➜ Tytuł: Świat bez końca
➜ Scenariusz: Jean-Marc Jancovici
➜ Rysunki: Christophe Blain
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska, Katarzyna Udrycka
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zdarzyło się Wam kiedyś, że bez zapowiedzi wyłączono w Waszym mieszkaniu prąd? Jak wtedy się czuliście? Czy martwiliście się zawartością zamrażarki lub ważnych urządzeń bez których Wasz komfort lub nawet bezpieczeństwo może być narażone?

Albo po prostu zaczęliście się nudzić lub niecierpliwić, nie mogąc pracować czy oglądać ulubionego serialu?

To teraz wyobraźcie sobie, że prąd nie wraca po 15 minutach, ale przestaje płynąć do Waszych domów… już na zawsze.

Christophe Blain wraz z Jean-Marc Jancovicim w świetnym, popularnonaukowym komiksie Świat bez końca pokazują czytelnikom, jak bardzo współczesny człowiek jest zależny od technologii, maszyn oraz energii (tej przesyłanej kablami). Panowie poruszają zagadnienia, którymi żyje teraz (a już szczególnie w lato o rekordowo wysokich temperaturach) cały świat.

Komiks, który jest terapią szokową

Świat bez końca nie jest jednak tylko zbiorem czczych pogróżek. Ta książka ma być terapią szokową, która przekonuje, że trzeba żyć inaczej, mniej beztrosko, bardziej odpowiedzialnie oraz z uwagą patrzeć w przyszłość.

Jeżeli nie chcemy dać się zaskoczyć, musimy ograniczyć zużycie energii już teraz. Ale rezygnacja z jednorazowych kubków czy raz w roku zmienienie samochodu na rower niewiele da. Trzeba działać i myśleć szerzej, na większą skalę.

Wiele osób uważa lub raczej żyje w przekonaniu, że skoro zasoby naturalne są za darmo (wystarczy po nie sięgnąć, żeby je mieć) więc są niewyczerpywalne. Mowa przede wszystkim o ropie. Z węglem problem jest zupełnie inny – i tu przechodzimy do kolejnego dużego rozdziału Świata bez końca.

Popularnonaukowa książka o klimacie

W komiksie takich zasobnych w wiedzę segmentów jest kilka. Zostajecie tam zaznajomieni z kwestiami dotyczącymi pożywienia, transportu, klimatu, źródeł energii odnawialnych czy raczej – niesterowanych i sterowanych.

Mówiąc wprost, jeszcze nikt nie wytłumaczył mi tak szczegółowo i zarazem czytelnie czym jest oraz jak działa klimat i co trzeba zrobić, żeby w kilku krokach powstrzymać globalne ocieplenie. Ten komiks otwiera oczy.

Świat bez końca?

,,Stworzyliśmy system, który jest stabilny jedynie w ekspansji” – powie autor i zarazem bohater Świata bez końca, odnosząc się do ludzkiej potrzeby zwiększania wydajności (w skali lokalnej jak i państwowej). Sięgając po ten komiks usłyszycie nawet nieco kontrowersyjnych tez (nie ma czegoś takiego jak zielona energia, nie da się w pełni zlikwidować elektrowni węglowych, wieloryby istnieją dzięki ropie) – ale także poczujecie, jakby ktoś chciał Was za wszelką cenę przekonać do słuszności elektrowni jądrowych.

Trzeba jednak spojrzeć na przytaczane fakty, sporo konkretnych danych i świetne operowanie na liczbach. Mnie nieco zabrakło przytoczenia źródeł (kilka się pojawia, ale przy takiej ilości danych, to w ogólnym podsumowaniu dość niewiele). Trudno też oprzeć się wrażeniu, że Świat bez końca ma jednak swoją terminowość.

Komiks, który powinien każdy przeczytać

Komiks powstawał na przełomie lat 2018/2020. Od tego czasu świat się nieco zmienił i choć datą uznawaną za graniczną w walce z globalnym ociepleniem jest 2050 rok, być może z perspektywy czasu autor do niektórych kwestii podszedłby inaczej.

Może się wydawać, że mam sporo zastrzeżeń do Świata bez końca, to jednak uważam komiks ten za szalenie ważny i zdecydowanie godny przeczytania. Zawiera treść, której z całą pewnością się nie spodziewałam. Choć wzbudza wiele niepokoju, pozwala także żyć bardziej świadomie – a to cel, do którego (wszystko na to wskazuje) zmierzali sami twórcy tego dzieła.

Niech przeczyta ten komiks ktoś, kto odpowiada za ochronę środowiska w Polsce, całej Europie i na całym świecie. Przeczytajcie go także i Wy. Jeżeli nie utwierdzicie się w swoich przekonaniach, to być może zyskacie na wiele spraw nową perspektywę.

Polecam Świat bez końca odbiorcom powyżej 15 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/%C5%9Awiat+bez+ko%C5%84ca/pokaz.html

Artykuł Świat bez końca – recenzja ważnego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Nokturno
➜ Scenariusz: Tony Sandoval
➜ Rysunki: Tony Sandoval
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska
➜ Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy
➜ Rok wydania: 2017
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mroczne echa muzyki metalowej połączone z poetyką tęsknoty i miłości, a także wewnętrznymi demonami – to komiks twórcy z niezwykle charakterystycznym stylem, Tony’ego Sandovala. Meksykański artysta może być również kojarzony m.in. z serią ,,Futura Nostalgia”, o której pisałam już wcześniej.

,,Nokturno” pierwszy raz ukazał się w polskim przekładzie w 2017 roku nakładem wydawnictwa Timof Comics. To kompletny album składający się na dwuczęściową opowieść z dodatkami. Finalna historia powstawała wiele lat, a jej początek Sandoval stworzył jeszcze jako 17-latek.

Nowy rozdział Secka

Głównym bohaterem komiksu jest Seck, młody chłopak, który żyje w cieniu swojego wujka i prawdopodobnie jego syna. Jest dręczony nie tylko przez ludzi, ale również przez umarłych, towarzyszących mu w snach. Kiedy pewnego dnia widzi szkielet także za dnia, zaczyna się bać. Okazuje się jednak, że jest nim zmarły ojciec, który namawia syna do ucieczki.

Seck nie waha się długo i postanawia odnaleźć swojego przyjaciela z przeszłości. Świetnie się składa, bo Rudy akurat bierze udział w konkursie zespołów metalowych i poszukuje wokalisty. Razem tworzą zgrany zespół, który ma realne szanse na zwycięstwo. Okazuje się jednak, że są zbyt dobrzy i szybko stają się celem konkurencji…

Pojedynek w interpretacji Sandovala

W ,,Nokturno” autor łączy ze sobą wiele narracji – raz skupiając się na enigmatycznej, wręcz opartej na koszmarze sennym opowieści, żeby za chwilę pokazać historię o zwykłych młodych ludziach opętanych pasją czy parze przeżywającej pierwsze zauroczenia.

Ta zmienność stylu Sandovala nie jest tutaj jednak w żadnej mierze w oderwaniu od fabuły. Wręcz przeciwnie, wydaje się ją doskonale uzupełniać, podkreślając charakter aktualnej sceny. Mnie najbardziej zapadł w pamięć pojedynek w deszczu. Starannie rozrysowane kadry wywołują nie tylko ciarki na plecach, ale wydają się wciągać odbiorcę w sam środek akcji.

Dzięki talentowi artysty można usłyszeć każde uderzenie i poczuć dynamikę oraz nastroje osób, które wzięły w nim udział.

Znajome nuty ulubionej melodii

Choć Sandoval mocno kojarzony jest z niejasnościami w fabule, tak w ,,Nokturno” jego opowieść wydaje się wyjątkowo spójna. Wątki się rozwijają i w odpowiednim momencie zostają zamknięte. Być może nie będzie to komiks, do którego często będziecie wracać. Jestem jednak przekonana, że niektóre kadry pozostaną w każdym czytelniku na dłużej. 

,,Nokturno” to lektura, która pozwala wierzyć, że nawet w największym smutku można usłyszeć znajome nuty ulubionej melodii. Polecam ten komiks każdemu powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Nokturno/pokaz.html

Artykuł Nokturno – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Giant
➜ Scenariusz: Mikael
➜ Rysunki: Mikael
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Ze Stanami Zjednoczonymi od dziesiątek lat związana jest wizja amerykańskiego snu, w którym prym wiedzie przede wszystkim gęste od wieżowców New York City. Miejsce, gdzie wszystko jest możliwe i gdzie spełniają się najskrytsze pragnienia.

SKY BOYS, CZYLI KTO ZBUDOWAŁ NOWY YORK?

Zanim jednak miasto stało się krainą drapaczy chmur, najpierw należało je zbudować. Zapewne kojarzycie jedną z najsłynniejszych fotografii w historii świata ,,Lunch stop a Skyscraper” – 11 budowlańców na rusztowaniu, a w tle rozległa panorama Nowego Jorku przełomu 1930-1939 roku. To zdjęcie z budowy kompleksu Rockefeller Center, w której centralnym budynkiem jest 70-piętrowy GE Building. To właśnie miejsce, w którym toczy się lwia część akcji komiksu od Timof Comics.

,,Giant” to rewelacyjna pozycja z mocnym historyczno-politycznym, ale także obyczajowym tłem. Ukazuje pierwszą połowę XX wieku w Nowym Jorku z punktu widzenia imigranta-budowlańca, tzw. sky boy, który ryzykuje życie pracując na wysokościach, bo nie ma dla siebie i swoich bliskich lepszej alternatywy.

Autorem komiksu jest Mikaël, francusko-kanadyjski artysta, który w 2017 roku otrzymał za niego RTL Award.

POCZĄTEK NIETYPOWEJ PRZYJAŹNI

Tytułowy Giant to człowiek-zagadka. Niezwykle postawy i silny mężczyzna, który skrywa w sobie mnóstwo tajemnic. Wśród kolegów słynie jako milczek. Wiedzą jedynie o nim to, że tak jak oni jest Irlandczykiem. Kiedy na budowę przybywa nowy pracownik – zupełne przeciwieństwo Gianta, o mały włos nie dochodzi do tragedii. To tytułowy bohater ratuje go z opresji i jest to chwila w której rodzi się nietypowa przyjaźń.

,,Giant” to komiks, który choć opiera się w dużej mierze na pewnej tajemnicy, niezwykle silnie wciąga w fabułę, ujawniając krok po kroku powiązania różnych postaci ze sobą. 

Speaker radiowy od którego zaczyna się każdy dzień, ma swój udział w fabule w jej zakończeniu. Dziennikarz – sąsiad Gianta, pozbawiony weny i topiący smutki w alkoholu, także okazuje się związany ze znacznie większym wątkiem, niż można byłoby się tego początkowo spodziewać.

W HOŁDZIE IMIGRANTOM

To niezwykła autentyczna i magnetyczna opowieść, która składa swego rodzaju hołd imigrantom. To historia o anonimowych ludziach, którzy w poszukiwaniu lepszego życia, przybyli do Ameryki i własnymi rękami zaczęli jej budowę. To dzięki ich wytrwałości, sile oraz poświęceniom powstało jedno z największych miast świata.

Artysta doskonale przedstawił ich także na rysunkach. To bardzo reporterskie, ekspresyjne podejście do tematu dobrze wpasowuje się także w czasy, w których toczy się akcja. W tych czasach w kinach wyświetlano film ,,Dracula” w reżyserii Toda Browninga, a popularność Charliego Chaplina osiągała apogeum.

Polecam, jako lekturę obowiązkową, komiks ,,Giant” wszystkim powyżej 17 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Giant/pokaz.html

Artykuł Giant – Mikaël – recenzja komiksu o powstaniu NYC pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pieśń o Renarcie
➜ Autor: Joann Sfar
➜ Rysunki: Joann Sfar
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wyobraźcie sobie hipotetyczną sytuację, że niebawem Śmierć ma zebrać ostateczne żniwo. Koniec jest bliski, ale wie o tym tylko jedna osoba – najbardziej zakłamany bohater na świecie, lis Renart. Jak powinien przekazać wiadomość o zbliżającej się zagładzie, żeby inni mu uwierzyli?

,,Pieśń o Renarcie I. Mistrz forteli” to pierwsza część najnowszej serii twórcy komiksowego, którego z pewnością dobrze już znacie. Joann Sfar jest kojarzony przede wszystkim z ,,Kotem rabina”, ale i scenariuszem do ,,Donżona” czy autorskim komiksem ,,Mały Wampir” – świetnie wydanym, oczywiście nakładem Timof Comics.

Renart to także nawiązanie do klasyki ,,Powieść o lisie”; starofrancuskich wierszy o lisie-złoczyńcy o tym samym imieniu.

W ,,Pieśń o Renarcie” przenosimy się do czasów średniowiecznej Francji, gdzie pies o imieniu Boron snuje historię za historią, aby otrzymać od słuchaczy wikt i opierunek. Pewnego razu trafia jednak na publiczność, która zna już wszystkie jego opowieści, dlatego decyduje się podzielić taką bajką, która wstrząsa światem tych ubogich wieśniaków!

Czytelnik poznaje Renarta w bardzo dwuznacznych okolicznościach. Bez wątpienia jest to bohater, który sprzedałby skórę swojego najlepszego przyjaciela. Negatywną opinię na jego temat podzielają mieszkańcy wioski, w której akurat mieszka ze swoją równie szemraną rodziną. Za przyzwoleniem króla decydują się ukrócić życie Renartowi, żeby tym samym przerwać pasmo niepowodzeń i odmienić własny los. Renart – udowadniający tezę, że złego diabli nie biorą, trafia przypadkiem na niezwykłe spotkanie Śmierci, Diabła oraz ich syna… Merlina.

,,Pieśń o Renarcie” to jak zwykle w komiksach Joann Sfar – mnóstwo absurdalnego humoru, błyskotliwych nawiązań do XXI wieku oraz zabawy konwencją złych bohaterów, którzy przypadkowo robią dobre rzeczy. Choć mocnym atutem tej pozycji jest właśnie brak moralizatorskiego tonu oraz rycerskiego etosu. W tym komiksie postacie reprezentują prawdziwych, pełnych wad ludzi, mimo że często przedstawiane są jako zwierzęta.

Charakterystyczny dla artysty styl, w jeszcze większej karykaturze ukazuje to, co już zostało powiedziane w warstwie tekstowej. ,,Pieśń o Renarcie” jest więc czystą zabawą, żywą akcją, bez dłużących się momentów i zbyt wylewnych opisów-przestojów. 

Komiks nie pozwala się od siebie oderwać, jest angażujący i zapadający w pamięć. Na każdej rozkładówce można także odczuć radość tworzenia samego Joanna Sfara, a przecież poza zadowoleniem odbiorców, jest to druga, równie ważna cecha doskonałego komiksu.

Polecam ,,Pieśń o Renarcie” odbiorcom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Pieśń+o+Renarcie+1%3A+Mistrz+forteli/pokaz.html

Artykuł Pieśń o Renarcie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Frederik Peeters

Rysunki: Frederik Peeters

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Motyw autora poszukującego natchnienia i starającego się wpaść na trop genialnego i oryginalnego pomysłu – to paradoksalnie zjawisko dość powszechne w książkach, filmach czy serialach. Najsłynniejszym jest oczywiście dzieło Federico Felliniego, który w 1963 roku nakręcił ,,Osiem i pół”. Co jednak gdyby ten proces twórczy przyprawić troską o zmieniający się świat, poczuciem nieuchwytności tego, co wokół czy po prostu – intymnością własnego domu?

,,Oleg” jest autobiograficznym komiksem francuskiego artysty Frederika Peetersa, którego nazwisko może już wielu osobom wydać się znajome. Twórca oprócz serii ,,Lupus” z gatunku science-fiction narysował także bardzo osobisty album ,,Niebieskie pigułki” (też o nich pisałam, kliknij w tytuł, żeby przenieść się do recenzji).

W najnowszej książce także spotykamy jego wielką miłość Cati oraz córkę Elenę. Nie pojawia się z kolei nawet wzmianka o synu partnerki Frederika z pierwszego związku.

Ten komiks można w zasadzie nazwać bardzo egocentrycznym. Nawet w jednym z kadrów, podczas rozmowy głównego bohatera ze swoją córką, pojawia się wzmianka, że ze słowa Oleg, można ułożyć Lego, a po odjęciu pierwszej litery, zostaje wyłącznie – ego.

I trochę tak czułam, czytając go. Rysownik (czy ten rzeczywisty czy też jego alter ego) ma pewien problem. Nie potrafi zdecydować się, co powinien teraz stworzyć. Żyje w bańce, uważając się za kogoś w trudnym położeniu. Użala się nad sobą i kondycją świata, ale sam niewiele robi, żeby to zmienić. Nawet chorobę żony, która powinna go wzruszyć, bo przecież ją kocha, wykorzystuje jako zajmujący materiał do swojego komiksu.

Trudno nazwać Olega pozytywnym bohaterem. Choć osobiście podzielam niektóre z jego poglądów, to jednak sposób jego zachowania czy działania budzi pewien wstręt. Bohater będąc na spotkaniach autorskich – choć wydaje się miły dla swoich czytelników, kiedy one się kończą, ma w sobie dużo pogardy. Odbiorca może odczuć, jakby oczekiwał od tych ludzi jakiejś obrzydliwej oryginalności. Słowa uznania czy ważne dla tych czytelników pytania, są dla niego nudą. 

Trudno utożsamić się z kimś, kto gardzi innymi, tylko dlatego, że ktoś może mieć inne zainteresowania czy sposób na życie.

,,Oleg” wzbudził we mnie mnóstwo emocji, a to podobno znak dobrej książki. O tym komiksie można długo rozmawiać i wspaniałym jest, że wiele osób ma na jego temat odmienne zdanie. Ja, choć uważam, że pod względem artystycznym to rzecz z pewnością godna uwagi, nie polubiłam jednak samego Olega i być może przez to byłam mniej ciekawa jego historii. 

Komiks będzie odpowiedni dla osób powyżej 16 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Oleg/pokaz.html

Artykuł Oleg – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Seria: Lincoln

Scenariusz: Olivier Jouvray

Rysunki: Jérôme Jouvray

Kolor: Anne-Claire Jouvray

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Odwieczna walka dobra ze złem jest inspiracją dla wielu twórców, oferuje nieskończone możliwości fabularne, a przede wszystkim potrafi zaangażować każdego czytelnika. 

,,Lincoln” to komiksowa seria od Wydawnictwa Timof Comics, która opowiada o pewnym nieśmiertelnym rewolwerowcu, którego Bóg i Diabeł próbują przeciągnąć na swoją stronę. 

Rozpoczęłam swoją przygodę z tym cyklem od piątej części, moja recenzja będzie więc pozbawiona kontekstu całości. Z pełnym jednak przekonaniem stwierdzam, że czytanie ,,Lincolna” nie zważając na kolejność jest wykonalne, a co więcej – sprawia dużo dzikiej przyjemności. 

Główny bohater ,,Lincoln 5” zażywa przyjemnej, odwiecznej drzemki, kiedy jego sen zakłóca sprzeczka Boga z Diabłem. Na pierwszy rzut oka wyglądają oni jak normalni mężczyźni w bardziej zaawansowanym wieku, ale z tego co do siebie mówią jasno wynika, że z normalnością mają niewiele wspólnego.

Lincoln budzi się i po raz kolejny musi zakosztować życia i opowiedzieć się po właściwej stronie sporu. Trafia do Francji początków XX wieku, krótko po zakończeniu I wojny światowej. Szybko spotyka głośnego Amerykanina włoskiego pochodzenia, któremu udaje się przeciągnąć go na stronę rodzącego się nurtu komunistycznego. 

Lincolnowi podobają się wykrzykiwane przez niego hasła o braku panów i boga. Wspólnie wyruszają do Ameryki, żeby walczyć z tamtejszą burżuazją oraz próbować wyrównać poziom życia społeczeństwa. 

Kiedy jednak Włosi zbyt radykalnie podchodzą do zmieniania świata, Lincoln próbuje się wycofać. W między czasie odwiedza go także Diabeł oraz Bóg. Ten pierwszy (starym zwyczajem) zastosuje pewną zasadzkę, w którą Lincoln z przyjemnością wpadnie. 

Ostatnie strony piątej części serii mają dość niespodziewany finał. Trzeba przyznać, że najbardziej zszokowany będzie chyba sam Bóg.

,,Lincoln 5” to pełna humoru opowieść w formie świetnie narysowanego komiksu, która przez pryzmat historycznych wydarzeń pokazuje ludzką naturę, skłonność człowieka do podejmowania prób zmieniania świata i układania go na obraz swoich własnych wyobrażeń. 

To ukazanie uniwersum w którym wszystko rządzi się prawem przypadku, gdzie Bóg z jednej strony daje ludziom własną wolę, ale z drugiej nie do końca wierzy, że sobie z nią poradzą. Gdzie w końcu Diabeł przesuwa granice, wydaje się bardziej współczesny i wyrozumiały dla ludzkiego gatunku. 

,,Lincoln 5” to bardzo ciekawa propozycja dla starszych czytelników. Polecam ją każdemu powyżej 16-ego roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Lincoln+5/pokaz.html

Artykuł Lincoln 5 – recenzja komiksu dla nastolatków i dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tony Sandoval

Rysunki: Tony Sandoval

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Jeżeli można było mieć wątpliwości, co do końca świata w przypadku części drugiej, o tyle teraz nie ma już żadnych złudzeń. W świecie ,,Futury Nostalgii” rozpoczęła się apokalipsa.

W części trzeciej zostały zawarte rozdziały piąty, szósty oraz bonusowy ze szkicami autora.

Okładka często jest dla książki początkiem opowieści. Daje przedsmak tego, co zobaczymy w środku, ale także jest jakąś ogólną myślą, która podsumowuje całość.

Wystarczy spojrzeć na okładkę ,,Futury Nostalgii. Część 2” i ,,Futury Nostalgii. Część 3”, żeby zobaczyć jak główna bohaterka z przerażonej dziewczynki, zmienia się w coraz bardziej świadomą kobietę.

Tony Sandoval po raz kolejny zaskakuje opowieścią z pogranicza snu, wyobraźni i… koszmaru.

Poprzedni komiks zakończył się smutnym pożegnaniem głównej bohaterki Marie z jej wyimaginowanym przyjacielem żabą. W świeżo wydanej ,,Futura Nostalgia. Część 3” opowieść jest kontynuowana, a losy bohaterów stają się coraz bardziej klarowne.

Dziewczyna zjawia się w wiosce dwa dni po katastrofie. Ciągle towarzyszą jej dziwne, przypominające morskie zwierzęta. Stwory o śliskiej skórze, które potrafią mówić i są dla niej niezwykle uprzejme. To zarazem jej oparcie, jak i dowód na niezwykłe pochodzenie bohaterki lub ważną rolę jaką ma do odegrania w przyszłości.

Mimo to, samej dziewczyny jest w tej części niewiele. Pojawia się tutaj z kolei nauczyciel z kilkoma uczniami oraz deputowany i jego podwładni. Jesteśmy świadkami kuluarów magicznego rytuału, jak i przede wszystkim wszędobylskiej zagłady, gdzie ludzie – wbrew własnej woli – mordują się wzajemnie.

Okazuje się także, że przyjaciel głównej bohaterki przeżył. Co prawda odnalazł się w bardzo nieoczywistym i raczej niesmacznym miejscu, ale czytelnik dostaje wyraźny znak, że wkrótce żaba pojawi się w fabule ponownie.

Historia zostaje zatrzymana, kiedy bohaterowie, w tym Marie, korzystają z tunelu czasoprzestrzennego i trafiają do dziwnego miejsca, pełnego wrogo nastawionych ludzi.

,,Futura Nostalgia. Część 3” to kolejna dawka nieograniczonej niczym wyobraźni autora, elementów grozy splatanych z dziecięcą niewinnością, tęsknotą, walką o przetrwanie i magią otaczającego świata. To po prostu kalejdoskop różnych elementów, które razem tworzą coś niezwykłego.

Polecam dla wszystkich, powyżej 14. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog.html

Artykuł Futura Nostalgia. Część 3 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tony Sandoval

Rysunki: Tony Sandoval

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Czy można dobrze zrozumieć historię, zaczynając od drugiej części cyklu?

Można. Pod warunkiem, że sporo w niej fantazji, oderwania od rzeczywistości i niedopowiedzeń.

,,Futura Nostalgia. Część 2” jest kolejno trzecim i czwartym rozdziałem historii napisanej i narysowanej przez Tony’ego Sandovala, meksykańskiego scenarzysty i twórcy komiksowego.

To zarówno poetycka wizualnie jak i treściowo opowieść o młodej dziewczynie, której dorastanie wiążę się z niepokojem, burzliwą przyszłością oraz stanem ciągłego zagubienia.

Marie jest dziewczyną Iggy’ego, chłopaka którego bardziej interesują rysunki, niż miłość, przynajmniej takie można odnieść wrażenie, po krótkim ukazaniu ich młodej relacji. Rozmowa obojga zostaje zdominowana jednak przez temat infekcji i tajemniczego śladu na ramieniu dziewczyny, powstałego na skutek ugryzienia jakiegoś owada. Poza tym, mówią także o niewyjaśnionych morderstwach, które mają miejsce w niedalekiej odległości od ich miasteczka.

Mimo, że całe ich spotkanie zostało ukazane w bardzo romantycznych okolicznościach, zupełnie nie przypomina typowej dla nastolatków relacji. Jest wyczuwalny między nimi dystans i wiszące w powietrzu widmo zmian.

Marie ma także przyjaciela żabę, który potrafi mówić. Nie jest on jednak uroczą przytulanką, ale czymś w rodzaju niebezpiecznego starszego kolegi, którego obecność z jednej strony daje poczucie bezpieczeństwa, ale z drugiej jest bardzo złudna. To także doskonała postać do oddania seksualnego podtekstu w kontekście dorastającej Marie, zmieniającej się w kobietę.

W ,,Futura Nostalgia. Część 2” bardzo dużą rolę odgrywają żywioły. Przeplata się tutaj ogień z wodą i wiatrem. Szczególnie jeden z tych elementów ma bardzo duży wpływ na dziewczynę. Co więcej, w tym tomie możemy odnaleźć zapowiedź dorosłej Marie, która nie dość, że na stałe zwiąże się z jednym z żywiołów, to w dodatku… sama się nim stanie.

W tej części jest również sporo nawiązań do apokaliptycznej przyszłości i niepewnych losów bohaterów. Niepewność, która ma źródło u głównej bohaterki, sączy się także w stronę czytelnika. Fabuła nie daje jasnych odpowiedzi, ale pozostawia poszlaki. Ukoronowaniem tego zabiegu jest otwarte zakończenie i zapowiedź kontynuacji w części 3.

Na końcu komiksu dołączono ,,Bonus”, rozdział z portretami bohaterek oraz szkice z różnych etapów pracy nad książką.

,,Futura Nostalgia. Część 2” jest wizualnym majstersztykiem. To rysunki tworzą tutaj nastrój całości, a pojedyncze kadry skupiające się na detalach podbijają jej oniryczny wydźwięk i metaforyczne znaczenie.

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 14. roku życia. Jeżeli ktoś lubi trudne do zdefiniowania historie, będzie tą zachwycony.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Futura+nostalgia+%E2%80%93+Cz%C4%99%C5%9B%C4%87+2./pokaz.html

Artykuł Futura Nostalgia. Część 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Joann Sfar

Ilustracje:  Joann Sfar

Tłumaczenie: Jakub Jankowski, Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2017

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Komiksy sprzed 20 lat kojarzą się raczej z marnym wydaniem, kiepskiej jakości papierem i sklejanymi stronami, które przy nadmiernym użytkowaniu szybko się zużywały. Dzisiaj komiksy to małe dzieła sztuki. Nie dość, że nie ma chyba tematu, którego by nie poruszały, to w dodatku są pięknie wydawane i zdobią regał z książkami.

,,Mały Wampir” jest przykładem właśnie takiego tytułu. To obszerna historia, która składa się na 228 stron, 7 rozdziałów i mnóstwa wrażeń zarówno estetycznych, jak i merytorycznych. Jest dedykowana dzieciom powyżej 9-ego roku życia, a została napisana i narysowana przez Joanna Sfara.

Artysta tworzył ją na przestrzeni 6 lat, od 1999 do 2005. Wydawnictwo Timof i Cisi Wspólnicy wydali je rok temu, jako piękną i pokaźną książkę w grubej oprawie.

Dorośli czytelnicy mogą kojarzyć tego autora z np. ,,Mały świat Golema” czy ,,Wampira”, który jest niejako wersją ,,Małego Wampira”, ale dla dorosłych.

Ten komiks zwraca przede wszystkim uwagę czytelników kreatywnością podejścia do tematu, ogromnym poczuciem humoru oraz wyborem charakterystycznych bohaterów.

Począwszy od Małego Wampira, który ma wielkie oczy, odstające spiczaste uszy i haczykowaty nos. Jest taką postacią, jaką większość osób właśnie sobie wyobraża, słysząc wampir. Z drugiej strony to po prostu chłopiec, który w wielu sytuacjach potrafi wykazać się rozsądkiem, jest bardzo przyjacielski, dobrze wychowany i grzeczny. Słucha swoich rodziców i szanuje ich. Wie czym jest przyjaźń i potrafi stanąć w jej obronie.

Mały Wampir poznaje śmiertelnego chłopca Michela, który (wiele na to wskazuje) jest alter ego autora komiksu. Jest z pochodzenia Żydem, wychowują go dziadkowie i prowadzi za dnia całkiem zwyczajne życie. Nocą, kiedy wszyscy jego rówieśnicy już śpią, on udaje się do starej opuszczonej posiadłości, gdzie dopiero rozpoczyna się zabawa!

W tym osobliwym domu oprócz Małego Wampira i jego rodziców żyją także potwory, m.in. kupolubny Morg czy czerwony latający pies Pomiduch. Michel zyskuje sobie ich sympatię, a przede wszystkim zaufanie. Wiedzą, że nie zdradzi ich obecności.

Komiks składa się na części, gdzie każda opowiada o innej przygodzie. Z każdą kolejną stroną lepiej poznajemy bohaterów i coraz trudniej oprzeć się wrażeniu sympatii, jaka od nich bije.

W ,,Małym Wampirze” przeczytamy o wyjątkowej chęci chodzenia do szkoły, o empatii wobec psów, które wykorzystuje się w przemyśle kosmetycznym, o chęci narażenia własnego życia w zamian za uratowanie przyjaciela, o Bożym Narodzeniu i Gwiazdorze, który istnieje, ale lepiej tego nie sprawdzać.

Autor nawiązuje także do klasyki komiksu i pokazuje bohaterów ,,Małego Wampira” czytających historie o Małym Nemo. Przenosi ich także do Tokio, gdzie czeka na nich prawdziwe japońskie szaleństwo!

Ten komiks jest rewelacyjny z kilku powodów. Mimo że jest w nim trochę obrzydliwości (to w końcu historia o potworach, wampirach i innych takich) będzie podobał się zarówno dziewczynom, jak i chłopakom. Ma bardzo ciekawą kreskę, nawiązującą do klasyków, ale równocześnie jest bardzo współczesny.

Z pomocą lekkiej formy porusza tematy ważny oraz paradoksalnie dzieci mogą czerpać z tych bohaterów dobre wzorce.

Ten komiks to gwarancja dobrej zabawy, i jak wspomina sam autor:

,,Te komiksy z Wampirem są dla dorosłych, ale nic się nie stanie, jeśli rodzice przyłapią cię na ich czytaniu pod kocem. Oni też pewnie pod kołdrą są pogrążeni w lekturze twojego Małego Wampira.”

 

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Ma%C5%82y+Wampir/pokaz.html

Artykuł Mały Wampir – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.