Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do Barbary Szacoń-Wójcik – autorki książki dla dzieci i młodzieży – ,,Zwierzęta po japońsku”, ale również właścicielki wydawnictwa i sklepu Azjatyckie Języki. Link do recenzji znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/02/24/zwierzeta-po-japonsku-recenzja/

1. Który język jest dla Pani najpiękniejszy i dlaczego?

   To bardzo trudne pytanie, bo ja jestem fanką wszystkich języków, a moich przede wszystkim. Japoński był moją pierwszą miłością z tamtego regionu i zawsze pozostanie numerem jeden, ale uwielbiam piękno wietnamskiej gramatyki i wymowy, chociaż do łatwych nie należy. Tajski ma piękne pismo, które skradło moje serce. Mój mąż zawsze mówi, że najbardziej lubi, gdy mówię po japońsku, brzmi według niego najładniej i w sumie ma sporo racji Gdybym miała wybierać, to całościowo japoński byłby tym numerem jeden, ale tuż zanim jest wietnamski i potem tajski.

2. Jak zaczęła się Pani przygoda z językami? Dlaczego zainteresowała się Pani akurat językami azjatyckimi?

   Wszystko zaczęło się od książek. W pewne ferie zimowe wypożyczyłam książkę o Gejszach (Giesiach, po jp. mówimy miękko) i strasznie spodobał mi się ten temat, potem zaczęłam czytać książki japoński autorów i nie tylko. Azja mnie wciągnęła. Zamarzyłam o nauce jakiegoś azjatyckiego języka. I chociaż teraz z tego się śmieję, to wtedy mówiłam, że chiński jest zbyt oklepany (serio) i wybieram japoński. Potem zaczął się robić boom na japoński i teraz pewnie stwierdziłbym, że jest zbyt powszechny, jakkolwiek to brzmi.

3. Czy są planowane kolejne książki z serii ,,Zwierzęta po japońsku”? Może teraz przedmioty lub liczebniki?

   Przede wszystkim myślę o innych wersjach językowych – najpierw wietnamska, stworzona z myślą o polsko-wietnamskich rodzinach, potem może chińska, koreańska, tajska. Ale nie ukrywam, że wiele zależy od tej pozycji. Chciałabym potem tworzyć kolejne części właśnie tematyczne, a do nich może fajne ebooki już pod tych trochę starszych, chociaż i ta pozycja wg mnie nie ma ograniczeń wiekowych.

4. Czy odwiedziła Pani jakiś azjatycki kraj? Który i co najbardziej zapadło Pani w pamięć?

   Tak, byłam we wszystkich 3 krajach, których języki znam. Każdy jest piękny i ciekawy, ale moje serce skradł Wietnam. Chętnie wróciłabym tam jeszcze raz. Może kiedyś przyjdzie taki dzień, że zamieszkam rok w każdym kraju, to byłoby spełnienie marzeń. Na razie jednak nie mam tego w planach z wielu względów. Czy coś mnie zaskoczyło? Myślę, że było wiele takich rzeczy, bo czytać, a doświadczyć to co innego…

5. Czego dzieci i dorośli mogliby się uczyć od Japończyków?

   Przede wszystkim samodzielności w ujęciu społecznym i zespołowości. Japońskie dzieci od przedszkola same dbają o porządek w szkole, klasie, pani sprzątająca nie gania ze ścierką, żeby wygonić niepokornych nastolatków brudzących sale lekcyjne brudnymi butami. To sprowadza do odpowiedzialności za pracę, otoczenie i innego człowieka. Nie brudzę, bo cenię pracę swoją i innych. Maseczka w czasie zajęć? Żaden problem. Jestem chory? Zabezpieczam innych, to mój obowiązek. W Polsce często przyjmujemy narrację, że to nakaz, wręcz kara, myślimy o czymś z perspektywy jednostki, a nie całości społeczeństwa. Oczywiście nie chcę idealizować Japonii, bo Polacy też potrafią współpracować, ale jednak mamy w sobie więcej buntu na wiele rzeczy, które w praktyce mogą mieć sporo plusów… Oczywiście ta samodzielność w szkole nie zawsze przekłada się na tę w domu, ale czy istnieje świat idealny?

NIESPODZIANKA! Z kodem: Bajkochłonka    otrzymujecie na powyższą pozycję 5 zł zniżki oraz darmową dostawę za pośrednictwem paczkomatów! Promocja jest ważna tylko do: 11.03.2022 roku

Artykuł 5 pytań do… Barbary Szacoń-Wójcik, czyli kto jest po drugiej stronie książki? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Język japoński, choć nie jest najprostszym, od wielu lat fascynuje kolejne pokolenia dorosłych i dzieci z całego świata. Możliwe, że powodem tego jest inspirująca kultura Japonii lub możliwość nauczenia się pisma zupełnie odmiennego od tego, które znamy na co dzień. A może umiejętność mówienia w języku japońskim sprawia po prostu ogromną satysfakcję? 

Azjatyckie Języki to wydawnictwo, które poznałam dopiero niedawno, a już zachwyciło mnie rozmachem swoich działań! Jego założycielką, a także autorką książki, o której za chwilę opowiem jest Barbara Szacoń-Wójcik, m.in. tłumaczka japońskiego, wietnamskiego oraz tajskiego. Wydawnictwo, ale również sklep z materiałami do nauki azjatyckich języków pomagają w przyjemny sposób opanować wybrane słownictwo, oferując dodatkowo e-booki, plakaty, a nawet kartki okolicznościowe!

,,Zwierzęta po japońsku” to książka w dość dużym, kwadratowym formacie, która składa się na kilkanaście rozkładówek ze zwierzakami. Po części ze wstępem, gdzie autorka udziela rad, w jaki sposób korzystać z lektury oraz co można w niej znaleźć, następują strony z różnymi miejscami. 

Książka pokazuje zwierzęta, które mogą mieszkać w domu, na wsi, na łące, w lesie, w Australii, pod wodą lub na sawannie. Do każdego obrazka zwierzaka, których autorką jest Natalia Gogolin i które nieco przypominają mi te widziane w mandze, przypisano nazwę w języku polskim, japońskim oraz propozycję wymowy. Dodatkowo, w dymku stylizowanym na komiksowy, autorka umieściła onomatopeje w dwóch językach. Co więcej, na rozkładówkach znajdują się krótkie zdania, zbudowanie przeważnie z dwóch lub trzech słów. 

Dziecko uczy się więc nie tylko jak robi piesek (po polsku: hau hau, a po japońsku: łan-łan), ale również, że pies w Japonii to inu, a gdybyśmy chcieli powiedzieć: lubię psy, musielibyśmy zbudować zdanie: Inu ga ski des.

Autorka zadbała także o to, żeby oprócz podstawowych zwierzaków (m.in. kot, pies, krowa, świnia, koń), znalazły się i te bardziej egzotyczne, jak np. koala, meduza, flaming czy lemur. 

Dla ułatwienia lub z myślą o osobach, które są wzrokowcami i potrzebują bardziej jednolitego tła – w ,,Zwierzęta po japońsku” są również rozkładówki wyłącznie z obrazkami zwierzaków oraz ich nazwami. Co ciekawe, niektóre z nich mają swój własny japoński znak – został on dodatkowo uwypuklony fioletowym kolorem.

Na końcu książki można znaleźć podsumowanie z gramatyki oraz część związaną z konstrukcjami zaproponowanych wcześniej zdań. Zauważyłam na stronie Wydawnictwa, że do 27.02.2022 roku trwa przedsprzedaż ,,Książka Kanji Zwierzęta”, która zawiera także ćwiczenia oraz poszerzone informacje z ,,Zwierzęta po japońsku”.

Warto wspomnieć, że przy zakupie wyżej wspomnianej książki, każdy otrzymuje również urocze naklejki, zakładkę oraz tabelkę do nauki hiragany i katany.

Polecam ,,Zwierzęta po japońsku” dzieciom już powyżej 2 roku życia.

Książkę kupicie tutaj: https://azjatyckiejezyki.pl/ksiazeczka-polsko-japonska

Artykuł Zwierzęta po japońsku – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.