➜ Tytuł: Przestańcie się kłócić! Porozumienie bez Przemocy objaśnione dzieciom
➜ Autorki: Caroline Pellissier, Virginie Aladjidi
➜ Ilustracje: Kei Lam
➜ Tłumaczenie: Joanna Kuhn
➜ Wydawnictwo: Papilon
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami, kiedy nam na czymś naprawdę zależy – gniew bierze górę i nie potrafimy znaleźć słów, by opisać to, co czujemy. Jeżeli druga osoba także jest zdenerwowana, wtedy przepis na kłótnię staje się prawie gotowy. Co robić, żeby lepiej się komunikować? Jak rozwiązywać różne konflikty?

Nakładem Wydawnictwa Papilon ukazała się wyjątkowa książka z serii ,,Porozumienie bez Przemocy objaśnione dzieciom”. Autorkami ,,Przestańcie się kłócić!” są Caroline Pellissier oraz Virginie Aladjidi, a świetne ilustracje stworzyła Kei lam. Ogromnie się cieszę, że mogłam ten tytuł objąć bajkochłonkowym patronatem!

KŁÓTNIA O AKACJĘ

Głównymi bohaterami książki jest czwórka zwierząt, które przyciągnęło w to samo miejsce ogromne drzewo akacji. To właśnie tam spędzają dużo czasu, odpoczywając lub bawiąc się. Szakal Feluś, zebra Albert oraz małpa Zyzio pewnego dnia zaczynają się kłócić. 

Okazuje się, że szakal chciał się zdrzemnąć, ale pozostała dwójka za bardzo hałasowała i nie pozwalała mu zasnąć. Feluś postanowił więc przepędzić ich ze swojego drzewa. Szybko wyszło jednak na jaw, że każde ze zwierząt traktuje akację, jakby była jego. Kogo drzewo jest w rzeczywistości? Jak uda im się rozwiązać tę kłótnię?

CO CZUJEMY, KIEDY SIĘ KŁÓCIMY?

Autorki doskonale opisują standardowy schemat kłótni. Początkowo jest jakiś punkt zapalny, który z czasem przeradza się w pozbawione sensu przekrzykiwanie, aby w końcu musiało dojść do rękoczynów.

Bohaterowie zupełnie tracą kontrolę nad emocjami i swoim zachowaniem. Sfrustrowani brakiem zrozumienia oraz poczuciem niesprawiedliwości, zupełnie zapominają o bardzo ważnym zjawisku… empatii. Dopiero obecność żyrafy Teresy sprowadza ich na ziemię, a jej spokój i głos rozsądku pozwala złagodzić konflikt.

CENTRUM POROZUMIENIA BEZ PRZEMOCY

,,Przestańcie się kłócić!” to książka pod wieloma względami wybitna. Po pierwsze, doskonale operuje na dialogach i sytuacjach, które mogą być znane już bardzo małym czytelnikom. Po drugie, daje konkretne narzędzia oraz porady jak sobie w podobnym momencie radzić. Co więcej, na końcu książki znajduje się również rozkładówka z podsumowaniem oraz strona z cennymi założeniami Porozumienia bez Przemocy. Jej autorkami są z kolei Isabelle Capy oraz Veronique Pardonnet – certyfikowane trenerki CNVC (skrót w języku polskim można rozwinąć na: ,,Centrum Porozumienia bez Przemocy). 

CZEGO MOŻNA NAUCZYĆ SIĘ Z TEJ KSIĄŻKI?

Pozycja pozostawia więc w czytelnikach kilka bardzo cennych lekcji.

• Pozwala bardziej świadomie spojrzeć na swoje postępowanie.
• Z jej pomocą lepiej zrozumiemy swoje emocje i nauczymy się na nie odpowiadać.
• Stawia nacisk na komunikację, jednocześnie pozwalając na zachowanie własnego zdania i poglądów.
• Uczy skuteczniejszego słuchania innych oraz bycia empatycznym.

,,Przestańcie się kłócić!” powinna zostać przeczytana i opracowana w każdym domu, przedszkolu oraz szkole. Dzieci dzięki niej nie tylko staną się bardziej świadome, ale z pewnością pokochają różnorodnych bohaterów tej książki.

Polecam ją wszystkim powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://publicat.pl/ksiazki/przestancie-sie-klocic-porozumienie-bez-przemocy-objasnione-dzieciom/

Rekomendowana księgarnia: KLIK

Artykuł Przestańcie się kłócić! – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Michel Piquemal

Ilustracje: Jacques Azam

Tłumaczenie: Joanna Kuhn 

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2020 

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Piquemal to zdecydowanie nazwisko, które natychmiast kojarzy się z bajkami filozoficznymi. Jest on francuskim pisarzem, który napisał ponad 200 książek dla dzieci, starając się przemycić w nich uniwersalną mądrość.

Jego książka wydana ostatnio przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia porusza temat, który dotyczy bardzo wielu osób, a mimo to zbyt rzadko jest rozwijany. ,,Jestem leworęczny… i co mi zrobisz?” to pozycja błyskotliwa, przepełniona ciekawostkami i rozbrajającym poczuciem humoru. 

Dzięki ilustracjom Jacquesa Azama, które dodatkowo wpływają na jej lekki odbiór, książka staje się jeszcze bardziej atrakcyjna.

Nie jest tajemnicą, że większość ludzi na świecie jest praworęczna. Ogólnie zazwyczaj mamy świadomość, którą ręką piszę nam się lepiej. Czy jednak słyszeliście o tym, że można być prawo lub lewoocznym? W książce autor podaje nawet łatwy przepis na eksperyment jak to sprawdzić (ja byłam zaskoczona jego wynikami!).

Każdy z nas z pewnością sam jest lub zna osobę leworęczną. Zazwyczaj nasza wiedza dotycząca ułatwiania im życia polega na ustawieniu lampki na biurku w odpowiednim miejscu lub zajęcia miejsca w ławce tak, żeby sobie nie przeszkadzać w pisaniu.

,,Jestem leworęczny… i co mi zrobisz?” udowadnia jednak z jak wieloma niewielkimi (ale jednak) trudnościami musi się mierzyć każda osoba, której dominującą ręką jest lewa. W książce przedstawiony jest rys historyczny, który pokazuje, że kiedyś było jeszcze gorzej, ale że praktycznie współczesny progres nie jest też zbyt duży. Ciągle zostało nam wiele do zrobienia w tej sprawie.

Michel Piquemal udowadnia, że negatywne postrzeganie leworęczności jest znacznie głębiej zakorzenione w kulturze, niż nam się wydaje. Autor łączy tę niechęć z religiami, które bardzo wyraźnie podzieliły świat – na dobry i zły oraz prawą i lewą stronę. 

Wystarczy przypomnieć sobie kilka znanych powiedzeń, które wiele z nas ciągle powtarza, np. ,,dwie lewe ręce” czy ,,wstać z łóżka lewą nogą”. 

,,Jestem leworęczny… i co mi zrobisz?” to książka z której naprawdę można dużo się dowiedzieć! Oprócz lepszego rozumienia samego pojęcia leworęczności, podpowiada także osobom leworęcznym jak łatwiej radzić sobie w codziennym życiu. 

Polecam ją wszystkim dzieciom powyżej 6. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/jestem-leworeczny-i-co-mi-zrobisz/2812/ksiazka.html#.XxcqRy3USIQ

Artykuł Jestem leworęczny… i co mi zrobisz? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Isabel Minhós Martins

Ilustracje: Yara Kono

Tłumaczenie: Joanna Kuhn

Wydawnictwo: Kinderkulka

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Obserwowanie przyrody to ogromnie ciekawe zajęcie, które nie tylko pomaga ukształtować nasze poczucie estetyki, ale dodatkowo może nas uwrażliwić i wiele nauczyć. 

,,Sto nasionek, które pofrunęły” to piękny picturebook, bardzo w stylu Wydawnictwa Kinderkulka, który za pomocą prozy potraktowanej trochę jak poezja, opowiada historię o mądrości drzew. 

Opowieść rozpoczyna się od pewnej sosny, która czeka na ważny dla niej dzień. Nie jest to żadna ustalona odgórnie data, ale po prostu dogodny moment, żeby uwolnić nasionka i liczyć na to, że uda im się z powodzeniem wykiełkować. 

Kiedy w końcu jest wystarczająco ciepło, sosna posyła w świat 100 ziarnek, a czytelnicy mogą obserwować ich dalsze losy. 

Szybko jednak z początkowej setki, pozostaje 90, następnie 70, itd. Większość zamiast od razu trafić na żyzny grunt, pada na drogę, skałę lub trafia do brzuszków ptaków. 

Kiedy tak liczba nasionek zaczęła gwałtownie topnieć, przypomniał mi się wiersz, który czytałam w dzieciństwie – ,,Dziesięć bałwanków” Wandy Chotomskiej. 

Tam również z każdą kolejną stroną odczuwało się smutek po stracie kolejnego bohatera. W przeciwieństwie jednak do ,,Stu nasionek, które pofrunęły”, książka o bałwankach była raczej prostą historią o przemijaniu, może lekkomyślności. 

W przypadku tej pozycji, morał jest zupełnie inny!

W pewnym momencie sama autorka przyznaje – dość tego smutku! Okazuje się bowiem, że choć większość nasionek nie wykiełkowała od razu, to jednak udało im się ukryć i wkrótce trafiły do właściwego miejsca. 

Ocalało dokładnie 10 ziarenek, które wkrótce miały stać się pięknymi drzewami. 

,,Sto nasionek, które pofrunęły” to książka, której udaje się opowiedzieć o nadziei oraz umiejętności czekania w sposób prosty i zrozumiały dla dzieci. 

Jej autorka ma niesamowity talent do mówienia o trudnych rzeczach za pomocą czytelnych słów. Isabel Minhos Martins już w ,,Dokąd idziemy, kiedy znikamy?” czy ,,Czas czarodziej” udowodniła, że nie ma tematu, którego nie potrafiłaby przedstawić dzieciom.

Z kolei ilustracje to dzieło Yary Kono, której bardzo graficzne i kolorowe obrazki są wiernym odwzorowaniem tekstu autorki. Jej stylem mogliśmy się zachwycać już w ,,Wyspie”, którą także wydało Wydawnictwo Kinderkulka. 

Książkę ,,Sto nasionek, które pofrunęły” polecam wszystkim dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://kinderkulka.pl/ksiazki/sto-nasionek-ktore-pofrunely/

Artykuł Sto nasionek, które pofrunęły – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor:  João Gomes de Abreu

Ilustracje: Yara Kono

Tłumaczenie: Joanna Kuhn

Wydawnictwo: Kinderkulka

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jak duży wpływ mają na nas inne osoby, doskonale widać szczególnie w trakcie dojrzewania. Czasami jednak zdarzają się dorośli, którzy na widok ładnego kapelusza zupełnie tracą głowy.

,,Wyspa” to książka, która pokazuje jak ważne jest zachowanie umiaru w inspirowaniu się innymi.

Jej autorami są João Gomes de Abreu oraz Yara Kono. Pierwszy z artystów stworzył tekst, a drugi uzupełnił go o ilustracje. Ze względu jednak na charakter ,,Wyspy” oraz fakt, że jest ona picturebookiem, zarówno rola pisarza, jak i ilustratora jest tutaj niezwykle ważna.

Książka opowiada historię pewnych mieszkańców wyspy, którym życie upływało przyjemnie i bezproblemowo. Wszystko zmieniło się w chwili, kiedy odwiedził ich wielki statek z turystami. Na pokładzie znajdowali się mieszkańcy kontynentu. Zrobili oni bardzo duże wrażenie na wyspiarzach, do tego stopnia, że sami zdecydowali się zostać ludźmi z kontynentu.

W tym celu skontaktowali się z burmistrzem wyspy, a ten wpadł na pomysł wybudowania mostu. Miał on łączyć wyspę z kontynentem i w ten sposób sprawić, że wyspiarze przestaliby być wyspiarzami.

Każdy natychmiast przyłączył się do pracy. Kontynent był daleko więc most także musiał być długi. Na wyspie mieszkańcy mieli wygasły wulkan – rozbroili go i z uzyskanych kamieni zaczęli budować. Szybko okazało się, że to jednak nie wystarczy.

Krok po kroku wyspa została pozbawiana tego, co miała najpiękniejsze. Żeby zbudować most potrzeba było wyciąć lasy oraz zebrać cały piasek z plaży. Kiedy most został ukończony, okazało się, że zostały tylko domy na niewielkim fragmencie ziemi.

Mieszkańcy jednak się nie poddali i coraz bardziej zaczynali pogrążać się w samowolnej destrukcji. Przestali zauważać, że zupełnie niszczą swój dom, bo tak silnie pchała ich potrzeba zostania ludźmi z kontynentu.

,,Wyspa” to z jednej strony bardzo prosta opowieść dla najmłodszych, a z drugiej bardzo wnikliwa analiza ludzkiej potrzeby przynależności, nawarstwiania potrzeb i konsumpcjonizmu. Myśląc tylko o własnym szczęściu, często bezpowrotnie niszczymy środowisko. Nie zastanawiając się nad tym, co dzieje się ze starymi butami, kupujemy nowe. Ludzie powinni mieć większą świadomość, bo w przeciwnym razie skończą zupełnie tak, jak bohaterowie ,,Wyspy”.

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 2. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kinderkulka.pl/ksiazki/wyspa/

Artykuł Wyspa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Dokąd idziemy, kiedy znikamy?”

Autor: Isabel Minhós Martins

Ilustracje: Madalena Matoso

Tłumaczenie: Joanna Kuhn

Wydawnictwo: Kinderkulka

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Są pytania na które nie ma odpowiedzi. Mimo to, warto o nich rozmawiać, szczególnie kiedy zadają je najmłodsi.

,,Dokąd idziemy, kiedy znikamy?” to absolutnie niezwykła książka Isabel Minhós Martins oraz Madaleny Matoso. Trudna i wymagająca pozycja, która nie nadaje się raczej do czytania przed snem, ale pozwala zmierzyć się z tematyką śmierci, choroby lub po prostu przemijania w chwilach, które tego wymagają.

To książka, która posiada filozoficzny wydźwięk, a jej treść równie dobrze możemy odnieść do kwestii związanych z utratą bliskiej osoby, jak i tych dotyczących codziennego życia (np. zgubienia ukochanego misia).

Autorka stara się pokazać, co czuje człowiek, kiedy coś lub ktoś znika. Co po nim zostaje, jak możemy nazwać pustkę, która odczuwamy, co ona ze sobą niesie i co oznacza.

Ilustratorka za pomocą geometrycznych obrazów i ciągnącej się przez wszystkie strony czarnej kreski, daje do zrozumienia, że wszystko jest ze sobą powiązane. Wszystko ma swój początek i koniec, podobnie jak wszystko ma swoje wytłumaczenie.

Nawet, jeżeli coś jest dla nas zbyt trudne, pozostaje nadzieja, że to, co znika, trafia w miejsce, gdzie także jest COŚ. Jak mówi autorka – na pewno jest GDZIEŚ.

Dzięki takim stwierdzeniom, ,,Dokąd idziemy, kiedy znikamy?” pozostawia w czytelniku pozytywny wydźwięk i pozwala wierzyć w szczęśliwe zakończenia.

Daje młodej osobie wybór, nie narzuca odgórnie żadnych treści, pozwala tylko towarzyszyć we wspólnym rozważaniu. Dlatego też ta książka będzie odpowiednia dla rodzin wyznających różne religie, bez względu na szczegółowe przekonania.

Polecam ją dla dzieci od 6-ego roku życia, które zaczynają pytać. Najgorszym co można zrobić będąc rodzicem, to takie pytania zignorować.

Link do strony wydawnictwa: https://kinderkulka.pl/ksiazki/dokad-idziemy-kiedy-znikamy/

Artykuł Dokąd idziemy, kiedy znikamy? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.