Tytuł: Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat

Autorzy: Danuta Wawiłow, Hanna Łochocka, Joanna Papuzińska, Julian Tuwim, Janina Porazińska, Helena Bechlerowa, Wanda Chotomska, Maria Kowalewska, Tadeusz Kubiak, Małgorzata Musierowicz, Barbara Lewandowska, Elżbieta Szeptyńska

Ilustracje: Mirosław Tokarczyk, Zdzisław Witwicki, Zbigniew Rychlicki, Wanda Orlińska, Edward Lutczyn, Maria Orłowska-Gabryś, Danuta Przymanowska-Boniuk, Anna Stylo-Ginter, Tomasz Borowski, Janina Krzemińska, Mirosław Pokora, Krystyna Witkowska, Hanna Krajnik

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Chyba nie ma drugiego takiego wydawnictwa z książkami dla najmłodszych, o którym można byłoby powiedzieć, że ich lektury znają ze swojego dzieciństwa babcie, mamy oraz dzieci. Wydawnictwo Nasza Księgarnia obchodzi stulecie istnienia i co rusz z tej okazji, wydaje książki, które poruszają serca. 

Jedną z prawdziwych perełek jest ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat”. Jest to zbiór-cegiełka kilkunastu tytułów, które już od lat były niedostępne na rynku księgarskim. Sama pisałam o takiej zbiorczej pozycji książek Wydawnictwa Nasza Księgarnia – https://bajkochlonka.pl/2018/05/03/sentymentalna-podroz-perelki-z-lat-1969-1972-wyd-nasza-ksiegarnia/ , która została zbindowana przez babcię mojego męża, a składała się właśnie na sentymentalne tytuły z dawnych czasów (1969 – 1972).

W wybranych do nowiutkiej edycji serii ,,Poczytaj mi, mamo” (chyba każdy pamięta charakterystyczną, tylną okładkę z kolorowymi obrazkami) znalazły się takie bajki jak, m.in.: ,,Niebieska dziewczynka”, ,,Sąsiedzi”, ,,Daktyle”, ,,Chcę mieć przyjaciela”, ,,Przygoda na balkonie”, ,,Wielka przygoda małej Zosi” czy ,,Ptasie ulice”. Moją mamę szczególnie ucieszyło jedno z opowiadań, które w jej dzieciństwie było tym ulubionym i najczęściej czytanym – ,,Pan Maluśkiewicz i wieloryb”. 

Taka podróż w czasie do wiernych przedruków, z oryginalnymi ilustracjami oraz niezmienionym tekstem, daje prawdziwy obraz tego, jakie bajki kochały kiedyś dzieci. 

Wydawnictwo postarało się, żeby edycja ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat” była naprawdę wyjątkowa. Nie tylko ciekawy jest kwadratowy format tej książki, ale także na uwagę zasługuje twarda oprawa, papier o podwyższonej gramaturze, a nawet pięknie dobrana kapitałka w kolorach czerwieni i granatu (wyjaśnienie czym jest kapitałka, znajdziecie w mojej książce ,,Zeszyt Recenzenta z Bajkochłonką”). 

Dziecięca seria literacka ,,Poczytaj mi, mamo” jest jedną z najważniejszych w historii naszego kraju. Wydawane pod jej szyldem klasyki, ale także opowiadania nowe, odpowiadające na ówczesne potrzeby dzieci, edukujące ich w dziedzinie przyrody, ale przede wszystkim – zaprzyjaźniające maluchy z książką, były ogromnym krokiem na przód w edukacji oraz na rzecz zwiększonej świadomości. 

Aż robi się nieco smutno, czytając statystyki opisujące liczby, w jakich obecnie sprzedają się nakłady. Ze wstępu do ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat” wyraźnie widać ogromną przepaść, przed tym co było kiedyś i jak teraz niewiele kupuje się dzieciom książek. 

Mam nadzieję, że po tę pozycję sięgnie wiele dorosłych, żeby zarażać dzieci czy młodsze rodzeństwo miłością do czytania. Być może będzie to impuls do częstszego sięgania po książkę – szczególnie w okresie wakacji, kiedy nadarza się więcej sposobności do wspólnego spędzenia czasu.

Ogromnie polecam ,,Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat” wszystkim powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/poczytaj-mi–mamo–15-bajek-na-100-lat/p2903.html

Artykuł Poczytaj mi, mamo. 15 bajek na 100 lat – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Joanna Papuzińska

Ilustracje: Anna Łazowska

Wydawnictwo: Literatura

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jak powszechnie wiadomo – dzień bez baśni, to dzień stracony. A lektura jest tym przyjemniejsza, im bardziej możemy utożsamiać się z jej bohaterami.

,,Bajczary i czarbaje” ze zbioru Joanny Papuzińskiej i jej syna Antoniego Beksiaka to opowieści zasłyszane od polskich bajarzy i wywodzące się z różnych części naszego kraju.

W tej bardzo zgrabnie opracowanej pozycji, znajdziemy 12 historii, których źródeł na pierwszy rzut oka można doszukiwać się chociażby w okolicach Zakopanego czy Wisły. Widoczne są w nich także częste nawiązania do religii, z którymi Polacy od zawsze byli związani, a gdzie w niektórych baśniach uzupełniają się i występują obok siebie, czy to chrześcijanie czy poganie.

Wiele z tych baśni jest mało znanych, a przez to niezwykle ciekawych, także dla miłośników tego gatunku literackiego.

W ,,Bajczarach i czarbajach”, które mają także świetny tytuł, odnajdziemy mądre przesłania i cenne nauki, jakie bajarze pozostawiali dla swoich słuchaczy.

W baśni ,,Skarb matki” będzie to nie przedkładanie dóbr materialnych nad swoich bliskich, w ,,O biednym, bogatym i Panu Jezusie” będzie mowa, że prawdziwego dobra nie da się udawać, a np. we ,,Wdzięczności węża” będzie można dostrzec empatię i pokorę względem innych.

Te uniwersalne bajki zostały napisane w sposób przystępny praktycznie dla czytelnika w każdym wieku. Śmiało można zacząć ich lekturę już z przedszkolakami.

Przy omawianiu ,,Bajczary i czarbaje” koniecznie trzeba wspomnieć także o jej formie wizualnej. Autorką ilustracji do tej książki jest Anna Łazowska, która niesamowicie wzbogaciła jej wymowę i wartość. Nadała im bajkowego i zarazem lekkiego wyrazu, bez zabrnięcia w kiczowatą stronę folkloru.

Do tej pory zetknęłam się z tą ilustratorką przy okazji ,,Kuba niedźwiedź. Historie z gawry” (wciąż uważam, że to jej najlepsze dzieło), oraz ostatnio z inną nowością ,,Tosia czeka na braciszka”.

,,Bajczary i czarbaje” polecam nie tylko ze względu na ciekawy wybór baśni i ładną estetykę, ale także przez wzgląd na podkreślenie ważnej roli bajarzy, którzy ciągle funkcjonują we współczesnym świecie i których ciągle można wysłuchać w niektórych, ciekawych miejscach.

To książka dla dzieci i dorosłych, którą można (a nawet powinno się) czytać w rodzinnym gronie, z kubkiem gorącej herbaty.

Artykuł Bajczary i czarbaje – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Joanna Papuzińska

Ilustracje:  Stasys Eidrigevičius

Wydawnictwo: Mila

Rok wydania: 2010

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2010, Wydawnictwo Mila, Mila, Joanna Papuzińska, Stasys Eidrigevičius, Opowieść, Muzeum Książki Dziecięcej, Czarna jama, mama, dorastanie, wyobraźnia, strach, pokonywanie strachu, odwaga, tata, rodzice, myśli, +4, +5, +6, +7, +8, +9, +10, +11, +12, +13, +14, +15, +16, +17, +18, +100

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Joanna Papuzińska – poetka, której historie mogły towarzyszyć nie tylko naszemu dzieciństwu, ale także mogły być obecne w dorastaniu naszych rodziców. Z kolei teraz jej bajki możemy czytać również naszym dzieciom. Wyróżniona wieloma nagrodami, w tym medalem im. Janusza Korczaka, Orderem Uśmiechu, Nagrodą Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości czy Odznaką Honorową za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka. To tylko kilka z przyznanych jej tytułów.

Dzisiaj chciałabym napisać o jej książce, która kilkadziesiąt lat temu narobiła sporo szumu. ,,Opowieść”, bo o niej mowa, została pierwszy raz wydana w 1984 roku.

Sama autorka tak opisuje głosy, które wówczas się pojawiły:

,,Utwór uznano za przejaw ,,patologicznego horroru” i sugerowano, że sprzedawać go należy wraz ,,z nervosolem i środkami nasennymi dla dzieci”.” Joanna Papuzińska, Opowieść, Posłowie

 

Dlaczego ta książka, a szczególnie jej część ,,Czarna jama” obecna również w ,,Opowieści”, wywołała tylko kontrowersji?

Postaram się Wam odpowiedzieć na to pytanie najprościej jak to tylko możliwe.

Rodziców śmiało można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich to osoby, które starają się chronić swoje dziecko przed każdym złem tego świata. Ograniczają mu kontakt z multimediami, zasłaniają oczy, gdy na ulicy dzieje się coś niecodziennego.

Starają się w ten sposób oszczędzać mu widoku, który uważają, że negatywnie wpłynie na jego rozwój. Chciałabym tutaj szybko nawiązać do jednego z odcinków ,,Black Mirror” 3-ego sezonu, w którym wymyślono urządzenie – soczewki, które założone dziecku, będą wymazywać obrazy przemocy, seksualności czy przestępstw, ogólnie tego, co postrzega się jako zło.

Jeżeli chcecie wiedzieć jaki to miało końcowy wpływ na córkę głównej bohaterki, serdecznie polecam obejrzeć ten odcinek.

Druga grupa rodziców to osoby, które zdają sobie sprawę, że świat jest pełen przeciwieństw. Nie da się uniknąć pewnych rzeczy, ale można starać się nauczyć odpowiedniego reagowania na sytuacje.

W ,,Opowieści” Papuzińskiej pojawiają się tematy trudne, nie są jednak abstrakcyjne. To przede wszystkim trzy bardzo mądre bajki, które sygnalizują pewne wydarzenia i starają się zainicjować rozmowę.

Pierwszą z nich jest tytułowa ,,Opowieść”. Historia w której główną bohaterką jest mama. Nie wygląda ona jednak na ilustracjach jak dorosła, pewna siebie kobieta, ale raczej jak dziewczynka. Delikatna istota, która w pewien sposób jest uwięziona w wieży.  Siedmiu, małych rycerzy walczy o jej względy, chce ją chronić. Mama jednak nie chce, żeby o nią rywalizowano. Wtedy pojawia się tata, który wie, że nie warto walczyć ze smokiem, ale lepiej go oswoić. To robi wrażenie na mamie i jest to początek powstania ich rodziny.

To piękna, wierszowana historia, w której nie ma wiele słów, ale każde ma bardzo duże znaczenie. Jestem pewna, że można interpretować ją na różne sposoby, ja jednak odczytałam ją w sposób, który przedstawiłam Wam powyżej.

Druga bajka to bajka ,,Ja”, można powiedzieć, że przechodzimy do historii głównego bohatera. To niezwykły chłopiec, bo całe jego bogactwo to myśli, które kłębią się w jego głowie. Każdą z nich przyrównuje do jakiejś postaci. Jedna motywuje go do porannego wstawania, druga jest górnolotna i pewnie pozwala mu marzyć, trzecia skłania go do żartów, itd. Zdaje sobie jednak sprawę, że w jego głowie jest wiele takich nasionek myśli, które dopiero rosną i ujawniają się po jakimś czasie.

To piękna bajka, która mówi o procesie dorastania. O tym, że cały czas się zmieniamy, ale jest to fascynujący proces.

I ostatnia z bajek ,,Czarna jama” o której wspomniałam na początku. Dlaczego wzbudziła tyle kontrowersji?

Opowiada o strachu małego dziecka. One często boją się rzeczy których nie znają, a które dla dorosłych są czymś normalnym. Znane są wszystkim historie o potworach spod łóżka czy tych z szafy. Dzieci mają niewiarygodnie rozbudowaną wyobraźnię.

Dla chłopca z bajki ,,Czarna jama” przerażająca wydaje się dziura w ścianie jego pokoju. Wyobraża sobie, że mieszkają w niej straszne rzeczy.

Jest jednak odważny i postanawia wetknąć w nią palec i sprawdzić co tam siedzi. Kiedy nic go nie atakuje, wchodzi cały i okazuje się, że w jamie nie ma nic więcej, niż tylko kurz. Postanawia zrobić sobie z niej miłą norkę.

To świetna historia, która uświadamia nam, że strach jest tylko w naszej głowie. Kontrowersje na temat tej bajki są dla mnie zupełnie bezzasadne.

Polecam Wam ją serdecznie, bo zarówno treść, ilustracje jak i całe wydanie to istny majstersztyk!

Jeszcze więcej na temat książki dowiedziecie się klikając tutaj: http://www.wydawnictwomila.pl/

Artykuł Recenzja ,,Opowieści” – co jest w niej szokującego? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.