➜ Tytuł: Epopeja hiszpańska: Sztuka latania. Złamane skrzydło
➜ Scenariusz: Antonio Altarriba
➜ Rysunki: Kim
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski, Aleksandra Jackiewicz
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Lot przez mrok pamięci i ciężar dziedziczenia – o czym jest ta książka

Wystarczy zmienić imię, datę, miasto, okoliczności osobiste, a wszyscy staniemy się Altarribą – pisze we wstępie Antonio Martin, odnosząc się do perspektywy hiszpańskiego czytelnika.

Altarriba splata ze sobą dwa autonomiczne, a jednak pod wieloma względami podobne życiorysy swoich rodziców. Sztuka latania jest powolnym lotem ku samobójczemu skokowi ojca (nie martwcie się, to nie jest duży spojler, od tego zaczyna się ta historia) – republikanina ztłamszonego przez tryby frankistowskiej Hiszpanii. Narracja w Złamanym skrzydle budowana jest na zasadzie lustrzanego odbicia. Historia matki to przykład kobiety uwięzionej w swoich wąskich przekonaniach oraz klasowych przyzwyczajeniach. Której siłą nie jest umiejętność stawiania się zastanej rzeczywistości, ale zimna kalkulacja tego, co należy lub wypada.

Dlaczego oddziałuje na współczesnego czytelnika

Epopeja hiszpańska nie oferuje łatwej rozrywki oraz banalnych spostrzeżeń. Proponuje coś trudniejszego: proces, mierzenie się z przeszłością i wystawianie rachunku. Altarriba obnaża się w tym komiksie ze swojego dzieciństwa, bo choć nie on bezpośrednio jest w tych historiach głównym bohaterem, to przemawia w imieniu swojego ojca oraz matki. Odziera ich z największych sekretów, niepowodzeń oraz wspólnej, nieudolnej miłości. Warsztat Altarriby i Kima pozwala zobaczyć, że komiks nie tylko może opowiadać historię. Może odtwarzać przeszłość w niezwykle osobistym stawaniu się pamięcią własnych przodków.

Jak w Epopei hiszpańskiej opowiada się obrazem

Kim buduje wizualną narrację w rytm prozy Altarriby: na rozkładówkach umieścił wiele plansz opartych na regularnym schemacie (często 3×3 lub jego wariacjach), ale co istotne – gdy decyduje się na coś niekonwencjonalnego, zawsze ma to uzasadnienie w fabule, podkreślając jej kluczowy moment. Kadry rozszerzają się w pionie podczas ucieczki, ale też rozlewają za horyzont przy wspomnieniach z pól bitewnych. To świadomie zastosowany kontrapunkt wzmacniający przesłanie. Znaczenie ma tutaj także kolor – jego wybiórczość oraz dopasowanie do historii. 

Jeden z najważniejszych komiksów hiszpańskich?

Siła Epopei hiszpańskiej nie wynika z przelotnej popularności skupionej na aktualnym wydarzeniu. Jej kluczem jest zarówno format jak i temat, które nie ulegają presji czasu: dyptyk o rodzicach zamienia historię frankizmu w uniwersalną opowieść o winie, wstydzie, lojalności i cenie pamięci. Uporządkowane plansze Kima oraz metafora lotu/upadku działają niezależnie od roku, w którym będziemy sięgać po komiks. Epopeja hiszpańska łączy biografię, autobiografię, reportaż oraz esej. Reprezentuje prawdę oraz fakty, choć odrzuca nachalny, polityczny ton i patos. 

Dla kogo?

Jest to znakomity przykład doskonałej narracji oraz obrazu, którego strony są niczym wskazówki zegara – każda przybliża bohatera do jego końca. Jestem przekonana, że te historie pozostaną z Wami na dłużej, bo choć spędzicie z nimi dużo czasu (to w końcu 500 stron komiksu w dużym formacie), to właśnie niedoskonałość bohaterów w ich próbie bycia doskonałymi będzie tym, o czym trudno będzie zapomnieć.

Epopeję hiszpańską polecam dorosłym czytelnikom, którzy cenią ambitne komiksy osadzone w realnych czasach. Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Epopeja hiszpańska: Sztuka latania. Złamane skrzydło?

Dyptyk Antonia Altarriby i Kima o pamięci, rodzinie i cenie życia w Hiszpanii od wojny domowej po czasy frankizmu – widziany oczami ojca oraz matki autora.

Dla kogo jest ten komiks?

Dla czytelników dojrzałych i środowiska komiksowego: fanów komiksu historycznego, non-fiction, studiów nad pamięcią i analizy warsztatu (montaż, paneling, symbolika).

Czy warto znać kontekst frankizmu przed lekturą?

Tak – pomaga w odbiorze. Komiks działa także bez szczegółowej wiedzy, ale świadomość realiów wojny domowej i dyktatury pogłębia sens wielu scen.

Na czym polega „ponadczasowość” tej historii?

Na uniwersalnych tematach (wina, wstyd, lojalność, dziedziczenie traumy) i klarownym języku formy.

Jakie nagrody otrzymała Epopeja hiszpańska?

Sztuka latania otrzymała hiszpańską Premio Nacional del Cómic i pozostaje punktem odniesienia w europejskim komiksie hiszpańskim oraz europejskim.

Artykuł Epopeja hiszpańska: Sztuka latania. Złamane skrzydło – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

• dla przedszkolaków i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej (od 4 lat),
• dla trochę starszych uczniów, od klasy drugiej i trzeciej (od 8 lat) 
• i dla nastolatków (powyżej 13 lat).

Moje lato z Pippi

Książka idealnie pomyślana pod kątem wakacji? Moje lato z Pippi to oparta na kultowej lekturze pozycja aktywizująca, dzięki której poćwiczycie szare komórki, przeczytacie kilka komiksów oraz miło spędzicie czas.

Utrzymana w wakacyjno-letnim tonie książka, wypełniona została po brzegi zadaniami, kolorowankami, kreatywnymi pomysłami na spędzanie wolnego czasu i historiami z Pippi w roli głównej.

Aktywizująca książka dla dzieci na wakacje

Aktywności są zróżnicowane pod kątem trudności – czasami wystarczy coś zaznaczyć, wskazać różnicę, uzupełnić kolorem, a innym razem należy daną rzecz wpisać, zrobić krzyżówkę lub wypełnić kropkowane sudoku.

To naprawdę świetnie opracowana, interesująca dla dzieci książka, która przy okazji zachęci do czytania i poznawania przygód Pippi. Będzie odpowiednia dla odbiorców powyżej 4 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/moje-lato-z-pippi/

Wakacje z Lassem i Mają

Po wielu latach przerwy pojawiła się kolejna edycja Wakacji z Lassem i Mają! Jestem przekona, że ci, którzy darzą sympatią tę detektywistyczną serię dla dzieci, wpiszą ją na swoją listę obowiązkowych lektur do przeczytania podczas letniej przerwy.

Wakacje z Lassem i Mają. Gdzie jest Sylwester? to nie tylko zupełnie nowe opowiadanie, ale także quizy, pytania do tekstu, gra planszowa, zadania kreatywne, na spostrzegawczość, pyszne przepisy oraz pamiątkowe kartki z pamiętnika dla przyjaciół lub rodziny.

Jak odciągnąć dziecko od ekranu?

Najnowsza historia jest dość złożona, jednak jej zdecydowanie głównym bohaterem jest małpka Sylwester. W związku z zastojem letnim, niewiele dzieje się w Valleby. Większość osób wyjechała, a ci którzy zostali, starają sobie jakoś zorganizować czas.

Miranda, która opiekuje się Sylwestrem bardzo się martwi, bo małpka chce tylko oglądać filmiki i nie ma ochoty nawet na spacery. Kiedy Sylwester znika, wszyscy zaczynają go szukać. Jest to jednak dopiero początek historii Wakacje z Lassem i Mają. Gdzie jest Sylwester?, bo Sylwester znika… kilkukrotnie.

To bardzo pouczająca opowieść, idealna na wakacje! Okazuje się, że żeby oderwać się od ekranu, wystarczy pozwalać dziecku (lub małpce) robić to, co ono (ona) lubi – a nie to co akurat musi. Polecam tę pozycję osobom powyżej 8 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/wakacje-z-lassem-i-maja-gdzie-jest-sylwester/

Hiszpania Humli Hansson

Humlę mogliście już poznać przy okazji poprzedniej części jej przygód, które ukazały się dwa lata wcześniej. Sekrety Humli Hansson były więc pierwszą częścią szweckiej trylogii autorki Kristiny Sigunsdotter.

W najnowszym, drugim tomie – Hiszpania Humli Hansson – kontynuowane są niektóre wątki, ale równie dobrze można uznać tę pozycję za indywidualną lekturę i sięgnąć po nią bez znajomości poprzednich losów bohaterki.

W tej książce z pewnością odpoczniecie od wakacyjno-letniej atmosfery, ponieważ jej akcja toczy się zimą, i to właściwie wokół świąt Bożego Narodzenia. Rodzina Humli nie zostaje jednak w domu w związku z tym wydarzeniem, ale podróżuje pociągiem do Hiszpanii, robiąc sobie m.in. przystanek w Paryżu.

Niepokorna seria książek dla młodych nastolatków

Hiszpania Humli Hansson nie jest jednak pozycją przygodową czy turystyczną. To przede wszystkim książka nastawiona na relacje. Główna bohaterka jest trochę niepokorna. Jako dorastająca dwunastolatka jest już całkiem niezłą obserwatorką – z jednej strony ma świadomość wielu dojrzałych tematów, a z drugiej wciąż pod wieloma aspektami pozostaje dzieckiem.

To bezpośrednia, odważna seria książek dla młodych nastolatków, którzy dowiedzą się z niej, że dorośli nie zawsze mają dobre intencje, rodzice nie zawsze się dogadują, ale najcenniejsza w życiu jest przyjaźń oraz wsparcie bliskich osób.

Polecam Hiszpania Humli Hansson czytelnikom powyżej 13 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/hiszpania-humli-hansson/

Artykuł Książki dla dzieci na wakacje od wydawnictwa Zakamarki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Motyw przemijania, śmierci oraz życia to popularny oraz ponadczasowy temat w literaturze. Od początku ludzkości, kiedy tylko stało się jasne, że każdy ma swój określony moment cieszenia się istnieniem na ziemi, zaczęto tworzyć obrazy, podania oraz teksty nawiązujące do nieuchronności końca.

Do dzisiaj, śmierć w wielu z nas budzi niepokój. Z kolei możliwość ,,spoczęcia w spokoju”, stała się dla sporej grupy osób powinnością, jaka przychodzi w momencie pożegnania się z bliskimi.

Powrót do łaski pamięci

Otchłań zapomnienia jest komiksem, której treści prawdopodobnie się nie spodziewacie. Wystarczy, że przyjrzycie się okładce. Na pierwszy rzut oka można tam zobaczyć scenę pogrzebu – polecam jednak zerknąć na nią ponownie.

Jest to bowiem moment, kiedy mężczyźni dosłownie wychodzą z grobu. To ważna chwila, gdy po dziesiątkach lat milczenia, ktoś wreszcie daje im głos i ponownie mogą wrócić do łaski pamięci, czyli w zasadzie także… do samego istnienia.

Otchłań zapomnienia – twórcy komiksu

Twórcami Otchłani zapomnienia jest wybitny, uznany w swoim kraju, hiszpański artysta Paco Roca, który ma w swoim dorobku m.in. bestsellerowe Zmarszczki. 

Z kolei za scenariusz, a przede wszystkim tytaniczną pracę zebrania materiałów źródłowych, przeprowadzenia wywiadów i finalnie – zaangażowania Paco Rocę do projektu, odpowiada Rodrigo Terrasa. Dziennikarz popularnego ,,El Mundo” oraz ,,Papel”, słynie z podejmowania zaangażowanych społecznie oraz lokalnie tematów.

Wojna domowa w Hiszpanii

Otchłań zapomnienia to opis autentycznej historii, która toczyła się na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat. Jej początek przypada właściwie na rok 1940, kiedy wojna domowa w Hiszpanii już dawno zdążyła się skończyć – przynajmniej oficjalnie.

W praktyce wciąż mnóstwo osób pozbawianych było życia, a masowe groby wypełniały się niewinnymi ludźmi, którzy albo wyznawali odmienne od mainstreamowych poglądów, albo podpadli nieodpowiednim ludziom.

Opowieści z wnętrza masowych grobów

Komiks skupia się na poruszającej relacji Josefy Celdy, która żyjąc z misją odnalezienia i godnego pochowania ojca – wypełniała ją jeszcze współcześnie, w wieku 80 lat. To także opowieść o niezwykle odważnym grabarzu, który ryzykując własne życie, starał się ocalić od zapomnienia choć cząstkę tego, co mężczyźni zabierali ze sobą do masowych grobów.

Otchłań zapomnienia jest zbiorem niezwykłych historii – doskonale ujętych i przedstawionych w nowym, współczesnym świetle. Nie przypuszczałam, że ta tematyka tak bardzo mnie zaangażuje, oraz że w tak dużym stopniu będzie na mnie oddziaływać pod kątem emocjonalnym.

Koniecznie przeczytajcie ten komiks. Będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 16 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/593-otchlan-zapomnienia.html

Artykuł Otchłań zapomnienia – recenzja komiksu opartego na faktach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ardalén
➜ Scenariusz: Miguelantxo Prado
➜ Rysunki: Miguelantxo Prado
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Całe życie kolekcjonujemy wspomnienia. Doświadczenia nowych znajomości, podróży czy umiejętności definiują nas jako ludzi. To dzięki nim nabywamy konkretnych cech charakteru oraz podejmujemy określone decyzje.

Hiszpański komiks romantyczny 

Choć naukowe kwestie dotyczące pamięci, zapamiętywania i zapominania nie zostały jeszcze do końca dobrze zgłębione, wiemy o nich już znacznie więcej, niż na przykład kilkadziesiąt lat temu. Nie przeszkadza to nam jednak ciągle ich poetyzować oraz uwznioślać, bo – jakkolwiek byśmy mocno chcieli temu zaprzeczyć – pamięć ma dla człowieka ogromną wartość.

Ardalen to romantyczny komiks Miquelanxo Prado, nie ze względu na zawarte w nim wątki miłosne, bo nie są one nawet na drugim, ale może dopiero na trzecim planie. Jego romantyzm przejawia się w aurze tajemniczości, potrzebie odczuwania wolności czy żonglowania czasem, a także przestrzenią.

Wiatr wiejący przez Atlantyk

Duże znaczenie dla tego komiksu ma sam tytuł. Jest to dosłownie oraz w przenośni siła napędowa jego fabuły. Słowo ardalen oznacza bowiem, według autora (nie udało mi się znaleźć innych źródeł, które potwierdziłyby te słowa), wiatr wiejący z południowego zachodu, przez Atlantyk, aż do europejskich wybrzeży.

Zgodnie z wierzeniami, niesie on z Ameryki charakterystyczny zapach jodu i soli. W komiksie ardalen jest przekaźnikiem także czegoś jeszcze. Odpowiada za mieszanie się wspomnień oraz niezwykłe zjawiska, które można obserwować w głębi lądu.

Historia o pamięci i zapominaniu

Ardalen to częściowo historia kobiety Sabeli, która po rozwodzie z mężem, próbuje znaleźć nie tylko swoje miejsce, ale sama chce odnaleźć się na nowo. W tym celu postanawia dowiedzieć się, kim był jej dziadek – wymazany z pamięci rodziny przez zranioną babcię.

Mając tylko garść informacji, udaje się do niewielkiego miasteczka, gdzie być może, czeka na nią jego dawny znajomy. W ten sposób Sabela trafia do domu Fidela. Nie wie jednak, że pamięć mężczyzny nie do końca należy do niego, a przywoływane w głowie obrazy i informacje, mogły zrodzić się na skutek… doświadczeń pewnego Antonia.

Dzieło sztuki wizualnej

Bardzo trudno bardziej zarysować fabułę, żeby nie powiedzieć zbyt dużo, i tym samym nie pozbawić czytelnika przyjemności z jej odkrywania. Ardalen zaskakuje, wzrusza, zapędza w kozi róg, żeby za chwilę doskonale uzasadnić swoje dotychczasowe decyzje.

Ten komiks jest nie tylko po mistrzowsku skonstruowany pod kątem fabularnym oraz postaci. To dzieło sztuki wizualnej, zachwycające przenikaniem światów, wrażliwością patrzenia oraz ukazywania charakterów bohaterów w ich mimice i gestach.

Polecam go każdemu dorosłemu odbiorcy. Doskonale sprawdzi się także w roli prezentu.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Ardalen/954

Artykuł Ardalen – recenzja komiksu o istocie pamięci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Piętno bohaterów
➜ Autor: David Sala
➜ Rysunki: David Sala
➜ Tłumaczenie: Julia Szustak
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kształtują nas ludzie, wydarzenia oraz podjęte decyzje – zarówno te, które mamy szansę przemyśleć jak i takie dziejące się pod wpływem chwili. Mało co jednak wpływa na nas tak bardzo, jak opowieści bliskich nam osób.

Ciążące poczucie odpowiedzialności

Kto nie lubił wsłuchiwać się w snute przez dziadków czy wujków opowieści z przeszłości, oglądać starych zdjęć czy szukać śladów wspomnień na strychu – ten na pewno wiele stracił.

Piętno bohaterów to w zasadzie autobiograficzna historia Davida Sala, który zawarł w niej opowieści swoich przodków, wspomnienia z dzieciństwa i doświadczenia z dorastania.

Jest w tym komiksie dużo szacunku, podziwu, ale i także ciążącego poczucia odpowiedzialności za przekazanie rodzinnych historii, które samemu tak dobrze się zna.

Wnuk tych, którzy przeżyli

Autor i zarazem bohater Piętna bohaterów, czyli na początku mały, a później dorosły już David, świadomy jest trudu, który musieli ponieść jego dziadkowie, żeby on mógł wieść spokojne życie wolnego człowieka.

Historie o okupacji, obozach koncentracyjnych i ucieczkach przed strzelającymi pociskami towarzyszyły mu od maleńkości. Chłopiec wykształcił więc w sobie postawę, która nie pozwala mu narzekać. Przez wzgląd na pamięć swoich bliskich, którzy musieli znosić głód oraz ciągły strach – David nie pozwalał sobie na słabość.

Książka – pomnik

Piętno bohaterów jest więc zaskakującym komiksem o tym, jak historia rodziny może stać się przytłaczająca, jeżeli obarcza się nią zbyt młodego człowieka. Zadanie zachowania w pamięci świata tego, co przeszli dziadkowie z czasem może stać się obciążeniem, które ciężko udźwignąć.

David Sala robi to jednak w sposób fenomenalny. Jego rysunki, na których można odczytać jeszcze więcej z mimiki twarzy bohaterów, niż z wypowiadanych przez nie kwestii. Odwaga w doborze kolorów do scen, nieszablonowe myślenie i przede wszystkim wyjątkowo poetyckie myślenie obrazem sprawiają, że Piętno bohaterów staje się pomnikiem nie tylko dla przodków Sala, ale także dla niego samego.

Autobiograficzny komiks dla Ciebie

Myślę, że z tym komiksem może utożsamić się wiele osób, którzy mieli szansę niejednokrotnie wysłuchać opowieści swoich dziadków z czasów wojny. Bez względu jednak jak te opowieści byłyby trudne – należy je powtarzać. Trzeba tylko wiedzieć, kiedy to robić i do kogo je kierować.

Przesłanie autora jest dość jasne – pozwólmy dzieciom cieszyć się dzieciństwem, żeby piętno bohaterów nie dosięgnęło nikogo więcej, poza nimi samymi.

Polecam ten komiks odbiorcom powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Pi%C4%99tno+bohater%C3%B3w/pokaz.html

Artykuł Piętno bohaterów – recenzja komiksu autobiograficznego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czasami nie sięgamy po jakąś książkę, bo nie przykuła naszej uwagi, nie zainteresowała okładką czy też nie zachęciła tytułem. Mam wrażenie, że w przypadku ,,Krwawego pierścienia” jest dość trudno obdarzyć tę pozycję kredytem zaufania, bo mocny w wyrazie tytuł sugeruje, że to powieść dla dorosłych, chociaż lekturę można znaleźć w kategorii książek dla starszych dzieci/młodzieży.

Przeprowadzka do Barcelony

Choć nazwisko niemieckiego autora, Gerda Ruebenstrunka brzmiało dla mnie nieznajomo, postanowiłam dać jego tekstowi szansę – a to dlatego, że akcja powieści toczy się na ulicach Barcelony, czyli miasta do którego bardzo chcę kiedyś pojechać.

,,Krwawy pierścień” to historia o 14-letnim Danielu, który zostaje postawiony przed faktem dokonanym. Jego rodzice postanawiają wyprowadzić się z Niemiec i osiąść na stałe w Barcelonie, a on nie ma w tym temacie nic do gadania. 

Początek nowej przygody

Początkowo chłopiec nie potrafi znaleźć sobie towarzystwa. W jego szkole są już grupki, z którymi nie jest w stanie się utożsamić. Jego więź ze starymi znajomymi z Niemiec też powoli zaczyna się rozluźniać. Daniel czerpie więc przyjemność z odwiedzania supermarketu, którego rozkład alejek przypomina mu dom.

To właśnie pod takim supermarketem spotka często bezdomnego oraz jego psa. Kiedy pewnego dnia pogotowie zabiera staruszka, chłopiec jako jedyny postanawia zająć się jego czworonogiem. Wpada na pomysł, żeby pies sam zaprowadził go do znajomego miejsca i być może ludzi. Okazuje się to być z jednej strony doskonałym pomysłem, a z drugiej – staje się początkiem przygody, która będzie wymagała od Daniela mnóstwa odwagi.

Co warto zobaczyć w Barcelonie?

,,Krwawy pierścień” to jedna z tych książek, które wciągają już od pierwszej strony. Pełna zagadek i odkrywanych stopniowo tajemnic, pozwala czytelnikowi niemal aktywnie uczestniczyć w dochodzeniu do prawdy. Komu warto ufać? Kto coś ukrywa? Gdzie szukać ukrytego przedmiotu, z którym wiąże się historia sprzed setek lat?

Powieść ta, to jednak nie tylko intensywna akcja oraz częste jej zwroty. Autor w fantastyczny sposób uczynił z fabuły przewodnika po Barcelonie. W książce znajdziecie bowiem bardzo interesujące opisy miejsc, które istnieją naprawdę (choć czasami trudno w to uwierzyć!).

Dlaczego warto dać się przekonać tej książce?

Mało tego, ,,Krwawy pierścień” zagłębia się częściowo w historię rejonów zachodniej Europy, rzucając zupełnie nowe światło na żyjącą tam społeczność Romów. Ich wpływ na hiszpańską kulturę, a także kwestie tolerancji i różnorodności – wszystkie te wątki sprawiają, że książka ma także kolejny wymiar edukacyjny oraz poszerzający horyzonty.

I choć uważam, że sam tytuł zupełnie nie oddaje bardzo dobrej fabuły, to gorąco namawiam do dania szansy ,,Krwawemu pierścieniowi”. Jeżeli lubicie np. serię z akcją w Warszawie ,,Uczeń sztukmistrza”, to współczesną wersją w Barcelonie będziecie zachwyceni! Polecam tę książkę każdemu powyżej 13 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwobona.pl/pl/p/Krwawy-Pierscien-wiek-11/126

Artykuł Krwawy pierścień – recenzja powieści dla nastolatków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Wszystko pod słońcem
➜ Scenariusz: Ana Penyas
➜ Rysunki: Ana Penyas
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kiedy jesteśmy przez dłuższy czas związani z jednym miejscem, z trudem zauważamy jak ono się zmienia. Dopiero opuszczenie go na jakiś czas pomaga uzmysłowić, że nic nie jest stałe – nawet, jeżeli wydaje się trwałe tylko dlatego, że jest zrobione z kamienia i betonu.

,,Wszystko pod słońcem” to hiszpański komiks z zacięciem reporterskim artystki Ani Penyas. Zabiera ona czytelników do wschodniej części kraju, przy wybrzeżu śródziemnomorskim, opowiadając historię rodziny na przestrzeni lat. Pokazuje różne pokolenia na tle zmieniającego się krajobrazu. 

Zmiany zachodzą powoli

Wyobraźcie sobie, że mieszkacie w uroczej chatce przy Morzu Śródziemnym. Prowadzicie skromne, ale szczęśliwe życie. Macie żyzną ziemię, rodzinę, niewiele Wam potrzeba. Zmienia się ustrój, zmieniają się rządy – ale to wszystko dzieje się daleko, w dużych miastach. Nawet II wojna światowa na dłuższą metę nie jest tak uciążliwa jak gdzie indziej.

I tak sobie żyjecie, że nawet nie zauważacie, jak zmiana już do Was przyszła. Pojawia się powoli, niczym wróg szykujący się do ataku. Najpierw zostaje postawiony wielki hotel, później częściowo znikają dom po domu, wyjeżdżają przyjaciele, których działki zostały wykupione za grosze. W ich miejscu rosną kolejne hotele, albo inne atrakcje dla turystów.

Kadry jak refreny

,,Wszystko pod słońcem” to bardzo emocjonalna, a przy tym i nieco chaotyczna opowieść o ludziach, o miejscach, o historii Hiszpanii. W komiksie zobaczycie wstawki z autentycznej telewizji sprzed dziesiątek lat, przedruki z różnych publikacji oraz zobrazowane pamiątki z miejsc, które pewnie już nie istnieją. Nawet w miejscu twarzy niektórych bohaterów znalazły się zdjęcia.

Jak refren wraca również kadr z pejzażem; jest to ten sam kawałek drogi i płotu, jednak w zależności od czasu akcji, zmienia się on znacząco. Im bardziej staje się współczesny, tym sprawia wrażenie obcego i odległego romantycznej wizji starej Hiszpanii.

Możliwość wypuszczenia korzeni

Czy ,,Wszystko pod słońcem” to ważna pozycja? Mam wrażenie, że jej odbiór zależny jest od wieku odbiorców oraz miejsca w którym, nomen omen, się znajdują. Młodzi, którzy póki co – chcą podróżować i czerpać z różnych kultur, a nie przywiązywać się do jednego kawałka ziemi, mogą nie poczuć przesłania, które płynie z komiksu.

Możliwość jednak zakorzenienia się, odnalezienia spokoju oraz szczęścia i posiadania namiastki poczucia bezpieczeństwa, w pewnym momencie staje się dość znaczącymi aspektami życia. ,,Wszystko pod słońcem” pozwala sobie to nieco szybciej uzmysłowić oraz spojrzeć na własne otoczenie bardziej krytycznym okiem.

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 17 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Wszystko+pod+słońcem/pokaz.html

Artykuł Wszystko pod słońcem – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Guillermo del Toro, Cornelia Funke

Ilustracje: Allen Williams

Tłumaczenie: Ewa Wojtczak

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

To musiało być bardzo trudne, ale zarazem wyjątkowo ciekawe zadanie – napisać książkę na podstawie filmu, który został już nakręcony. To trochę tak, jakby próbować opowiedzieć to, co się zobaczyło komuś niewidomemu, ale zarazem zrobić to tak, żeby słuchacz nic na tym nie stracił.

Takie zadanie dostała Cornelia Funke, niemiecka autorka książek dla dzieci znana z takich tytułów jak np. ,,Atramentowe serce” czy ,,Król Złodziei”.

Zgłosił się do niej sam Guillermo del Toro, jeden z moich ulubionych reżyserów, i zaproponował coś bardzo nietypowego – napisanie książki na podstawie jego filmu ,,Labirynt Fauna”.

Pierwszy raz miałam z tą baśnią do czynienia w 2007 roku, w kinie. Byłam wtedy gimnazjalistką i pamiętam, jak ogromne wrażenie zrobił na mnie ten film.

Kiedy zasiadałam do czytania książki napisanej w oparciu o jego scenariusz, byłam pełna obaw. Z jednej strony martwiłam się, że to, co wydawało się dla mnie magicznym światem 12 lat temu, teraz mnie rozczaruje. Z drugiej strony nie byłam pewna czy niesamowitą aurę filmu można przełożyć na język literacki.

Z ogromną radością mogę więc stwierdzić, że ,,Labirynt Fauna” pióra Cornelii Funke nie tylko dorównuje swojemu pierwowzorowi, ale… jest nawet lepszy!

Opowieść zaczyna się w owładniętej II wojną światową Hiszpanii. Główną bohaterką jest Ofelia, zagubiona dziewczynka, która straciła ojca, a teraz będzie musiała odnaleźć się w nowej roli. Jej matka ponownie wyszła za mąż i właśnie spodziewa się dziecka.

Nowy ojczym Ofelii jest wojskowym, ma tytuł kapitana i jest zupełnie pozbawiony wszelkich uczuć. Za to dziewczynka jest przepełniona magią. Już na początku podróży dostrzega tajemniczego owada, w którym upatruje wróżkę. Idąc jej tropem, dociera do zapomnianego przez czas labiryntu, na końcu którego spotyka portal. Strzeże go stary Faun, który oznajmia Ofelii, że jest ona… księżniczką.

To opowieść pisana z perspektywy dziecka, które nie mogąc poradzić sobie z rzeczywistością, stwarza własny świat, w którym czuje się bezpiecznie.

W książce odnajdziemy historie, których brakuje w filmie. Została ona uzupełniona baśniami, tłumaczącymi znaczenie pokazywanych na obrazie detali. Autorka doskonale rozwinęła wątki sprawiając, że każdy z bohaterów jest jeszcze bardziej złożony, a jego wybory – bardziej uzasadnione.

Jestem pod ogromnym wrażeniem, jak ta historia za sprawą bardzo wiernie oddanych z filmu dialogów, ale zarazem dopisaniu wewnętrznych głosów bohaterów, stała się jeszcze bogatsza.

Warto też wspomnieć, że książkę uzupełniają wyjątkowe ilustracje Allen Williams. Jedyny zarzut o jakim można w ogóle mówić w tej pozycji to kwestia tłumaczenia. Myślę, że mogłoby być odrobinę lepsze, co nie znaczy, że jest złe. Chwilami zdarzają się jednak niefortunne zbitki wyrazów, które nie wybrzmiewają jak należy.

Mimo to, uważam ,,Labirynt fauna” w wersji literackiej za majstersztyk! To powieść, którą się pochłania jednym tchem. Właśnie skończyłam ją czytać, a mam ogromną ochotę sięgnąć po nią po raz kolejny!

Polecam dla wszystkich czytelników powyżej 13. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.zysk.com.pl/labirynt-fauna.html

Artykuł Labirynt Fauna – recenzja książki powstałej na bazie filmu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.