➜ Tytuł: Spluń trzy razy
➜ Scenariusz: Davide Revati
➜ Ilustracje: Davide Revati
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skórska
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

2010 rok nie był tak dawno temu, a mam wrażenie, że od tego czasu sporo się zmieniło. Chociaż te zmiany, o których mówię, powinny zaistnieć jeszcze wcześniej – dużo wcześniej. 

Wstęp do recenzji

Chodziłam wtedy do liceum na Katowickim Zawodziu. W centrum miasta można było spotkać wielu Romów. Widywało się ich codziennie – chodzili grupami, nigdy samemu. Dziewczyny i kobiety miały na sobie długie spódnice, a mężczyźni i chłopcy poruszali się szybko, jakby ciągle gdzieś im się spieszyło.

Nie traktowaliśmy ich jak obcych. Wychowywano mnie w domu wolnym od uprzedzeń. Jednak nawet wtedy z rówieśnikami czuliśmy jakąś społeczną i kulturową barierę między nimi, a nami. Po prostu żyliśmy w przekonaniu, że nasze drogi nigdy nie mają szansy się przeciąć. Mieliśmy rację.

Po latach, wróciłam do Katowic. Tamtych Romów już się nie widuje. Mam wrażenie, że teraz na ulicach mijam więcej ludzi z Japonii, Korei, Anglii czy Stanów. Czy to znaczy, że Romowie stali się jednolitą częścią miasta? A może postanowili stąd wyjechać?

Romowie we Włoszech po II wojnie światowej

Zaczęłam się nad tym zastanawiać przy okazji komiksu, który stawia wiele ważnych pytań, choć przedstawiana jest w nim perspektywa włoskiego twórcy. Spluń trzy razy to ponad 550-stronicowa powieść Davide’a Reviatiego, w której ukazuje on zdarzenia z niewielkiej wioski, niedługo po zakończeniu II wojny światowej.

Bohaterami jest grupa przyjaciół, choć najwięcej wiemy o Guido i Grisu, dwóch młodych chłopakach, którzy bardziej niż na nauce, woleli skupiać się na wygłupianiu oraz cieszeniu własnym towarzystwem. 

W ich dzieciństwo i dorastanie wszczepiona została jednak tkanka Romskiej rodziny przybyłej do wioski w poszukiwaniu własnego miejsca. Obecność Romów spolaryzowała Włochów – nie tylko na tych otwartych i przeciwnych przyjezdnym, ale również tych, którzy toczyli ze sobą wewnętrzną walkę.

Spluń trzy razy – definicja uprzedzeń i błędnego koła

Istnieje wiele świetnych książek o sytuacji Żydów przed, po i w czasie wojny. Stosunkowo niezbyt dużo mówi się jednak o Romach, choć była to druga najbardziej prześladowana grupa społeczna, tylko ze względu na swoje pochodzenie.

Reviati wyczuwa w tym pewną nieprawidłowość. Jego Spluń trzy razy to ukazanie podejścia ludzi, zamkniętego koła uprzedzeń oraz braku zaufania. Być może jest to mocno osadzona w jego doświadczeniach próba rozliczenia się z przeszłością oraz szukania usprawiedliwienia (sam autor mówi, że płaczemy tylko ze względu na to, że jest nam szkoda samych siebie).

Historia miejscami chaotyczna, pełna nazwisk i imion, migawek czy żonglowania czasem. Jednocześnie niezwykle prawdziwa, poetycka na poziomie życiowym, prosta i pozostawiająca czytelników w stanie zadziwienia oraz dużych emocji.

To ważne, że Spluń trzy razy została napisana właśnie we Włoszech oraz z perspektywy człowieka, który w tym kraju się urodził i wychował. Nie jest najprostszą w odbiorze, ale też nie mogłaby taka być.

Zdecydowanie warto ją przeczytać i przepuścić przez sito własnych doświadczeń oraz przemyśleń. Ostatni rozdział z Papuszą sprawia, że komiks odnosi się do polskiego odbiorcy niemal personalnie, jeszcze bardziej pozostając głęboko w świadomości. Polecam Spluń trzy razy dorosłym czytelnikom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Splun-trzy-razy/950

Artykuł Spluń trzy razy – recenzja komiksu o uprzedzeniach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autorka: Ilaria Capua

Ilustracje: Ilaria Faccioli

Tłumaczenie: Katarzyna Skórska

Wydawnictwo: Harper Kids Polska (HarperCollins)

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Życie w czasach pandemii jest z wielu powodów trudne nawet dla dorosłych. Co jednak mają powiedzieć dzieci, które często zupełnie nie rozumieją, dlaczego od jakiegoś czasu rzadziej mogą widywać się z dziadkami, muszą nosić na twarzy maseczki i uczyć się z domu? 

Do tej pory zostało już wydanych kilka książek o wirusach z uwzględnieniem koronawirusa (np. ,,Sekretne życie wirusów” czy ,,Wirus i inne drobne ustrojstwa”). Ostatnio jednak dzięki staraniom Wydawnictwa Harper Kids Polska ukazała się pozycja ,,Dlaczego nosimy maseczki?”, która w mojej opinia jest najbardziej odpowiednia dla najmłodszych dzieci. 

Książka została napisana przez znaną wirusolożkę Ilarię Capua, która w prostych słowach opisuje czym jest wirus, dlaczego nie warto się go obawiać, ale też – dlaczego istotne jest stosowanie środków ostrożności. 

Lektura wzbogacona jest o okienka, a na okładce ma przesuwany element, za pomocą którego możemy wkładać i zsuwać maseczkę głównej bohaterce Kai. Dziewczynka pewnego dnia ogląda telewizję i słyszy niepokojące wieści o pewnym wirusie. Mama chcąc ją uspokoić, opowiada o wirusie grypy azjatyckiej, na którą dawno temu chorował jej tata. Udowadnia tym samym swojej córce, że było to tylko chwilowe zdarzenie, które wszystkim udało się wspólnie przeczekać.

Zuzia kładąc się do łóżka i zapadając w sen, widzi wirusa, który opowiada jej czym jest i jaka jest jego rola. Co ciekawe – mówi jej też o tym, co najbardziej lubi, dzięki czemu z łatwością, można nauczyć się jak go unikać. 

W książce pojawia się także wątek pomagania starszym osobom, nauki zdalnej, stosowania antybakteryjnych środków czy mycia rąk i zasłaniania ust. Na kolorowych ilustracjach widać, gdzie najczęściej można spotkać wirusa oraz w jaki sposób on się przenosi.

Jestem pod wrażeniem jak na kilku kartonowych stronach udało się ująć całą tematykę, żeby w wyczerpujący sposób przekazać zagadnienie najmłodszym. Element aktywnościowy związany z otwieraniem okienek (choć momentami brakuje w nich przestrzeni do łatwiejszego odchylenia) sprawia, że dzieci chętniej zaangażują się w lekturę.

Zdecydowanie polecam tę pozycję wszystkim maluchom powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Dlaczego-nosimy-maseczki,38619137,p.html

Artykuł Dlaczego nosimy maseczki? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.