➜ Tytuł: Kwiatki od spodu
➜ Autorka: Katharina von der Gathen
➜ Ilustracje: Anke Kuhl
➜ Tłumaczenie: Anna Kierejewska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Ta książka nie jest tylko o umieraniu i śmierci, ona jest przede wszystkim o życiu!

Katharina von der Gathen, Kwiatki od spodu, Słowo wstępu, str. 9

Specjalistki od niełatwych treści

Katharina von der Gathen to autorka, którą możecie już kojarzyć m.in. z innej, bardzo interesującej książki – Od stóp do głów. Ilustrowany elementarz ciała. Tworzy we współpracy z ilustratorką Anke Kuhl (sprawdźcie np. serię Ebba i Gawron), zagłębiając się często w kwestie wymagające oraz niełatwe. Rozkłada je na czynniki pierwsze, przygląda się im dokładnie, a następnie opowiada – w niezwykle ciekawy sposób, za pomocą przystępnego i angażującego języka.

Całe spektrum śmierci

Książka Kwiatki od spodu to lektura, której zadaniem jest uświadamiać oraz oswajać śmierć. Sprawić, żeby stała się ona mniej zagadkowa oraz bardziej zrozumiała. Dotykając jej w sferze biologicznej, duchowej czy kulturalnej – autorka pokazuje śmierć w całym jej spektrum. Pozycja została podzielona na pięć głównych rozdziałów, zatytułowanych hasłowo:

• Kiedy życie się kończy,
• Jak wygląda śmierć?,
• Pogrzeb,
• Żałoba,
• Życie ze zmarłymi.

W tych pojemnych nagłówkach mieści się wiele pojęć, zjawisk, spostrzeżeń i przemyśleń, które warto przepuścić przez swój własny filtr światopoglądowy. 

O czym można przeczytać w tej książce

W jaki sposób można umrzeć? Jaki gatunek zwierząt żyje najdłużej? Co dzieje się z ciałem po śmierci? Jakie dawniej praktykowano zwyczaje w związku z umieraniem? Jakie są rodzaje grobów? A pogrzebów? Jak można pomóc sobie i innym w żałobie?

To są pytania, na które odpowiedzi znajdziecie w tej książce. Jestem pewna, że sporo dorosłych także chciałoby je poznać. 

Ten, kto umiera, robi miejsce na nowe. Podobnie jak stare liście, które opadają co jesień, żeby na wiosnę na gałęziach pojawiły się delikatne zielone pączki.

Katharina von der Gathen, Kwiatki od spodu, Początek i koniec, str. 16

Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci?

W Kwiatki od spodu rozdziały dotyczące rozmyślań, ciekawostek oraz przytaczanych faktów – przeplatane są rozmowami z ludźmi, którzy często w codziennym życiu mają do czynienia ze śmiercią. W książce znajdują się również humorystyczne rozkładówki ,,Padniesz ze śmiechu!” z żartami oraz zabawnymi rysunkami, odciążające tematykę. 

Na końcu tej pozycji zamieszczono nawet część aktywizującą – zachęcającą do złożenia z papieru maski z trupią czaszką oraz trumienki. Choć niektóre pomysły z tej książki mogą budzić pewien wewnętrzny sprzeciw części dorosłych – to jednak bezsprzecznie znormalizują śmierć i pozwolą na nią spojrzeć w inny, nowy sposób. Pozycja stanie się również cennym fundamentem do rozmowy o śmierci z dzieckiem.

Dla kogo?

Mam w swojej biblioteczce kilka świetnych książek o śmierci. Kwiatki od spodu mogę zaliczyć do jednej z najciekawszych, najbardziej wyczerpujących temat, oryginalnych i godnych uwagi. Polecam ją dzieciom powyżej 9. roku życia oraz dorosłym.

Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Kto jest autorką i kto ilustrował Kwiatki od spodu?

Autorka: Katharina von der Gathen; ilustracje: Anke Kuhl; polski przekład: Anna Kierejewska.

Jaki jest zakres tematyczny książki?

To kompendium o śmierci dla młodych czytelników: biologiczne i kulturowe aspekty umierania, pogrzeb, żałoba, pamięć o zmarłych, rozmowy z praktykami (np. pracownikiem domu pogrzebowego, lekarzem).

Dla jakiego wieku jest kierowana książka?

Polecam czytelnikom 9+.

Jakie rytuały i zwyczaje pogrzebowe pokazuje książka?

Przykłady z różnych kultur i religii: formy pochówku, symbole, znaczenie ceremonii oraz to, jak rytuały pomagają w przeżywaniu żałoby.

Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci po lekturze?

Po przeczytaniu jednego rozdziału zaproponuj spokojną rozmowę „co z tego rozumiesz?”; nazywaj emocje, nie oceniaj pytań, a fakty tłumacz językiem adekwatnym do wieku.

Czy to dobra książka na czas Święta Zmarłych/Halloween?

Tak. Tom porządkuje wiedzę, wspiera rodzinne rozmowy o pamięci i przemijaniu oraz podpowiada, jak mądrze przeżywać rytuały i rocznice.

Artykuł Kwiatki od spodu – recenzja książki o śmierci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Rusałki, licha, kikimory i inne słowiańskie strachy w opowieściach
➜ Autorka: Marta Krajewska
➜ Ilustracje: Alicja Filiacz
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Styl Marty Krajewskiej: poetyka i język staropolski

Z Martą Krajewską pierwszy raz zetknęłam się przy okazji antologii Szepty Mokoszy, kierowanej do dorosłych czytelników. Mam jednak wrażenie, że w porównaniu do książki Rusałki, licha, kikimory – nie odkryła tam wszystkich swoich mocnych kart. W zbiorze od wydawnictwa Kropka, który jest zestawieniem (częściowo) związanych ze sobą opowieści, jej proza rzuciła mnie na kolana.

Autorka posługuje się staropolskim, pięknym językiem. Narracja jest poetycka, doskonale wyważona oraz angażująca. Rusałki, licha, kikimory i inne słowiańskie strachy w opowieściach czyta się więc z rozkoszą.

Bohaterowie, których polubicie

Książka składa się z ośmiu rozdziałów, w których czytelnik znajdzie postaci z mitologii słowiańskiej, ale również zwyczajnych, dziecięcych bohaterów. Choć zarówno Mira, Ziemek jak i Bartek czy Marcysia żyją w zupełnie innych czasach, dawno temu – to czytelnik z łatwością się z nimi utożsami. Ci bohaterowie dzielą bowiem ze swoimi rówieśnikami ze współczesności te same emocje. Czasami się boją, martwią o bliskich, czują się osamotnieni albo walczą o uwagę czy uznanie innych.

Ponadczasowy zbiór opowieści

Obecność Licha, Wodnika, domowika, kikimory czy chmurników w codziennym krajobrazie dodaje mistycyzmu tym historiom, ale zupełnie nie odbiera im możliwości niesienia uniwersalnego przesłania. To połączenie baśni oraz dawnych podań w bardzo atrakcyjnym wydaniu, które oprócz nawiązywania do mitów – ukazuje także wzór etycznego, właściwego postępowania w wielu sytuacjach.

Kiedy czytać? Halloween, Zaduszki, Andrzejki

Rusałki, licha, kikimory i inne słowiańskie strachy w opowieściach została zilustrowana przez Alicję Filiacz. Obrazki w kolorystyce wygaszonych pomarańczy i brązów doskonale współgrają z jesienią, kiedy właśnie najlepiej sięgać po tę książkę. Doskonale sprawdzi się ona bowiem w czasie Halloween czy polskich Zaduszek. Każde opowiadanie ma idealną długość, żeby na przykład wybrać jedno i przeczytać je sobie w grupie, podczas świętowania Andrzejek.

Dla kogo jest ta książka?

To tego rodzaju lektura, która spodoba się zarówno dzieciom jak i dorosłym – bez górnej granicy wieku. Polecam ją czytelnikom powyżej 9 lat. Z pewnością nikogo porządnie nie przestraszy, ale wywoła ekscytujące dreszcze na plecach podczas lektury.

Rusałki, licha, kikimory i inne słowiańskie strachy w opowieściach znajdziecie na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Rusałki, licha, kikimory i inne słowiańskie strachy w opowieściach?

To zbiór ośmiu opowiadań Marty Krajewskiej, łączących słowiańskie wierzenia z uniwersalnymi historiami o emocjach dzieci i dorosłych.

Dla jakiego wieku jest przeznaczona ta książka?

Rekomendacja: 9+; spodoba się również starszym czytelnikom – bez górnej granicy wieku.

Czy książka nadaje się na głośne czytanie w grupie?

Tak. Każde opowiadanie ma wygodną długość na wspólne czytanie, np. podczas Halloween, Zaduszek czy Andrzejek.

Jakim językiem posługuje się autorka?

Poetyckim, z elementami staropolszczyzny, co wzmacnia klimat słowiańskich podań.

Jakie istoty pojawiają się w opowieściach?

M.in. Rusałki, Licho, Wodnik, domowik, kikimory i chmurniki – osadzone w codziennym życiu bohaterów.

Czy to dobra propozycja na prezent?

Tak, zwłaszcza dla fanów mitologii słowiańskiej, nastrojowych opowieści i pięknych wydań.

Artykuł Słowiańskie opowieści Marty Krajewskiej – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Łowca dusz z Elbow Alley
➜ Autorka: Cat Gray
➜ Tłumaczenie: Dominika Ciechanowicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

Jeżeli czytaliście już Strażniczkę Wyjącego Zamku, to znacie styl, którym posługuje się autorka. Choć tamta historia dotyczyła zupełnie innych bohaterów oraz poruszała odmienne wątki – przepełniona była magią, nowymi przyjaźniami oraz ludźmi mającymi słabość do starych przedmiotów.

W Łowcy dusz dwunastoletni Pipp przeprowadza się z rodzicami do Elbow Alley, gdzie sąsiedztwo wydaje się nie być zbyt otwarte na nowoprzybyłych. Kiedy z rodzicami chłopca zaczyna dziać się coś bardzo niepokojącego, Pipp dowiaduje się nieco więcej o tamtejszej społeczności. Na sąsiadów składają się bowiem banshee, duchy, harpie czy wampiry. 

Widmo zbliżających się urodzin

Nie one jednak zagrażają rodzinie oraz głównemu bohaterowi – a przynajmniej nie zagrażają w największym stopniu. Jednym z miejscowych jest istota wysysająca ludzkie dusze – pod warunkiem, że masz więcej niż 13 lat. Tak się składa, że Pipp obchodzi swoje urodziny dokładnie za kilka dni… w sam środek Halloween. 

Dokładnie w tym samym czasie, 13 lat świętować też będzie nowa sąsiadka Pippa, czyli Fliss. Dziewczynka na pierwszy rzut oka wygląda zupełnie zwyczajnie (jeżeli do zwyczajnych można zaliczyć jej niecodzienny sposób ubierania się). Skrywa jednak pewną tajemnicę, którą za nic nie chce podzielić się z chłopakiem. Postanawia mu jednak pomóc – przywrócić rodziców do normalności oraz ocalić przed… duszożercą!

Bohaterowie: szarość kontra niezwyczajność

Pipp i Fliss mają energię klasycznego duetu detektywistycznego – on lubi być w cieniu, jest wycofany oraz niepewny. Ona jest motorem napędowym akcji, wydaje się nieustraszona oraz świetnie zorientowana. Razem doskonale się równoważą oraz uzupełniają. Pokazują, że można nosić szare, nudne ubrania i mieć bogatą osobowość, ale także ukrywać się za kolorowymi strojami i być pełnym wątpliwości.

Świat Łowca dusz z Elbow Alley jest zbudowany na intrygujących postaciach. Każdy sklepik to tajemnicze miejsce z równie tajemniczymi mieszkańcami. Czytelnik może z ogromną frajdą odkrywać zakamarki Elbow Alley uświadamiając sobie jedną, bardzo ważną kwestię.

Magia tuż za rogiem

Magię można odnaleźć wszędzie – po prostu większość ludzi przestała już ją dostrzegać. W książce pada kilka istotnych zdań dotyczących takich zwizualizowanych na kartach historii enklaw – sama wiara w nadprzyrodzone zjawiska może nas przybliżyć do niesamowicie kolorowych i różnorodnych światów. Wystarczy się nie zamykać na to, co w pierwszym odruchu nie wydaje się do końca realne – oczywiście wszystko w granicach rozsądku

Stawka i napięcie

Łowca dusz z Elbow Alley to książka przygodowa, która z każdym rozdziałem zbliża nas do ,,momentu zero”. Jeżeli Pipp i Fliss nie zdążą na czas, sami mogą stać się ciałami bez duszy. Napięcie w książce autorka buduje przez spotkania, naginanie zasad oraz czasami, bardzo nierozsądne decyzje bohaterów. Stawka jest jednak ogromnie wysoka – jeżeli nie uda się dzieciakom pokonać łowcy dusz… ich życie będzie zupełnie pozbawione sensu, dosłownie!

Dla kogo?

Książka będzie doskonała dla czytelników powyżej 9. roku życia. Sprawdzi się jako lektura na Halloween, wakacje czy każdą inną okazję, gdy chcemy przenieść się do zupełnie innego świata.

Łowca dusz z Elbow Alley  dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedź

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

O chłopcu i jego przyjaciółce, którzy próbują pokonać istotę wysysającą dusze mieszkańców tajemniczej alejki w Londynie.

Jaki to gatunek i dla jakiego wieku?

Middle grade urban fantasy, czyli literatura fantastyczna której akcja dzieje się w mieście. Docelowy wiek to 9–12 lat i starsi czytelnicy.

Jaki jest główny motyw książki?

Ponadczasowe „uważaj, o czym marzysz” – szczególnie w kontekście pragnienia „innego życia” bez „nudnych rodziców”.

Czy książka jest straszna?

Nie, to historia z dreszczykiem, ale pozbawiona brutalności i typowych cech horroru.

Czy to pierwszy tom serii?

To samodzielna, zamknięta historia.

Artykuł Łowca dusz z Elbow Alley – recenzja i patronat pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zombiaczek. Zwierzaki zombiaki. Tom 3
➜ Scenariusz: Christophe Cazenove
➜ Rysunki: William Maury
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Komary, plaża, seanse filmowe – brzmi jak beztroski czas wakacji. Z tą jednak różnicą, że zamiast komarów, latają komary-zombi, do plaży schodzi się przez płytę nagrobną, a seanse filmowe to wyłącznie horrory.

Zombiaczek powraca w trzeciej części

Kolejny, trzeci już tom bardzo nietuzinkowej serii komiksowej Zombiaczek jest dostępny do czytania w języku polskim. William Maury oraz Christophe Cazenove nie decydując się na jakiekolwiek kompromisy, opowiadają historię o dziewczynie, która postanowiła zamieszkać na cmentarzu. Nawet tam czuła się lepiej niż we własnym domu.

O poprzednich częściach cyklu przeczytacie tutaj:

• Zombiaczek. Zawsze głodny. Tom 1,
• Zombiaczek. Bez serca. Tom 2.

To jeden z tych rodzajów lektury, do której lepiej siadać z pustym żołądkiem oraz bez przekąsek przy boku.

Zwierzaki-zombiaki

W Zombiaczek. Zwierzaki zombiaki. Tom 3 kolejny raz dostajemy zbiór krótszych oraz dłuższych historii, składających się na chronologiczną opowieść o cmentarzu i jego mieszkańcach. Nie ma tu jednak konkretnych, złożonych wątków, których rozwiązania można byłoby oczekiwać w następnych albumach.

W fabule nie brakuje stałej obsady, a czasami pojawiają się w niej nawet nowe postacie, które nie zostają natychmiast zjedzone przez głównych bohaterów. W Zombiaczek. Zwierzaki zombiaki. Tom 3 autorzy posuwają się także o krok dalej, uzupełniając narrację o… zwierzaki.

Ta część jest zdecydowanie przeznaczona czytelnikom o mocnych nerwach (lub raczej stalowych żołądkach). Bardzo wizualnie scharakteryzowane zwierzaki, a szczególnie ich konkretne cechy bycia zombi nie wywołują raczej chęci natychmiastowego tulenia.

Komiks, którego akcja toczy się na cmentarzu

Osoby, które doceniają jednak czarny charakter i są entuzjastami różnych scenariuszy na życie pozagrobowe (dosłownie), z pewnością bedą ukontentowani niespodziankami, które można znaleźć w Zombiaczku. Zwierzaki zombiaki. Tom 3.

Osobiście, po trzecim tomie mam pewną obawę, że format ten zaczyna mi się już trochę przejadać. Choć zwierzaki są ciekawym uzupełnieniem fabularnym, nie wprowadzają elementu zaskoczenia, na jaki chciałabym liczyć już na tym etapie serii. 

Pozostaje mi tylko obserwować ten cykl i dawać znać, czy warto po niego sięgać. Póki co, na tom trzeci można się jeszcze skusić. Polecam odbiorcom powyżej 16 lat.

Do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Zombiaczek.-Zwierzaki-zombiaki.-Tom-3,91987971,p.html

Artykuł Zombiaczek. Zwierzaki zombiaki. Tom 3 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: ANCYmonstra. Wersja demo
➜ Seria: ANCYmonstra
➜ Scenariusz: Ewa Betlewska
➜ Rysunki: Łukasz Mazur
➜ Wydawnictwo: Selfpublishing
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pierwsza sprawa, którą należy sobie wyjaśnić już na początku to ta, że ancymonstra nie są arcymonstrami. Bo gdyby tak było, nie mogłyby być nazywane małymi ancymonami, ale stałyby się jakimiś poważnymi arcymistrzami szachowymi, a w tym komiksie zupełnie nie o to chodzi.

Wersja DEMO nowego komiksu dla dzieci

Na rynku polskiej książki dla dzieci właśnie zadebiutowała nowa seria. A właściwie zapowiedź nowej serii, bo na okładce komiksu umieszczono napis ,,Wersja DEMO!”. Natychmiast wróciły do mnie wspomnienia gier, którymi zagrywałam się jako dzieciak – co trzeba przyznać, jest świetnym chwytem marketingowym na rodziców!

Czy jednak ANCYmonstra potrzebują jakichś specjalnych chwytów? Wystarczy szepnąć młodym czytelnikom, że ma się dla nich książkę o potworach i sprawa powinna być załatwiona. Bo które dziecko nie lubi potworów?

Dlaczego dzieci lubią się bać?

Historia literatury pamięta świetne książki dla niedorosłych, poświęcone właśnie temu zagadnieniu. Jeżeli mówimy o komiksach, nie sposób pominąć Małego Wampira (widzę nawiązania do niego w ANCYmonstrach, ale nie wiem czy są one intencjonalne). 

Dobrym przykładem jest też na przykład Warren XIII, choć to już inny rodzaj powieści graficznej. Dzieci lubią się bać – oczywiście, w kontrolowanych oraz bezpiecznych okolicznościach przytulnego, domowego fotela. 

Możliwość kontrolowania strachu pozwala im poczuć się bardziej dorosłym, ale także uczy jak sobie radzić np. z poczuciem dyskomfortu na dźwięk skrzypiących drzwi czy tajemniczych cieni.

Wampirka, monstrum, duch i mumia

ANCYmonstra, wymyślone przez Ewę Betlewską oraz Łukasza Mazura, trochę z tym strachem i potworami mimo wszystko oszukują. Bo niby mamy głównych bohaterów: małą wampirkę Irkę, monstrum Franka, ducha Henryka oraz mumię, ale oni wcale nie zachowują się specjalnie inaczej, niż zwykłe dzieci w podobnym do nich wieku.

A że należą do grupy określanej bohaterami horrorów i lubią bawić się w prawdziwym, zapajęczonym zamczysku? Wygląda na to, że rodzice im na to pozwalają, więc co nam do tego?

W związku z tym, że ANCYmonstra są wersją demonstracyjną, to zawierają jedną pełną historyjkę, a nie na przykład kilka (zapowiadany pierwszy tom ma mieć 70 stron więc tam spodziewam się zdecydowanie czegoś bardziej złożonego fabularnie). Już jednak dzięki tej opowiastce poznajemy postacie, zarysowują się nam jakieś potencjalne wątki i dowiadujemy się, że w pobliżu czają się ,,tamci”. 

Komiks, naklejki oraz zadania aktywizujące

Komiks jest zdecydowanie przygotowywany z myślą o młodych czytelnikach – dużo się w nim dzieje, czasami w warstwie wizualnej można odczuć, że nawet jest trochę zbyt chaotyczny, ale zapewniam… współczesne dzieci bardzo dobrze poradzą sobie z natężeniem onomatopej, zmian kadrowania czy detali tła.

Rekomendowałabym go czytelnikom, którzy już mieli wcześniej styczność z medium komiksowym. ANCYmonstra. Wersja demo będą prawdziwą gratką dla fanów opowieści z dreszczykiem, charyzmatycznych bohaterów i szalonych przygód. Czekam na ich pełną wersję!

Istnieje możliwość dorwać ANCYmonstra w wersji ze świetnymi naklejkami oraz arkuszem aktywizującym, zachęcającym m.in. do szukania drobiazgów w komiksie, rozwiązywania najlepszych z możliwych zadań matematycznych czy też zrobienia sobie testu osobowości na podobieństwo do bohaterów historii.

Polecam ten komiks poszukującym kreatywnych historii czytelnikom od lat 7. Znajdziecie go tutaj: https://gildia.pl/ancymonstra-wersja-demo.html

A na bieżąco z serią będziecie bezpośrednio na profilu ANCYmonstrów: https://www.instagram.com/ancymonstra

Artykuł ANCYmonstra. Wersja demo – recenzja komiksu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zombiaczek. Bez serca. Tom 2
➜ Scenariusz: Christophe Cazenove
➜ Rysunki: William Maury
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tracimy głowę zazwyczaj z kilku ważnych powodów oraz dla niewielu znaczących osób. Trudno jednak usprawiedliwić kogoś, kto wzdycha do… zombi. W tym przypadku tracenie głowy można bowiem potraktować zbyt dosłownie.

Urocza, ale przewrotna nazwa

Zombiaczek jest serią, która zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie przy okazji pierwszego tomu – zaskakując pomysłem, zabawną i zarazem mocno absurdalną konwencją, ale także ciekawymi odniesieniami do życia nastolatki.

Twórcami cyklu komiksów o uroczej oraz zdecydowanie przewrotnej nazwie, są Christophe Cazenove i Wiliam Maury. Co ciekawe, scenarzystę Cazenove’a możecie też kojarzyć m. in. z serii historii obrazkowej, ale zupełnie innego rodzaju – Zoo wymarłych zwierząt.

Miłość zombi i Szyneczki

Zombiaczek. Bez serca. Tom 2 to druga część albumu, którą poprzedza Zombiaczek. Zawsze głodny. Tom 1. W kontynuacji czytamy o kolejnych losach nastolatki, która zdecydowała się uciec z domu i zamieszkać na… cmentarzu.

Spotkała tam tytułowego Zombiaczka, który szybko zawładnął jej sercem (na szczęście nie w dokładnym znaczeniu tych słów). Zombiaczek, oprócz tego, że jest żarłokiem, ma słabość do słowa pisanego, a nastolatka jest całkiem dobra w poezji oraz tekstach. Zombi nazywa więc ją pieszczotliwie Szyneczką, a ona wzdycha do niego i cierpi, gdy przestaje być obiektem jego zainteresowania.

Cmentarna codzienność

A taki moment rzeczywiście w Zombiaczku. Bez serca. Tom 2 przychodzi. Fabuła wzbogaca się bowiem o kolejną bohaterkę – bardzo charyzmatyczną niebieską zombiaczkę o dominującym sposobie bycia. Oprócz tego, nastolatka postanawia na stałe przenieść się na cmentarz, a nawet… założyć tam swój ogródek warzywny.

Komiks wypełniony po brzegi czarnym humorem zapewne mógłby wzbudzić konsternację w wielu wrażliwych czytelnikach. Jest to jednak lektura skierowana zdecydowanie do tych osób, które odnajdują przyjemność w gotyckim oraz ponurym klimacie cmentarnej codzienności.

Chyba nie zaryzykowałabym stwierdzeniem, że tom 2 prześcignął pierwszą część serii o Zombiaczku, ale zdecydowanie jestem ciekawa tego jak wypadnie, zapowiadany już, trzeci tom opowiastek. Polecam ten komiksowy cykl odbiorcom powyżej 16 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Zombiaczek.-Bez-serca.-Tom-2,87439384,p.html

Artykuł Zombiaczek. Bez serca. Tom 2 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Straszne historie
➜ Autor: opracowanie zbiorowe
➜ Na podstawie powieści autorstwa: Bram Stoker, Mary Shelley, Edgar Allan Poe, Robert Louis Stevenson, Oscar Wilde, Arthur Conan Doyle, Nathaniel Hawthorne, Washington Irving, William Hope Hodgson, Jacob i Wilhelm Grimm
➜ Ilustracje: Victor Medina
➜ Tłumaczenie: Paulina Braiter
➜ Wydawnictwo: HarperKids Polska
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Umówmy się – horrory nie są naszym pierwszym wyborem, jeżeli szukamy czegoś, co zachęci dzieci do czytania. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że im straszniejsza jest opowieść, tym bardziej młodzi czytelnicy wydają się być nią zainteresowani.

Straszne historie – książka dla dzieci na Halloween

Sama pamiętam jak w wieku kilku lat oglądałam z wypiekami na twarzy serial Czy boisz się ciemności – i wydawał mi się on wtedy najstraszniejszą rzeczą na świecie, ale jednocześnie nie mogłam się od niego oderwać. 

Myślę, że podobny efekt będzie można osiągnąć, podsuwając dzieciom ostatnią nowość wydawnictwa HarperKids Polska. Dodatkowo, będzie to idealna książka na właśnie zbliżające się Halloween. Mowa o Strasznych historiach, zbiorowym opracowaniu najsłynniejszych powiastek grozy.

Pytania o moralność i ludzką naturę

Opowieści, które kojarzą się z bardzo charakterystycznymi, wywołującymi ciarki bohaterami, rzadko czytają nawet sami dorośli. Jest jednak wąska grupa osób, która dostrzega w nich fascynujące stadium ludzkich osobowości.

Strach lub niepokój, które wywołują postaci z dzieł wielkich – Brama Stokera, Edgara Allana Poe czy Arthura Conana Doyle’a, stawiają przed czytelnikami ważne pytania dotyczące moralności oraz natury człowieka.

Najsłynniejsze powieści grozy opracowane dla dzieci

W Strasznych historiach znajdziecie crème de la crème powieści grozy. Słynnego Draculę, Frankensteina, Dziwny przypadek doktora Yekylla i pana Hyde’a czy Legenda o Sennej Kotlinie. Są tu także mniej popularne w kulturze masowej: Serce oskarżycielem, Dom o Siedmiu Szczytach czy Widmowi Piraci.

Być może niektórych zadziwi obecność Jasia i Małgosi w tym zbiorze, choć jak część osób wie – klasyczne baśnie sprzed wielu setek lat, niewiele miały wspólnego z tymi wersjami, które znamy dzisiaj.

Nawet jednak, jeżeli autorzy nawiązują do pierwowzorów, robią to w sposób subtelny. Pomijane są najbardziej krwawe i niepokojące fragmenty, a pozostawiony zostaje ogólny zarys fabuły, najistotniejsze fakty czy sami bohaterowie.

Znając oryginalne powieści dla czytelników dorosłych, śmiało mogę stwierdzić, że Straszne historie będą bardzo dobrym wprowadzeniem do świata horroru dla dzieci, nie pozostawiając na ich psychice żadnych niepokojących śladów.

Książka na Halloween i nocowankę

Starodawny styl narracji i fantastyczne ilustracje Victora Mediny pomogą jednak poczuć się młodym odbiorcom nieco doroślej. Z pewnością przyczynią się również do fantastycznej celebracji Halloween lub staną się odczytywaną na głos atrakcją podczas niejednej nocowanki.

Polecam Straszne historie dzieciom powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/straszne-historie-3383.html

Artykuł Straszne historie – recenzja książki dla dzieci na Halloween pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Best Zombies Forever
➜ Scenariusz: Zofia Karabela
➜ Rysunki: Zofia Karabela
➜ Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Apokalipsa zombie w Polsce? Jestem w stanie w to uwierzyć! Podobnie jak w to, skąd się wzięła i co wspólnego mają z nią małpy.

BZF, czyli przyjaźń w czasach zarazy

Best Zombies Forever to przewrotny debiut komiksowy Zofii Karabeli, która osadzając swoją historię w czasach apokalipsy, zdecydowała się opowiedzieć o przyjaźni, która przetrwa nawet koniec świata.

BBF – nie bez powodu autorka nawiązuje w tytule do bardzo znanego angielskiego zwrotu best friends forever, przeinaczając go na potrzeby żartu, ale i głębszego nawiązania do fabuły. Książka jest bowiem przerysowanym obrazkiem polskiej mentalności, społecznych stereotypów czy kulturalnych nieporozumień. 

Geneza apokalipsy zombie

Sprawne posługiwanie się ironią może dobrze sprawdza się w tworzeniu komiksów, ale z pewnością nie uchroni przed efektami apokalipsy zombie. Co jest najciekawsze w powieściach postapo? Geneza. W Best Zombies Forever  Karabela trzyma czytelników w niepewności niemal do samego końca, skupiając się przede wszystkim na relacji dwóch dziewczyn.

Bohaterkami są przyjaciółki, które mieszkają w Gdańsku, ale gdy jedną z nich gryzie zombie, postanawiają wyruszyć do Warszawy, w nadziei na znalezienie na miejscu odpowiedniego specjalisty, który zapobiegnie całkowitej infekcji.

Finalnie satysfakcjonujący finał

Biorąc jednak pod uwagę czarny scenariusz, przyjaciółki decydują się jednocześnie spędzić optymalnie najmilszy czas, odwiedzając zamek w Malborku czy podziwiając wrota w katedrze w Gnieźnie. Nie zawsze wszystko przebiega po ich myśli, ale finalnie za każdym razem udaje im się znaleźć wyjście z patowej sytuacji. 

Best Zombies Forever jest więc lekką w przekazie, niezobowiązującą lekturą (choć przez chwilę zastanawiałam się, czy komiksu nie sponsorują militaria.pl), która bazując na prostych, ale dynamicznych rysunkach, prowadzi nas przez fabułę do całkiem satysfakcjonującego finału.

Polecam Best Zombies Forever czytelnikom powyżej 16 lat (nie pijcie kawy podczas lektury!). Sprawdzi się idealnie na zbliżający się Halloween.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Best+Zombies+Forever/pokaz.html

Artykuł Best Zombies Forever – recenzja komiksu na Halloween pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Halloween Owl 40497 LEGO
➜ Wydawnictwo: LEGO
➜ Ilość klocków: 228
➜ Ilość minifugurek/minilaleczek: 0
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wiecie jaki jeszcze jest atut klocków LEGO? Oczywiście, zaraz obok tych związanych z miłym spędzaniem czasu, rozwijaniem wyobraźni oraz satysfakcją z własnoręcznie zbudowanego modelu?

Klocki LEGO na jesień oraz Halloween

Wybrane zestawy klocków pozwalają w prosty sposób nastroić się do nadchodzącej pory roku lub przygotować na zbliżające się święto. Do końca roku zaplanowałam dla Was naprawdę sporo recenzji tego typu pudełek, dzięki którym nie tylko bardziej poczujecie piękną złotą jesień czy magię Świąt – ale przy okazji, będziecie mogli przyozdobić sobie dom uroczymi figurkami, scenkami czy budowlami.

Na moim instagramowym profilu na InstaStories, zapytałam Was, od którego z dwóch jesienno-halloweenowych zestawów powinnam zacząć. Zdecydowana większość (72%) odpowiedziała, że właśnie od Halloween Owl 40497 LEGO, czyli Halloweenowej Sowy (moim zdaniem ładniejszą nazwą byłaby Dyniowa Sowa). 

Będę musiała się więc nieźle postarać, żeby zainteresować Was też tym drugim zestawem – a jest naprawdę ciekawy!

Sowa i dynie z klocków LEGO

Choć ta nazwa z Halloween nie jest też tak do końca nieuzasadniona, ale o tym za chwilę. Na pudełku widzimy model sowy z dwoma dyniami – w tym jedną na podwyższeniu. Całość znajduje się na fioletowej podstawce z pojedynczymi elementami roślinnymi w kolorze żółci i pomarańczu. 

Zestaw Halloween Owl 40497 LEGO składa się z 228 elementów i kierowany jest dla dzieci od 8 lat. Główny model, czyli sowa, posiada ruchomą część – skrzydła. Potrafi również obracać się wokół własnej osi na podstawce. Zauważyłam jednak, że kiedy chcemy ją obrócić o 360% – sowa blokowana jest przez jedną z dyń. 

Sekret zestawu LEGO, czyli halloweenowy easter egg

Nie jest to jednak duża przeszkoda, bo cały zestaw nie do końca przeznaczony został do zabawy. Halloweenowa Sowa ma czysto dekoracyjny charakter i w takiej formie sprawdza się najlepiej.

Halloween Owl 40497 LEGO  skrywa jednak pewien sekret. Pamiętacie jak wspominałam o tym, że ten zestaw jest dużo bardziej halloweenowy, niż można byłoby powierzchownie przypuszczać? 

Otóż, podstawka na której znajduje się sowa, nieprzypadkowo jest takiej grubości.

W jej wnętrzu ukryło się zwierzątko, które zdecydowanie kojarzy się nam z Halloween – i na całe szczęście, nie jest to pająk!

Uważajcie na swoje komputerowe myszki

W ogólnym podsumowaniu, Halloween Owl 40497 LEGO uważam za bardzo udany zestaw. Można go dostać w dobrej cenie (choć produkt jest już wycofany i prawdopodobnie za kilka miesięcy zniknie ze sklepowych półek), jego układanie sprawia sporo frajdy i nie należy do bardzo skomplikowanych.

W moim pudełku niestety dołożono błędny klocek (ma zdecydowanie ciemniejszy odcień, niż pozostałe). Na szczęście jest on z tyłu sowy i nie rzuca się bardzo w oczy – ważne, że zgadza się jego kształt! Mam nadzieję, że to marginalny błąd.

Polecam Halloween Owl 40497 LEGO dzieciom i dorosłym. Sowa z dyniami świetnie spisuje się na moim biurku (choć początkowo miałam problem z myszką, która nieco się jej obawiała).

Link do strony sklepu LEGO: https://www.lego.com/pl-pl/product/halloween-owl-40497

Artykuł Zestaw klocków LEGO Halloween Owl 40497 – recenzja sowy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Drakula
➜ Scenariusz na podstawie powieści Bram Stokera: Fernando Fernandez
➜ Ilustracje: Fernando Fernandez
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Jedną z najsłynniejszych, najbardziej ekscytujących i niepokojących historii grozy wszechczasów jest powieść Brama Stokera, która została spisana w 1897 roku. Jej główny bohater – arystokrata z rumuńskiej Transylwanii, to z kolei esencja czarnego charakteru, który pozbawiony skrupułów, skupia się wyłącznie na zaspokajaniu własnych żądz. 

Które wydanie Drakuli warto wybrać?

Drakula od dziesięcioleci fascynuje oraz niepokoi. Połączenie jego magnetyzmu, eleganckiego stylu z bezwzględnością oraz szaleństwem sprawia, że trudno nie gardzić nim i jednocześnie, nie czuć wobec tej postaci swego rodzaju respektu.

Długo szukałam wydania, które udźwignęłoby ciężar oczekiwań wobec tej powieści. Nie wystarczy bowiem zrobić dobrą okładkę z barwionymi brzegami, żeby oddać całą esencję Drakuli. Na szczęście, za tę pozycję zabrało się wydawnictwo Mandioca. I zrobiło to w taki sposób, że lepiej prawdopodobnie już się nie da.

Malarstwo olejne oraz powieść grozy

Tym, co sprawia, że ten Drakula robi tak ogromne wrażenie, jest nie tylko bardzo dobre opracowanie scenariusza, gdzie zostały wytypowane najważniejsze i rzeczywiście najbardziej istotne dla fabuły wątki. 

To połączenie ogromu pracy oraz niesamowitego talentu Fernando Fernandeza, który zdecydował do tej adaptacji wykonać komiksowe kadry za pomocą… farb olejnych i płótna. Każda rozkładówka Drakuli składa się więc z ręcznie namalowanych, zachwycających i ponadczasowych obrazów. 

Alternatywna okładka komiksowego wydania Drakuli 

Początkowo pojedyncze epizody komiksu publikowane były w hiszpańskim piśmie ,,Creepy” (od 1982 roku), żeby finalnie znaleźć miejsce w zbiorczym albumie. Drakula od wydawnictwa Mandioca z przekładem Jakuba Jankowskiego to niemal wierne odwzorowanie wydania, które ukazało się na 40-lecie tej pozycji, pod szyldem wydawnictwa cARTem.

Wyjątkiem jest prezentowana w tej recenzji, alternatywna okładka, namalowana przez polskiego malarza Owedyka Krzysztofa ,,Prosiaka”, którego wiele osób może kojarzyć z serii autorskich obrazów o kotach umiejscowionych w polskiej realiach (taka kocia wersja Anubisów od Joanny Karpowicz).

Najlepsza adaptacja powieści Bram Stokera

Jeżeli więc zależy Wam na adaptacji Drakuli, która jest wiernie oddaną myślą Bram Stokera oraz wpisuje się w wizualny schemat tradycyjnych horrorów (jak np. w filmach Alfreda Hitchcocka z pięknymi aktorkami oraz mężczyznami o klasycznej urodzie) – to wydanie będzie więcej niż strzałem w dziesiątkę.

Biorąc pod uwagę charakter powieści, myślę że jest to jedyne wydanie, które nie tylko przetrwa próbę czasu, ale dodatkowo będzie niezmiennie robiło tak duże wrażenie na swoich odbiorcach. Polecam dorosłym czytelnikom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Drakula-z-alternatywna-okladka/948

Artykuł Drakula z obrazami Fernando Fernandeza – recenzja komiksu 18+ pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.