➜ Tytuł: Skunks i Borsuk 3. Kamień, papier, gryzonie
➜ Seria: Skunks i borsuk
➜ Autorka: Amy Timberlake
➜ Ilustracje: Jon Klassen
➜ Tłumaczenie: Barbara Łukomska
➜ Wydawnictwo: Mamania
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowe wyzwania Skunksa i Borsuka

W tym tomie powracamy do domu Borsuka – miejsca, które w teorii powinno być oazą spokoju. Odkąd jednak zamieszkał w nim Skunks, wszystko stało się bardziej zaskakujące i nieprzewidywalne (nie wspominając o minionych, brzemiennych w skutkach przygodach z poprzednich części).

Pod opiekę Skunksa i Borsuka trafiają bowiem dwa osierocone szczurki, Zefir i Zenon. Ich mama zginęła w dość tragicznych okolicznościach, o których mogliśmy już przeczytać wcześniej. Uporządkowany Borsuk oraz emocjonalny Skunks staną teraz przed wyzwaniem, którego zupełnie nie są świadomi. Dwójka maleńkich, pełnych energii gryzoni pojawia się w ich domu niczym żywioł: rozsadza plan dnia, niezwykle „ważną pracę nad skałami” i starannie wypracowaną rutynę między tym, że „Skunks gotuje” a „Borsuk sprząta”. 

Niespodziewana odpowiedzialność

Timberlake świetnie wplata do całej tej historii motyw odpowiedzialności. Borsuk jest przekonany, że skoro potrafi godzinami patrzeć na skały, to doglądanie dwóch małych szczurków nie powinno być problemem. Oczywiście wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż planował.

Szczurki wymagają opieki, cierpliwości, karmienia, pilnowania, wyjaśniania reguł i… ciągłego upominania. Borsuk reaguje na to w typowy dorosły sposób kogoś, kto nie miał wcześniej wiele wspólnego z dziećmi: tworzy zasady, harmonogramy, plan dnia i liczy na to, że „trochę główkowania i kilka strategicznych drzemek” wystarczy, żeby wszystko szło gładko. 

Odpowiedzialność w tym tomie nie jest więc abstrakcyjnym pojęciem, tylko czymś bardzo realnym: zmęczeniem, wyrzutami sumienia, złością, kiedy znowu coś się nie udaje, i dumą, gdy szczurki uczą się nowych rzeczy. Czytelnicy otrzymują historię o tym, że opiekowanie się kimś to nie tylko przywilej, ale i praca, która bywa trudna – zwłaszcza gdy spada na nas z zaskoczenia, ale zdecydowanie przynosi też ogrom satysfakcji.

Gdyby szczury stawały się po prostu coraz większe, wszystko byłoby w porządku. Ale problem polega na tym, że one są też coraz szybsze. I coraz cichsze! Wpadają na coraz to nowe pomysły. Przychodzą im do głowy różne przedsięwzięcia i realizują je w nocy. To nocne zwierzęta! Wychowanie szczurów… – Podrapał się po pasiastym grzbiecie. – To NIE JEST łatwe. 

Amy Timberlake, Skunks i Borsuk 3. Kamień, papier, gryzonie, Rozdział piąty, str. 64

Relacja bohaterów – jeszcze pełniejsza i wielowymiarowa

Jeśli pierwszy tom był historią o zderzeniu charakterów, a drugi o budowaniu lojalności, trzeci jest opowieścią o odpowiedzialności – zarówno za siebie, jak i za innych. Skunks, jak zawsze impulsywny, rzuca się w każdą sytuację z pełnym entuzjazmem. Borsuk natomiast próbuje trzymać się swojego uporządkowanego świata, choć w głębi duszy coraz lepiej rozumie, że pewne zmiany są nie tylko nieuniknione, ale wręcz potrzebne.

W Kamień, papier, gryzonie ta relacja jest najdojrzalsza z całej serii. Bardziej empatyczna, ale też prawdziwsza – z napięciami, stresem, ale także wsparciem oraz czułymi, rozbrajającymi momentami.

Ilustracje Jonathana Bean’a – jak zawsze ,,w punkt”

Estetyka tomu pozostaje spójna z poprzednimi częściami. Ilustracje są pełne charakteru, nieco retro, trochę surowe, a jednocześnie ujmujące. To styl, który doskonale pasuje do humorystyczno-refleksyjnego tonu serii. I tak jak przy poprzednich częściach, rysunki nadają postaciom dodatkowej głębi.

Miękka okładka

Pod względem treści – ta część broni się tak dobrze jak poprzednie. Jednak muszę przyznać, że przejście z twardej oprawy (tom 1 i 2) na miękką okładkę jest nieco rozczarowujące. Nie jest to jednak temat, który przyćmiewa jakość książki – po prostu dla czytelników posiadających pierwsze wydania w twardej oprawie, takie rozwiązanie może być niezbyt korzystne. Jeżeli ktoś jednak nie zdążył jeszcze zapoznać się z wcześniejszymi częściami – widziałam, że pierwszy tom został wznowiony w miękkiej okładce, więc prawdopodobnie będzie to nowy standard dla tej serii.

Komu polecam Kamień, papier, gryzonie?

To tom, który spokojnie można podsunąć dzieciom mniej więcej od 7. roku życia, ale – tak jak w przypadku całej serii – dobrze sprawdzi się do głośnego, wspólnego czytania. Dla fanów Skunksa i Borsuka będzie to naturalna kontynuacja, dla nowych czytelników – zachęta do sięgnięcia po resztę części.

Jeżeli szukasz książki:

• o odpowiedzialności ukazanej w oryginalny sposób,
• o nagłych zmianach w życiu rodziny,
• o nieszablonowej przyjaźni,

to Kamień, papier, gryzonie sprawdzą się bardzo dobrze.

To książka pełna błyskotliwości, życiowej mądrości i znakomitego humoru. Timberlake po raz kolejny udowadnia, że opowieści o zwierzętach potrafią mówić o człowieku często bardziej trafnie niż realistyczne historie. Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie wydawnictwa Mamania.

FAQ – Skunks i Borsuk. Kamień, papier, gryzonie

1. O czym jest książka Skunks i Borsuk. Kamień, papier, gryzonie?

To trzeci tom serii o duecie Skunksa i Borsuka. Tym razem pod ich dach trafiają dwa osierocone szczurki, Zenon i Zefir, co całkowicie wywraca do góry nogami dotychczasowy rytm życia bohaterów i wystawia ich przyjaźń oraz poczucie odpowiedzialności na najpoważniejszą próbę.

2. Czy Kamień, papier, gryzonie można czytać bez znajomości poprzednich tomów?

Można, bo fabuła jest zamkniętą historią, ale pełnię smaczków, nawiązań i rozwoju relacji Skunksa i Borsuka najlepiej widać po przeczytaniu dwóch wcześniejszych części: Skunks i Borsuk oraz Miejsce jest oznaczone jajkiem.

3. Dla jakiego wieku jest odpowiedni trzeci tom Skunksa i Borsuka?

Książka dobrze sprawdzi się dla dzieci mniej więcej od 7. roku życia.

4. Jakie tematy porusza Kamień, papier, gryzonie?

Książka mówi o odpowiedzialności, nagłych zmianach w życiu, żałobie po mamie szczurków, dorastaniu do roli opiekuna, ale też o przyjaźni, współpracy i sile społeczności. Ważny jest również motyw godzenia pracy (naukowych ambicji Borsuka) z obowiązkami domowymi.

5. Co dziecko może wynieść z lektury tego tomu?

Młody czytelnik zobaczy, że opiekowanie się kimś to nie tylko przygoda, ale też wysiłek, kompromisy i uczenie się na błędach. Książka pomaga zrozumieć, że dorośli również miewają dylematy, są zmęczeni, boją się o przyszłość, a mimo to próbują robić to, co uważają za najlepsze dla innych.

Artykuł Skunks i Borsuk: Kamień, papier, gryzonie – recenzja trzeciego tomu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Tajemnica Świętego Mikołaja
➜ Autor: Mac Barnett
➜ Ilustracje: Jon Klassen
➜ Tłumaczenie: Karolina Iwaszkiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Są takie książki, przy których uśmiech nie schodzi z buzi nawet na minutę. Takie, które rozgrzewają serca, bawią i które chce się oglądać oraz czytać bez końca.

Jaka jest tajemnica Świętego Mikołaja?

,,Tajemnica Świętego Mikołaja” to cudowna książka świąteczna duetu Maca Barnetta oraz Jona Klassena. Ilustratora możecie kojarzyć już m.in. z książki ,,O! Kapelusz!”, a także obrazków do serii o ,,Skunksie i borsuku”. 

W tej mikołajowej pozycji narrator zastanawia się jaki są tajemnice Świętego Mikołaja. To, że ma co najmniej jedną jest przecież pewne! Nikt nie wie do końca jednak, w jaki sposób sympatyczny staruszek wchodzi do domów i zostawia tam prezenty. W kwestii pytań pozostaje również jak widzi w ciemności oraz czy podczas rozwożenia podarunków robi szybką przepiórkę, żeby usunąć sadzę.

Święty Mikołaj niczym agent 007

Punkt widzenia narratora w książce ,,Tajemnica Świętego Mikołaja” przypomina rozumowanie kilkuletniego dziecka. Dziecka, które wyobraża sobie Mikołaja jako niesamowitą postać, która potrafi robić sztuczki, jest zmiennokształtna, albo niezwykle wysportowana.

Mikołaj niczym agent 007, wyposażony w gadżeciarskie okulary, ale zarazem niezwykle empatyczny i lubiany starszy pan – bo przecież jest w stanie porozumieć się z każdym psem, którego spotyka i żaden nigdy na niego nie szczeka.

Jeszcze więcej pytań

Jeżeli macie nadzieję, że ,,Tajemnica Świętego Mikołaja” rzeczywiście zawiera wyjawione największe sekrety świątecznego symbolu – to z pewnością się zaskoczycie. Zakończenie choć nie daje gotowych odpowiedzi, posiada bardzo przyjemny zwrot akcji, z którym zdecydowanie trudno się nie zgodzić.

A sam pomysł na książkę? Myślę, że spokojnie można byłoby rozwinąć ten pomysł, stwarzając – jeśli nie serię – to przynajmniej kilka dodatkowych rozkładówek dotyczących różnych aspektów niezwykłości Mikołaja. Na przykład: w jaki sposób podrywa on swoje sanie? Czym karmi renifery, albo jak udaje mu się rozwieźć wszystkie prezenty w tak krótkim czasie?

Mimo to, ,,Tajemnica Świętego Mikołaja” to na pewno jedna z fajniejszych i bardziej oryginalnych książek o tym bohaterze. Minimalistyczne ilustracje, humorystyczne przedstawienie tematu, a także rozmaite detale wywołujące uśmiech – tę pozycję koniecznie trzeba przeczytać dzień przed Mikołajkami (lub wtedy, kiedy ma Mikołaj przyjść do Was).

Polecam ją odbiorcom powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/tajemnica-swietego-mikolaja.html

Artykuł Tajemnica Świętego Mikołaja – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak miło jest powrócić do świata dwójki bardzo nietypowych lokatorów! ,,Skunks i borsuk” to seria książek autorki Amy Timberlake z ilustracjami słynnego Jona Klassena. Artystę możecie kojarzyć z takiej pozycji jak np. ,,O! Kapelusz!”.

Książkę ,,Skunks i borsuk”, która nakładem Wydawnictwa Mamania ukazała się w 2021 roku, uwzględniłam w 10 najlepszych książkach dla dzieci 2021. Czy kontynuacja dorównuje swojej poprzedniczce?

PRZERWANA PRENUMERATA MAGAZYNU KSIĄŻEK

W ,,Miejsce jest oznaczone jajkiem” wszystko zaczyna się od pechowej prenumeraty, a w zasadzie pewnej nieprzyjemności, która spotyka skunksa. Jest on wielkim miłośnikiem nie tylko smacznej kuchni, ale i przy okazji cechuje się słabością do dobrej literatury. 

Kiedy okazuje się, że jego niedzielny, ulubiony dodatek nie będzie do niego docierał, a tym samym – że weekend nie będzie sprawiał mu tyle przyjemności, co dotychczas, postanawia namówić swojego przyjaciela borsuka na wyprawę do lasu.

BORSUCZY KAMIEŃ MILOWY

Jak już wiecie z poprzedniej historii, borsuk jest gemmologiem, czyli zawodowo zajmuje się badaniem skał i minerałów. Mam wrażenie, że w drugim tomie poświęcono znacznie więcej miejsca, na wytłumaczenie rozmaitych zawiłości tej profesji (co mnie oczywiście bardzo cieszy). W ,,Miejsce jest oznaczone jajkiem” czytelnicy dowiadują się, w jaki sposób rozpoczął swoją karierą oraz co miało na to bezpośredni wpływ.

Borsuk zgadza się z radością wyruszyć ze skunksem na wyprawę, bo ma w tym swój ważny cel. Zależy mu przede wszystkim na odnalezieniu pięknego agatu, którym mógłby nie tylko uzupełnić prywatną kolekcję, ale dodatkowo – zapełnić lukę po dawno utraconym skarbie.

CZEGO NALEŻY SPODZIEWAĆ SIĘ PO DRUGIM TOMIE?

Nie chciałabym zdradzać za dużo fabuły, żeby nie uprzedzić o wielu niespodziankach, które przygotowała w tej części autorka. Warto jednak wiedzieć, że o ile akcja pierwszego tomu rozgrywała się przede wszystkim w domu, nowe przygody mają miejsce w plenerze. 

W ,,Miejsce jest oznaczone jajkiem” pojawiają się starzy przyjaciele oraz bohaterowie ze ,,Skunksa i borsuka”, nie zabraknie jednak zupełnie świeżych twarzy (nawet tych najmniej prawdopodobnych!). Trzeba liczyć się również z tym, że w domku dwóch przyjaciół… pojawią się wkrótce kolejni lokatorzy!

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

W mojej opinii, drugi tom jest nieco bardziej chaotyczny od pierwszego, dlatego moja recenzja nie jest aż tak entuzjastyczna, jak ta poprzednia. Zdecydowanie jednak to wciąż niezwykle wartościowa i ciekawa lektura, która oferuje przyjemną przygodę oraz przekrój interesujących ludzko-zwierzęcych zachowań.

Polecam ją wszystkim czytelnikom powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-943-Miejsce-jest-oznaczone-jajkiem-Skunks-i-Borsuk-2.html

Artykuł Miejsce jest oznaczone jajkiem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Amy Timberlake

Ilustracje: Jon Klassen

Tłumaczenie: Barbara Łukomska

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Zarówno dzieci jak i dorośli lubią swoje codzienne rytuały – kiedy wszystko odbywa się o określonej porze i w określonym porządku. Czasami jednak życie zsyła nam jakiś splot losu, który zaburza ten zwyczajowy rytm i musimy sobie z tym jak najlepiej poradzić.

,,Skunks i borsuk” jest szalenie mądrą i wzruszającą książką o tym, że kimkolwiek się jest, nikogo nie powinno traktować się z góry, należy być otwartym i empatycznym (oraz że kury to naprawdę tajemnicze stworzenia!). 

Autorką tej lektury jest Amy Timberlake – wielokrotnie nagradzana, amerykańska pisarka. Z kolei za kilka pięknych ilustracji tworzących nastrój tej książki odpowiada Jon Klassen, znany artysta np. z pozycji ,,O! Kapelusz!”. 

Głównym bohaterem książki ,,Skunks i borsuk” jest tytułowy Borsuk (z dużej litery). To wiodący samotne życie stateczny zwierzak, który prowadzi Ważną Pracę Nad Kamieniami (też z dużych liter). Borsuk mieszka w domu swojej podróżującej ciotki i wygląda na to, że jest mu tam dobrze. Urządził wszystko po swojemu i może śmiało oddawać się swoim ulubionym zajęciom. 

Wszystko zmienia jednak dźwięk dzwonka do drzwi. Początkowo Borsuk uważa całą sytuację za pomyłkę, ale już wkrótce przekonuje się, że… oto właśnie przybył do niego nowy współlokator. 

,,Skunks i borsuk” jest wartościową książką na wielu poziomach. Przede wszystkim pokazuje, że dzielenie z kimś przestrzeni jest możliwe, nawet w sytuacji, kiedy dwie mieszkające ze sobą postacie wydają się być na pierwszy rzut oka zupełnie od siebie różne. Czasami nie chcemy oddawać swojego pokoju pełnego wymyślnych pudełek dla kogoś innego, ale gdy dobrze się zastanowimy czy naprawdę jest on nam potrzebny, możemy dojść do zaskakujących wniosków. 

Historia jest także opowieścią o umiejętności chodzenia na kompromisy. O tym, że jeżeli chcemy oczekiwać czegoś od kogoś, powinniśmy sami dać coś w zamian. 

,,(…)

– Rozumiem, że teraz posprzątasz w kuchni?

– Oczywiście, że nie – odpowiedział Skunks bez chwili wahania. – Ja gotuję. Ty sprzątasz. To odwieczne prawo natury. (…)” Amy Timberlake, Skunks i Borsuk, Rozdział trzeci, str. 43

Może doskonale przydać się w sytuacji, gdy w domu ma pojawić się nowe dziecko i trzeba będzie dzielić z nim pokój lub kiedy maluchy mają ogólny problem z dzieleniem się z innymi.

Dodatkowo została ona napisana językiem lekkim, nieco baśniowym z pełnymi charakteru dialogami. Autorka traktuje czytelników poważnie, przytaczając dość skomplikowane zagadnienia i tłumacząc naukowe, specjalistyczne procesy, co jest rzeczą rzadką, ale i fenomenalną.

Wydawnictwo Mamania postarało się także wydać tę książkę z piękną teksturowaną okładką i na dobrej jakości papierze. Lektura nie jest więc tylko uroczą i cenną opowieścią, ale dodatkowo i ładnym obiektem.

Bardzo polecam ,,Skunksa i borsuka”, wierząc, że ta książka osiągnie w naszym kraju bardzo duży sukces. Będzie odpowiednia dla dzieci już powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-740-Skunks-i-Borsuk.html

Artykuł Skunks i borsuk – recenzja mądrej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jon Klassen

Ilustracje: Jon Klassen

Tłumaczenie: Katarzyna Domańska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2016

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Dzielenie się przychodzi z dużą łatwością dzieciom bardzo małym, które jeszcze nie pojmują prawa własności. Z przyjemnością obdarowują wszystkich wokół jedzeniem (także tym z własnego talerza), kwiatami lub przedmiotami, które choć na chwilę wywołają uśmiech u obdarowanego (nawet jeżeli będzie to kawałek taśmy klejącej lub kamyk).

Później dzielić się jest już trudniej, szczególnie kiedy mowa o czymś, co trudno się dzieli (w przeciwieństwie do wielkiego ciasta lub garści cukierków).

,,O! Kapelusz!” to jeden z ciekawszych picturebooków, o jakich mam szczęście pisać. Jon Klassen jest kanadyjskim pisarzem oraz ilustratorem, który mimo młodego wieku, ma na swoim koncie już kilka wartościowych książek. Wchodzą one w skład trylogii, której głównym bohaterem jest… czapeczka! Być może kojarzycie z pozostałych również: ,,Gdzie jest moja czapeczka?”.

,,O! Kapelusz!” to opowieść w trzech aktach o dwóch bliskich sobie żółwiach, które znajdują tytułowe nakrycie głowy. Mierzą kapelusz i zgodnie uznają, że obu jest im w nim dobrze. Widać wyraźnie, że każde z nich go pragnie. Żeby jednak uniknąć niesnasek, postanawiają zostawić go w miejscu, w którym go znaleźli.

Jednemu żółwiowi coś nie daje jednak spokoju. Niecierpliwie i tęsknie zerka w stronę porzuconego przedmiotu i kiedy zapada noc, jest bliski złamania obietnicy danej koledze. Dopiero pewna wiadomość przekonuje go, że jest lepszy sposób na sprawiedliwy podział kapelusza. Postanawia z niego skorzystać, a my możemy mieć… szczęśliwe zakończenie!

Żółwie dzięki swojej małej przygodzie poznały znaczenie słowa empatia, kompromis czy solidarność – oczywiście nie w sposób dosłowny. Autor naszkicował jedynie te wartości, które przedstawiane przez książkową opowiastkę zasieją ziarno w umysłach najmłodszych. Będzie im łatwiej zrozumieć jak istotne jest dotrzymywanie słowa czy rezygnowanie z własnych przyjemności na rzecz ważniejszej relacji. 

Polecam ten – pod wieloma względami – wybitny picturebook dzieciom powyżej 2. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-o_kapelusz.html

Artykuł O! Kapelusz! – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.