To także jedna z tych publikacji, które – choć bolesne dla autorki – są niezwykle potrzebne. Nie budują napięcia tanim dramatyzmem. Posługują się prostym, klarownym językiem o sytuacjach, które niestety wciąż mają miejsce.

➜ Tytuł: Nasz mały sekret
➜ Scenariusz: Emily Carrington
➜ Rysunki: Emily Carrington
➜ Tłumaczenie: Wojciech Jędrak
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Autobiografia, która rozkłada grooming na czynniki pierwsze

Od wydarzeń, które zupełnie zmieniły życie Emily minęło już kilkadziesiąt lat. Autorka nie opowiada jednak swojej historii  z bezpiecznej perspektywy czasu. Prowadzi czytelnika przez własne doświadczenia z niezwykłą precyzją: pokazuje, jak wyglądała jej codzienność, jakie miała relacje rodzinne i jak stopniowo w jej życiu pojawił się dorosły, który najpierw był jedynym realnym wsparciem, a później stał się oprawcą.

Autorka była piętnastoletnią dziewczyną z rozbitego domu. Rodzice – emocjonalnie nieobecni, przeciążeni własnymi frustracjami, często przerzucający odpowiedzialność na dziecko – nie byli dla niej oazą bezpieczeństwa. Właśnie w takiej przestrzeni grooming zapuszcza korzenie najszybciej. Dorosły, która ma być opiekunem i ostoją, wchodzi w rolę powiernika, kogoś, kto rozumie, słucha, oferuje realną pomoc. To zaufanie jest budowane stopniowo. Komiks bardzo wyraźnie pokazuje, że przemoc nie zaczyna się od dotyku. Zaczyna się od relacji, uwodzenia, manipulacji.

Mechanizmy izolacji i seksualizacji

Jednym z największych atutów Naszego małego sekretu jest to, że nie opowiada on jedynie „co się wydarzyło”. Opowiada w jaki sposób się to stało – pomijając najbardziej drastyczne momenty, używając symboliki czy samej narracji tekstowej.

Carrington pokazuje proces izolowania ofiary od rówieśników, od rodziny, od świata, który mógłby być punktem odniesienia. Wskazuje momenty, w których granice są przesuwane. Jak normalizuje się rzeczy, które nie powinny być normalne. Jak buduje się poczucie winy u dziecka. Jak odpowiedzialność zostaje przerzucona na nastolatkę, a problem staje się tylko jej problemem.

To niezwykle ważny edukacyjnie zapis. Bo dzięki niemu widać, że grooming jest procesem. I że wiele z jego etapów wygląda z zewnątrz niegroźnie. Bardzo ważne jest umiejętne obserwowanie dzieci, które mogą być na niego narażone – oraz reagowanie.

Komiks, który mówi: co robić, jak reagować, gdzie szukać pomocy

To, co odróżnia Nasz mały sekret od wielu innych publikacji o przemocy, to fakt, że nie kończy się on tylko na doświadczeniach autorki. Carrington jasno mówi, jak można reagować, gdzie szukać pomocy, dlaczego sprzeciw, przerwanie milczenia i rozmowa są kluczowe. Nie moralizuje. Nie upraszcza. Nie stawia ofiary w roli osoby, która „powinna była wiedzieć”.

To komiks, który może być realnym narzędziem rozmowy z młodzieżą – nie tylko o zagrożeniach, ale o granicach, o prawie do sprzeciwu, o tym, że dorosły nie może przekraczać tych granic, nawet jeśli zna naszych rodziców, oni mu ufają i otrzymywali jakąkolwiek od niego pomoc.

Warstwa wizualna

Rysunki są minimalistyczne, momentami mogą nawet sprawiać wrażenie niedokończonych. Brak tu estetyzowania traumy. Kadry są podporządkowane narracji i emocjom – ciszy, napięciu, zagubieniu. Ta powściągliwość sprawia, że przekaz staje się jeszcze bardziej przejmujący i dobitny.

Dla kogo jest Nasz mały sekret

To nie jest komiks, który czyta się z doskoku. To książka dla nastolatków, rodziców, nauczycieli, pedagogów, bibliotekarzy – dla tych wszystkich, którzy chcą rozumieć, jak działa grooming i jak można mu zapobiegać. To także bardzo ważna pozycja dla dorosłych, którzy chcą nauczyć się rozmawiać z młodymi ludźmi o bezpieczeństwie, granicach oraz zaufaniu.

Tematy poruszane w komiksie pokazują również, jak ważna jest dziś profesjonalna pomoc psychologiczna oraz dostęp do specjalistów, którzy potrafią pracować z osobami po doświadczeniach przemocy czy manipulacji. Współczesne formy wsparcia coraz częściej obejmują także konsultacje online, dzięki którym pomoc może być dostępna niezależnie od miejsca zamieszkania. Osoby zainteresowane taką ścieżką zawodową mogą sprawdzić aktualne oferty praca psycholog zdalnie, związane z pracą terapeutyczną i wsparciem psychologicznym prowadzonym na odległość.

Bo to, co pokazuje Carrington, jest brutalnie prawdziwe: przemoc bardzo często nie zaczyna się od przemocy. Zaczyna się od zaufania oraz bierności otoczenia. Sprawdzajcie dostępność Nasz mały sekret na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Nasz mały sekret to autobiografia?

Tak. Komiks jest autobiograficznym zapisem doświadczeń Emily Carrington z okresu nastoletniego, związanych z groomingiem i przemocą seksualną.

Czy to komiks dla młodzieży?

Tak, ale z wyraźnym zastrzeżeniem tematycznym. To lektura dla starszej młodzieży i dorosłych, najlepiej czytana z opiekunem lub w kontekście rozmowy o bezpieczeństwie oraz stawianiu granic.

O czym jest Nasz mały sekret?

To opowieść o procesie groomingu, izolacji ofiary, seksualizacji i drodze do przerwania przemocy, oparta na prawdziwej historii autorki.

Czy ten komiks może pomóc w edukacji?

Tak. To bardzo wartościowa publikacja edukacyjna, pokazująca mechanizmy przemocy i sposoby reagowania oraz szukania pomocy.

Artykuł Gdzie kończy się zaufanie, a zaczyna przemoc? Recenzja Nasz mały sekret pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kroniki ze Stambułu 2
➜ Seria: Kroniki ze Stambułu
➜ Scenariusz: Ersin Karabulut
➜ Rysunki: Ersin Karabulut
➜ Tłumaczenie: Ada Wapniarska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nie spodziewałam się, że lekturę tej książki przerwę zaraz po prologu. Na szczęście, stało się to tylko na chwilę, żeby zdążyć wklepać w przeglądarkę imię i nazwisko autora oraz dowiedzieć się, co dokładnie zobaczył pracownik kontroli granicznej USA, po wpisaniu tam jego danych.

Nowy album komiksowy Ersina Karabuluta

Grafiki, które tam znalazł pozwoliły Ersinowi zostać w Los Angeles aż sześć miesięcy. Miał po prostu szczęście, że trafił mu się ktoś z dobrym gustem.

Akcja Kronik ze Stambułu 2, podobnie jak fabuła komiksu Kroniki ze Stambułu 1 toczy się jednak przede wszystkim w Turcji. Ersin Karabulut w kolejnym autobiograficznym albumie opisuje nie tylko swoje wspomnienia, ale także nakreśla rys historyczno-społeczny kraju, w którym się urodził i mieszkał.

Nowy etap w życiu artysty 

Warto sięgać po te pozycje w porządku chronologicznym, żeby lepiej poznać motywacje oraz środowisko, w którym wychował się artysta. Jego opowieść jest zresztą silnie związana z grupą tworzącą dla tureckich magazynów satyryczno-informacyjnych.

Marzeniem Ersina było stać się częścią tej społeczności. Kroniki ze Stambułu 2 rozpoczynają się w momencie, kiedy rysownik pracował już dla jednego z największych tytułów w kraju. Razem z przyjaciółmi postanowili jednak wykonać krok naprzód.

Wydania, które mają wpływ na czytelników

Komiks jest opowieścią o uczuciu, które towarzyszy, kiedy robimy coś, co ma realny wpływ na innych. Czasopismo Ersina oraz jego wspólników ,,Uykusuz” okazało się być przełomowe oraz potrzebne dla nowego pokolenia świadomych obywateli.

Opisywane i zwizualizowane wydarzenia z okresu od około 2000 do 2015 roku, istotne w historii Turcji, stały się przełomowe dla tego miejsca. Sposób, w jaki artysta mówi o tym wpływie na innych, jest niezwykle skromny i jednocześnie przepełniony dumą.

W Kronikach ze Stambułu 2 pokazuje on młodych ludzi zdecydowanych walczyć o swoje wartości. W kontrze stawia zazwyczaj niewykształconych ludzi starszej daty, którzy pałając żądzą zemsty i niszczenia, podążają oślepieni za prymitywnymi ,,ideałami” autorytetów politycznych.

Walka o wolność słowa

Zadziwiające, w jak łatwy sposób można utożsamić się z tym komiksem. Czytając Kroniki ze Stambułu 2 momentami zapominałam, że nie śledzę akcji z naszego własnego kraju, ale kraju o – teoretycznie – zupełnie innych wartościach.

W tej opowieści czeka na czytelników mnóstwo skrajnych emocji, zwroty akcji, walka o wolność słowa, niezwykle ważne wydarzenia, humor (przy sekwencji z kotem śmiałam się w głos) i to jedno przesłanie, które szczególnie zapada w pamięć – że nic tak nie boli jak zdrada wieloletniego przyjaciela.

Bardzo polecam obie części Kronik ze Stambułu odbiorcom powyżej 16 lat. Dla wszystkich, którzy szukają wartościowej literatury.

Link do sklepu wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Kroniki ze Stambułu 2 – recenzja autobiograficznego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kroniki jerozolimskie
➜ Autor: Guy Delisle
➜ Rysunki: Guy Delisle
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Koła-Bielawska
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami przychodzi do mnie refleksja, jakby to było nie mieszkać w Polsce. Jak, chociaż przez okres kilku miesięcy, można odnaleźć się w zupełnie obcej rzeczywistości, odmiennej kulturze oraz w kontekstach społecznych?

Każdy kraj ma swoją historię oraz kody, których nie da się odpowiednio zrozumieć i odczytać, jeżeli nie jest się na miejscu przez jakiś dłuższy czas. Są jednak takie miejsca, które budzą wyjątkowo wiele emocji. To miejsca polaryzujące nie tylko własnych mieszkańców, ale także ludzi z całego świata. Zdecydowanie do jednego z nich zalicza się Izrael.

Autobiograficzna powieść komiksowa z Izraela

Nie mam nawet na myśli tego współczesnego Izraela, w którym nieustanie toczy się wojna (oficjalnie wojna Izraela z Hamasem trwa od 7 października 2023 roku). Konflikt Państwa Izrael ze Strefą Gazy zaczął się jednak już w 2008 roku i ma swoje korzenie w historii mieszkających tam ludzi od setek lat.

Bohater komiksu w swojej autobiograficznej relacji trafia do tego miejsca już nieco ponad rok później. Co prawda nie mieszka w Strefie Gazy, ale do pracy dojeżdża tam jego żona. Ich mieszkanie ulokowane jest we wschodniej części Jerozolimy, w arabsko-palestyńskiej dzielnicy Beit Hanina.

Jerozolima oczami ekspatów

Guy Delisle jest kanadyjskim rysownikiem, który zasłynął m.in. powieściami graficznymi opartymi na faktach, z bardzo nietypowych miejsc na świecie. Jego pierwszym tytułem, który stał się głośny w środowisku był Shenzhen. Oprócz Chin, żył oraz zwiedzał także Koreę Północną czy Birmę (Pjongjang, Kroniki birmańskie). 

W Kronikach jerozolimskich przedstawia z reporterskim zacięciem kraj, w którym kilka mocno oddziałujących na siebie kultur i religii ściera się ze sobą każdego dnia – w mniej lub bardziej subtelny sposób. Na niemal monochromatycznych rysunkach (z drobnymi wyjątkami) wydaje się więcej uwagi poświęcać jednak murom niż ludziom – co też sprawnie nadrabia z nawiązką w dialogach i monologach.

Lekcja codzienności z historią w tle

W jego komiksie znajdziecie nie tylko najsłynniejsze miejsca turystyczne – Bazylikę Narodzenia Pańskiego, Ścianę Płaczu, Betlejem czy Masadę. Właściwie, są one na drugim planie, zaraz za obrazem ekspatów, którzy przepuszczają przez filtr własnych doświadczeń oraz oczekiwań Izrael, a także jego ówczesną sytuację.

Nie spodziewajcie się jednak przytłaczających, trudnych treści, w których dominują historyczne daty oraz obcobrzmiące nazwiska (no dobra, trochę trudnych, a właściwie emocjonalnych treści też jest, ale nie da się inaczej, kiedy pisze się o wojnie). W Kronikach jerozolimskich jest wiele codzienności, zmagań artysty ze swoim warsztatem, a nawet humoru.

Czy po lekturze komiksu można lepiej rozumieć sytuację w Izraelu oraz Strefie Gazy? Na pewno w jakimś stopniu. Głównym zadaniem Kronik Jerozolimskich nie jest jednak edukowanie, ale zadziwianie światem, eksplorowanie oraz dzielenie się postawą podchodzenia do wszystkiego z otwartą głową. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/520-kroniki-jerozolimskie.html

Artykuł Kroniki jerozolimskie – recenzja autobiograficznego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Żeń-szeń. Zgniłe korzenie
➜ Scenariusz: Craig Thompson
➜ Rysunki: Craig Thompson
➜ Tłumaczenie: Piotr Czarnota
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pierwszy raz zetknęłam się z żeń-szeniem prawie 10 lat temu podczas wyprawy do Korei Południowej. Żeń-szeń jest tam korzeniem kojarzonym z niezwykłymi właściwościami, oferujący witalność, zdrowie oraz siłę.

Kontynuacja bestsellerowego komiksu Blankets

Zupełnie nie byłam świadoma, że żeń-szeń uprawia się także poza Azją, a szczególnie, że robi się to w Stanach Zjednoczonych. Jak się okazuje, o tej roślinie nie wiedziałam prawie nic. Jeżeli i Wam się wydaje, że wiedza o żeń-szeniu nie zmieni Waszego życia, to… prawdopodobnie macie rację. W komiksie Craiga Thompsona, jest on jednak znaczącym elementem, którego należy interpretować znacznie dalej, niż tylko jako korzeń będący ważną częścią chińskiej medycyny ludowej.

Dlaczego ktoś jednak chciałby w ogóle czytać o żeń-szeniu? Żeń-szeń. Zgniłe korzenie to nie tylko kontynuacja, ale także uzupełnienie autobiograficznej historii autora. To pozycja obowiązkowa dla fanów Blankets, ale i niezwykle pogłębiona oraz wielowarstwowa opowieść o nauce lepszego rozumienia siebie, rozliczenia z przeszłością i częściowej akceptacji tego, w jakim miejscu jest się obecnie.

Co można zawdzięczać żeń-szeniowi?

Po pierwszych kilkunastu stronach ma się wrażenie, że w Żeń-szeń. Zgniłe korzenie już wszystko zostało powiedziane co może mieć jakiekolwiek znaczenie dla tej historii. Jest tam relacja o młodzieńczych latach samego Craiga i jego brata, którzy w dzieciństwie każdą wolną od szkoły chwilę spędzali na pobliskich polach wymagającego żeń-szenia.

Dzieci przymuszane do pracy w oparach toksycznych chemikaliów, otrzymywały jednak za nią wynagrodzenie, które pozwalało zaopatrywać się w świeże komiksy. Komiksy z kolei pomagały im przetrwać trudne dzieciństwo. Żeń-szeń stał się dla nich nieodłączną częścią bycia, dzięki lub przez którą są teraz tymi, kim są – ze wszystkimi tego skutkami.

Festiwal Żeń-Szenia

Kiedy sięgałam po Żeń-szeń. Zgniłe korzenie nie do końca wiedziałam, czego mogę się po tym komiksie spodziewać, choć przecież dobrze znałam nie tylko Blankets ale i Habibi. Z pewnością jednak nie założyłabym, że czeka mnie masa rolniczych ciekawostek, problemów ze zgnilizną, ślimakami, wolnym rynkiem. Że przeczytam o historii Chin, Wietnamu, rdzennych Amerykanów i będę oglądać Festiwal Żeń-szenia w Wausau, skąd wywodził się autor.

Momentami czułam, że zagłębiam się w katalog reklamowy regionu, broszurę dotyczącą sadzenia. A kilka stron później, że czytam niezwykle pogłębioną relację człowieka, który chce uwolnić się od niepotrzebnego cierpienia. Człowieka, który próbuje zrozumieć skąd bierze się jego ból, ale także i niepewność, z jakiej tłumaczy się czytelnikom już w samym komiksie, przedwcześnie oraz zapobiegawczo.

Przebłyski geniuszu oraz zbiór anegdot

Chyba dawno nie zdarzyło mi się sięgnąć po pozycję oferującą tak sprzeczne wrażenia. Żeń-szeń. Zgniłe korzenie jest komiksem z jednej strony chaotycznym, a z drugiej spójnym, bo doskonale wydaje się oddawać to, co działo się w głowie samego autora.

To efekt wieloletniej pracy, setek rozmów, kilku dalekich podróży. Żeń-szeń. Zgniłe korzenie zdecydowanie mają przebłyski geniuszu, są piękną laurką dla osób związanych z żeń-szeniem, pracą fizyczną i regionem, z którego pochodzi autor.

Gdzie tłumaczy on fenomen tego zjawiska ludziom z Zachodu, którym obca jest kultura i społeczeństwo Chin czy Korei Południowej. Mam jedynie wrażenie, że Thompson czasami za bardzo chowa się za historycznymi faktami. Ich nadmiar spycha bohatera na drugi plan, zastępując relacje zbiorem anegdot.

Żeń-szeń. Zgniłe korzenie to komiks przedstawiony na czarno-białych kadrach z mocnym akcentem czerwieni, nawiązującym do czerwonej ziemi z granitu w stanie Wisconsin. Ryzykowna kulturowo opowieść, która wydaje się zachęcać do świadomego, różnorodnego życia, zamiast zbyt bardzo skupiać się na tym, co dobrze już znamy.

Polecam go czytelnikom powyżej 17 roku życia. Dla każdego Żeń-szeń. Zgniłe korzenie będzie czymś innym, przefiltrowany przez prywatne doświadczenia i poglądy jego odbiorców.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/%C5%BBe%C5%84-sze%C5%84.+Zgni%C5%82e+korzenie/pokaz.html

Artykuł Żeń-szeń. Zgniłe korzenie – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Piętno bohaterów
➜ Autor: David Sala
➜ Rysunki: David Sala
➜ Tłumaczenie: Julia Szustak
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kształtują nas ludzie, wydarzenia oraz podjęte decyzje – zarówno te, które mamy szansę przemyśleć jak i takie dziejące się pod wpływem chwili. Mało co jednak wpływa na nas tak bardzo, jak opowieści bliskich nam osób.

Ciążące poczucie odpowiedzialności

Kto nie lubił wsłuchiwać się w snute przez dziadków czy wujków opowieści z przeszłości, oglądać starych zdjęć czy szukać śladów wspomnień na strychu – ten na pewno wiele stracił.

Piętno bohaterów to w zasadzie autobiograficzna historia Davida Sala, który zawarł w niej opowieści swoich przodków, wspomnienia z dzieciństwa i doświadczenia z dorastania.

Jest w tym komiksie dużo szacunku, podziwu, ale i także ciążącego poczucia odpowiedzialności za przekazanie rodzinnych historii, które samemu tak dobrze się zna.

Wnuk tych, którzy przeżyli

Autor i zarazem bohater Piętna bohaterów, czyli na początku mały, a później dorosły już David, świadomy jest trudu, który musieli ponieść jego dziadkowie, żeby on mógł wieść spokojne życie wolnego człowieka.

Historie o okupacji, obozach koncentracyjnych i ucieczkach przed strzelającymi pociskami towarzyszyły mu od maleńkości. Chłopiec wykształcił więc w sobie postawę, która nie pozwala mu narzekać. Przez wzgląd na pamięć swoich bliskich, którzy musieli znosić głód oraz ciągły strach – David nie pozwalał sobie na słabość.

Książka – pomnik

Piętno bohaterów jest więc zaskakującym komiksem o tym, jak historia rodziny może stać się przytłaczająca, jeżeli obarcza się nią zbyt młodego człowieka. Zadanie zachowania w pamięci świata tego, co przeszli dziadkowie z czasem może stać się obciążeniem, które ciężko udźwignąć.

David Sala robi to jednak w sposób fenomenalny. Jego rysunki, na których można odczytać jeszcze więcej z mimiki twarzy bohaterów, niż z wypowiadanych przez nie kwestii. Odwaga w doborze kolorów do scen, nieszablonowe myślenie i przede wszystkim wyjątkowo poetyckie myślenie obrazem sprawiają, że Piętno bohaterów staje się pomnikiem nie tylko dla przodków Sala, ale także dla niego samego.

Autobiograficzny komiks dla Ciebie

Myślę, że z tym komiksem może utożsamić się wiele osób, którzy mieli szansę niejednokrotnie wysłuchać opowieści swoich dziadków z czasów wojny. Bez względu jednak jak te opowieści byłyby trudne – należy je powtarzać. Trzeba tylko wiedzieć, kiedy to robić i do kogo je kierować.

Przesłanie autora jest dość jasne – pozwólmy dzieciom cieszyć się dzieciństwem, żeby piętno bohaterów nie dosięgnęło nikogo więcej, poza nimi samymi.

Polecam ten komiks odbiorcom powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Pi%C4%99tno+bohater%C3%B3w/pokaz.html

Artykuł Piętno bohaterów – recenzja komiksu autobiograficznego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kroniki ze Stambułu
➜ Scenariusz: Ersin Karabulut
➜ Rysunki: Ersin Karabulut
➜ Tłumaczenie: Ada Wapniarska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Autobiografie twórców komiksów zawsze są bardzo wielowymiarowe. Często skupiają się nie tylko na prywatnym, bliskim otoczeniu artysty, ale osadzają głównego bohatera z różnych lat w świecie zmian społecznych, gospodarczych i politycznych. 

Pragnienie przyszłego komiksiarza

Kolejny tego typu komiks to opowieść o Ersinie Karabulucie. Artysta z Turcji, który zanim osiągnął rozgłos w swoim kraju i uznanie na jeszcze szerszym polu, stanął przed trudnym wyborem, z jakim musi mierzyć się wielu nastolatków. Choć rodzice nie wspierali jego decyzji co do przyszłych studiów, Ersin wiedział od zawsze, że chce rysować. 

W swojej książce ,,Kroniki ze Stambułu”, która ukazała się ostatnio nakładem wydawnictwa Timof, poznajemy jego początki. Walkę zewnętrzną oraz wewnętrzną dotyczącą chęci zarabiania na życie rysowaniem, zestawioną z trudami ówczesnych realiów. Będzie sporo przedmieść Stambułu, niewygodnych sąsiadów i mitycznej, niebywale dalekiej drogi do szkoły.

Obraz ówczesnej Turcji

W tym pierwszym tomie historii o sobie samym, Ersin Karabulut pokazuje drogę jaką przebył, gdy najpierw chodził do podrzędnej szkoły, przygotowywał się do przyszłej roli inżyniera w liceum, aż w końcu zaczął dobijać się do drzwi redakcji, żeby wreszcie porzucić w pełni działania wbrew sobie.

,,Kroniki ze Stambułu” to jednak coś znacznie więcej niż tylko opowieść o młodym chłopcu, sięgającym po marzenia. To opis kraju stojącego w rozkroku – między wpływami lewicowymi, a prawicowymi. Ukazanie sytuacji ludzi, którzy musieli wyprzeć się swoich poglądów, żeby poprawić sytuacje finansowe, wpasować się w nową rzeczywistość, a nawet… ocalić życie.

Rysunki Ersina Karabuluta

Na korzyść tego komiksu przemawia także sposób narracji – niezwykle charyzmatyczny, odwołujący się do uniwersalnych dążeń. Moją uwagę, zaraz na początku, przykuł on jednak przede wszystkim rysunkiem. Widać wyraźne wpływy karykaturzystów i rysunku satyrycznego, bo autor nawet sam siebie maluje w dość niewybredny sposób.

Poza tym, jest tu wiele detali, filmowych wręcz wstawek – przy jednoczesnym zachowaniu harmonii i porządku. Kto miał szczęście być w Turcji, odnajdzie w tych obrazkach jej różne, ale zawsze bardzo ciekawe oblicza.

Przyznam, że ,,Kroniki ze Stambułu” kupiły moją uwagę. W internecie znalazłam informację, że dotychczas ukazały się trzy tomy wspomnień artysty. Czekam z dużą dozą ciekawości na kolejne części tej wciągającej opowieści. Wiem, że się na nich nie zawiodę.

Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Kroniki+ze+Stambułu+1/pokaz.html

Artykuł Kroniki ze Stambułu – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Frederik Peeters

Rysunki: Frederik Peeters

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Motyw autora poszukującego natchnienia i starającego się wpaść na trop genialnego i oryginalnego pomysłu – to paradoksalnie zjawisko dość powszechne w książkach, filmach czy serialach. Najsłynniejszym jest oczywiście dzieło Federico Felliniego, który w 1963 roku nakręcił ,,Osiem i pół”. Co jednak gdyby ten proces twórczy przyprawić troską o zmieniający się świat, poczuciem nieuchwytności tego, co wokół czy po prostu – intymnością własnego domu?

,,Oleg” jest autobiograficznym komiksem francuskiego artysty Frederika Peetersa, którego nazwisko może już wielu osobom wydać się znajome. Twórca oprócz serii ,,Lupus” z gatunku science-fiction narysował także bardzo osobisty album ,,Niebieskie pigułki” (też o nich pisałam, kliknij w tytuł, żeby przenieść się do recenzji).

W najnowszej książce także spotykamy jego wielką miłość Cati oraz córkę Elenę. Nie pojawia się z kolei nawet wzmianka o synu partnerki Frederika z pierwszego związku.

Ten komiks można w zasadzie nazwać bardzo egocentrycznym. Nawet w jednym z kadrów, podczas rozmowy głównego bohatera ze swoją córką, pojawia się wzmianka, że ze słowa Oleg, można ułożyć Lego, a po odjęciu pierwszej litery, zostaje wyłącznie – ego.

I trochę tak czułam, czytając go. Rysownik (czy ten rzeczywisty czy też jego alter ego) ma pewien problem. Nie potrafi zdecydować się, co powinien teraz stworzyć. Żyje w bańce, uważając się za kogoś w trudnym położeniu. Użala się nad sobą i kondycją świata, ale sam niewiele robi, żeby to zmienić. Nawet chorobę żony, która powinna go wzruszyć, bo przecież ją kocha, wykorzystuje jako zajmujący materiał do swojego komiksu.

Trudno nazwać Olega pozytywnym bohaterem. Choć osobiście podzielam niektóre z jego poglądów, to jednak sposób jego zachowania czy działania budzi pewien wstręt. Bohater będąc na spotkaniach autorskich – choć wydaje się miły dla swoich czytelników, kiedy one się kończą, ma w sobie dużo pogardy. Odbiorca może odczuć, jakby oczekiwał od tych ludzi jakiejś obrzydliwej oryginalności. Słowa uznania czy ważne dla tych czytelników pytania, są dla niego nudą. 

Trudno utożsamić się z kimś, kto gardzi innymi, tylko dlatego, że ktoś może mieć inne zainteresowania czy sposób na życie.

,,Oleg” wzbudził we mnie mnóstwo emocji, a to podobno znak dobrej książki. O tym komiksie można długo rozmawiać i wspaniałym jest, że wiele osób ma na jego temat odmienne zdanie. Ja, choć uważam, że pod względem artystycznym to rzecz z pewnością godna uwagi, nie polubiłam jednak samego Olega i być może przez to byłam mniej ciekawa jego historii. 

Komiks będzie odpowiedni dla osób powyżej 16 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Oleg/pokaz.html

Artykuł Oleg – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.