Szczęście jest stanem do którego bezwzględnie każdy z ludzi chciałby dążyć. Czy może być bowiem większa nagroda, niż ta otrzymana w postaci radości, beztroski i ogólnego zadowolenia? A jednak, okazuje się, że szczęście nigdy nie jest nam dane w pojedynkę. Często może mu towarzyszyć strach przed powrotem do rzeczywistości, wizja braku jego dostrzeżenia czy rychłego odwrócenia się dobrej karty.

Chuda książka z grubą zawartością

W związku z moim ciągłym poczuciem braku wystarczającej liczby książek dla dzieci i nie dla dzieci z ilustracjami Joanny Concejo, sięgam po pozycję z 2022 roku. Książę w cukierni to wydana w bardzo nietypowym formacie książka gawędziarska, autora Marka Bieńczyka. Proporcjami, czyli wysokością oraz niewielką szerokością przypomina mi chociażby Smacznego, proszę wilka!, Parzyziółko czy też (w mniejszym stopniu) mojego własnego Zielonego Latawca (już zresztą z wyczerpanym nakładem).

Książę w cukierni jest jednak przesadnie szczupły. Na szczęście jego rozkładówki rozkładają się, znacząco powiększając swoją objętość. Taki zabieg ma także znaczący powód. Dzięki rozkładaniu, a nie tylko przewracaniu stron, historia utrzymuje rytm. Zanurzamy się więc w dialogu dwojga bohaterów, ale mamy szansę poczuć również chwile ciszy, refleksję, zawahanie.

Niedźwiedź w roli zmartwienia

Tytułowy Duży Książę ma skłonności do melancholii. Delektując się słodkościami z cukierni, w towarzystwie bliskiej mu Kaktusicy, oddaje się rozważaniom na temat natury szczęścia. Występuje w książce w roli mentora. Wokół siebie ma bowiem nie tylko kobietę, która sprawia wrażenie lekkoducha. Otaczają ich wszędobylskie psy, ale również ciężki i milczący niedźwiedź, który wydaje się być po prostu zmartwieniem głównego bohatera.

W Księciu w cukierni w ogóle równie dużo dzieje się w sferze ilustracyjnej, co tekstowej. Czasami miałam nawet wrażenie, że ta pierwsza rywalizuje z tą drugą, nieco utrudniając rozumienie tekstu. Z tego powodu na przykład, dobrze jest najpierw książkę przeczytać, a dopiero później skupić się na jej oglądaniu.

Czym jest szczęście?

Bo oczywiście dzięki Joannie Concejo zdecydowanie jest na co patrzeć. Symboliczne rysunki, subtelnie wprowadzany kolor czy zabawa perspektywą pogłębią i tak już bogatą w treść opowieść. Dzięki ilustracjom także zakończenie nabiera zupełnie nowego wymiaru.

Książę w cukierni rozkłada więc szczęście na czynniki pierwsze, nieco nawet je odszczęśliwiając, ale równocześnie zachęca do szczęścia bez rozważań. Delektowania się pączkiem bez konsekwencji, bez myślenia o tym, co będzie za chwilę, czy można zjeść smaczniejszego lub jak wysoki rachunek trzeba będzie za niego uiścić.

To dobra opowieść dla każdego – nieco starszych dzieci (najlepiej takich powyżej 8 lat), nastolatków i dorosłych – bo każdy chce wiedzieć, czym jest szczęście.

Książę w cukierni dostępny jest w dobrych księgarniach internetowych.

Recenzje pozostałych książek z ilustracjami Joanny Concejo:

• Dzikie łabędzie,
• Zgubiona dusza,
• M jak morze,
• No chodź!.

Artykuł Książę w cukierni – recenzja książki artystycznej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Zaglądamy do niej jak do menu w restauracji. Jest podłużna i dość szczupła. To nietypowa książka już na pierwszy rzut oka. Kiedy jednak otwieramy ją i zaczynamy czytać oraz patrzeć – wiemy, że trafiliśmy w najlepsze z możliwych miejsc i zaraz dostaniemy coś znacznie lepszego niż ziemniaczki z kotletem i surówką.

Kim są ludzie, którzy nas otaczają?

,,No chodź!” to pozycja z tekstem Sebastiena Joannieza z ilustracjami Joanny Concejo. To swego rodzaju poezja, połączona z wyliczanką, książką artystyczną i złotymi myślami, które można byłoby oprawić w ramkę.

Główny bohater opisuje czytelnikom swoją rodzinę – mamę i tatę. Ciągle jednak czegoś mu brakuje. Początkowo trudno oddać chłopcu obraz swoich bliskich, nie uwzględniać tego, co znajduje się wokół i pomiędzy nimi. Nie da się opisać ani ojca, ani matki, nie wspominając o najważniejszym aspekcie, czyli miłości jaka ich łączy.

Otwartość i ciekawość świata

Bardzo mi się podoba, że w ,,No chodź!” punkt ciężkości zostaje położony na obecności innych. Dla chłopca nie mają znaczenia rzeczy materialne i ulotne. Liczy się tylko możliwość przebywania wśród bliskich – otaczania się ich uśmiechem oraz uczuciami. 

To piękne przesłanie w dzisiejszych czasach. Postawa otwartości, eksplorowania świata, zainteresowania otoczeniem – choć te wszystkie wartości wydają się być czymś zgoła oczywistym, to jednak mało który kilkulatek prezentowałby w rzeczywistości takie podejście bez odpowiedniej nauki… wrażliwości.

Zwrot w stronę czytelnika

,,No chodź!” zawiera także pewien twist. Jej fabuła budowana jest na elemencie zaskoczenia. Niemal za każdym razem chłopiec musi korygować swoją obserwację, bo okazuje się ona niepełna. 

To małe napięcie ma jeszcze jeden cel – prowadzi do zaskakującego finału. Finału, w którym narrator przekazuje pałeczkę czytelnikowi. Czy odbiorca odpowie na wezwanie i dołączy do tego pełnego szczęścia, miłości oraz celu pochodu?

Ta obrazkowa książka nie jest lekturą jakich wielu. Znajdziecie w niej unikalne treści, w których można odnaleźć wskazówki szczęśliwego życia. Czy muszę także wspominać, że Joanna Concejo jest absolutną mistrzynią w swoim fachu? Dzięki jej ilustracjom książka zyskuje drugą oraz kolejne warstwy znaczeniowe. 

,,No chodź!” to lektura, która sprawdzi się w przypadku odbiorców powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/1069_no-chodz

Najpiękniejsze książki z ilustracjami Joanny Concejo:

• M jak morze,
• Zgubiona dusza,
• Dzikie łabędzie.

Artykuł No chodź! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Joanna Concejo

Ilustracje: Joanna Concejo

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Joanno Concejo po raz kolejny zabiera nas w podróż – pełną niedopowiedzeń, poetycką i wypełnioną wspomnieniami. 

To książka wydana pierwotnie na rynku włoskim. Teraz dzięki Wydawnictwu Format możemy mieć ją dla siebie w języku polskim.

,,M jak morze” jest wyrywkiem z życia już nie chłopca, ale jeszcze nie mężczyzny. Główny, niebieskooki bohater buntuje się, przechodzi jakąś przemianę, ale zarazem powraca myślami do minionych chwil ze swoimi bliskimi.

Rozkładówki to połączenie różnych technik, form i kształtów. Artystka zachęca nas do śledzenia detali, pokazując, że nawet mała rybka w wielkim morzu ma istotne znaczenie. Realizm mieszana się na jej ilustracjach ze snem oraz fantazją. 

W ,,M jak morze” znajdziemy zarówno tęsknotę, samotność jak i zachwyt nad pięknem życia. Chłopiec zadając sobie filozoficzne pytania pokazuje także, że mimo wszystko tli się w nim nadzieja oraz chęć walki o siebie.

Jeżeli jednak oczekujecie jednoznacznego potwierdzenia o czym jest ta książka – muszę was rozczarować. Każdy czytelnik odczyta ją w inny sposób. Dla jednych może to być melancholia za beztroską dzieciństwa, dla jeszcze kogoś innego – to odważne wkroczenie w dorosłość i brak sprzeciwiania się konwenansom. 

Joannie Concejo trzeba po prostu zaufać. Jeżeli sięgnie się po jedną jej książkę, teoretycznie wiadomo, czego można się spodziewać po kolejnych, choć i tak będą one dla nas niespodzianką. 

,,M jak morze” zaskoczy was, ale i ukołysze – tak jak fale kojąco obmywają plaże. Ściągnijcie skarpetki i wejdźcie do wody. 

Książka będzie odpowiednia dla każdego powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://wydawnictwoformat.pl/p,800,m-jak-morze.html

Zobaczcie także pozostałe książki tej artystki:

• Zgubiona dusza,
• Dzikie łabędzie.

Artykuł M jak morze – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Olga Tokarczuk

Ilustracje: Joanna Concejo

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czy macie czasami wrażenie, jakby na wszystko brakowało Wam czasu? Jakby mimo to, że każdą godzinę, każdego dnia sumiennie zaplanowaliście i tak czujecie pewną, trudną do zdefiniowania pustkę?

Ta książka ma dla Was niewesołą odpowiedź – ta pustka, to prawdodpobnie znak, że zgubiliście własną duszę…

,,Zgubiona dusza” jest picturebookiem duetu doskonałego – noblistki Olgi Tokarczuk oraz wielokrotnie nagradzanej i niezwykle utalentowanej artystki Joanny Concejo. Pierwszy raz zobaczyłam tę książkę podczas festiwalu Bologna Children’s Book Fair 2018, choć została wydana jesienią rok wcześniej. Właśnie w Bolonii otrzymała ona ważne wyróżnienie – Special Mention. Ja również zachwyciłam się jej wydaniem, które już na pierwszy rzut oka zdecydowanie oddziela ją od pozostałych pozycji tego typu. 

Wreszcie ostatnio udało mi się dołączyć ,,Zgubioną duszę” do mojej biblioteczki i mogłam zanurzyć się w jej treść, spokojnie kontemplując przesłanie. 

Będziecie zdziwieni jak nietypowo skonstruowana jest ta książka. Bardziej przypomina zeszyt lub dziennik, z którym można dzielić się swoimi prywatnymi spostrzeżeniami, pomiędzy jego kartki wkładać ważne dla nas zdjęcia, a niektóre strony wypełniać szkicami sentymentalnych miejsc, które mają znaczenie. 

Na jednej ze stron znajduje się blok tekstu, który opowiada historię o mężczyźnie, który zgubił swoją duszę. Żył zbyt szybko, nie zatrzymując się i nie myśląc zbyt wiele. Działał mechanicznie – jak zaprogramowany na konkretne zadania robot, który nie potrzebuje sfery duchowej by funkcjonować. 

Kiedy mężczyzna zorientował się, że czegoś mu brak, było już za późno. Lekarka zdiagnozowała brak duszy i przepisała mu jedyną możliwą receptę do zrealizowania. 

,,Zgubiona dusza” to jedna z tych książek, o której można powiedzieć, że jest w równej mierze dla dorosłych, co i dla dzieci. To przeważnie ci starsi mają problem z tym, żeby czasami zwolnić, cieszyć małymi rytuałami każdego dnia – jak parzenie herbaty czy obserwowanie rozwijającej się przyrodę. 

To od dzieci dorośli często mogą uczyć się niewinnego zachwytu nad światem. Zwrócenia uwagi na coś, co dawno już przestało nas zadziwiać. 

Ta książka o tym przypomina, dając możliwość przy wspólnej lekturze do cieszenia się małymi rzeczami. Pokazuje także na co zwracać uwagę, podczas poszukiwania swojego celu. Kiedy dorastając zastanawiamy się, co będzie dla nas najlepsze.

,,Zgubioną duszę” można śmiało polecić więc uczniom szkoły podstawowej, nastolatkom i dorosłym. To piękna opowieść, która zachwyci i do której będzie się często powracać. Doskonała na prezent, z wieloma zaskakującymi elementami.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,313,zgubiona-dusza.html

Artykuł Zgubiona dusza – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Dzikie łabędzie

Autor: Hans Christian Andersen

Ilustracje: Joanna Concejo

Tłumaczenie: Bogusława Sochańska

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Baśnie Hansa Christiana Andersena to jedne z piękniejszych, jakie kiedykolwiek powstały. Przeplata się w nich smutek, tęsknota i ból z nadzieją, miłością i dobrem, które finalnie zawsze zwycięża.

Jedną z moich ulubionych baśni tego autora są ,,Dzikie łabędzie”, a te, które ukazały się dzięki Wydawnictwu Tako z zachwycającymi ilustracjami Joanny Concejo, prezentują się fenomenalnie.

To historia o Elizie oraz jej 11 braciach, młodych królewiczach. Rodzeństwo żyło w beztrosce w pałacu, otoczone troską swego ojca, bogactwami i wzajemną miłością.

Wszystko zmieniło się w chwili, kiedy król postanowił ponownie się ożenić. Nowa królowa okazała się kobietą bez serca, która w dzieciach swojego partnera upatrywała zbliżającego się zagrożenia. Szybko postanowiła pozbyć się chłopców, zamieniając ich w dzikie łabędzie, a dziewczynkę wygnała.

Los jednak sprzyjał dzieciom i wkrótce ponownie splótł ze sobą ich ścieżki. Eliza odnalazła swoich braci i poznała ich tajemnicę. Wyruszyli we wspólną podróż, podczas której poznała sekret złamania klątwy rzuconej przez macochę.

Cena była wysoka, ale dziewczynka postanowiła zaryzykować i poświęcić się dla swoich braci. Musiała uprząść ze sprawiających jej ból pokrzyw 11 koszul, nie wypowiadając przy tym ani jednego słowa.

,,Dzikie łabędzie” to opowieść przede wszystkim o niewinności, ogromnym uczuciu siostry do braci i zarazem braci do siostry, o poświęceniu i pokonywaniu wszelkich przeciwności losu. To także historia o ogromnej sile charakteru i dobru, które zawsze pokona zło.

Książka jest przepięknie wydana, w dużym formacie i grubej oprawie. Ilustracje wykonane tradycyjnymi technikami, połączenie szkiców ołówkiem z delikatnymi rysunkami motywów kwiatowych wprowadzą czytelnika w niezwykły bajkowy świat.

Pełne metafor obrazki prezentowane na doskonałej jakości papierze. Książka idealnie nadaje się jako prezent, zarówno dla dorosłego, jak i dziecka od 6. roku życia.

Uniwersalność baśni i ich piękny przekaz sprawia, że ,,Dzikie baśnie” zawsze będą doskonałą propozycją obdarowania kogoś.

Link do strony Tu się czyta: https://tusieczyta.pl/pl/ksiazki-dla-dzieci/292-dzikie-labedzie.html?search_query=Dzikie+labedzie&results=2

Artykuł Dzikie łabędzie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.