Ósmy tom to kolejna porcja ekscytującej lektury, ale i nowych zaskoczeń oraz nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Panowie Joann Sfar oraz Lewis Trondheim kontynuują epicką narrację, a Guy Delisle, Aude Picault, Bertrand Gatignol i Obion wizualizują ten świat, pozostawiając trwały ślad na umysłach odbiorców. 

➜ Tytuł: Donżon. Wydanie zbiorcze 8
➜ Seria: Donżon
➜ Scenariusz: Joann Sfar, Lewis Trondheim
➜ Rysunki: Aude Picault, Bertrand Gatignol, Guy Delisle, Obion
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Epoka Zmierzchu i Monstra

Donżon. Wydanie zbiorcze 8 rozpoczyna się od przygód Monstra 16, następnie przechodzi do epoki Zmierzchu 112, 113, aby ponownie powrócić do Monstra 17 i 18. Ta kompozycja nie jest przypadkowa.

Monstra, które zadebiutowały w czwartym tomie, wprowadzają bowiem czytelnika w narrację niejednoznaczności – mroczną, ironiczną, często brutalną. To historie, które znacząco poszerzają uniwersum, ale pokazują świat Donżonu z innej perspektywy; często przez pryzmat postaci stojących nieco z boku głównej osi konfliktu. 

Epoka Zmierzchu to, jak sama nazwa wskazuje, znacząca część fabuły, zarysowująca jej koniec. Zdominowana przez klasyczną walkę dobra (lub mniejszego zła) ze złem oraz bardziej polityczna. Bohaterowie stają się siłą napędową całej historii, a konsekwencje ich decyzji są bardziej znaczące.

Andrea – wycofana asystentka i jej powiązania z duchami

To właśnie w Monstrach poznajemy nową bohaterkę. Andrea nie zaskakuje umiejętnościami czy nie powala na kolana charyzmą. To postać niejednoznaczna oraz pełna sprzeczności.

Przedstawiona zostaje jako asystentka adwokata, która wydaje się dość lękliwa. Andrea ma jednak pewną słabość – uwielbia prawo. Wizja wielogodzinnego studiowania akt przekonuje ją nawet do pozostania w mieście, w którym lwią część klientów stanowią… umarli. 

To jednak dopiero zalążek tego, co ukazują czytelnikom twórcy. Jej wątek rozpoczyna jak i zamyka Donżon. Wydanie zbiorcze 8. Trudno również oprzeć się wrażeniu, że Adrea będzie miała jeszcze sporo do powiedzenia w kolejnych tomach serii. Bo choć czas pod wieloma względami nie jest jej sprzymierzeńcem, jej przypadłość może zadecydować o losach Terra Amata.

Świat oddany kolejnemu pokoleniu

Wątek starzenia się i przekazywania schedy powraca zresztą w tomie ósmym z wyraźną intensywnością. Bohaterowie, których znamy od lat, nie są już młodymi, pełnymi wigoru awanturnikami. Zmęczenie, słabszy refleks, odpowiedzialność za potomstwo czy świadomość przemijania – to wszystko zaczyna realnie wpływać na ich losy.

Donżon pokazuje, że jest pełnoprawną sagą. Że świat – nawet ten pełen demonów, politycznych machinacji i groteskowych stworzeń – musi zostać przekazany w ręce kolejnego pokolenia. Tyle że przekazanie władzy nie oznacza beztroskiego odpoczynku na rajskiej wyspie. Niewłaściwe wybory dzieci lub lęk przed wymierzaną przez wrogów sprawiedliwością, nie pozwala przejść im na emeryturę.

Humor, brutalność i dylematy

Ze względu jednak na charakter tej serii, nie musimy obawiać się szybkiego jej zakończenia. Kolejne wydania zbiorcze pozwolą nam zapewne powrócić jeszcze do młodszej wersji ulubionych bohaterów, oferując przy tym niezmiennie czarne poczucie humoru, wymieszane z brutalnością, absurdem oraz moralnymi rozterkami.

Nowy Donżon nie zawodzi również pod względem dialogów, które potrafią być jednocześnie groteskowe i filozoficzne. Ta mieszanka jest przecież znakiem rozpoznawczym serii. Sprzeczność, a właściwie ciągłe przeciwstawianie elementów fabuły nie jest tu wadą – to niezwykle skuteczna metoda prowadzenia narracji. Komiks nie traktuje czytelnika protekcjonalnie. Zakłada, że odbiorca dostrzeże niuanse, zrozumie ironię oraz wyłapie poukrywane w historii konteksty.

Gratka dla kolekcjonerów

Donżon. Wydanie zbiorcze 8 zachwyca również (bez zmian) samym wydaniem. Duży format, owijka, a pod nią płócienna oprawa ze złotym uszlachetnieniem. To estetyka, która współgra z treścią. Kolekcjonerski komiks, który dumnie będzie zdobił półkę każdego entuzjasty fantastyki.

I choć także ten tom nie przynosi ostatecznych odpowiedzi, można go traktować jako kolejny rozdział w otwartym, wciąż rozwijającym się uniwersum. Są tu pewne momenty finalizacji wątków, ale przede wszystkim dla bohaterów tworzone są nowe możliwości, a dla czytelników – powstają kolejne powody, by czekać na świeże wydania.

Osobom, które znają uniwersum Donżonu, ale zatrzymały się na którymś z poprzednich tomów – warto przypomnieć, że każda część jest jak czekoladowe jajko z niespodzianką. Dużo przyjemności z odkrywania każdego tomu, a później można wracać i bawić się fabułą, odczytując ją na własnych zasadach. Polecam tę rozrywkę dorosłym odbiorcom.

Dostępność Donżon. Wydanie zbiorcze 8 sprawdzajcie na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Donżon. Wydanie zbiorcze 8

O czym jest Donżon. Wydanie zbiorcze 8?

Ósmy tom zbiorczy kontynuuje rozbudowane uniwersum serii Donżon, łącząc historie z cykli Monstra (16–18) oraz Zmierzch (112–113). To opowieści pełne czarnego humoru, brutalności i moralnych dylematów, które rozwijają świat znany z poprzednich części.

W jakiej kolejności ułożone są historie w tomie 8?

Tom rozpoczyna się od Monstra 16, następnie przechodzi do Zmierzch 112 i Zmierzch 113, a kończy historiami Monstra 17 i Monstra 18. 

Czy trzeba znać poprzednie tomy, aby czytać część 8?

Znajomość wcześniejszych tomów jest zdecydowanie wskazana. Choć pojedyncze historie można czytać samodzielnie, pełna satysfakcja płynie ze znajomości kontekstu, relacji między bohaterami oraz rozwoju świata przedstawionego.

Do którego cyklu należy tom 8?

Tom obejmuje historie z dwóch linii czasowych serii: Monstra oraz Zmierzch. Donżon jako projekt narracyjny składa się z kilku przeplatających się cykli, które pokazują świat w różnych momentach jego historii.

Czy Donżon to komiks fantasy?

Tak, ale w nieoczywisty sposób. Seria dekonstrukuje klasyczne fantasy, łącząc groteskę, satyrę, czarny humor i filozoficzne refleksje. To komiks dla dojrzałego czytelnika, który ceni wielowarstwową narrację.

Kto jest twórcą serii Donżon?

Serię stworzyli Joann Sfar oraz Lewis Trondheim. Rysunki w poszczególnych albumach wykonywane są przez różnych artystów współpracujących przy projekcie.

Artykuł Donżon. Wydanie zbiorcze 8 – recenzja i nowe zaskoczenia w kultowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To komiks bardziej chaotyczny, a zarazem wyraźniej skupiony na relacjach między bohaterkami. Kolejny raz spodziewajcie się sporej dawki absurdalnego humoru, będącego w wielu miejscach niczym zasłona. Zasłona, za którą skrywają się wątki cięższego kalibru – rozważania na temat odpowiedzialności, sensu wspólnoty czy ceny bycia wiedźmą.

➜ Tytuł: Krocząca we mgle 2. Chimery
➜ Seria: Krocząca we mgle
➜ Scenariusz: Stéphane Fert
➜ Rysunki: Stéphane Fert
➜ Tłumaczenie: Ada Wapniarska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemn

Mgła, która jeszcze się zagęszcza

W drugim tomie od razu jesteśmy wrzuceni w wir akcji – dobrze więc wcześniej odświeżyć sobie tom pierwszy, żeby nadążyć za fabułą. Mgła przestaje być odległym zagrożeniem i staje się aktywnym uczestnikiem opowieści. Przestrzenią, w której rodzą się tytułowe chimery, ale też lęki, konflikty czy napięcia pomiędzy bohaterkami.

Fert konsekwentnie unika prostych wyjaśnień. Magia nie działa tu jak niezawodne narzędzie, z którego można bez ograniczeń korzystać. Jest wadliwa, nieprzewidywalna, groteskowa, a często wręcz irytująco nieposłuszna. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że Krocząca we mgle 2. Chimery staje się opowieścią o świecie, w którym nikt nie ma pełnej kontroli – zarówno nad rzeczywistością, jak i nad sobą.

Siostrzeństwo w wiedźmim kręgu

Jednym z najmocniejszych elementów drugiego tomu jest wyraźne przesunięcie akcentów w stronę relacji między wiedźmami. Fert zdejmuje z siostrzeństwa romantyczną aurę i pokazuje je jako proces trudny, pełen tarć, nieporozumień i emocjonalnych pęknięć. Bycie razem nie zapewnia automatycznej ochrony – czasem wręcz przeciwnie.

Bohaterki muszą mierzyć się z własnymi ambicjami, lękami i oczekiwaniami wobec innych. Wspólnota okazuje się strukturą kruchą, wymagającą ciągłego negocjowania granic. Autor mówi w Kroczącej we mgle o bliskości i solidarności dalekich od ideału – o ich męczącej stronie, związanej z odpowiedzialnością, której nie da się uprościć lub przeskoczyć za pomocą magicznej iluzji.

Humor i kontrolowany chaos

Mimo tematów wymagających od czytelnika pewnych refleksji, Fert nie rezygnuje z charakterystycznego dla tej komiksowej serii humoru. Absurdalne dialogi, prześmieszne wtrącenia bohaterek czy nieoczekiwane zwroty akcji i groteskowe detale wizualne rozładowują napięcie, ale też działają na korzyść tych bardziej dramatycznych scen.

Chaos narracyjny jest tu również środkiem wyrazu. Przeskakiwanie z jednych do drugich bohaterek czy brak klarownych puent dla scen wywołuje w odbiorcy wrażenie, że ten przedstawiany przez autora świat jest światem w stanie rozkładu – niepozbawionym jednak szans na ponowne odrodzenie.

Malarskie inspiracje

Warstwa wizualna wydaje się powielać ten koncept. Styl Ferta, gdzie kolory są ciemne, dość przytłaczające, a kadry klaustrofobiczne, dobrze oddaje ideę wszechobecnej mgły. Na rozkładówkach widać także wyraźne malarskie nawiązania do twórczości Goi – szczególnie do słynnego motywu Saturna pożerającego własne dzieci. Przygaszone barwy, deformacja, poczucie zagrożenia i nieuchronności. Fert wykorzystuje te inspiracje, by wzmocnić emocjonalny ciężar opowieści i podkreślić, że mamy do czynienia z baśnią daleką od niewinności.

Dla kogo są Chimery?

Krocząca we mgle 2. Chimery to tom, który nie stawia ostatniej kropki w opowieści. Jest kluczowy w narracji, bo zarysowuje wyraźniej postać głównej bohaterki – jednocześnie zdradzając jej pochodzenie. Celowo, wiele wątków pozostaje jednak otwartych, a wręcz zawieszonych w akcji.

Dla czytelników znających pierwszy tom jest to rozwinięcie logiczne i satysfakcjonujące. Dla nowych odbiorców wejście w ten świat bez znajomości początku może być trudne, a nawet niemożliwe. To komiks dla czytelników nastoletnich i dorosłych, którzy szukają w fantastyce czegoś nieoczywistego – może nawet liczą na pewnego rodzaju magiczny realizm. Chimery to kontynuacja odważniejsza, mroczniejsza i bardziej emocjonalna. Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Krocząca we mgle 2. Chimery

Czym jest Krocząca we mgle 2. Chimery?

Krocząca we mgle 2. Chimery to drugi tom autorskiej serii komiksowej stworzonej przez Stéphane Fert. To mroczna, baśniowa opowieść fantasy, która łączy humor, absurd i niepokojącą refleksję nad magią, wspólnotą oraz odpowiedzialnością.

Czy Chimery można czytać bez znajomości pierwszego tomu?

Technicznie tak, ale nie polecam. Drugi tom mocno rozwija wątki, relacje i świat przedstawiony z pierwszej części. Znajomość Kroczącej we mgle znacząco pogłębia odbiór Chimer i pozwala lepiej zrozumieć emocjonalne napięcia między bohaterkami.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest komiks Krocząca we mgle 2. Chimery?

To komiks skierowany do nastolatków i dorosłych czytelników. Porusza tematy relacyjne, moralne oraz egzystencjalne, a także operuje mroczną symboliką i niejednoznaczną narracją, które mogą być trudniejsze w odbiorze dla młodszych odbiorców.

Czy Chimery są zamkniętą historią?

Nie. Drugi tom rozwija świat i bohaterki, ale pozostawia wiele wątków otwartych. To wyraźny sygnał, że opowieść nie została jeszcze domknięta i seria będzie kontynuowana.

Artykuł Krocząca we mgle 2. Chimery – recenzja komiksu o siostrzeństwie i magii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dynastia Smoków. Wydanie zbiorcze
➜ Scenariusz: Hélène Herbeau
➜ Rysunki: Emmanuel Civiello
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Lost In Time
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Baśniowo-polityczna opowieść zakorzeniona w mitologii Chin

Akcja serii osadzona jest w Chinach XI wieku. Twórcy nie bazują jedynie na estetyce mitologii chińskiej, ale uczynili z niej realny fundament świata przedstawionego. Smoki, Feniks, pradawne rytuały oraz symboliczne role nie są tu dodatkiem, lecz mechanizmem napędzającym fabułę i decyzje samych bohaterów.

Centralną postacią historii jest bohaterka, której los spleciony jest z chylącą się ku upadkowi dynastią Songów, zaginionym dziedzicem oraz tajemnicą własnego pochodzenia. Motyw Feniksa – odradzającego się, ale obarczonego ciężarem pamięci i odpowiedzialności – buduje oś opowieści, w której prywatne przeznaczenie staje się sprawą całego imperium.

To historia z baśniowymi elementami, ale jednocześnie mocno osadzona w politycznych realiach. Dynastia Smoków to opowieść o władzy, manipulacji, lojalności, kruchości dynastii i cenie nieśmiertelności.

Emmanuel Civiello i Hélène Herbeau – twórcy komiksu

Za scenariusz książki odpowiada Hélène Herbeau, a za jej stronę graficzną Emmanuel Civiello – artysta znany z wybitnej pracy kolorami, dużych formatów oraz niezwykłej odwagi wizualnej. Jego styl balansuje pomiędzy realizmem a malarską fantazją, idealnie współgrając z mitologicznym ciężarem historii.

Civiello słynie z tego, że buduje obrazy niczym filmowe kadry: szerokie panoramy, dynamiczne zbliżenia, dramatyczne światło oraz mocno podkreślona mimika bohaterów tworzy wrażenie rozmachu. Jego rysunki stają się w naturalny sposób równoległym językiem fabuły. Kolor staje się nośnikiem emocji i znaczeń, a kompozycja plansz prowadzi czytelnika do wielkiego finału.

To właśnie tu Dynastia Smoków najbardziej zbliża się do formatu, który aż prosi się o adaptację – serialową albo jako gra komputerowa czy na PS.

Komiks, który oferuje przestrzeń na głębsze rozważania

Jedną z największych zalet Dynastii Smoków jest balans. Z jednej strony to komiks przystępny pod kątem akcji i narracji: dynamiczny, pełen przecinających się ze sobą wątków, z czytelną osią fabularną. Z drugiej – oferuje głębszą warstwę symboliczną i mitologiczną, którą można zestawić z wiedzą historyczną czy kulturalną.

To opowieść, którą można pochłonąć „na raz”, ale też taka, do której chce się wracać – dla znaczeń, dla obrazów, dla stworzonego przez twórców uniwersum.

Wydanie Lost In Time – piękny, duży format i edycja zbiorcza

Polskie wydanie zbiorcze od Lost In Time porządkuje całość w jednym tomie, potęgując odbiór komiksu. Duży format, twarda oprawa i wysoka jakość druku czynią z tej edycji pełnoprawny album kolekcjonerski.

To także bardzo dobry wybór na prezent – dla dorosłych czytelników, miłośników mitologii Azji, fantasy historycznego i komiksu europejskiego.

Czy warto sięgnąć po ten komiks?

Zdecydowanie tak, jeśli szukasz komiksu:

• osadzonego w mitologii chińskiej,
• z wyrazistą, silną bohaterką,
• o epickim, polityczno-baśniowym rozmachu,
• z warstwą graficzną, która robi ogromne wrażenie,
• w zbiorczym wydaniu.

Dynastia Smoków polecam czytelnikom powyżej 18. roku życia. Sprawdzajcie dostępność tego komiksu na stronie wydawnictwa Lost In Time.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Dynastia Smoków to komiks fantasy?

Tak, ale to fantasy silnie osadzone w mitologii i historii Chin, z wyraźnym tłem politycznym oraz bogatą symboliką.

Dla kogo jest ten komiks?

Dla dorosłych czytelników, fanów mitologii Azji, fantasy historycznego oraz europejskiego komiksu artystycznego.

Czy wydanie Lost In Time to pełna historia?

Tak, to wydanie zbiorcze zawierające wszystkie trzy tomy serii.

Czy to dobre wydanie na prezent?

Tak – duży format, twarda oprawa i wysoka jakość druku czynią je bardzo ciekawą propozycją prezentową.

Artykuł Dynastia Smoków – recenzja epickiego komiksu o mitologii chińskiej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Nasza urocza Daisy
➜ Scenariusz: praca zbiorowa
➜ Rysunki: praca zbiorowa
➜ Tłumaczenie: Jacek Drewnowski
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Daisy jako bohaterka drugoplanowa, która wreszcie gra pierwsze skrzypce

Ten album nie próbuje Daisy na siłę wygładzać oraz gloryfikować. Przeciwnie – wydobywa z jej historii to, co dla współczesnego czytelnika może być najciekawsze: sprawczość, temperament i ewolucję postaci w czasie – dobrze czytelną w zestawieniu komiksów z różnych dekad.

Tom kolekcjonerski: decyzje edytorskie oraz ich znaczenie

Egmont konsekwentnie rozwija linię wydań kolekcjonerskich poświęconych klasycznym bohaterom Disneya. Nasza urocza Daisy wpisuje się w ten nurt zarówno formą, jak i koncepcją doboru materiału. Twarda oprawa, barwione brzegi i duża objętość czy imponujący format nie są wyłącznie zabiegiem estetycznym – sygnalizują ambicję stworzenia wydania skierowanego do czytelników, którzy traktują komiks jako medium kultury, a nie wyłącznie rozrywkę.

Pod tym względem album Nasza urocza Daisy dobrze koresponduje z tomem Nasz wielki Donald, który – jako kolejna jubileuszowa publikacja – ukazywał ewolucję tytułowego bohatera w pewnym wyjęciu czasu. W przypadku Daisy zabieg jest podobny, choć punkt ciężkości został przesunięty: zamiast narracji „o legendzie”, mamy analizę postaci, która obchodzi swoją 85-rocznicę swojego debiutu, choć przez lata rzadko dostawała szansę na własną, tylko jej dedykowaną przestrzeń.

Zawartość tomu: przekrój przez dekady i strategie narracyjne

Największą wartością Naszej uroczej Daisy jest świadomy dobór historii komiksowych, pozwalający prześledzić, jak zmieniała się rola kobiecej bohaterki w uniwersum Kaczogrodu. W starszych komiksach Daisy funkcjonuje często w ramach dość sztywnego schematu relacyjnego: jest partnerką Donalda, katalizatorem konfliktów, figurą emocji. Jej rolą miała być możliwość poszerzenia zakresu emocji u samego Donalda – pokazania go od bardziej romantycznej strony.

W nowszych historiach proporcje te ulegają wyraźnej zmianie. Daisy:

• częściej pojawia się niezależnie od Donalda,
• posiada własne cele i ambicje,
• bywa inicjatorką wydarzeń, a nie jedynie ich komentatorką,
• funkcjonuje w narracjach, które nie sprowadzają jej tylko roli do relacji romantycznej.

Ten proces bardzo dobrze wpisuje się w szersze przemiany obyczajowe i kulturowe, widoczne w popkulturze drugiej połowy XX i początku XXI wieku. Emancypacja kobiet, redefinicja ról społecznych i zmiana sposobu konstruowania bohaterek nie są tu deklarowane wprost – są jednak czytelne w strukturze opowieści, dialogach i rozkładzie akcentów fabularnych.

Daisy oraz Minnie: dwa modele kobiecej postaci u Disney’a

Zestawienie Daisy z Myszką Minnie nasuwa się niemal automatycznie – i to nie bez powodu. Minnie od lat reprezentuje model bohaterki bardziej statycznej, opartej na stabilności, empatii i społecznej harmonii. Daisy jest jej przeciwieństwem: dynamiczna, impulsywna, nie zawsze „komfortowa” dla otoczenia. Właśnie dlatego – z perspektywy współczesnego czytelnika – bywa postacią ciekawszą.

Nasza urocza Daisy pokazuje, że ta „zadziorność” nie jest wadą narracyjną, lecz potencjałem. To dzięki niej historie z jej udziałem:

• skuteczniej odpowiadają na zmiany społeczne,
• umożliwiają wprowadzenie bardziej złożonych konfliktów,
• lepiej znoszą próbę czasu.

Dla kogo jest ten album?

Nasza urocza Daisy to publikacja skierowana przede wszystkim do:

• kolekcjonerów komiksów Disneya,
• czytelników zainteresowanych historią medium i jego ewolucją,
• dorosłych fanów Kaczogrodu, którzy chcą czytać te historie z dystansem i ze świadomością kontekstu kulturowego.

Nie jest to tom stricte przeznaczony do odbiorcy dziecięcego – w sensie intencji wydawniczej, choć oczywiście młodsi czytelnicy również znajdą tu humor i przygodę tożsamą z uniwersum. Jego pełny potencjał ujawnia się jednak dopiero przy lekturze świadomej, porównawczej, osadzonej w czasie.

Nasza urocza Daisy to nie tylko eleganckie wydanie kolekcjonerskie, ale przede wszystkim przemyślany portret bohaterki, która przez lata pozostawała w cieniu. Album pokazuje, że Kaczka Daisy jest jedną z tych postaci, u których najlepiej widać, jak komiks disneyowski reagował – i nadal reaguje – na zmiany społeczne, kulturowe i obyczajowe. W zestawieniu z Nasz wielki Donald tworzy interesujący dyptyk, pozwalający spojrzeć na Kaczogród nie jak na zamrożony w czasie, nostalgiczny świat dzieciństwa, lecz jak na żywy organizm kultury popularnej. Sprawdzajcie jego dostępność na stronie wydawnictwa Egmont. Pozycja będzie doskonała jako prezent dla każdego odbiorcy powyżej 8 lat.

FAQ – Nasza urocza Daisy

Czym jest komiks Nasza urocza Daisy?

To kolekcjonerski tom komiksowy poświęcony postaci Daisy, wydany przez Egmont Polska. Album stanowi przekrojowy wybór historii z różnych dekad, pozwalający prześledzić ewolucję tej bohaterki w komiksowym uniwersum Disneya.

Czy Nasza urocza Daisy to jedna zamknięta historia?

Nie. Jest to tom zbiorczy (antologia), zawierający kilka komiksów z różnych okresów. Taki układ umożliwia czytanie porównawcze i obserwowanie zmian w sposobie konstruowania postaci Daisy na przestrzeni lat.

Co wyróżnia Daisy na tle innych bohaterek Disneya?

Daisy od początku była postacią bardziej dynamiczną i konfliktową niż np. Myszka Minnie. Jej temperament, impulsywność i sprawczość sprawiają, że jest bohaterką szczególnie podatną na reinterpretacje w zmieniającym się kontekście obyczajowym i kulturowym.

Czy Nasza urocza Daisy jest komiksem dla dzieci?

Formalnie są to komiksy familijne, jednak forma wydania, objętość i przekrojowy charakter materiału sprawiają, że tom jest szczególnie interesujący dla dorosłych czytelników i kolekcjonerów komiksów Disneya.

Jakie znaczenie ma kolekcjonerska forma wydania?

Twarda oprawa i barwione brzegi wskazują, że album został zaprojektowany jako trwały element kolekcji, a nie jednorazowa lektura. To zabieg podkreślający rangę Daisy jako bohaterki znaczącej w całym uniwersum.

Artykuł Nasza urocza Daisy – recenzja kolekcjonerskiego komiksu z barwionymi brzegami pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Moje miejsce
➜ Na podstawie powieści: Tęsknota, Gaëla Faye
➜ Scenariusz: Marzena Sowa
➜ Rysunki: Sylvain Savoia
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Każdego dnia lista ofiar się wydłużała. Tutsi stali się zwierzyną na ogromnym terenie łowieckim… Człowiek winny tego, że się urodził, winny tego, że istnieje. W oczach morderców – szkodnik. Karaluch, którego należało zdeptać. Injenzy.

Savoia, Sowa, Faye, Moje miejsce, str. 83

Nie wiedziałam kim jest Gaël Faye. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że wy także wcześniej o nim nie słyszeliście. Faye początkowo postawił na muzykę. Nagrywał rap oraz hip-hop. Nie zrobił zbyt dużej kariery – na jego kanale na YouTube ma niecałe 140 tysięcy subskrybentów (stan na lipiec 2025).

Najpierw była Tęsknota

Faye miał jednak do opowiedzenia historię, dlatego nie poprzestał na muzyce. W 2016 roku ukazała się jego książka Small Country, która doczekała przekładu na 36 języków – także polski (możecie ją znaleźć pod tytułem Tęsknota). I właśnie ta powieść, nagradzana oraz doceniona, stała się pierwowzorem, po który sięgnęli twórcy komiksowi.

Scenarzystką Mojego miejsca jest Marzena Sowa, mieszkająca i od wielu lat będąca związana z Francją. Z kolei za rysunki odpowiada Sylvain Savoia. Dlaczego historia chłopaka z Burundi, niewielkiego kraju w samym sercu Afryki, może być tak uniwersalna oraz ponadczasowa w swoim przekazie?

Gaby zaczyna dorastać

Moje miejsca prowadzi narrację z perspektywy dziecka, a później nastolatka. Gaby jest synem Francuza oraz kobiety z plemienia Tutsi. Początkowo beztroskie dzieciństwo chłopaka – jego zwyczajne życie oraz zabawa z przyjaciółmi, zaczyna się zmieniać.

Chcąc czy nie chcąc, Gaby dorasta. Na skutek dynamicznej sytuacji politycznej, otoczenie chłopca nie jest już takie samo. Gaby z każdym dniem uczy się dostrzegać więcej, filtrować słowa oraz wiadomości, które do niego docierają. W miejsce beztroski, pojawia się świadomość – ale także strach i niepewność.

Nienawiść na tle rasowym

W Bużumburze, czyli stolicy Burundi, ścierają się dwa punkty widzenia. Tutsi oraz Hutu walczą przeciwko sobie. Chłopak nie potrafi odnaleźć się w tej wojnie, w której nie do końca jest Tutsi, ani tym bardziej Hutu. Nie chce opowiadać się po żadnej ze stron.

Moje miejsca to opowieść o bezsensownej, bezpodstawnej nienawiści. Nienawiści, którą większość ludzi zna tylko z lekcji historii. Kiedy wystarczy miejsce urodzenia lub jakieś konkretne cechy wyglądu, żeby przekreślić drugiego człowieka, a nawet targnąć się na jego życie.

Historia oparta na faktach

To historia o tym, jak mały płomień może prowadzić do wielkiego pożaru. Jak ktoś, kto nigdy nie spodziewałby się czegoś po sobie – pod wpływem innych, manipulacji czy szantażu, robi krok w stronę miejsca, z którego nie ma już powrotu. 

Moje miejsce pokazuje, że niektórych obrazów nie da wymazać się z pamięci. Czasami ludzkie doświadczenie składa się z takich rzeczy, po których nie sposób już się podnieść. Ta pisana na kanwie prawdziwych zdarzeń historia to przejmujące świadectwo kraju, z którym jest się związanym, który jest więzieniem i za którym w końcu się tęskni.

Nie czytałam powieści Faye, ale czuję, że Moje miejsce to dobra, kompletna adaptacja, z rysunkami które wiernie oddają tamte czasy. Polecam ten komiks każdemu dojrzałemu odbiorcy.

Do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Moje+miejsce/pokaz.html

Artykuł Moje miejsce – recenzja komiksu opartego na faktach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Podobno poglądy polityczne zmieniają się wśród bliskich co pokolenie. Utwór wojenny w formie powieści graficznej Jean-Pierre Gibrata wydaje się to potwierdzać.

Opowieść wojenna w formie graficznej

Komiks Mattéo należy do tego rodzaju lektury, która pozostawia w czytelniku wyczuwalny ślad. To poważnych rozmiarów historia składająca się na sześć rozdziałów, nazywanych epokami; uporządkowanych zgodnie z chronologią wydarzeń od 1914 do 1940 roku.

Ma ona swój początek w Collioure – malowniczej francuskiej miejscowości u stóp Pirenejów. Tytułowy bohater Mattéo Cortes, jest synem hiszpańskiego anarchisty i uchodźcy. Chociaż jego historia jest fikcyjna, to autor z wielką dbałością osadził ją na tle autentycznych wydarzeń historycznych: I wojny światowej, rewolucji październikowej w Rosji, wojny domowej w Hiszpanii oraz II wojny światowej.

Historia niepokojąco realistyczna

Jean-Pierre Gibrat okazuje się być mistrzem fabularnego hiperrealizmu. Cały czas miałam wrażenie, że jest to autentyczna historia, opowiedziana i narysowana przez głównego bohatera. 

Artysta oddaje bowiem tło wydarzeń z niesłychaną dokładnością oraz precyzją – od mundurów, przez ulotki polityczne, nagłówki gazet, po codzienne realia wojennego życia. Choć Mattéo nigdy nie istniał naprawdę, jego perypetie są wiernym odbiciem losów tysięcy ludzi, którzy stanęli w obliczu dramatów wojny.

Do wielokrotnej lektury

W przeciwieństwie do wielu istniejących komiksów wojennych, Mattéo nie jest krwawą relacją z frontu, lecz opowieścią o tym, jak konflikty (czy te małe czy na skalę krajową) odbijają na człowieku swoje piętno.

Jego narracja rozwija się niespiesznie. Zamiast dynamicznej akcji otrzymujemy intymną historię o dojrzewaniu, trudnych wyborach moralnych i sprzeczności między ideałami a rzeczywistością. To komiks wymagający uwagi oraz wrażliwości. Nie sposób przeczytać go tylko raz, żeby docenić to ponad 400-stronicowe dzieło.

O człowieku, który uciekał

Choć w tytule mamy imię jednego bohatera, to Mattéo jest składową wielu postaci, które go otaczały. W fabule pojawia się Pauline, niewidomy przyjaciel, który nie popierał wyborów mężczyzny, ale zawsze reagował żywiołową szczęśliwością, kiedy go spotykał.

Jest także matka Mattéo, żyjąca tylko dla krótkich momentów powrotów syna – co zresztą tylko wydają się potwierdzać ostatnie rozkładówki komiksu.

Historia ma również swoją przewodnią historię miłosną, bo wątków tego rodzaju jest w niej znacznie więcej – na przykład platoniczna relacja, którą utrzymywał przez większość swojego życia. Mattéo właściwie wyrusza na wojnę, żeby zaimponować kobiecie. Można odnieść wrażenie, że miłość beznadziejna przywarła do niego z potrzeby wypełnienia pustki.

Mattéo był człowiekiem, który uciekał. Towarzyszą mu zawiłe relacje, poszukiwanie korzeni, powolne odkrywanie w sobie ojca. W tej galerii emocji, postaci oraz postaw, każdy po trochę odnajdzie samego siebie.

Strona wizualna komiksu

Styl Gibrata jest z kolei prawdziwą wizualną ucztą. Twórca posługując się akwarelą i gwaszem, wypełnia kadry impresjonistycznymi obrazami. 

Imponujące jest również samo wydanie Mattéa. Duży format z należytą starannością eksponuje wymuskane, dopracowane do perfekcji wizerunki bohaterów. Nie zdziwiłabym się, gdyby autor przerysowywał na karty komiksu osoby, które dobrze zna, nadając im nowe role w swojej historii.

Dla kogo jest komiks Mattéo?

To pozycja idealna dla dojrzałych miłośników historii, entuzjastów doceniających wielowarstwowe, głębokie powieści, a także czytelników poszukających w komiksie doskonałości i doniosłości. 

Choć zawiera on przedziwne zakończenie – przy całej złożoności fabuły oraz misternego budowana wątków, całość ucina się, jakby za rogiem miało czekać dalsze zakończenie. Jak jednak postawić ostatnią kreskę i kropkę w historii, która trwa w kolejnych pokoleniach, wojnach oraz ludziach poszukujących bliskości i zrozumienia?

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Mattéo/pokaz.html

Artykuł Mattéo – recenzja imponującej opowieści graficznej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Motyw przemijania, śmierci oraz życia to popularny oraz ponadczasowy temat w literaturze. Od początku ludzkości, kiedy tylko stało się jasne, że każdy ma swój określony moment cieszenia się istnieniem na ziemi, zaczęto tworzyć obrazy, podania oraz teksty nawiązujące do nieuchronności końca.

Do dzisiaj, śmierć w wielu z nas budzi niepokój. Z kolei możliwość ,,spoczęcia w spokoju”, stała się dla sporej grupy osób powinnością, jaka przychodzi w momencie pożegnania się z bliskimi.

Powrót do łaski pamięci

Otchłań zapomnienia jest komiksem, której treści prawdopodobnie się nie spodziewacie. Wystarczy, że przyjrzycie się okładce. Na pierwszy rzut oka można tam zobaczyć scenę pogrzebu – polecam jednak zerknąć na nią ponownie.

Jest to bowiem moment, kiedy mężczyźni dosłownie wychodzą z grobu. To ważna chwila, gdy po dziesiątkach lat milczenia, ktoś wreszcie daje im głos i ponownie mogą wrócić do łaski pamięci, czyli w zasadzie także… do samego istnienia.

Otchłań zapomnienia – twórcy komiksu

Twórcami Otchłani zapomnienia jest wybitny, uznany w swoim kraju, hiszpański artysta Paco Roca, który ma w swoim dorobku m.in. bestsellerowe Zmarszczki. 

Z kolei za scenariusz, a przede wszystkim tytaniczną pracę zebrania materiałów źródłowych, przeprowadzenia wywiadów i finalnie – zaangażowania Paco Rocę do projektu, odpowiada Rodrigo Terrasa. Dziennikarz popularnego ,,El Mundo” oraz ,,Papel”, słynie z podejmowania zaangażowanych społecznie oraz lokalnie tematów.

Wojna domowa w Hiszpanii

Otchłań zapomnienia to opis autentycznej historii, która toczyła się na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat. Jej początek przypada właściwie na rok 1940, kiedy wojna domowa w Hiszpanii już dawno zdążyła się skończyć – przynajmniej oficjalnie.

W praktyce wciąż mnóstwo osób pozbawianych było życia, a masowe groby wypełniały się niewinnymi ludźmi, którzy albo wyznawali odmienne od mainstreamowych poglądów, albo podpadli nieodpowiednim ludziom.

Opowieści z wnętrza masowych grobów

Komiks skupia się na poruszającej relacji Josefy Celdy, która żyjąc z misją odnalezienia i godnego pochowania ojca – wypełniała ją jeszcze współcześnie, w wieku 80 lat. To także opowieść o niezwykle odważnym grabarzu, który ryzykując własne życie, starał się ocalić od zapomnienia choć cząstkę tego, co mężczyźni zabierali ze sobą do masowych grobów.

Otchłań zapomnienia jest zbiorem niezwykłych historii – doskonale ujętych i przedstawionych w nowym, współczesnym świetle. Nie przypuszczałam, że ta tematyka tak bardzo mnie zaangażuje, oraz że w tak dużym stopniu będzie na mnie oddziaływać pod kątem emocjonalnym.

Koniecznie przeczytajcie ten komiks. Będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 16 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/593-otchlan-zapomnienia.html

Artykuł Otchłań zapomnienia – recenzja komiksu opartego na faktach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Co ta książka robi z głową?! Historia, a właściwie dwie historie, które w niej zawarto są jednocześnie o tym samym i bardzo ze sobą kontrastują. To wizualno-tekstowe opowieści o dwóch matkach oraz ich doświadczeniach ze śmiercią.

Matka i śmierć/Odchodzenie to graficzny album z bardzo mocnymi rysunkami Nicolasa Arispe, który do tej pory nie był szeroko rozpoznawalny na polskim rynku komiksów. Niemal podobnie ma się sprawa z autorami scenariuszy – Alberto Laiseca i Alberto Chimal. Każdy z nich reprezentuje inną opowieść-baśń w tej pozycji.

Wielowymiarowy komiks o tym, co ponadczasowe

Prawdopodobnie po przeczytaniu pierwszej z nich, będziecie mieć nadzieję, że druga trochę rozjaśni Wam narracje oraz przekaz. Po początkowym wrażeniu, gdzie Matka i śmierć/Odchodzenie to historia o radzeniu sobie z żałobą, przychodzą do czytelnika głębsze i bardziej złożone przemyślenia. 

Okazuje się, że komiks jest wielowymiarową opowieścią, którą choć można interpretować na swój własny sposób, to nie uniknie się skojarzeń związanych z uniwersalnymi, ponadczasowymi motywami. Rozumienie to pojawia się w miejscu, gdzie zbiegają się te dwie historie, czyli dokładnie w połowie książki.

Dwustronna książka o dwóch stronach śmierci

Zanim skupię się więc na szczegółach samej historii, warto wspomnieć jak w ogóle pomyślana jest ta książka. To znany w literaturze dziecięcej motyw dwóch opowiastek, które spotykają się w środku, a które czyta się ,,do góry nogami”. 

Można powiedzieć, że tego typu pozycje nie mają końca. Bez znaczenia jest także fakt, od której z okładek (tylniej/przedniej – przedniej/tylniej) ją zaczniemy. W Matka i śmierć/Odchodzenie obie historie pokazują różne oblicza śmierci, a właściwie – inne sposoby pożegnania z dziećmi.

Dwie bohaterki

Lisica jest zakochana w swoim maleńkim synku. Zrobiłaby dla niego wszystko. Właśnie dlatego śmierć zanim zabierze go ze sobą, usypia matkę. Kiedy lisica się budzi, podąża więc na drugi koniec świata i pozwala sobie na ogromne cierpienie, aby tylko odzyskać swoje dziecko.

Druga bohaterka traci swojego syna podczas trzęsienia ziemi. Udaje jej się wyprosić bogów, aby zwrócili jej dziecko. Dusza wraca do chłopca, ale ciało nadal pozostaje martwe. Kiedy kobieta orientuje się, co się stało, decyduje się zrobić wszystko, żeby tylko ulżyć w cierpieniu swojemu synkowi.

Dokąd Was zaprowadzi ta historia?

Matka i śmierć/Odchodzenie to makabryczna, bogata w symbolikę oraz nastrój grozy książka, która oczaruje Was pięknem, wrażliwością i niezwykłą, wyłaniającą się z tych kadrów myślą o matczynej miłości oraz próbie walki z nieuniknionym.

I choć trudno wygrać w pojedynku ze śmiercią, trudno nawet próbować ją zrozumieć, to matka zawsze musi podjąć tę walkę. Tak wpisane jest w jej przeznaczenie. Spróbujcie na sobie Matka i śmierć/Odchodzenie, żeby zobaczyć, gdzie Was zaprowadzi ta historia.

Polecam książkę wszystkim powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Matka-i-smiercOdchodzenie/941

Artykuł Matka i śmierć/Odchodzenie – recenzja dwustronnej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Celestia
➜ Scenariusz: Manuele Fior
➜ Rysunki: Manuele Fior
➜ Tłumaczenie: Paulina Gorzkowska
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kiedy jawa miesza się z wizjami sennymi, a pojęcie czasu zatacza koło i przestaje istnieć – w głowach czytelników może słusznie pojawić się pytanie: co naprawdę ma znaczenie. Gdy cała ludzkość musi zgromadzić się na ostatnich skrawkach lądu, poszukuje często sensu nawet tam, gdzie go nie ma.

Zabawa konwencją końca świata

,,Celestia” to powieść graficzna Manuele Fior, autora ,,Pięciu tysięcy kilometrów na sekundkę” – komiksu, który również nieskromnie pojawia się w kadrze świeżo wydaje pozycji przez Kulturę Gniewu. Artysta wypływa w swojej historii na dalej wody wyobraźni, bawiąc się konwencją i co rusz podrzucając odbiorcom małe pakunki pełne tajemnic, zagadek czy zapętlonej w sobie fabule.

WIELKA INWAZJA

PRZYSZŁA OD MORZA.

 

ROZLAŁA SIĘ NA LĄD,

W KIERUNKU PÓŁNOCY.

 

WIELU UCIEKŁO.

INNI ZNALEŹLI SCHRONIENIE

NA MAŁEJ WYSPIE W LAGUNIE. (…)

Manuele Fior, Celestia

Smutny Pierrot

Nie szukajcie w tej opowieści logiki. ,,Celestia” choć stara się bazować na szczątkowych informacjach dotyczących genezy tego, czym jest teraz, zupełnie nie zagłębia się w swoje fundamenty uniwersum. Dostarcza czytelnikowi wyłącznie niezbędnych wiadomości, nie czując potrzeby merytorycznego wsparcia i urzeczywistnienia tej historii.

Komiks ten nie musi być bowiem wiarygodny, żeby był wciągający. Koncentruje się przede wszystkim na postaci głównego bohatera – enigmatycznego Pierrota, który już odgórnie nosi w sobie pewien balast w postaci smutku, ale jest także kordianowsko romantyczny.

Droga pozbawiona celu

W ,,Celestii” choć bohaterowie próbują uciec od swego przeznaczenia, to i tak finalnie wracają do punktu wyjścia. Ich życia zostały już wymyślone, a jedynym zadaniem postaci jest po prostu kolejny raz odegrać swoje role.

,,Celestia” to zdecydowanie komiks nietuzinkowy, pozostawiający miejsce na interpretacje oraz refleksje. To bardzo specyficzny rodzaj narracji, dlatego nie ma co zakładać, że spodoba się każdemu. Z pewnością docenią go osoby poszukujące pięknych kadrów oraz wspaniałego świadectwa wyobraźni. Bo ,,Celestia” jest na swój sposób zarówno filmowa, graficzna jak i poetycka.

Polecam ją odbiorcom pełnoletnim.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/460-celestia.html

Artykuł Celestia – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Marek Turek

Rysunki: Marek Turek

Wydawnictwo: 23

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Komiks pełen ekspresji, metafizycznych zagadnień i filozoficznych pytań. Stworzony z mieszaniny legend, wierzeń, XIX-wiecznych opowieści grozy oraz poczucia nieuniknionego końca.

,,Fastnachtspiel” to potężna (gabarytowo i merytorycznie) księga-zbiór rysunków oraz historii polskiego artysty Marka Turka, która ukazała się nakładem Wydawnictwa 23.  Komiks składa się na pięć części oraz imponującą ilość dodatków. Pierwsze opowiadania, które powstały w ramach tego cyklu, zaczęły się pojawiać już pod koniec lat 90-tych. Do 2006 roku w zeszytach ukazały się cztery części, piąta – najnowsza, została upubliczniona dopiero w tej nowości. 

,,Fastnachtspiel” w zbiorczym wydaniu osiągnął duży sukces na Kickstarterze, zbiórce dzięki której mógł zostać wydany w tej wersji. Obecnie jest dostępny dla każdego zainteresowanego w wielu księgarniach internetowych i stacjonarnych.

To opowieść o pewnym mieście w centrum abstraktu. Zostało stworzone na fundamencie poczucia niesprawiedliwości i braku zaspokojenia wysokich aspiracji. Cała ludzkość została zniszczona, żeby Miasto mogło funkcjonować na zupełnie nowych zasadach. 

Pojawiają się w nim symbole zapożyczone z różnych religii, mitologii czy literatury. Sam tytuł zbioru odwołuje się do niemieckich Fastnachtsspiel, czyli krótkich fars prezentowanych w Niemczech pod koniec średniowiecza. Charakteryzowały się one dynamiczną i krótką akcją, satyrą oraz możliwością wyszydzania tego, co stało po drugiej strony poglądów lub zwyczajów. 

Na kartach komiksu poznajemy wielu bohaterów, którzy są jednym organizmem. Nawet kadry zaplanowane są w taki sposób, żeby scena po scenie wzajemnie się przenikały. Tutaj każdy element pełni jakąś funkcję. Nie rozpatrywałabym jednak tych opowieści na poziomie merytoryki, ale przede wszystkim – jako pewnego rodzaju doświadczenia. 

,,Fastnachtspiel” oferuje czytelnikowi przeżycie, które nie ma zbyt wiele wspólnego z moralizmem czy celowością. Paradoksalnie jest to opowieść, która nie stara się niczego udowodnić. Nawet występujący w niej bohaterowie – Człowiek o Dziwnym Spojrzeniu, Zygmunt golem, a nawet całe Stowarzyszenie Anonimowych Męczenników są elementami układanki, od której nie wymaga się rewolucji, ale raczej sumiennego wykonania swojego zadania. 

Przeplatające fabułę okładki miejskiej gazety Raptularza Delirycznego, zawarte w części ,,Dodatki” przepisy na dania z syreną lub gry – labirynty oraz wyszukiwanki, podkreślają dziwność tej pozycji. Kto jednak w komiksach czasami nie poszukuje dziwności, nastrojowości, grozy i psychodelicznych treści, z pewnością nigdy nie doceni ,,Fastnachtspiela” – co tylko znaczy, że straci okazję do świetnej lektury.

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 17 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://wydawnictwo23.pl/katalog/fastnachtspiel/

Artykuł Fastnachtspiel – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.