Nie trzeba jednak planować dalej podróży, żeby sięgnąć po Księgę lata Tove Jansson. Można zanurzyć się w niej nawet we własnym miejskim fotelu – w akompaniamencie dochodzących zza szyby odgłosów ulicznego ruchu.

To książka, która ponownie ukazała się po ponad 40 latach, od swojego pierwszego polskiego wydania. Dostajemy ją w nowym przekładzie Haliny Thylwe, z posłowiem Sophii Jansson – bratanicą Tove oraz prawdopodobnie bohaterką tej książki.  

➜ Tytuł: Księga lata
➜ Autorka: Tove Jansson
➜ Tłumaczenie: Halina Thylwe
➜ Wydawnictwo: Czarne
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Książka z nowej klasyki*

Księga lata otwiera nowy rozdział również w katalogu Wydawnictwa Czarnego. Ukazuje się w serii nowa klasyka*, pomyślanej jako próba przewartościowania literackiego kanonu. Trafiają do niej książki wybitne, lecz zapomniane, zbyt długo niedostępne, niesłusznie pomijane albo takie, które w chwili premiery znacząco wyprzedzały swój czas.

Księga lata Tove Jansson jest właśnie lekturą, która ma szansę wiele nam powiedzieć dzisiaj, jak i za dziesiątki lat. Ma potencjał do międzypokoleniowej wymiany, ale także czytania wielokrotnie dla siebie, by ciągle odkrywać w niej coś nowego. 

Pierwsze obcowanie z książką koi, wycisza i wprowadza w stan zbliżony do medytacji. Przy kolejnych, coraz bardziej docenia się wątki związane z przemijaniem ukryte w zmianach pogody – oraz ze śmiercią, przeplatającą się z dziecięcymi zabawami. Księga lata jest podszyta jednak przede wszystkim szczęściem, ale bardzo subtelnym, oglądanym jakby z pewnej odległości.

Pomyślała o ptakach wędrownych i o droździe w letni wieczór, i o kukułce, i o dużych zimnolubnych ptakach żeglujących po niebie i wypatrujących, i o tych malutkich, które późnym latem wpadają z krótką wizytą w nieokreślonym towarzystwie, okrąglutkie, głupiutkie i nieulękłe, i o jaskółkach, które zaszczycają tylko ten dom, w którym człowiek jest szczęśliwy.

Tove Jansson, Księga lata, Gagla, str. 15

Nie tylko Dolina Muminków

Nazwisko Tove Jansson większości dorosłym ludziom kojarzy się z Muminkami. Autorka pisała jednak także literaturę dojrzalszą, bardziej przyziemną, a jednocześnie tak samo poetycką i pełną wrażliwości. Księga lata to suma jej własnych doświadczeń z wyspiarskiego życia latem w dzieciństwie, przeżyć bratanicy oraz wyobraźni.

Kilkuletnia Sophia spędza lato z ojcem i babcią na niewielkiej wyspie fińskiego archipelagu. Nie jest to typowe miejsce turystyczne. Raczej ubogie – na pierwszy rzut oka – w różnorodną roślinność, smagane wiatrem i otoczone niebezpiecznym morzem z niemal każdej strony.

Wyspa, która jest domem

Dla bohaterek (wnuczki oraz babci) wyspa jest jednak schronieniem oraz miejscem rodzinnej pamięci. Znają na niej każde zagłębienie, wiedzą, co na niej rośnie, kiedy zmienia się pogoda i kogo mają za sąsiadów. Książka umiejscawiając akcję w tak charakterystycznym miejscu, wykorzystuje w pełni jego potencjał. Opowiada o tym, skąd pochodzimy. O wyspie-domu, która dla innych może być straszna i nieprzyjazna, lecz dla nas pozostaje najważniejsza, ponieważ jest częścią tego, kim jesteśmy.

Świat przedstawiony w Księdze lata jest zupełnie inny od tego, który znamy z polskiej wsi czy małego miasteczka. Mimo to można odnaleźć w nim wspomnienia własnego dzieciństwa: odkrywanie przyrody, budowanie kryjówek, brodzenie w rzece, chodzenie po dzikich plażach i przekonanie, że niewielki kawałek ziemi może pomieścić tak wiele cennych doświadczeń.

Zdumiewająco dużo ludzi nosi w sobie marzenie o wyspie. Czasami świadomie poszukują swojej wyspy i ją zdobywają, a czasami marzenie o wyspie to tylko symbol czegoś, co jest poza zasięgiem.

Tove Jansson, Księga lata, Appendix: Wyspa, str. 137

Wyspa staje się więc tutaj jedną z pierwszoplanowych bohaterek. Buduje nastrój oraz wprowadza jednocześnie wrażenia przytulności, jak i braku przystępności. W tym samym czasie chcielibyśmy ją odwiedzić, ale też mamy świadomość, że tylko za sprawą prozy i perspektywy Tove Jansson jest dla nas czymś wyjątkowym.

Babcia, która uczy przeklinać

Wnuczkę oraz babcię dzieli wiele lat, lecz właściwie niewiele się od siebie różnią. Obie cechuje upartość, bycie bezpośrednimi oraz skupianie na rzeczach, które wydarzają się właśnie w tym konkretnym momencie. 

Babcia nie jest typową przedstawicielką swojego pokolenia. Zdarza się jej przeklinać, skłamać, schować i robić to wszystko, czego ze względu na wiek już jej nie wolno. Przy okazji jednak zachowuje niebywałą bystrość umysłu oraz fizyczną sprawność. Jest babcią, którą pewnie chciałoby mieć każde dziecko.

Zamiast wychowywać Sophię na grzeczną dziewczynkę, traktuje ją jak osobę, która ma prawo do własnych myśli i tajemnic. Babcie uczą przecież nie tylko dobrych manier. Czasami pokazują również, że można powiedzieć coś niewłaściwego, zezłościć się, uciec od rozmowy albo zwyczajnie chcieć mieć święty spokój.

Babcia, żeby ją zrozumieć, usiłowała sobie przypomnieć własne okresy buntu, ale pamiętała tylko tyle, że była wyjątkowo potulnym dzieckiem. Rozsądek jej podpowiedział, że okres buntu można przesunąć w czasie do wieku osiemdziesięciu pięciu lat, i postanowiła wykorzystać okazję.

Tove Jansson, Księga lata, Szlafrok, str. 81

Perspektywa dziewczynki i kobiety

Różni je może tylko rodzaj strachu, którego czasami doświadczają. Sophia boi się, ponieważ dopiero odkrywa, jak wiele może stracić. Babcia jest już częściowo pogodzona ze swoim losem. Dziewczynka potrafi zobaczyć śmierć, przerazić się, a chwilę później wyrzucić ją z pamięci. 

Świat Sophii jest czysty i prosty. Wypełniony dobrymi rzeczami, które można dotknąć albo nazwać. Świat babci zamyka się w pudełku niewielkiej, pełnej melancholii wyspy.

Rozdzialiki-eseje

Księga lata nie składa się na jedną, rozbudowaną fabułę. Stworzona została z małych, zwięzłych rozdziałów, z których każdy zawiera osobną historię. Można myśleć o nich jak o rozdzialikach-esejach poświęconych strachowi, samotności, śmierci, Bogu albo rodzinie. 

Tove Jansson niczego nie objaśnia. Pozwala płynąć swoim opowieściom. Dawać za ich pośrednictwem radość czytelnikom, którzy mogą wszystkimi niemal zmysłami odbierać historie wyrastające pomiędzy skalistym krajobrazem wyspy.

Trudno nie pomyśleć przy Księdze lata o Piaskowym Wilku Åsy Lind. Tam również dziecko prowadzi nad morzem filozoficzne rozmowy o rzeczach zbyt trudnych, aby dorośli potrafili je prosto wyjaśnić. Mam wrażenie, że Lind mogła czytać Księgę (teoretycznie jest to możliwe) i zainspirować się nią, by stworzyć swojego Piaskowego Wilka. To ciekawa teoria, prawda?

O czym jest Księga lata?

O lecie, które nie ma ścisłych ram czasowych. O domu, który dla obcych może być nieprzyjaznym, obcym miejscem, a dla jego mieszkańców staje się schronieniem przed całym światem. O bliskości, która opiera się o szczerą postawę oraz wzajemny szacunek.

Księga lata opowiada także o beztroskim, dziecięcym szczęściu, które zawiera się w krótkich chwilach, nabierających znaczenia właśnie dlatego, że zaraz miną. To książka, do której chce się wracać – na wyspę, na której nic nie trzeba i wszystko wolno.

Bardzo polecam nastolatkom oraz dorosłym. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Czarne.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Księga lata Tove Jansson?

Księga lata opowiada o Sophii, jej ojcu i babci, którzy spędzają lato na niewielkiej wyspie fińskiego archipelagu. Z pozoru niewiele się tu dzieje, ale codzienne wyprawy, rozmowy i obserwacje przyrody stają się pretekstem do opowieści o bliskości, strachu, śmierci, starości oraz przemijaniu.

Czy Księga lata jest książką dla dzieci?

Nie jest to typowa książka dla dzieci, mimo że jedną z jej głównych bohaterek jest kilkuletnia dziewczynka. Powieść została napisana przede wszystkim z myślą o dorosłych czytelnikach. Ma spokojne tempo, opiera się na niedopowiedzeniach i porusza takie tematy jak żałoba, samotność oraz starzenie się. Będzie odpowiednia dla osób powyżej 13. lat.

Czy Księga lata ma związek z Muminkami?

W książce nie pojawiają się Muminki, ale łatwo rozpoznać w niej charakterystyczną wrażliwość Tove Jansson. Powracają tu motywy znane z jej pozostałej twórczości: surowa przyroda, potrzeba wolności, tolerancja wobec cudzych dziwactw oraz przekonanie, że bliskość nie oznacza odbierania drugiej osobie prawa do samotności.

Czy Księga lata jest oparta na prawdziwej historii?

Powieść zawiera liczne wątki autobiograficzne. Literacka Sophia została częściowo zainspirowana bratanicą Tove Jansson, a postać babci – matką pisarki, Signe Hammarsten-Jansson. Nie jest to jednak rodzinny pamiętnik, lecz połączenie wspomnień, obserwacji oraz fikcji literackiej.

Dlaczego warto przeczytać Księgę lata?

To książka, która koi, wycisza i skłania do uważniejszego patrzenia na świat. Nie narzuca czytelnikowi jednej interpretacji, dlatego ma potencjał do więcej niż jednego czytania. Za każdym razem można odnaleźć w niej inne znaczenia: od opowieści o relacji babci i wnuczki po dyskretną historię o żałobie.

Artykuł „Księga lata” Tove Jansson – recenzja książki autorki Muminków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Maud Begon udowadnia jednak, że komiks nie musi być jedynie skróconą wersją znanej opowieści. Potrafi opowiedzieć ją własnym językiem – językiem obrazów.

➜ Tytuł: Adaptacje literatury. Tajemniczy ogród
➜ Scenariusz: Maud Begon
➜ Rysunki: Maud Begon
➜ Tłumaczenie: Marek Puszczewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mary rozkwita niczym kwiat

Moim zdaniem ta książka opiera swój ponadczasowy charakter oraz ogromną wartość na przemianie głównych bohaterów. Czytelnicy uwielbiają śledzić jak postać której kibicują, zaczyna dostrzegać to, co wcześniej jej umykało. Jak staje się silniejsza, lepsza, zdrowieje i nabiera chęci do życia.

Mary Lennox od pierwszych stron przypomina zapomnianą roślinkę, którą pozostawiono samej sobie. Jest wychudzona, zamknięta we własnej skorupce, opryskliwa i pozbawiona jakiegokolwiek płomyka empatii. Maud Begon prowadzi czytelnika w sposób wizualny przez proces jej odradzania. Z każdą kolejną planszą dziewczynka nabiera kolorów i energii.

To nie jest wyłącznie przemiana charakteru. Odnosi się wrażenie, że autorka rysuje Mary dokładnie tak, jak rysowałaby kwiat przesadzony do żyznej ziemi i wystawiony na słońce. Początkowo zmizerniały, później coraz silniejszy, aż wreszcie rozkwitający pełnią barw.

Obrazy robią to, czego słowa nie potrafią

Największą przewagą komiksu nad klasyczną powieścią okazuje się możliwość wizualizowania wyobraźni bohaterów. Kiedy Mary, Dick czy Colin opowiadają o kwiatach, gałęziach i budzącej się do życia przyrodzie, Maud Begon dosłownie pokazuje ich opowieści czy fantazje. Rośliny zaczynają oplatać kadry, liście wychodzą poza ramki, a śpiew rudzika zostaje dosłownie narysowany w formie zapisu nutowego. 

Takie rozwiązania sprawiają, że komiks staje się doświadczeniem znacznie bardziej zmysłowym niż klasyczna adaptacja. Ta subtelna kreska, lekka kompozycja plansz i umiejętność wykorzystania natury jako aktywnego elementu narracji, a nie wyłącznie tła wydarzeń – pozwala odbierać Tajemniczy ogród na zupełnie nowym, nieznanym nawet z filmu czy serialu poziomie.

To adaptacja, która świadomie wybiera najważniejsze sceny

Czy komiks może jednak w pełni zastąpić powieść? Nie do końca. Osoby dobrze znające oryginał prawdopodobnie odczują, że niektóre wątki zostały skrócone lub uproszczone. To naturalna konsekwencja zmiany medium. Ponad dwustustronicowy album nie jest w stanie pomieścić wszystkich niuansów wielowątkowej książki Burnett.

Co ważne, nie odnosi się jednocześnie wrażenia, że historia została poszatkowana. Wręcz przeciwnie – komiks pozostaje opowieścią kompletną, z wyraźnym początkiem, rozwinięciem oraz satysfakcjonującym zakończeniem.

Dlatego znakomicie sprawdzi się zarówno dla młodszych czytelników poznających Tajemniczy ogród po raz pierwszy, jak i dla tych, którzy chcą ponownie odwiedzić wiekową oraz pełną tajemnic posiadłość wśród wrzosowisk.

Najmocniejsza scena całej historii

Maud Begon znakomicie rozumie emocjonalne fundamenty tej opowieści. Najlepiej widać to podczas kłótni Mary i Colina. To jedna z najważniejszych scen całej historii. Dziewczynka jako jedyna ma odwagę przeciwstawić się chłopcu, którego wszyscy traktują jak osobę odgórnie skazaną na śmierć. Nie ulega jego złości ani histerii. Nie wierzy, że Colin musi umrzeć.

Mary, mimo młodego wieku, zdążyła doświadczyć samotności, utraty rodziców oraz życia pozbawionego miłości. Wie, że człowieka potrafi zniszczyć nie tylko choroba, ale również przekonanie, że nic już nie ma sensu. W komiksie emocjonalny ciężar tej sceny wybrzmiewa wyjątkowo mocno przede wszystkim dzięki mimice postaci oraz kompozycji kadrów. Czytając tę scenę, można usłyszeć krzyk głównych bohaterów, serio. 

Dlaczego Tajemniczy ogród to książka ponadczasowa?

Powieść Frances Hodgson Burnett ukazała się w 1911 roku, a mimo to nadal przemawia do kolejnych pokoleń czytelników. Tytułowy tajemniczy ogród, choć wokół niego kręci się cała historia, wcale nie jest głównym powodem jej ponadczasowości. Bo tajemnica, choć ważna, nie dorównuje opowieści o samotności, żałobie, przyjaźni oraz uzdrawiającej sile relacji i kontaktu z naturą.

To właśnie ten ponadczasowy wymiar sprawia, że kolejne adaptacje – filmowe, teatralne i komiksowe – wciąż znajdują swoich odbiorców. Maud Begon nie próbuje tego przesłania modernizować ani zmieniać. Podkreśla je obrazem oraz pozwala cieszyć się sentymentalną, klasyczną historią bez udziwnień i uwspółcześniania jej na siłę.

Czy warto przeczytać komiks Tajemniczy ogród?

Zdecydowanie tak. To jedna z tych adaptacji, które nie konkurują z literackim oryginałem, lecz go uzupełniają. Pozwalają spojrzeć na znaną historię z nowej perspektywy i zauważyć szczegóły, które wcześniej mogły nam umknąć.

Ta opowieść zawsze była piękna. Dzięki ilustracjom Maud Begon stała się po prostu zachwycająca. I chyba najbardziej szkoda mi tych wszystkich osób, które nigdy nie zdecydują się sięgnąć po ten album. Stracą okazję, żeby zobaczyć, jak w komiksie można narysować zapach kwiatów, śpiew ptaków i decydujący dla opowieści moment, w którym bohaterowie – podobnie jak ogród – zaczynają na nowo rozkwitać.

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym opowiada komiks Tajemniczy ogród?

Komiks Maud Begon jest adaptacją klasycznej powieści Frances Hodgson Burnett. Opowiada historię Mary Lennox – osamotnionej dziewczynki, która po przeprowadzce do posiadłości wuja odkrywa zapomniany ogród. Wraz z jego odradzaniem się, zmieniają się również bohaterowie, ucząc się przyjaźni, empatii i wiary we własne możliwości.

Czy komiks Tajemniczy ogród jest wierny książce?

Tak, adaptacja zachowuje najważniejsze wydarzenia i przesłanie powieści, choć – jak większość komiksowych adaptacji – upraszcza lub skraca część wątków. Dzięki temu historia jest bardziej przystępna dla młodszych czytelników, jednocześnie pozostając wierną duchowi oryginału.

Kim jest Maud Begon?

Maud Begon to francuska ilustratorka i autorka komiksów, ceniona za subtelny, malarski styl oraz umiejętność przekładania klasycznej literatury na język komiksu. W adaptacji Tajemniczego ogrodu szczególną uwagę poświęca emocjom bohaterów i pięknu przyrody.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest komiks Tajemniczy ogród?

To propozycja dla dzieci od około 7-9 roku życia, ale także dla nastolatków i dorosłych. Młodsi czytelnicy poznają dzięki niemu klasyczną historię w bardziej przystępnej formie, natomiast starsi mogą odkryć ją na nowo dzięki wyjątkowej oprawie graficznej.

Czy warto przeczytać komiks zamiast powieści Tajemniczy ogród?

Najlepiej potraktować komiks jako uzupełnienie, a nie zastępstwo powieści. Adaptacja pozwala szybko zanurzyć się w historii i zachwyca warstwą wizualną, jednak osoby chcące poznać wszystkie wątki i bohaterów powinny sięgnąć również po oryginalną książkę Frances Hodgson Burnett.

Artykuł Tajemniczy ogród w komiksie. Historia, która rozkwita na naszych oczach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Filmowy obraz Scarlett i Rhetta tak skutecznie utrwalił się w popkulturze, że trudno dziś wracać do tej historii bez wspominania Vivien Leigh oraz Clarka Gable’a.

➜ Tytuł: Przeminęło z wiatrem
➜ Scenariusz: Pierre Alary (na podstawie powieści autorki Margaret Mitchell)
➜ Rysunki: Pierre Alary
➜ Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Komiksowy powrót do wielkiej klasyki

Wydawnictwo Timof Comics daje nam jednak szansę powrotu do jednej z najsłynniejszych powieści minionego stulecia, ale w jeszcze innym wydaniu. Powieści za którą Margaret Mitchell otrzymała Nagrodę Pulitzera. 

Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to komiksowa adaptacja amerykańskiego melodramatu, którego akcja toczy się w czasach wojny secesyjnej, czyli w jednym z najważniejszych i najbardziej bolesnych momentów w historii USA.

Nie jest to wyłącznie historia wielkiej miłości. To opowieść o końcu pewnego świata, o przemocy, klasowości, pieniądzu, głodzie, odbudowie i kobiecie, która znacząco wyprzedzała swoją epokę. Scarlett O’Hara jest zagubiona, próżna, egoistyczna i okrutna – a jednocześnie niebywale silna. 

Pierre Alary między powieścią a filmem

Pierre Alary pozostaje blisko oryginału, ale nadaje całości bardziej finezyjnego, artystycznego wyrazu. W kadrach jego komiksu można znaleźć kwestie bohaterów przeniesione z kart powieści, jak i odniesienia wizualne do filmowych klatek. Niektóre postaci w interpretacji Alary’ego, a nawet konkretne sceny wyglądają kropka w kropkę jak aktorzy czy scenografia z ekranizacji.

Czy to zarzut? Moim zdaniem nie. Miłośnicy filmu odnajdą w komiksowej wersji smaczki, które bronią się również bez znajomości kinowego hitu. Historia została przedstawiona z ogromnym rozmachem. Wspaniałe operowanie światłem, oszczędność kolorystyczna, ekspresyjne zbliżenia twarzy i bogatsze niż w filmie kadrowanie sprawiają, że komiks jest bardziej współczesny w sposobie opowiadania.\

Scarlett, Rhett i Melania, czyli bohaterowie niejednoznaczni

Alary’emu udało się pokazać to, co składa się na fenomen Przeminęło z wiatrem: bardzo niejednoznacznych bohaterów. Scarlett nie jest tu jedyną postacią wielowymiarową. Na wzmiankę zasługuje Rhett Butler, pragmatyk goniący za pieniądzem, cynik i oportunista, który po bliższym poznaniu ma znacznie więcej do zaoferowania. Jest też Melania, tak dobra, łagodna i niewinna, że niemal nierealna.

Bohaterów łączą więzy romantyczne, rodzinne czy społeczne, ale powieść Mitchell – a za nią również komiks Alary’ego, nie zamykają się wyłącznie w kategorii prostego romansu. Ścierają się tu świat starego Południa, narodziny nowego kapitalizmu, przemoc historii, klasowość, wykorzystywanie okazji i umiejętność patrzenia w przyszłość. To historia o ludziach, którzy dostrzegli możliwości w upadku cywilizacji i postanowili wziąć dla siebie, to co najlepsze.

Klasyka, która porusza trudne tematy

Współczesna lektura Przeminęło z wiatrem musi jednak uwzględniać także to, co w tej historii problematyczne: rasizm, niewolnictwo, mitologizację Konfederacji i sentymentalne spojrzenie na świat plantacji. Alary nie unieważnia tych wątków, ale też nie zamienia adaptacji w publicystyczny manifest. Pokazuje świat, który właśnie się rozpada, i ludzi próbujących ocalić z niego swój majątek jak i pewne złudzenia.

Dzięki temu komiks można czytać na więcej niż jednym poziomie. Z jednej strony jako wielką, emocjonalną opowieść o głównych bohaterach. Z drugiej – jako historię o świecie opartym na krzywdzie, który nie zasługuje na nostalgię, nawet jeśli został opowiedziany z ogromną wizualną urodą. Bez tego dualizmu Przeminęło z wiatrem byłoby tylko pięknie narysowaną klasyką, a tak pokazuje fragment (słusznie) minionego świata, którego już nie ma. I za którym nie warto tęsknić.

Kobieta wyprzedzająca swoją epokę

Scarlett O’Hara nie jest bohaterką, z którą można bezrefleksyjnie sympatyzować. Alary umiejscawia ją jednak w konkretnym czasie i sytuacjach. Umiejętnie zarysowuje jej obawy, potrzeby i obsesje. To kobieta z jednej strony próżna, skupiona na sobie oraz ograniczona żądzą zdobycia względów jednego mężczyzny. Z drugiej strony to postać o niezwykłej sile, która po doświadczeniu wojny, głodu i straty nie chce już nigdy zostać bezradna.

Artysta pokazuje ją w sposób znakomity. Jej mimika, didaskalia towarzyszące wybranym scenom, intymne dialogi oraz ciasne kadrowanie na przemian z pejzażami zmieniającego się świata – przemawiają momentami lepiej niż sam film. Rysuje przed czytelnikiem bohaterkę, która czasami irytuje, ale od której ciężko oderwać spojrzenie.

Esencja powieści w pięknym wydaniu

Jeżeli trudno więc przebrnąć Wam przez około tysiąc stron oryginalnej powieści Mitchell – w dziele Alary’ego otrzymujecie esencję tej przejmującej, pięknej i zarazem wielowymiarowej historii. I to jeszcze w jakim wydaniu! Duży format, płócienny grzbiet oraz złote uszlachetnienia sprawiają, że Przeminęło z wiatrem wygląda jak kolekcjonerski album. 

Jeżeli nie zamierzacie kupować go dla siebie, to – na wszystkie komiksowe świętości – rozważcie tę pozycję na prezent dla kogoś bliskiego. Polecam ją odbiorcom powyżej 16 lat. 

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to adaptacja powieści Margaret Mitchell?

Tak, Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego to komiksowa adaptacja słynnej powieści Margaret Mitchell. Autor kondensuje rozbudowaną historię Scarlett O’Hary, Rhetta Butlera, wojny secesyjnej i przemian społecznych w formę komiksowego albumu, zachowując najważniejsze emocje oraz konflikty oryginału.

Kto jest autorem komiksu Przeminęło z wiatrem?

Autorem komiksowej adaptacji Przeminęło z wiatrem jest Pierre Alary, francuski rysownik i scenarzysta komiksowy. W Polsce album ukazał się nakładem wydawnictwa Timof Comics.

O czym jest komiks Przeminęło z wiatrem?

Komiks Przeminęło z wiatrem opowiada o Scarlett O’Harze, młodej kobiecie dorastającej w czasie wojny secesyjnej i rozpadu dawnego świata amerykańskiego Południa. To historia o miłości, przetrwaniu, głodzie, pieniądzu, klasowości, przemocy historii oraz kobiecie, która za wszelką cenę nie chce być bezbronna.

Czy trzeba znać powieść albo film, żeby przeczytać komiks Przeminęło z wiatrem?

Nie, znajomość powieści Margaret Mitchell ani filmu z 1939 roku nie jest konieczna. Komiks Pierre’a Alary’ego funkcjonuje jako samodzielna opowieść. Czytelnicy znający film mogą jednak odnaleźć w albumie dodatkowe smaczki, podobieństwa scen i wizualne echa kultowej ekranizacji.

Czy komiks Przeminęło z wiatrem jest podobny do filmu?

Komiks częściowo przywołuje filmowe wyobrażenia o Scarlett O’Harze i Rhettcie Butlerze, ale nie jest prostym przerysowaniem ekranizacji. Pierre Alary korzysta z własnego języka graficznego: mocnych zbliżeń, ekspresyjnej mimiki, oszczędnej kolorystyki, światła i szerokich pejzaży pokazujących zmieniający się świat.

Dla kogo jest komiks Przeminęło z wiatrem?

Komiks Przeminęło z wiatrem najlepiej sprawdzi się u starszych nastolatków i dorosłych czytelników. To propozycja dla osób, które lubią adaptacje literatury klasycznej, komiksy historyczne, niejednoznacznych bohaterów, mocne kobiece postaci oraz elegancko wydane albumy kolekcjonerskie.

Od jakiego wieku można czytać Przeminęło z wiatrem Pierre’a Alary’ego?

Najbezpieczniej polecić komiks odbiorcom od około 16 roku życia. Wynika to z tematyki wojny, przemocy, rasizmu, relacji społecznych oraz złożoności moralnej bohaterów.

Czy warto przeczytać komiks Przeminęło z wiatrem?

Tak, szczególnie jeśli chcecie wrócić do klasyki w bardziej przystępnej, wizualnie zachwycającej formie. Komiks Pierre’a Alary’ego wydobywa z powieści Margaret Mitchell esencję: dramat Scarlett, wielką historię w tle, emocjonalne napięcie oraz niewygodną świadomość świata, którego już nie ma.

Artykuł Przeminęło z wiatrem – jaka jest komiksowa Scarlett O’Hara pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Chaiko sięga po bohatera, który jest nie tylko zwykłym awanturnikiem, lecz symbolem wolności, niepokornego umysłu i sprzeciwu wobec narzuconego odgórnie porządku. Być może właśnie dlatego tak łatwo – nawet współcześnie – utożsamiać się z tą historią oraz kibicować tytułowej postaci.

➜ Tytuł: Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu. Tom 1
➜ Seria: Małpi Król
➜ Scenariusz: Chaiko (Cai Feng)
➜ Ilustracje: Chaiko (Cai Feng)
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dlaczego Sun Wukong wciąż fascynuje?

Małpi Król. Tom 1. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu to komiks, który warto czytać jednocześnie na dwóch poziomach. Z jednej strony jest tu wszystko, czego można oczekiwać od efektownej historii przygodowej: niezwykły bohater, nadprzyrodzone moce, czy też rozmach, który od pierwszych stron zapowiada, że części będzie znacznie więcej. 

Z drugiej jednak strony komiks Chaiko nie sięga po postać ani anonimową, ani przypadkową. Jego bohater, Sun Wukong należy do najważniejszych figur chińskiej literatury, a jego historia wyrasta z Wędrówki na Zachód – dzieła, które od stuleci zajmuje w kulturze Chin miejsce szczególne (najstarsze znane wydanie pochodzi z XVI wieku). Właśnie dlatego ten tytuł można traktować nie tylko jako intrygującą nowość komiksową, ale również  jako uniwersalną opowieść o wolności, pysze, sile i duchowej przemianie.

Kim jest Małpi Król i skąd bierze się jego siła?

Sun Wukong jest bohaterem składającym się z kontrastów. Nie reprezentuje ładu, powagi ani stateczności. Jest żywiołowy, nieprzewidywalny, błyskotliwy i trudny do ujarzmienia. Zrodzony ze skały w burzowy dzień, w jednej chwili potrafi być groźny, żeby za chwilę żartować czy stać się… niezwykle skutecznym podczas walki. 

To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że tak łatwo wymyka się on prostym definicjom. Małpi Król nie jest wyłącznie bohaterem dla dzieci lub wojownikiem z dawnych opowieści. Jest symbolem nieposłuszeństwa, energii, sprytu i niezgody na rolę, którą świat próbuje mu narzucić. 

W kulturze chińskiej zaistniał nie dlatego, że dysponował magiczną mocą czy dlatego, że efektywnie odpierał ataki wrogów. Jego znaczenie wzięło się przede wszystkim z uosabiania marzenia odbiorców o przekroczeniu ograniczeń, a zarazem lęku przed tym, co dzieje się wtedy, gdy siła nie podąża w parze z dojrzałością.

Wędrówka na Zachód jako wielki pierwowzór tej historii

Żeby dobrze zrozumieć fenomen Małpiego Króla, trzeba wyjść poza sam komiks i spojrzeć na jego literacki rodowód. Wędrówka na Zachód nie jest przecież zwykłą opowieścią o magicznej podróży, ale jednym z najważniejszych utworów dawnej literatury chińskiej. 

Łączy w sobie legendę, duchową alegorię, humor, satyrę i wielką przygodę, a przy tym – przez wieki obrastała kolejnymi interpretacjami. To tekst, który można czytać jako opowieść o duchowym dojrzewaniu, dyscyplinie, pokusie władzy i zmaganiu z własną naturą. 

W tym sensie komiks Chaiko nie adaptuje jedynie znanego mitu, lecz sięga po materiał, który od bardzo dawna pełni funkcję kulturowego zwierciadła. Odbijają się w nim zarówno marzenia o wolności, jak i pytania o granice buntu, sens hierarchii czy cenę, jaką płaci się za własną pychę.

Dlaczego bunt wobec nieba ma takie znaczenie?

Już sam podtytuł pierwszego tomu, Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu, jasno wskazuje, że Chaiko zaczyna od jednego z najbardziej wybuchowych i symbolicznych momentów całej legendy. Małpi Król nie buntuje się tylko dlatego, że chce sprawdzić własną siłę. Buntuje się, bo nie akceptuje porządku, który próbuje zamknąć go w niższej pozycji, nadać mu wygodne, ale ograniczające miejsce i przekonać, że tyle powinno mu wystarczyć. 

Sun Wukong staje się w nim symbolem jednostki, która nie chce podporządkować się bezrefleksyjnie autorytetowi, nie uznaje hierarchii za świętość i występuje przeciw światu urządzonemu pod dyktando tych najwyższych rangą. To właśnie dlatego jego walka z niebem ma w sobie coś tak bliskiego każdemu odbiorcy: nie chodzi tylko o widowiskowe starcie z mistrzami czy bogami, ale o zwyczajny, ludzki punkt widzenia – o pragnienie, by nie dać się zamknąć w ograniczeniach stworzonych przez innych.

Małpi Król Chaiko – coś więcej niż adaptacja klasyka

Z tego punktu widzenia komiks Chaiko zapowiada się bardzo interesująco, bo nie proponuje odbiorcy jedynie egzotycznej przygody w atrakcyjnej wizualnie formie. Otwiera drzwi do powieści, która od wieków pozostaje żywa, bo nieustannie mówi o człowieku: jego ambicji, potrzebie wolności i zdolności do przemiany. 

Małpi Król. Tom 1. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu ma więc potencjał, by zainteresować nie tylko fanów fantasy czy komiksu przygodowego, lecz także tych czytelników, którzy lubią historie zakorzenione głęboko w kulturze i niosące ważne przesłania. To przewrotna, pełna humoru i wspaniałych dialogów opowieść, która zachwyci dorosłych i dzieci powyżej 9 lat. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Kim jest Małpi Król?

Małpi Król, czyli Sun Wukong, to jeden z najsłynniejszych bohaterów chińskiej kultury. Jest postacią znaną z Wędrówki na Zachód i symbolizuje bunt, spryt, wolność oraz niepokorną naturę.

O czym opowiada komiks Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu?

Komiks przedstawia początki historii Sun Wukonga, jego narodziny, zdobywanie niezwykłych mocy oraz bunt przeciwko niebiańskiemu porządkowi. To początek jednej z najbardziej znanych legend chińskiej literatury.

Czym jest Wędrówka na Zachód?

Wędrówka na Zachód to klasyczna chińska powieść, uznawana za jedno z najważniejszych dzieł tamtejszej literatury. Łączy przygodę, mitologię, humor i refleksję nad duchową przemianą bohaterów.

Dlaczego Sun Wukong jest tak ważną postacią?

Sun Wukong od wieków fascynuje odbiorców, bo łączy w sobie siłę, inteligencję, pychę i potrzebę wolności. Jest bohaterem, który nie godzi się na narzucone ograniczenia, ale jednocześnie przechodzi drogę wewnętrznej przemiany.

Co symbolizuje Małpi Król?

Małpi Król symbolizuje niepokorny umysł, bunt wobec hierarchii i energię, której nie da się łatwo ujarzmić. W szerszym sensie jego historia mówi także o dojrzewaniu, samokontroli oraz odpowiedzialności.

Czy komiks Chaiko to dobra adaptacja dla osób, które nie znają pierwowzoru?

Tak, ponieważ komiks może być atrakcyjnym wejściem w świat chińskiej klasyki. Pozwala poznać najważniejsze motywy związane z Sun Wukongiem i zachęca do sięgnięcia po szerszy kontekst tej historii.

Dla kogo jest komiks Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu?

To propozycja dla czytelników, którzy lubią komiksy przygodowe, fantastykę i opowieści zakorzenione w mitologii. Sprawdzi się także u osób zainteresowanych klasycznymi historiami z innych kręgów kulturowych.

Artykuł Recenzja ,,Małpiego Króla” Chaiko. Skąd pochodzi fenomen Sun Wukonga? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Baśnie Japońskie 1, Baśnie Japońskie 2, Baśnie Japońskie 3
➜ Autorzy: Yei T. Ozaki, autor zbiorowy
➜ Ilustracje: Zuzanna Smolińska
➜ Tłumaczenie: Adrianna Wosińska
➜ Wydawnictwo: Kirin
➜ Rok wydania: 2025/2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dlaczego tradycyjne baśnie mówią o Japonii więcej niż niejeden reportaż?

Jak wielu współczesnych ludzi, także i ja mam ogromną słabość do kultury Japonii. Zagłębianie się w nią poprzez literaturę, gry, filmy czy seriale sprawia mi dużo radości i satysfakcji. Niewiele jednak tytułów może przynieść tak szeroki kontekst oraz zrozumienie rozmaitych niuansów jak tradycyjne baśnie.

To właśnie w nich – w opowieściach przekazywanych z pokolenia na pokolenie – ukryty jest kod kulturowy. Mentalność, system wartości, relacja człowieka z naturą, stosunek do obowiązku, honoru, wstydu, duchowości. Dlatego trzy tomy Baśni japońskich, o których opowiadam poniżej, nie są tylko literaturą piękną. Są przewodnikiem po Japonii.

Baśnie japońskie – co mówią o mentalności i moralności Japończyków?

Z jednej strony wszystkie kilkadziesiąt baśni, które zawarto w tej serii, jest różnorodnych – każda opowiada o innych bohaterach i problematyce. Z drugiej jednak wyraźnie wyłaniają się z nich wspólne przymioty bliskie mentalności ludzi z tego kraju.

Szacunek dla natury

W mitologii i folklorze Japonii natura jest nie tylko tłem, lecz często obstawia się ją w roli pełnoprawnego uczestnika historii. Góry, rzeki, drzewa, zwierzęta – wszystko może być zamieszkane przez duchy (kami). Człowiek nie dominuje nad światem przyrody, ale współistnieje z nim, więc musi go także szanować.

Moralność wynikająca z konsekwencji

Baśnie japońskie często są surowsze niż te europejskie. Dobro zostaje nagrodzone, ale zło może być dotkliwie ukarane. To opowieści, które zdecydowanie uczą (a właściwie uczyły) odpowiedzialności za własne czyny.

Wartość obowiązku i lojalności

Motyw oddania, wierności danemu słowu czy poświęcenia dla rodziny (szczególnie rodziców) pojawia się regularnie. Widać w nich echo etosu samurajskiego i głęboko zakorzenione poczucie obowiązku wobec wspólnoty.

Duchowość, która przenika do codzienności

Granica między światem realnym a nadprzyrodzonym często się zaciera. Duchy, demony, zwierzęta przybierające ludzką postać – to część naturalnego porządku rzeczy.

Dzięki wielu redakcyjnym uwagom w nowych wydaniach otrzymujemy szerszy kontekst kulturowy, a nawet językowy. Objaśnienia terminów, odniesienia do wierzeń shintō czy buddyzmu pozwalają czytać te historie jako część większej całości. Choć baśnie są ,,tylko” wymyślonymi historiami – zawierają w sobie pewną prawdę, która pozwala nam lepiej rozumieć Japończyków. 

Nowe wydania Baśni japońskich od Wydawnictwa Kirin – co się zmieniło?

Pamiętam, jak wiele lat temu pisałam o Baśniach japońskich w wydaniu z opracowaniem graficznym Krzysztofa Wosińskiego. Była to jedna z moich pierwszych recenzji na tej stronie. Ubolewałam wtedy nad brakiem twardej oprawy – przy tak klasycznym zbiorze aż prosiło się o wydanie bardziej kolekcjonerskie.

Nowe wydania przeszły moje oczekiwania.

• tomy otrzymały solidną, twardą oprawę (choć są też dostępne w miękkich oprawach – to ukłon dla tych, którzy podróżują z książkami),
• opracowanie graficzne przygotowała Zuzanna Smolińska,
• we wnętrzu znajdziemy kolorowe ilustracje, które zachwycają oraz wspaniale budują klimat opowieści.

To wydanie, które można postawić na półce obok najpiękniejszych klasyków literatury.

Trzy tomy – czy warto mieć wszystkie?

Pod względem tekstowym tom pierwszy to 1:1 to samo tłumaczenie i zestawienie klasycznego zbioru Baśni Japońskich autorstwa Yei Theodory Ozaki z wydania z 2016 roku. To podstawowy zestaw opowieści, który przez dekady kształtował zachodnią percepcję japońskiego folkloru.

Jednak dwa kolejne tomy to już zbiór baśni różnych autorów i źródeł. I właśnie ta różnorodność punktów widzenia może być tym przesądzającym argumentem, dla którego warto mieć cały komplet.

Baśnie jako klucz do współczesnej Japonii

Czytając te opowieści, zaczynamy dostrzegać, skąd w japońskiej popkulturze tak silna jest obecność duchów, demonów czy istot zmiennokształtnych. Dlaczego często mamy do czynienia z melancholią, subtelnością, ale i pewną moralną surowością czy niedostępnością. 

Baśnie japońskie pozwalają lepiej rozumieć nie tylko dawne wierzenia, ale i współczesne anime, literaturę czy gry inspirowane mitologią. Są punktem wyjścia oraz fundamentem do poznawania tego kraju. 

Jeśli ktoś pyta mnie dziś, od czego zacząć przygodę z tradycyjną literaturą Japonii, odpowiedź jest prosta: od baśni. I najlepiej od razu sięgnąć po nowe wydania od Kirin, które łączy klasyczny tekst z elegancką oprawą oraz sumiennym opracowaniem. Polecam czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Sprawdzajcie dostępność Baśni Japońskich na stronie wydawnictwa Kirin.

FAQ – Baśnie japońskie i nowe wydania od Wydawnictwa Kirin

Czym są baśnie japońskie?

Baśnie japońskie to tradycyjne opowieści ludowe przekazywane z pokolenia na pokolenie. Łączą elementy mitologii shintō, buddyzmu, folkloru i moralnych przypowieści. Występują w nich duchy, demony (yokai), smoki oraz bohaterowie poddawani próbom charakteru.

Dlaczego baśnie japońskie pomagają zrozumieć kulturę Japonii?

Baśnie ukazują kluczowe wartości japońskiej mentalności: szacunek dla natury, lojalność, odpowiedzialność za czyny, znaczenie obowiązku i harmonii społecznej. Dzięki nim łatwiej zrozumieć zarówno dawną duchowość, jak i współczesną kulturę Japonii.

Czym wyróżniają się nowe wydania Baśni japońskich od Wydawnictwa Kirin?

Nowe wydania otrzymały twardą oprawę, eleganckie opracowanie graficzne oraz kolorowe ilustracje Zuzanny Smolińskiej. Dodatkowo zawierają redakcyjne przypisy i kontekst kulturowy, które pomagają lepiej zrozumieć realia dawnych opowieści.

Czy tekst w tomie pierwszym różni się od wcześniejszego wydania?

Nie. Tom pierwszy to to samo tłumaczenie klasycznego zbioru Baśni Japońskich autorstwa Yei Theodory Ozaki, znane z wcześniejszego wydania. Zmianie uległa przede wszystkim oprawa graficzna i jakość wydania.

Artykuł Baśnie japońskie jako przewodnik po kulturze Japonii – recenzja nowych wydań pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Wielka ucieczka Dziadka, Potwór z Arktyki, Babcia rabuś powraca!
➜ Autor: David Walliams
➜ Ilustracje: Tony Ross
➜ Tłumaczenie: Karolina Zaremba
➜ Wydawnictwo: Mała Kurka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kim jest David Walliams i dlaczego warto go znać?

Walliams to jeden z najpopularniejszych pisarzy dla dzieci ostatniej dekady, choć wiele osób może kojarzyć go z kreacji aktorskich. Autor humorystycznych powieści z „dahlowskim” sznytem oraz charakternymi bohaterami. Jego książki przekroczyły 50 mln sprzedanych egzemplarzy i wielokrotnie trafiały na szczyty list sprzedaży (np. 110 tys. w kilka dni przy premierze The Ice Monster, czyli Potwora z Arktyki). 

Walliamsowi w podbijaniu czytelniczych gustów, towarzyszy ilustrator Tony Ross – legenda brytyjskiej ilustracji (Little Princess, Horrid Henry), przekładając się na rozpoznawalną szatę graficzną oraz wyśmienity humor wizualny, uzupełniający ten wynikający z treści. Jeśli ktoś Walliamsa nie zna, to powinien wiedzieć, że to literatura, która doskonale potrafi zachęcić do eksplorowania nawet tych najmniej chętnych czytelników – dzięki krótkim rozdziałom, cliffhangerom oraz rozmaitym gagom.

Wielka ucieczka Dziadka – książka o pamięci, rodzinie i odwadze

Historia wnuka i dziadka, byłego pilota RAF, który doświadcza demencji. Mimo to w duecie z chłopcem, postanawia wyruszyć w ostatnią, wielką podróż – uciekając przed nieuniknionym. Wydanie od Małej Kurki to edycja kolekcjonerska z barwionymi brzegami w urocze chmurki. To świetny tytuł „na start”, bo łączy walliamsowy humor sytuacyjny z refleksyjną tematyką – starzeniem, stopniową utratą pamięci, godnością oraz przywiązaniem. 

Do kupienia tutaj: https://allegro.pl/oferta/wielka-ucieczka-dziadka-wersja-limitowana-zdobione-brzegi-17389449192

Potwór z Arktyki – książka, która natychmiast stała się bestsellerem

W tej książce Walliams nawiązuje do klasyki powieści przygodowej: wielkie odkrycie, nocne muzeum, wyścig z czasem oraz tajemnica zamknięta w lodzie. Rozdziały narzucają akcji filmowe tempo, a malownicze scenografie towarzyszą bohaterom, którzy podczas przezabawnych sytuacji, udowadniają swoją odwagę, lojalność i pomysłowość. Wydanie limitowane od Małej Kurki dodaje temu tytułowi kolekcjonerskiego charakteru. Lektura w sam raz dla dzieci powyżej 8 lat.

Do kupienia tutaj: https://allegro.pl/oferta/gang-godziny-duchow-wersja-limitowana-zdobione-brzegi-17329813566

Babcia rabuś powraca! – sequel kultowej Babci rabusia 

Powrót najsłynniejszej babci w literaturze dziecięcej zapowiada czystą radość czytania! Kolejny raz dostajemy „kryminalną komedię” w wersji familijnej, z dobrze pomyślaną intrygą, serią nieporozumień, ale i rozczulająca charakterystyką więzi wnuk–babcia. Walliams opowiada o starości, lojalności i odwadze bycia po stronie bliskich nawet wtedy, gdy pakują nas w tarapaty. Szukasz prezentu, który umili rodzinny wieczór, a przy okazji stanie się wsparciem rozmowy o pamięci, uczciwości i dawaniu drugiej szansy? Babcia rabuś powraca! będzie w punkt! 

Do kupienia tutaj: https://allegro.pl/oferta/babcia-rabus-powraca-wersja-limitowana-zdobione-brzegi-17558605607

Dlaczego warto czytać Walliamsa?

• Humor + emocje: śmiech wywołany absurdem w fabule, prowadzi do rozmów o odwadze, starości czy lojalności, ale bez nachalnego moralizowania.
• Wyraziste postacie: dzieci łatwo utożsamiają się z bohaterami oraz ,,w lot” pojmują ich motywacje.
• Ilustracje Tony’ego Rossa: dynamiczne rysunki podbijają humorystyczny aspekt książek i pomagają w słuchaniu młodszym odbiorcom.
• Wspólny język z dzieckiem: prosty, dowcipny styl trafia do młodego czytelnika, jednocześnie pozwalając mu wzbogać słownictwo.
• Most do literatury: to często powieści, które otwierają drzwi do dłuższych, poważniejszych lektur.
• Uniwersalne tematy: rodzina, przyjaźń, odwaga – to zagadnienia, które zawsze trafiają na podatny grunt i zachęcają do własnej refleksji.

Prezent z efektem „wow”: dlaczego te edycje limitowane to strzał w dziesiątkę

Limitowane wydania z barwionymi brzegami to prezent, który wygląda wyjątkowo już przy rozpakowywaniu – efekt ,,wow” osiągasz od razu, zanim jeszcze odbiorca zajrzy do środka. To upominek na lata, o kolekcjonerskiej wartości i zarazem bardzo osobisty (łatwo dopisać w książce dedykację na wewnętrznej stronie). Książki Davida Walliams’a sprawdzą się w takiej postaci m.in. na pierwszy dzień szkoły, Dzień Dziadków, urodziny, a nawet jako książka na pocieszenie (np. podczas przymusowego leżenia w łóżku podczas choroby).

Jak kupić i na co uważać

Pozycje w limitowanej wersji Walliams’a kupuj wyłącznie w oficjalnym sklepie Małej Kurki na Allegro, upewniając się w opisie, że to edycja limitowana z barwionymi brzegami (sprawdź też ISBN/EAN oraz zdjęcia). Nie zwlekaj – nakład szybko topnieje.

Więcej informacji znajdziecie także na stronie wydawnictwa Mała Kurka.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Co oznacza „edycja limitowana” u Małej Kurki?

To krótki nakład przygotowany kolekcjonersko (m.in. barwione brzegi), niedostępny w regularnej dystrybucji i wyprzedający się szybciej niż standard.

Czym wydanie limitowane różni się od zwykłego?

Wykończeniem (barwione brzegi, czasem dodatkowe detale poligraficzne) i dostępnością; treść książki pozostaje ta sama.

Gdzie kupić limitowane Walliams’y?

Wyłącznie w sklepie wydawcy na Allegro (Mała Kurka). 

Które tytuły są jeszcze dostępne?

Dostępność zmienia się dynamicznie; obecnie do zgarnięcia są m.in. „Wielka ucieczka Dziadka”, „Potwór z Arktyki”, „Babcia rabuś powraca!” – sprawdzaj kartę sprzedawcy na Allegro.

Dla kogo są książki Davida Walliams’a (wiek czytelnika)?

Najczęściej 8–12+, ale świetnie sprawdzają się też do głośnego czytania młodszym słuchaczom.

Czy pozycje: „Wielka ucieczka Dziadka”, „Potwór z Arktyki” i „Babcia rabuś powraca!” – trzeba czytać w kolejności?

Nie – to samodzielne historie; Babcia rabuś powraca! jest kontynuacją Babci rabuś, ale zrozumiesz ją także bez znajomości pierwszej części.

Artykuł David Walliams: limitowane edycje z barwionymi brzegami pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jerzy Ficowski był twórcą, który znacząco przysłużył się literaturze pięknej. Słynął jako doskonały tłumacz aż ośmiu języków, pasjonował się dziełami Brunona Schulza i napisał na ten temat kilka książek. 

W swoim życiu tworzył nawet teksty piosenek, które śpiewały największe ówczesne gwiazdy: Anna German, Kalina Jędrusik, Jerzy Połomski, Maryla Rodowicz czy Irena Santor.

Współcześnie wydana książka dla dzieci Jerzego Ficowskiego

Dla nas najbardziej istotne jest jego połączenie z literaturą dziecięcą. Przez dłuższy okres czasu współpracował i pisał dla ,,Płomyczka” oraz ,,Świerszczyka”. Wiele lat temu ukazały się w formie lektur także m.in. jego Syrenka czy Śnieżne rymy białej zimy.

Do niedawna jednak, zupełnie nieznany pozostawał Bylejaczek – przynajmniej w książkowym wydaniu. To zmieniło się dzięki współpracy wydawnictwa Wolno oraz Fundacji im. Jerzego Ficowskiego.

Wierszowana historia o chłopcu, który nie lubił higieny

Ta wierszowana opowiastka zachowała ponadczasowe przesłanie, opowiadając o niepokornym bohaterze, który stronił od higieny i wyszukiwał dla siebie kolejnych usprawiedliwień. Najbardziej podobało mu się porównywanie go do zwierzątka, dlatego też postanowił zostać królem fauny!

Im jednak dłużej podróżował – czy to przez swoją wieś, czy dalej przez las – utwierdzał się tylko w przekonaniu, że zwierzęta dalekie są od bycia sympatykami brudu czy nieporządku.

Bylejaczek musiał przed sobą przyznać, że tylko on jeden tak bardzo się zaniedbał. Ci, którzy żyją wokół niego – bez względu na to jakiego są gatunku, lubią dbać o siebie oraz o swoje domy.

Czym zaskoczy czytelników Bylejaczek?

Dzięki bardzo udanym ilustracjom Gabrieli Gorączko, która skupia się w obrazkach zarówno na mimice jak i na detalach – otrzymujemy Bylejaczka w pełnej okazałości. Prace tej artystki możecie znaleźć także w książkach:

• Karpaccy muzykanci,
• Leśna sprawa.

Bylejaczek, oprócz wspaniałej warstwy graficznej oraz wpadającego w ucho, wartościowo tekstu – ma dla czytelników jeszcze jedną niespodziankę. Wybrana rozkładówka z książki to rozkładówka podwójnie rozkładana. Dzięki połączonym ze sobą trzem stronom, w tym jednej z wyciętymi otworami, można doświadczyć procesu przemiany głównego bohatera i cieszyć się finałem historii.

Polecam Bylejaczka czytelnikom powyżej 4 lat. Książka może być fundamentem rozmowy o życiu w społeczeństwie czy też dbaniu o siebie i pamiętaniu o higienie.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/bylejaczek-jerzy-ficowski-gabriela-goraczko/

Artykuł Bylejaczek – recenzja klasycznego wiersza w nowym wydaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ostatni Mohikanin
➜ Swobodna adaptacja powieści Jamesa Fenimore’a Coopera
➜ Scenariusz: Catamalou, Cromwell
➜ Rysunki: Cromwell
➜ Tłumaczenie: Monika Motkowicz
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Znacie historię Nowego Jorku? Jedno z najsłynniejszych miast świata wyrosło na ziemiach indiańskiego plemienia Delawarów. Holendrzy z Francuzami i Anglikami bili się o te tereny, przy okazji dziesiątkując miejscową ludność – intencjonalnie lub za sprawą przywiezionych z Europy chorób.

Zanim powstał Nowy Jork

Przez setki lat okolice rzeki Hudson drastycznie się zmieniły. Przenieśmy się do czasów, kiedy zamiast drapaczy chmur, pejzaż składał się przede wszystkim z gęstej roślinności. Dawała ona rdzennym mieszkańcom schronienie oraz ukrywała ich największe tajemnice.

Jest druga połowa XVIII wieku. W Forcie Williama Henry’ego dochodzi do znaczących przetasowań. Wojna francusko-brytyjska zbiera swoje żniwo, a indiańskie plemiona dzielą się pod względem sojuszy. 

Czy to jeszcze komiks?

Opisywany tutaj Ostatni Mohikanin jest książką, która powstała jako swobodna adaptacja powieści Jamesa Fenimore’a Coopera o tym samym tytule. Trudno jednak włożyć go w jakiejś konkretne ramy.

Twórcy, czyli Cromwell oraz Catamalou podjęli się szalenie trudnego zdania, skondensowania kilkusetstronicowej powieści na kilkudziesięciu rozkładówkach wypełnionych intensywnymi obrazami, które hipnotyzują i wzbudzają emocje. 

W tym wydaniu Ostatniego Mohikanina nie znajdziecie komiksowych dymków czy dzielenia strony na równe kadry. Tekst pełni tu, w prawie równym stopniu, co narracyjną, także funkcję wizualną. Nie trzyma się ram; dopowiada, ale nie tłumaczy. 

Ostatni Mohikanin w wersji graficznej

Tym, co jednak zdecydowanie wysuwa się na pierwszy plan tej powieści graficznej, jest malarska interpretacja dzieła Coopera. Cromwell przedstawił w niej Indian wtapiających się w tło, stających się nieoderwalną częścią krajobrazu – jakby przyroda na tle której się ich maluje, przyjmowała do siebie ważny fragment swojego jestestwa.

Zarówno wojska angielskie jak i francuskie stoją do nich w opozycji, jako toporne, mdłe, niepasujące krzykliwymi strojami i wykrzywionymi twarzami. Rdzenne plemiona są cieniami, są ruchem – niemal nie przypominają żywych istot. To bardziej stare drzewa, które należą do tego miejsca.

Adaptacja klasyki w zachwycającej interpretacji malarskiej

Książka w pewien sposób wydaje się być zwiastunem powieści; jej najsmaczniejszymi momentami. Ma poszatkowaną fabułę, ale wyraźnie głównych bohaterów – Sokole Olo, Unkasa i Chingachgooka. 

Jeżeli nie czytałeś wcześniej powieści, lub nie oglądałeś żadnej z 11 adaptacji filmowych, możliwe że będzie ci nieco trudniej odnaleźć się w fabule podczas pierwszego czytania. Równocześnie, podejrzewam że na pojedynczej lekturze się nie skończy. Ostatni Mohikanin to zdecydowanie pozycja do której chce się wracać.

Jeżeli macie ochotę odkryć kultową powieść na nowo – sięgnijcie po nią bez wahania. Choć oferowana w nieco zmodyfikowanej wersji, wciąż zawiera elementy podwójnej gry, zdrady czy ojcowskiej miłości do córek, która jest w stanie zakończyć wojnę, ale nie daje gwarancji uniknięcia dawnej zemsty.

Polecam dorosłym czytelnikom. To pozycja idealna na prezent.

Link do strony wydanictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Ostatni-Mohikanin/962

Artykuł Ostatni Mohikanin – recenzja powieści graficznej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Demon ruchu
➜ Seria: Świeżym Okiem
➜Autor: Stefan Grabiński
➜ Ilustracje: Rita Kaczmarska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami przypadek potrafi lepiej za nas zadecydować, niż my sami. Przygotowywałam się do dłuższej podróży i zlustrowałam półkę z książkami do przeczytania. Potrzebowałam czegoś większego objętościowo – może nawet ambitnego, bo lubię czytać w pociągu. Wiem, że wtedy mało rzeczy będzie mnie w stanie rozproszyć.

Kim jest Stefan Grabiński?

Mój wybór padł na Demona ruchu, chociaż przyznam, że zupełnie nie kierowałam się treścią, a jedynie względami praktycznymi. Kiedy jednak okazało się, że każde z jedenastu zawartych w zbiorze opowiadań, dotyczyło… kolei, pociągów lub ich pracowników czy pasażerów, stwierdziłam że to wspaniały zbieg okoliczności.

Stefan Grabiński to nazwisko, które mimo upływu lat, wciąż jest na ustach miłośników literatury grozy. Nazywany ,,polskim Lovecraftem” czy też ,,polskim Poe” (choć nie wiem czy tego typu porównania niepotrzebnie mu nie umniejszają, bo od tego pierwszego był nawet starszy). 

Polski mistrz literatury grozy

To właśnie Demon ruchu – książka z 1919 roku (!) – przyniosła mu sławę oraz uznanie. Pominąwszy kwestie związane z brakiem technologii, a umiejscowieniem akcji w czasach minionych, teksty te mogłyby równie dobrze powstać dziś – bo nadal są aktualne. 

Grabiński pisze o ludziach z pozoru zwyczajnych, którzy jednak po pracy lub w kryzysie podejmują decyzje szalone, niepokojące i zastanawiające. Jego bohaterowie w codziennym otoczeniu doświadczają rzeczy, które trudno wyjaśnić naukowo – chyba, że tym wyjaśnieniem byłyby choroby psychiczne, omamy czy traumy.

To groza podszyta psychologią – subtelna, nieoczywista, często z pogranicza szaleństwa. 

Wybitne wydanie klasyki – seria Świeżym Okiem

W Demonie ruchu odnajdujemy treści bazujące na lęku przed nieznanym, samotności oraz poczuciu utraty kontroli. Przestrzeń w której funkcjonują bohaterowie, czyli perony, przedziały, lokomotywy – potęguje w czytelnikach uczucie napięcia, ruchu, dynamiki.

Fabułę doskonale podkreśla interpretacja graficzna Rity Kaczmarskiej, twórczyni m.in. Czarnej książki czy też ilustracji do Awarii elektrowni. Niedopowiedziane, w prlowskiej stylistyce obrazy budzą niepokój i zachwycają jednocześnie.

Demon ruchu w tym wydaniu zdecydowanie zasługuje na uwagę. To klasyka należąca do serii wydawnictwa Dwie Siostry – Świeżym Okiem, charakteryzującej się odważnymi, bezbłędnymi edycjami literatury, którą nieustannie powinno się czytać.

Pozostałe recenzje książek cyklu Świeżym Okiem:

• Inwazja Jaszczurów,
• Doktor Jekyll i pan Hyde,
• Tajemniczy nieznajomy,
• Żyli długo i szczęśliwie, póki nie umarli.

Demon ruchu będzie odpowiedni dla czytelników powyżej 18 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/demon-ruchu.html

Artykuł Demon ruchu – recenzja klasycznej literatury grozy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W wigilię Dnia Dziecka, czyli 31. maja 2025 roku miałam wielką przyjemność wziąć udział w Śniadaniu z Muminkami w miejscu, gdzie ,,drzwi są zawsze otwarte”, czyli w siedzibie wydawnictwa Nasza Księgarnia w Warszawie-Wesoła. 

Wydarzenie to zostało zorganizowane, żeby kolejny raz dać głos Muminkom – powspominać, porozmawiać, ale przede wszystkim celebrować 80 lat istnienia tych bohaterów w świadomości dziecięcych oraz dorosłych czytelników.

Muminki, a właściwie Tove Jansson, która była ich przewodniczką, wychowała wiele pokoleń najmłodszych miłośników książek, uwrażliwiając ich, ucząc otwartości oraz różnorodności. Te lektury, mimo upływu lat, nic a nic się nie zestarzały, wciąż zachowując wartościową treść i cenne przesłania.

Archiwa wydawnictwa Nasza Księgarnia

Spotkanie przy śniadaniu, jak możecie zobaczyć na zdjęciach, odbyło się w pięknych okolicznościach – muminkowych kubków, smakołyków, gadżetów, grafik, ale przede wszystkim książek. Dla przybyłych udostępniono oryginalne, pierwsze wydania Muminków, które zazwyczaj pielęgnowane są w archiwum; a także autentyczny list Tove Jansson oraz materiały drukarskie, których używano przed laty.

Co więcej, razem z pozostałymi gośćmi, miałam możliwość odwiedzić te wspomniane archiwa i móc przeglądać pozostałe książki, które w ciągu ostatnich 100 lat, od kiedy tylko istnieje wydawnictwo Nasza Księgarnia, ukazały się jego nakładem.

Oprócz wspaniałej atmosfery, ciepłego przyjęcia, a nawet quizu wiedzy o Muminkach, którego mistrzem okazał się Paweł Truskolaski z profilu To Ten Truskolaski, gratulacje! – zapowiedziane zostały dwie najnowsze książki o finlandzkich trollach.

Muminki i duża powódź. Wydanie jubileuszowe

Minęło 80 lat odkąd w księgarniach pojawił się pierwszy tom serii książek, które odmieniły światową literaturę dziecięcą. Powstała podczas II wojny światowej lektura Małe trolle i duża powódź była pierwszą, inicjującą cykl opowieści o Muminkach.

Po dekadach, wydawnictwo Nasza Księgarnia zdecydowało się na zmianę tytułu – jej treść, przekład Teresy Chłapowskiej z 1995 roku oraz oryginalne ilustracje Tove Jansson pozostają w niej jednak zachowane. Co więcej, ta współczesna edycja uzupełniona jest także przedmową Franka Cottrell-Boyce’a oraz opisami postaci samej autorki (w tłumaczeniu Justyny Czechowskiej).

Premiera Muminki i duża powódź. Wydanie jubileuszowe oraz drugiej książki, o której przeczytacie poniżej, zapowiedziana została na 2 lipca 2025 roku. Wydanie będzie nawiązywać również do idei powstania książki – bycia wspierającą baśnią, niosącą wytchnienie potrzebującym w trudnych czasach wojny.

Każdy egzemplarz wspiera bowiem kwotą 2 zł działania Polskiego Czerwonego Krzyża, nawiązując do zaangażowania autorki w tę organizację. 

I choć Małe trolle i duża powódź nie była dokładnie tą książką, która przyniosła Tove Jansson natychmiastowe uznanie – a stało się tak dopiero z drugą i trzecią pozycją (Kometa nad Doliną Muminków i W Dolinie Muminków) – to jest to jednak opowieść, od której wszystko się zaczęło. Będzie ona perłą w koronie Waszej Muminkowej kolekcji.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/muminki-i-duza-powodz–wydanie-jubileuszowe/p3707.html

Łobuz w domu Muminków

Około północy, przez nikogo niezauważony, wszedł cichcem schodami na werandę i wemknął się do domu mały czarny cień.

Tove Jansson, Per Olov Jansson, Łobuz w domu Muminków, str. 5

Kolejną z książek, które ukażą się już na początku lipca 2025 roku nakładem wydawnictwa Nasza Księgarnia, będzie Łobuz w domu Muminków. Jest to bardzo nietypowa pozycja dla całego uniwersum, bo zamiast ilustracji przeplatających tekst, obrazują ją zdjęcia.

Autorem fotografii jest Per Olov Jansson, czyli sam brat autorki. Widać na nich model szczegółowo wykonanego domku, za którego finalny wygląd odpowiadają bliscy oraz przyjaciele pisarki. Całość utrzymana została w dość ciemnej palecie kolorystycznej, bo też akcja opowiadania rozgrywa się w nocy.

Łobuz w domu Muminków to historia przez którą przewija się bardzo wiele znanych już czytelnikom postaci – ale także te kojarzone wyłącznie przez zaangażowanych odbiorców. Pierwsze skrzypce gra Mała Mi, która podąża tropem tajemniczego, niszczycielskiego cienia. Nie bez znaczenia jest tu jednak również rola Muminka, Mamy Muminka oraz Taty Muminka.

Jeżeli jesteście ciekawi, komu przypadła rola łobuza – albo mocno się tego domyślacie, czy też chcielibyście się w tej kwestii upewnić; to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Została ona wydana z tłumaczeniem Teresy Chłapowskiej, za sprawą wcześniej dostępnej edycji w formie nie-drukowanej.

Choć podejrzewam, że ze względu na stylistkę może być ona nieco bardziej wymagająca – nie zniechęcajcie się. Samej historii niczego nie brakuje, a płynący z niej morał, że każdy może mieć swoje tajemnice, które czasami wychodzą na jaw – to temat, o którym zawsze warto rozmawiać z najmłodszymi.

Polecam Łobuza w domu Muminków dzieciom powyżej 4 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/lobuz-w-domu-muminkow/p3706.html

Wydarzenie dla fanów Muminków

Chciałam bardzo podziękować za zaproszenie na to spotkanie – przede wszystkim Wiktorii Korzeniewskiej z wydawnictwa Nasza Księgarnia, która była też jego inicjatorką. Ale także całej wydawniczej ekipie za fantastyczną organizację, ciekawie poprowadzone prezentacje i mnóstwo energii oraz pasji, którą włożyli, żeby opowiedzieć nam o Muminkach ze swojego punktu widzenia.

Przy okazji dostałam najpiękniejszą torbę, z którą już prawdopodobnie nie będę się nigdy rozstawać, całą masę smakołyków, wspaniały kubek od partnera wydarzenia – polskiego sklepu Moomin Shop Poland (gdzie na hasło: moomin80 macie kod rabatowy 15% zniżki do 30.06.2025 roku) oraz przypinkę Paszczaka (widoczną na zdjęciu powyżej) od pinbox.eu .

Takie wydarzenia w gronie zafiksowanych na literaturę dziecięcą osób, tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, że w Polsce docenia się książki dla najmłodszych i są (oraz zawsze będą) ludzie, którzy przejadą setki kilometrów, aby móc o niej mówić oraz dzielić się wspaniałymi doświadczeniami odwiedzania książkowych bohaterów w ich światach.

Artykuł Śniadanie z Muminkami oraz przedpremierowe nowości pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.