poszerza możliwości odbioru. To niezmiennie ten sam monumentalny, intelektualnie prowokujący komiks Moore’a i Campbella – jednak uzupełniony o dodatkową warstwę realizmu. A ponieważ sam Campbell traktował koloryzację także jako szansę na korekty dawnych decyzji artystycznych, mamy tu do czynienia z autorskim powrotem do jednego z najważniejszych komiksów współczesnych. 

To dzieło mroczne, ambitne i momentami przytłaczające, lecz właśnie dzięki temu pozostaje jednym z tych tytułów, obok których nie da się przejść obojętnie. Jeśli szukasz komiksu, który nie tylko zrobi wrażenie, ale naprawdę zostawi po sobie ślad, Prosto z piekła. Edycja kolorowa spełni tę obietnicę z nawiązką. Polecam tylko dojrzałym odbiorcom.

Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Prosto z piekła. Edycja kolorowa

Czy Prosto z piekła. Edycja kolorowa to komiks o Kubie Rozpruwaczu?

Tak, ale nie jest to klasyczny kryminał. Komiks opowiada o zbrodniach Kuby Rozpruwacza, jednocześnie pokazując szerszy kontekst społeczny, historyczny i kulturowy Londynu końca XIX wieku.

Czy historia w komiksie jest oparta na faktach?

Częściowo. Alan Moore bazuje na autentycznych wydarzeniach oraz teorii spiskowej opisanej przez Stephena Knighta, ale traktuje ją jako punkt wyjścia do stworzenia własnej, rozbudowanej interpretacji.

Czy trzeba znać historię Kuby Rozpruwacza przed lekturą?

Nie, choć podstawowa znajomość tematu może pogłębić odbiór. Komiks sam wprowadza czytelnika w realia epoki i wydarzenia.

Czym różni się edycja kolorowa od oryginalnej?

Edycja kolorowa to odświeżona wersja klasycznego komiksu. Eddie Campbell dodał kolor, poprawił detale i nadał ilustracjom nowy wymiar wizualny, który wzmacnia historię.

Czy Prosto z piekła to komiks dla każdego?

Nie. To wymagająca, gęsta i momentami brutalna opowieść, przeznaczona dla dorosłych czytelników.

Dlaczego ten komiks jest uznawany za arcydzieło?

Ze względu na swoją złożoność, głębię interpretacyjną i sposób, w jaki łączy historię, teorię spiskową, analizę społeczną oraz elementy horroru.

Artykuł Kuba Rozpruwacz w komiksie ,,Prosto z piekła. Edycja kolorowa” – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kobiety z Dzikiego Zachodu
➜ Scenariusz: Hervé Richez, Tiburce Oger
➜ Rysunki: Emmanuel Civiello
➜ Tłumaczenie: Jakub Syty
➜ Wydawnictwo: Lost In Time
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Western opowiedziany na nowo

Album nie próbuje jedynie dopisać kobiet do dobrze znanej historii westernu. Zamiast tego dość drastycznie zmienia punkt widzenia. Opowieść prowadzi czytelnika przez świat pogranicza widziany oczami bohaterek, które musiały radzić sobie w brutalnej rzeczywistości osad, szlaków i rozrastających się miast. W tej wizji Dziki Zachód nie ma nic wspólnego z romantyczną legendą – no, może poza widokami. Staje się on miejscem trudnych wyborów, odwagi i codziennej walki o przetrwanie.

To również istotne przypomnienie, że kobiety nigdy nie były biernymi obserwatorkami historii. Potrafiły podróżować tysiące kilometrów w poszukiwaniu nowego życia, zarządzać gospodarstwami, prowadzić interesy, a czasem także sięgać po broń i bronić swoich bliskich. Komiks pokazuje, że bez ich determinacji wiele społeczności pogranicza nigdy by nie przetrwało.

Opowieści inspirowane prawdziwymi kobietami

W Kobietach z Dzikiego Zachodu pojawiają się historie inspirowane autentycznymi postaciami, które w różny sposób zapisały się w dziejach amerykańskiego Zachodu. Wśród nich znajdziemy między innymi podróżniczkę Isabellę Lucy Bird, działaczkę Abigail Jane Scott, legendarną listonoszkę Mary Fields, ranczerkę Margaret Borland czy owianą legendą Belle Starr. Obok nich pojawiają się także mniej znane bohaterki, reprezentujące kobiety, które budowały życie na pograniczu jako pionierki, osadniczki czy samotne matki.

Ich losy są bardzo różne – od walki o prawa obywatelskie po historie przetrwania w świecie, który często nie dawał kobietom żadnych przywilejów. Wspólnym mianownikiem tych opowieści jest jednak odwaga i determinacja. Dzięki temu komiks tworzy mozaikę historii, które razem pokazują zupełnie inne oblicze Dzikiego Zachodu.

Wiecie, co się mówi u nas w Teksasie? ,,Najlepszą osobą do męskiej roboty jest kobieta!”

Tiburce Oger, Kobiety z Dzikiego Zachodu, Cattle Driver, str. 84

Dziennikarka i szamanka – rama narracyjna albumu

Całość spaja jedna, subtelna oś narracyjna. Młoda dziennikarka przybywa na Zachód, aby poznać historie kobiet, ale także zrozumieć ich rolę w tamtym rejonie. Jej rozmowa z rdzenną szamanką staje się pretekstem do przywoływania kolejnych opowieści – fragmentów życia bohaterek, które w legendzie westernu zostały niemal zapomniane.

Ten zabieg narracyjny spaja ze sobą wszystkie opowieści, prowadząc jednocześnie do dość klarownych wniosków. Choć to mężczyźni przeważnie inicjują wojny, to kobiety tworzą dom, do którego można później wrócić. Dają życie, pragnąc jedynie wolności dla siebie i swoich bliskich.

Antologia wielu głosów

Kobiety z Dzikiego Zachodu ma formę antologii, a poszczególne historie zostały narysowane przez różnych artystów (a właściwie artystki). Dzięki temu album zyskuje wizualną różnorodność, która świetnie oddaje wielowymiarowość opowieści o pograniczu. Znaczną część ilustracji stworzyły rysowniczki, co jeszcze mocniej podkreśla kobiecą perspektywę całego projektu. I choć każda z nich reprezentuje inny styl, wspólnym elementem pozostaje surowy krajobraz Dzikiego Zachodu – ogromne przestrzenie, które jednocześnie fascynują i budzą respekt.

Dla kogo jest ten komiks?

Album Tiburce’a Ogera będzie szczególnie interesujący dla czytelników, którzy docenią  komiksy historyczne i westernowe opowieści, ale szukają w nich czegoś więcej niż tylko powtarzania znanych schematów. To również ciekawa propozycja dla osób zainteresowanych historią kobiet i mniej znanymi bohaterami (a w tym przypadku przede wszystkim bohaterkami) z przeszłości.

Bo choć western przez lata opowiadał głównie o mężczyznach, Kobiety z Dzikiego Zachodu udowadniają, że bez kobiet historia pogranicza wyglądałaby zupełnie inaczej. Polecam dorosłym odbiorcom. Sprawdzajcie dostępność tego komiksu na stronie wydawnictwa Lost in Time.

FAQ – Kobiety z Dzikiego Zachodu

O czym jest komiks Kobiety z Dzikiego Zachodu?

To historyczny western w formie komiksowej, który przedstawia losy kobiet żyjących na amerykańskim pograniczu w XIX wieku. Album pokazuje mniej znane historie pionierów, podróżniczek, aktywistek i banitek, które współtworzyły historię Dzikiego Zachodu.

Czy Kobiety z Dzikiego Zachodu opiera się na prawdziwych postaciach?

Tak. W komiksie pojawiają się historie inspirowane autentycznymi bohaterkami, takimi jak Isabella Lucy Bird, Mary Fields, Margaret Borland czy Belle Starr. Dzięki temu album łączy narrację westernową z elementami historii.

Kim jest autor komiksu Kobiety z Dzikiego Zachodu?

Autorem projektu jest francuski twórca komiksów Tiburce Oger, który znany jest z westernowych albumów opowiadających o historii amerykańskiego pogranicza.

Czy komiks ma jedną fabułę czy wiele historii?

Album ma strukturę antologii. Poszczególne rozdziały przedstawiają różne bohaterki i wydarzenia, a całość spaja rama narracyjna związana z młodą dziennikarką i rdzenną szamanką.

Czym wyróżnia się ten komiks na tle klasycznych westernów?

Kobiety z Dzikiego Zachodu odwraca tradycyjną perspektywę westernu. Zamiast skupiać się na rewolwerowcach i szeryfach, oddaje głos kobietom, które często były pomijane w opowieściach o historii pogranicza.

Dla kogo jest komiks Kobiety z Dzikiego Zachodu?

To propozycja dla czytelników zainteresowanych komiksami historycznymi, westernami oraz historią kobiet. Album spodoba się zarówno fanom gatunku, jak i osobom szukającym mniej oczywistych opowieści o Dzikim Zachodzie. Będzie świetnym pomysłem na prezent.

Artykuł Kobiety z Dzikiego Zachodu – recenzja westernu, który oddaje głos zapomnianym bohaterkom pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dynastia Smoków. Wydanie zbiorcze
➜ Scenariusz: Hélène Herbeau
➜ Rysunki: Emmanuel Civiello
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Lost In Time
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Baśniowo-polityczna opowieść zakorzeniona w mitologii Chin

Akcja serii osadzona jest w Chinach XI wieku. Twórcy nie bazują jedynie na estetyce mitologii chińskiej, ale uczynili z niej realny fundament świata przedstawionego. Smoki, Feniks, pradawne rytuały oraz symboliczne role nie są tu dodatkiem, lecz mechanizmem napędzającym fabułę i decyzje samych bohaterów.

Centralną postacią historii jest bohaterka, której los spleciony jest z chylącą się ku upadkowi dynastią Songów, zaginionym dziedzicem oraz tajemnicą własnego pochodzenia. Motyw Feniksa – odradzającego się, ale obarczonego ciężarem pamięci i odpowiedzialności – buduje oś opowieści, w której prywatne przeznaczenie staje się sprawą całego imperium.

To historia z baśniowymi elementami, ale jednocześnie mocno osadzona w politycznych realiach. Dynastia Smoków to opowieść o władzy, manipulacji, lojalności, kruchości dynastii i cenie nieśmiertelności.

Emmanuel Civiello i Hélène Herbeau – twórcy komiksu

Za scenariusz książki odpowiada Hélène Herbeau, a za jej stronę graficzną Emmanuel Civiello – artysta znany z wybitnej pracy kolorami, dużych formatów oraz niezwykłej odwagi wizualnej. Jego styl balansuje pomiędzy realizmem a malarską fantazją, idealnie współgrając z mitologicznym ciężarem historii.

Civiello słynie z tego, że buduje obrazy niczym filmowe kadry: szerokie panoramy, dynamiczne zbliżenia, dramatyczne światło oraz mocno podkreślona mimika bohaterów tworzy wrażenie rozmachu. Jego rysunki stają się w naturalny sposób równoległym językiem fabuły. Kolor staje się nośnikiem emocji i znaczeń, a kompozycja plansz prowadzi czytelnika do wielkiego finału.

To właśnie tu Dynastia Smoków najbardziej zbliża się do formatu, który aż prosi się o adaptację – serialową albo jako gra komputerowa czy na PS.

Komiks, który oferuje przestrzeń na głębsze rozważania

Jedną z największych zalet Dynastii Smoków jest balans. Z jednej strony to komiks przystępny pod kątem akcji i narracji: dynamiczny, pełen przecinających się ze sobą wątków, z czytelną osią fabularną. Z drugiej – oferuje głębszą warstwę symboliczną i mitologiczną, którą można zestawić z wiedzą historyczną czy kulturalną.

To opowieść, którą można pochłonąć „na raz”, ale też taka, do której chce się wracać – dla znaczeń, dla obrazów, dla stworzonego przez twórców uniwersum.

Wydanie Lost In Time – piękny, duży format i edycja zbiorcza

Polskie wydanie zbiorcze od Lost In Time porządkuje całość w jednym tomie, potęgując odbiór komiksu. Duży format, twarda oprawa i wysoka jakość druku czynią z tej edycji pełnoprawny album kolekcjonerski.

To także bardzo dobry wybór na prezent – dla dorosłych czytelników, miłośników mitologii Azji, fantasy historycznego i komiksu europejskiego.

Czy warto sięgnąć po ten komiks?

Zdecydowanie tak, jeśli szukasz komiksu:

• osadzonego w mitologii chińskiej,
• z wyrazistą, silną bohaterką,
• o epickim, polityczno-baśniowym rozmachu,
• z warstwą graficzną, która robi ogromne wrażenie,
• w zbiorczym wydaniu.

Dynastia Smoków polecam czytelnikom powyżej 18. roku życia. Sprawdzajcie dostępność tego komiksu na stronie wydawnictwa Lost In Time.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Dynastia Smoków to komiks fantasy?

Tak, ale to fantasy silnie osadzone w mitologii i historii Chin, z wyraźnym tłem politycznym oraz bogatą symboliką.

Dla kogo jest ten komiks?

Dla dorosłych czytelników, fanów mitologii Azji, fantasy historycznego oraz europejskiego komiksu artystycznego.

Czy wydanie Lost In Time to pełna historia?

Tak, to wydanie zbiorcze zawierające wszystkie trzy tomy serii.

Czy to dobre wydanie na prezent?

Tak – duży format, twarda oprawa i wysoka jakość druku czynią je bardzo ciekawą propozycją prezentową.

Artykuł Dynastia Smoków – recenzja epickiego komiksu o mitologii chińskiej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ostatni Mohikanin
➜ Swobodna adaptacja powieści Jamesa Fenimore’a Coopera
➜ Scenariusz: Catamalou, Cromwell
➜ Rysunki: Cromwell
➜ Tłumaczenie: Monika Motkowicz
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Znacie historię Nowego Jorku? Jedno z najsłynniejszych miast świata wyrosło na ziemiach indiańskiego plemienia Delawarów. Holendrzy z Francuzami i Anglikami bili się o te tereny, przy okazji dziesiątkując miejscową ludność – intencjonalnie lub za sprawą przywiezionych z Europy chorób.

Zanim powstał Nowy Jork

Przez setki lat okolice rzeki Hudson drastycznie się zmieniły. Przenieśmy się do czasów, kiedy zamiast drapaczy chmur, pejzaż składał się przede wszystkim z gęstej roślinności. Dawała ona rdzennym mieszkańcom schronienie oraz ukrywała ich największe tajemnice.

Jest druga połowa XVIII wieku. W Forcie Williama Henry’ego dochodzi do znaczących przetasowań. Wojna francusko-brytyjska zbiera swoje żniwo, a indiańskie plemiona dzielą się pod względem sojuszy. 

Czy to jeszcze komiks?

Opisywany tutaj Ostatni Mohikanin jest książką, która powstała jako swobodna adaptacja powieści Jamesa Fenimore’a Coopera o tym samym tytule. Trudno jednak włożyć go w jakiejś konkretne ramy.

Twórcy, czyli Cromwell oraz Catamalou podjęli się szalenie trudnego zdania, skondensowania kilkusetstronicowej powieści na kilkudziesięciu rozkładówkach wypełnionych intensywnymi obrazami, które hipnotyzują i wzbudzają emocje. 

W tym wydaniu Ostatniego Mohikanina nie znajdziecie komiksowych dymków czy dzielenia strony na równe kadry. Tekst pełni tu, w prawie równym stopniu, co narracyjną, także funkcję wizualną. Nie trzyma się ram; dopowiada, ale nie tłumaczy. 

Ostatni Mohikanin w wersji graficznej

Tym, co jednak zdecydowanie wysuwa się na pierwszy plan tej powieści graficznej, jest malarska interpretacja dzieła Coopera. Cromwell przedstawił w niej Indian wtapiających się w tło, stających się nieoderwalną częścią krajobrazu – jakby przyroda na tle której się ich maluje, przyjmowała do siebie ważny fragment swojego jestestwa.

Zarówno wojska angielskie jak i francuskie stoją do nich w opozycji, jako toporne, mdłe, niepasujące krzykliwymi strojami i wykrzywionymi twarzami. Rdzenne plemiona są cieniami, są ruchem – niemal nie przypominają żywych istot. To bardziej stare drzewa, które należą do tego miejsca.

Adaptacja klasyki w zachwycającej interpretacji malarskiej

Książka w pewien sposób wydaje się być zwiastunem powieści; jej najsmaczniejszymi momentami. Ma poszatkowaną fabułę, ale wyraźnie głównych bohaterów – Sokole Olo, Unkasa i Chingachgooka. 

Jeżeli nie czytałeś wcześniej powieści, lub nie oglądałeś żadnej z 11 adaptacji filmowych, możliwe że będzie ci nieco trudniej odnaleźć się w fabule podczas pierwszego czytania. Równocześnie, podejrzewam że na pojedynczej lekturze się nie skończy. Ostatni Mohikanin to zdecydowanie pozycja do której chce się wracać.

Jeżeli macie ochotę odkryć kultową powieść na nowo – sięgnijcie po nią bez wahania. Choć oferowana w nieco zmodyfikowanej wersji, wciąż zawiera elementy podwójnej gry, zdrady czy ojcowskiej miłości do córek, która jest w stanie zakończyć wojnę, ale nie daje gwarancji uniknięcia dawnej zemsty.

Polecam dorosłym czytelnikom. To pozycja idealna na prezent.

Link do strony wydanictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Ostatni-Mohikanin/962

Artykuł Ostatni Mohikanin – recenzja powieści graficznej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Podobno poglądy polityczne zmieniają się wśród bliskich co pokolenie. Utwór wojenny w formie powieści graficznej Jean-Pierre Gibrata wydaje się to potwierdzać.

Opowieść wojenna w formie graficznej

Komiks Mattéo należy do tego rodzaju lektury, która pozostawia w czytelniku wyczuwalny ślad. To poważnych rozmiarów historia składająca się na sześć rozdziałów, nazywanych epokami; uporządkowanych zgodnie z chronologią wydarzeń od 1914 do 1940 roku.

Ma ona swój początek w Collioure – malowniczej francuskiej miejscowości u stóp Pirenejów. Tytułowy bohater Mattéo Cortes, jest synem hiszpańskiego anarchisty i uchodźcy. Chociaż jego historia jest fikcyjna, to autor z wielką dbałością osadził ją na tle autentycznych wydarzeń historycznych: I wojny światowej, rewolucji październikowej w Rosji, wojny domowej w Hiszpanii oraz II wojny światowej.

Historia niepokojąco realistyczna

Jean-Pierre Gibrat okazuje się być mistrzem fabularnego hiperrealizmu. Cały czas miałam wrażenie, że jest to autentyczna historia, opowiedziana i narysowana przez głównego bohatera. 

Artysta oddaje bowiem tło wydarzeń z niesłychaną dokładnością oraz precyzją – od mundurów, przez ulotki polityczne, nagłówki gazet, po codzienne realia wojennego życia. Choć Mattéo nigdy nie istniał naprawdę, jego perypetie są wiernym odbiciem losów tysięcy ludzi, którzy stanęli w obliczu dramatów wojny.

Do wielokrotnej lektury

W przeciwieństwie do wielu istniejących komiksów wojennych, Mattéo nie jest krwawą relacją z frontu, lecz opowieścią o tym, jak konflikty (czy te małe czy na skalę krajową) odbijają na człowieku swoje piętno.

Jego narracja rozwija się niespiesznie. Zamiast dynamicznej akcji otrzymujemy intymną historię o dojrzewaniu, trudnych wyborach moralnych i sprzeczności między ideałami a rzeczywistością. To komiks wymagający uwagi oraz wrażliwości. Nie sposób przeczytać go tylko raz, żeby docenić to ponad 400-stronicowe dzieło.

O człowieku, który uciekał

Choć w tytule mamy imię jednego bohatera, to Mattéo jest składową wielu postaci, które go otaczały. W fabule pojawia się Pauline, niewidomy przyjaciel, który nie popierał wyborów mężczyzny, ale zawsze reagował żywiołową szczęśliwością, kiedy go spotykał.

Jest także matka Mattéo, żyjąca tylko dla krótkich momentów powrotów syna – co zresztą tylko wydają się potwierdzać ostatnie rozkładówki komiksu.

Historia ma również swoją przewodnią historię miłosną, bo wątków tego rodzaju jest w niej znacznie więcej – na przykład platoniczna relacja, którą utrzymywał przez większość swojego życia. Mattéo właściwie wyrusza na wojnę, żeby zaimponować kobiecie. Można odnieść wrażenie, że miłość beznadziejna przywarła do niego z potrzeby wypełnienia pustki.

Mattéo był człowiekiem, który uciekał. Towarzyszą mu zawiłe relacje, poszukiwanie korzeni, powolne odkrywanie w sobie ojca. W tej galerii emocji, postaci oraz postaw, każdy po trochę odnajdzie samego siebie.

Strona wizualna komiksu

Styl Gibrata jest z kolei prawdziwą wizualną ucztą. Twórca posługując się akwarelą i gwaszem, wypełnia kadry impresjonistycznymi obrazami. 

Imponujące jest również samo wydanie Mattéa. Duży format z należytą starannością eksponuje wymuskane, dopracowane do perfekcji wizerunki bohaterów. Nie zdziwiłabym się, gdyby autor przerysowywał na karty komiksu osoby, które dobrze zna, nadając im nowe role w swojej historii.

Dla kogo jest komiks Mattéo?

To pozycja idealna dla dojrzałych miłośników historii, entuzjastów doceniających wielowarstwowe, głębokie powieści, a także czytelników poszukających w komiksie doskonałości i doniosłości. 

Choć zawiera on przedziwne zakończenie – przy całej złożoności fabuły oraz misternego budowana wątków, całość ucina się, jakby za rogiem miało czekać dalsze zakończenie. Jak jednak postawić ostatnią kreskę i kropkę w historii, która trwa w kolejnych pokoleniach, wojnach oraz ludziach poszukujących bliskości i zrozumienia?

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Mattéo/pokaz.html

Artykuł Mattéo – recenzja imponującej opowieści graficznej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Cesarzowa Charlotta. Tom 2
➜ Scenariusz: Fabien Nury
➜ Rysunki: Matthieu Bonhomme
➜ Tłumaczenie: Jakub Syty
➜ Wydawnictwo: Lost in Time
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Życie pisze najlepsze, ale też najgorsze scenariusze. Trudno bowiem wyobrazić sobie, ile bólu oraz cierpienia musieli przetrwać niektórzy, zanim zostało po nich tylko wspomnienie.

Kim była cesarzowa Charlotta

Po lekturze pierwszej części Cesarzowej Charlotty ze scenariuszem Fabien Nury oraz rysunkami Matthieu Bonhomme’a, z niecierpliwością wyczekiwałam kontynuacji komiksu. Może nawet nie ze względu na samą fabułę, bo ta żadną miarą nie jest tajemnicą, biorąc pod uwagę historyczny charakter dzieła.

Znacznie bardziej zaintrygowana byłam doborem wątków i finałowej puenty – bowiem drugi tom komiksu jest tym ostatnim, podsumowującym całe życie Charlotty, zwanej później także Carlotą.

Kiedy toczy się akcja komiksu?

Cesarzowa Charlotta. Tom 2 zawiera dwa zbiorcze albumy (III i IV). Przedstawia najbardziej burzliwy okres życia władczyni Meksyku, kiedy władza jej męża Maksymiliana dogasa, a rządy w Meksyku przejmują republikanie z Benito Juarezem na czele.

Na wielkoformatowych rozkładówkach komiksu czytelnik ma szansę oglądać kluczowe dla Meksyku wydarzenia z połowy XIX wieku. Postać Charlotty jest dla nich szczególnie istotna. 

Choć to Maksymilian I pełnił oficjalnie rolę władcy Drugiego Cesarstwa, to właściwie ambicja jego żony, jej upór, inteligencja oraz miłość do Meksyku pozwoliły w ogóle na jakiekolwiek wpływy Europy w tej części Ameryki Północnej tamtych czasów.

Dlaczego graficzna historia o cesarzowej Carlocie jest tak ciekawa?

Twórcy komiksu zdecydowali się ująć w swojej opowieści najciekawsze teorie na temat cesarzowej. W fabule znajdziecie logicznie przedstawioną wersję z jej nieślubnym dzieckiem, romansem, a nawet (niezwykle satysfakcjonujący) wątek śmierci van der Smissenów. 

Realizowana z rozmachem Cesarzowa Charlotta dostarcza czytelnikom emocji, intryguje oraz w barwny sposób opowiada o ludziach, którzy wcale nie tak dawno temu istnieli na tym świecie.

Charlotta zmarła w 1927 roku. Podejrzewam, że sporo dorosłych czytelników mogło znać osobiście kogoś, kto żył w tych samych czasach. I choć komiks momentami wydaje się być zamierzchłą przeszłością z masą nielogicznych decyzji, lekkomyślnych wyborów czy samolubnych opinii – będziecie zdziwieni, jak paradoksalnie niewiele zmieniło się od tamtego czasu.

Polecam całą serię Cesarzowej Charlotty dorosłym czytelnikom. 

Link do strony wydawnictwa: https://lostintime.pl/sklep/komiksy/historyczne-komiksy/cesarzowa-charlotta-tom-2/

Artykuł Cesarzowa Charlotta. Tom 2 – recenzja ostatniego tomu serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Cesarzowa Charlotta. Tom 1: Księżniczka i arcyksiążę/Cesarstwo
➜ Scenariusz: Fabien Nury
➜ Rysunki: Matthieu Bonhomme
➜ Tłumaczenie: Jakub Syty
➜ Wydawnictwo: Lost in Time
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

W światowej historii było kilka znaczących postaci kobiecych, które wyróżniły się swoją postawą, odwagą czy zmysłem politycznym. Jedną z nich była cesarzowa Charlotta – czyli Maria Charlotta Amelia Augusta Wiktoria Klementyna Leopoldyna (uff!) Koburg. Urodzona jako belgijska księżniczka w XIX wieku.

Komiksowa seria – Cesarzowa Charlotta

Nakładem wydawnictwa Lost in Time ukazał się pierwszy tom planowanej serii Cesarzowa Charlotta – Cesarzowa Charlotta. Tom 1: Księżniczka i arcyksiążę/Cesarstwo. Autorem jego scenariusza jest Fabien Nury, z kolei za fenomenalne rysunki nawiązujące nieco stylem do klasycznych amerykańskich ilustracji z lat 40 i 50. XX wieku odpowiada Matthieu Bonhomme.

Wydawnictwo wstępnie zapowiedziało drugi tom jeszcze na 2024 lub ewentualnie 2025 rok. To bardzo dobra wiadomość, bo pierwsza część urywa się w momencie, w którym zaczyna się robić naprawdę ciekawie!

Między Habsburgami a Napoleonem 

Cesarzowa Charlotta. Tom 1: Księżniczka i arcyksiążę/Cesarstwo to niemal 150 stron komiksu, który składa się na dwa pierwsze albumy, których tytuły zawarte zostały w nazwie zbiorczego tomu. Pokazuje życie Charlotty jeszcze na belgijskim dworze króla Leopolda I, jej ojca, gdzie też pierwszy raz spotyka się, a finalnie zakochuje w arcyksięciu austriackim Maksymilianie I.

Ich wspólne życie toczy się z pozoru na uboczu – poza nurtem głównych władców ówczesnego świata. Choć bratem Maksa jest cesarz Austrii, a francuska armia pod rządami Napoleona III coraz śmielej dyktuje swoje warunki – Charlotta z Maksymilianem I przez wiele lat żyją niejako w domowym więzieniu w Trieście, w północno-wschodnich Włoszech.

Ciekawa bohaterka dla współczesnych czytelników

Wszystko zmienia się, kiedy Maksymilian I pod wpływem samej Charlotty, decyduje się objąć stanowisko… cesarza w Meksyku. I właśnie w ten sposób można niejako podsumować całą historię tytułowej bohaterki serii. Kobiety, która jest głosem – najpierw szepczącym nowe idee, a później wypowiadającym je już dość otwarcie.

Cesarzowej Charlotty trudno nie polubić. To postać, na którą nałożono wiele ograniczeń i która wiele przeszła, a mimo to dalej potrafi zachować otwarty umysł oraz nie obnosić się ze swoją pozycją. 

Pomysł stworzenia komiksu opartego na tej historycznej bohaterce uważam za niezwykle trafiony. Dzięki serii wielu czytelników ma szansę lepiej zrozumieć splatające się fakty czy kulisy wydarzeń, które w szkołach były ledwo wspominane.

Wolność wiodąca lud na barykady

Cesarzowa Charlotta. Tom 1: Księżniczka i arcyksiążę/Cesarstwo to pozycja bardzo sprawnie poprowadzona narracyjnie, a także fenomenalnie zilustrowana. Dzięki podziałowi na rozmowy i listy ma się wrażenie większej intymności. Z kolei zróżnicowane kadry – duże zbliżenia, detale, ale i pełne dynamiki plany ogólne, jak na kultowym obrazie Wolność wiodąca lud na barykady Delacroixa – sprawiają, że czytelnik może poczuć się niemal jakby był częścią akcji.

Polecam ten pierwszy tom wszystkich czytelnikom powyżej 17 roku życia i z ciekawością oczekuję jego kontynuacji.

Link do strony wydawnictwa: https://lostintime.pl/sklep/komiksy/historyczne-komiksy/cesarzowa-charlotta-tom-1-ksiezniczka-i-arcyksiaze-cesarstwo/

Artykuł Cesarzowa Charlotta. Tom 1 – recenzja historycznego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.