Lubimy czuć się podobni do innych. Szczególnie jako dzieci rzadko doceniamy w sobie coś, co nas wyróżnia. Gęste, rude loki, wysoki wzrost, wyjątkową szczupłość czy piegi na nosie – wszystko, co sprawia, że różnimy się od rówieśników, może przyprawiać o kompleksy. Dopiero z czasem doceniamy w sobie te wyjątkowe cechy, jeżeli jesteśmy w gronie osób, które nas kochają i akceptują.

,,Gudu i Gwai” to autorska pozycja Mari-Luisy Uth, która otrzymała wyróżnienie od jury wydawniczego Dwóch Sióstr w IV edycji międzynarodowego konkursu na projekt ilustrowanej książki dla dzieci Jasnowidze. Pochodząca z niemiec artystka mieszkająca w Chinach, wiele czerpie ze swojego nowego miejsca pobytu. Nawet w tym debiucie książkowym widać wyraźne wpływy z kultury tego państwa (szczególnie w warstwie ilustracyjnej).

KIM SĄ GUDU I GWAI?

Bajka ma narratora, nie jest to jednak nikt bezosobowy. To bajarz, opiekun – przyjazny stworek w czerwonych kaloszach, który opowiada dzieciom lub przyjaciołom, a może po prostu słuchaczom i czytelnikom o pewnych dwóch istotach oraz tym, co im się przytrafiło. 

Gudu i Gwai, czyli tytułowi bohaterowie to na początku nie wiadomo kto. Ważne, że jeden cierpi na kompleksy z powodu swojego wyglądu – a ten drugi, z powodu swojej osobowości. Nie znają się, choć mieszkają w jednej skorupce po ślimaku. Obaj są nieszczęśliwi i z tego powodu nie opuszczają domu.

DROGA DO SZCZĘŚCIA I ZROZUMIENIA

Doświadczenie pokazuje im jednak, że wiele prób zmiany samego siebie, zakładania masek i nawiązywania kontaktów z niewłaściwymi osobami, na niewiele się zdało. Dopiero spotkanie tych dwojga udowadnia im, że po prostu nie mieli dotąd szczęścia. Niepotrzebnie uznawali się za dziwnych, bo ta dziwność w niczym nie przeszkadza, żeby być szczęśliwym.

Książka ,,Gudu i Gwai” to opowieść abstrakcyjna, operująca mocno na symbolice i uniwersalności przekazu. Przypomina mi kultową włoską historyjkę ,,Pięciu nieudanych” Beatrice Alemagna. Autorka zaprasza nas do zabawy w poszukiwanie siebie w twarzach tych nietuzinkowych bohaterów. Każdy jest czasami trochę Gudu i trochę Gwaiem. Ważne jest, aby szukać oraz odnaleźć w sobie wewnętrzną harmonię.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

Moim zdaniem mało jest na polskim rynku literatury dziecięcej takiej jak ,,Gudu i Gwai”. To zdecydowanie książka nieszablonowa i pod wieloma względami różniąca się od lektur, w których wszystko jest jasno rozpisane i podparte dodatkowo prostymi ilustracjami. 

,,Gudu i Gwai” pozostawiają miejsce na rozmowę i refleksję. Można tych bohaterów tropić w sobie oraz w innych. Można narysować swoją dwójkę przyjaciół, którzy wspierają się mimo przeciwności.

Książka będzie ciekawą przygodą dla wszystkich powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/gudu-i-gwai.html

Artykuł Gudu i Gwai – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Maria Sternicka-Urbanke

Ilustracje: Justyna Sokołowska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kiedy dzieci stają się bardziej świadome, zaczynają patrzeć na siebie przez pryzmat innych. Zastanawiają się jak są postrzegane, aż w końcu odkrywają metafizyczne ,,ja” i tym samym są bliżej zrozumienia swoich pragnień i potrzeb. Żeby jednak wszystko nie brzmiało tak strasznie skomplikowanie, wydawane są książki, które za pomocą prostego, ale kreatywnego przekazu pomagają odnaleźć prawdziwego siebie.

,,Amadeusz Foczka (ale z głową bobra)” to książka jakiej jeszcze nie było! Korzystając z abstrakcyjnego humoru i zaskakujących bohaterów pokazuje dzieciom, że można być tym, kim się chce – bez względu na to, co myślą o nas inni.

Za tekst odpowiada Maria Sternicka-Urbanke, a ilustracje to dzieło Justyny Sokołowskiej. Warto wspomnieć, że pozycja zdobyła główną nagrodę jury wydawniczego w III edycji międzynarodowego konkursu na projekt ilustrowanej książki dla dzieci Jasnowidze. 

Głównym bohaterem opowieści jest tytułowy Amadeusz Foczka, który prowadzi swój zakład fryzjerski ,,Dla Kreatur”. Nazwa nie jest przypadkowa, ponieważ podobnie jak on, także pozostali mieszkańcy okolicy to hybrydy dwóch (czasami zupełnie sprzecznych ze sobą) zwierząt. Amadeusz Foczka powyżej pasa jest eleganckim bobrem z wielkimi zębami, z kolei poniżej – uwielbiającą wszelkie ślizgawki foką. 

Bohater prowadzi przyjemne i beztroskie życie, dopóki pewnego dnia do jego salonu nie przychodzi Longina Dystans. Pani Longina ma zwinne ciało geparda, ale głowę powolnego żółwia. Klientka życzy sobie kąpiel błotną, a zadaniem Amadeusza jest jak najbardziej odpowiednie dobranie dla niej wody. 

Okazuje się to jednak zadaniem nadprzeciętnie trudnym – podobnie jak nie powinno się myć tym samym szamponem włosów kręconych co prostych, tak i trzeba wybrać odpowiedni rodzaj wody, żeby nie zaszkodzić klientce. Zarówno Amadeusz jak i Longina nie wiedzą kim są bardziej. Nie potrafią wybrać pomiędzy swoją jedną a drugą połową. Na szczęście wszystko się zmienia na skutek jednego wydarzenia. 

,,Amadeusz Foczka (ale z głową bobra)” to mądra, ale także humorystyczna opowieść, którą pokochają dzieci i dorośli. Warte wspomnienia są także jej ilustracje. Wydawnictwo zdecydowało się nie poprawiać niczego, ale przedstawić czytelnikom te obrazki, które pierwotnie wyszły spod ręki artystki – dzięki czemu przypominają one nieco dziecięce rysunki, w których wszelkie rozmazania, kropeczki czy przetarcia pełnią dodatkową, ważną rolę nadając im autentyczności. 

Polecam tę książkę słuchaczom i czytelnikom powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-amadeusz_foczka.html

Artykuł Amadeusz Foczka (ale z głową bobra) – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Czy to długo, czy krótko?”

Autor: Izabela Zięba

Ilustracje: Urszula Palusińska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czas, jak wiadomo, jest pojęciem względnym. W zależności od sytuacji 5 minut może się niemiłosiernie dłużyć lub być chwilą jak mrugnięcie okiem. Jak jednak wytłumaczyć dziecku czym jest czas i dlaczego czasami mówimy – poczekaj jeszcze 10 minut, obiad będzie gotowy za pół godziny lub dzisiaj obchodzisz swoje 5 urodziny?

,,Czy to długo, czy krótko?” to piękny picturebook autorek Izabeli Zięby oraz Urszuli Palusińskiej wydany nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry.

Tekst książki został wybrany za sprawą drugiej edycji międzynarodowego konkursu na projekt książki ilustrowanej dla dzieci Jasnowidze.

Składa się ona z 16 rozkładówek w których autorki pokazują, jak może być odbierany czas, w zależności od punktu widzenia. Korzystając z przykładów z życia codziennego opowiadają ile trwa minuta, 5 minut, 10 minut, 15 minut, 30 minut, 45 minut, godzina, 1,5 godziny, 2 godziny, 3 godziny, 10 godzin, 1 weekend, 1 tydzień, 2 miesiące, 1 rok i 18 lat.

Dzięki tym przykładom dzieci mogą oszacować, jak długo potrwa konkretna chwila w ich życiu. Co więcej, dowiedzą się także dlaczego godzina grania na komputerze jest duża krótsza, niż godzina spędzona na czekaniu na spóźniony autobus.

W zasadzie można tę książkę określić filozoficzno – fizyczną, a poruszający w niej temat uznać za inspirację względnością czasu Einsteina, przystosowaną jednak do percepcji najmłodszych czytelników.

Ciekawa jest także jej chronologia, która oprócz oczywistego zwiększania dystansu czasu, prowadzi do bardzo uroczego morału, sprawiając, że książka staje się czymś więcej, niż tylko opowieścią o czasie.

Warto wspomnieć także przy ,,Czy to długo, czy to krótko?” o ilustracjach, przypominających te klasyczne obrazki z książek dla dzieci sprzed lat. Mocne kontrasty, pozbawione detali postacie, ale duża ekspresja i głęboki światłocień bardzo dobrze komponują się z krótkim, ale i rzeczowym tekstem.

Polecam tę książkę dzieciom od 4. roku życiu. Zauroczy dorosłych i pomoże najmłodszym w bardziej świadomym odczuwaniu czasu.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-czy_to_dlugo_czy_krotko.html

Artykuł Czy to długo, czy krótko? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Marzena Matuszak

Ilustracje: Grażyna Rigall

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Szczyt stromych gór. Rodzina Yeti wstaje i budzi swoich gości, mieszkańców hotelu. Zwierzęta przy śniadaniu zaczynają dzielić się swoimi opowieściami o ludziach. Mówią o spotkaniach z nimi, o niebezpieczeństwach, jakie im grożą z ich strony oraz o dziwactwach. Mała Ciekawska Yetinka jest łasa na wszystkie historie. Jeden ważny fakt zostaje jednak przed nią zatajony.

,,Człowiek jaki jest, każdy widzi” to tytuł, który otrzymał wyróżnienie jury Wydawnictwa Dwie Siostry w I edycji międzynarodowego konkursu na projekt ilustrowanej książki dla dzieci ,,Jasnowidze”.

Autorkami są Marzena Matuszak, odpowiadająca za warstwę merytoryczną książki oraz Grażyna Rigall, ilustratorka.

,,Człowiek jaki jest, każdy widzi” to książka, która opiera się na bardzo subtelnej akcji, oscylującej wokół posiłków i poprzedzających je piosenek gospodyni hotelu, pani Nutki Jutrzenki. Hotel rodziny Yeti zamieszkują przeróżne zwierzęta. Obecność niektórych w takich warunkach wydaje się wręcz nieprawdopodobna.

Do grupy lokatorów zalicza się komar, leniwiec, wąż, kapucynka, sowa, królik i wiele więcej. Mimo tak dużej różnorodności gatunków, dzięki panującym w hotelu zasadom, wszyscy są bezpieczni i nikomu nie grozi niebezpieczeństwo.

Zwierzęta dzięki temu utożsamiają się ze sobą i opowiadają przeciwko jednemu, znanemu im dziwakowi, największemu z dziwaków, czyli człowiekowi.

Każde zaraz przypomina sobie różne historie, związane ze spotkaniem z nim. Sowa uważa, że nocą z ich głów i rąk promieniuje światło, interpretując w ten sposób obecność latarek. Z punktu widzenia komara ludzie są gigantami, a według myszy mają niesamowite długie ramiona, którymi kopią w ziemi, ale nie mieszkają w niej, co może być odebrane jako dziwactwo. W rzeczywistości gryzoń musiał widzieć koparki przy pracy.

Narracja przypomina, jak różne mogą być punkty widzenia w zależności od tego, gdzie się znajdujemy. Wśród zwierząt jest także np. pies, który z kolei tęskni za ludźmi. Wspaniała jest także opowieść pana Yeti zwanego Czarnym Wąsem, który będąc małym brzdącem również widział człowieka. W trakcie burzy śnieżnej zobaczył samotnego dziwaka w kolorowym futrze, który przedzierał się przez wiatr, mimo że był zbyt słaby, żeby móc w nim przeżyć. Gdyby nie jego ojciec, prawdopodobnie tego człowieka już by nie było.

,,Człowiek jaki jest, każdy widzi” to opowieść o tym, jak pełni sprzeczności jesteśmy. Jak z punktu widzenia innych, robimy czasem rzeczy pozbawione sensu. Jak nie zawsze jesteśmy dobrzy, ale robiąc małe rzeczy, możemy się poprawiać.

To piękna książka, która pozwala zastanowić się najmłodszych nad tym, kim jest człowiek. Polecam ją dzieciom powyżej 5-ego roku życia oraz wszystkim dorosłym.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/nowosci/prod-czlowiek_jaki_jest_kazdy_widzi.html

Artykuł Człowiek jaki jest, każdy widzi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.