Tekst: Joanna Tomaszewska – Kołyszko, Wojciech Tomaszewski – Kołyszko

Ilustracje: Wojciech Tomaszewski – Kołyszko

Wydawnictwo: GWP

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: nudy na pudy

Recenzja:

Ta książka intryguje tytułem i pytaniem, które stawia na samym początku: czy można kłócić się pożytecznie?

,,Bez kłótni ani rusz, czyli kto lubi konfliktoluby” to lektura o wykreowanym świecie Filajków – stworków, przypominających pod wieloma względami ludzi. Ich pomysłodawcami są Jovanka Tomaszewska oraz Wojciech Kołyszko.

Ten tytuł przypomina także zeszyt ćwiczeń, ponieważ został podzielony na krótkie rozdziały oraz zadania, które przypisane są do bieżącej akcji.

Popieram rozmawianie z dziećmi o emocjach. Kłótnia jako temat rozmowy wydaje się bardzo interesująca i podana w ten sposób, raczej rzadko spotykana w literaturze.

W książce ,,Bez kłótni ani rusz, czyli kto lubi konfliktoluby”  jest jednak wiele niezrozumiałych wątków i momentami zbyt duży chaos, żeby lektura sprawiała prawdziwą przyjemność.

Autorzy wykreowali świat, który jak na tak krótką fabułą ma bardzo wiele nowych elementów. Trudno nadążyć za akcją dorosłemu czytelnikowi, nie wspominając o dzieciach.

Ciężko także określić dla jakiego przedziału wiekowego jest ta pozycja. Intuicja podpowiada, że tematy związane z kłótnią powinno się poruszać w pierwszych klasach szkoły podstawowej, jednak tekst pod względem stylistycznym oraz doboru słownictwa jest bardziej odpowiedni dla dzieci gimnazjalnych lub nawet starszych.

,,Bez kłótni ani rusz, czyli kto lubi konfliktoluby” zawiera także poglądy, które już dawno się zdezaktualizowały lub takie, z którymi nawet współcześni twórcy starają się walczyć. Przykładem może być ten cytat:

,,(…) pani nie ma wątpliwości: skoro Menzurka płacze, to na pewno winny jest Amper, zwłaszcza, że jest chłopcem (a pani Konkluzja uważa, że chłopcy są bardziej niegrzeczni niż dziewczynki).” Jovanka Tomaszewska, Wojciech Kołyszko, Bez kłótni ani rusz, str. 19

 

To opis, z którego nic nie wynika w dalszej części książki, a powiela tylko krzywdzące stereotypy.

,,Bez kłótni ani rusz, czyli kto lubi konfliktoluby” jest lekturą, w której zostało ciekawie zauważone, że są ci, co lubią się kłócić i ci, którzy kłótni za wszelką cenę unikają. Nie jestem jednak pewna czy osoby, które autorzy uważają za konfliktolubnych nie przechodzą po prostu w swoim życiu pewnego etapu, gdzie starają się skupiać uwagę innych na sobie. Podejrzewam, że jest to głębszy problem, a nie cecha charakteru – jak sugerują twórcy tej pozycji.

To książka, która z pewnością oferuje i rodzicom i dzieciom pewne narzędzia i stara się wyjść na przeciw zapotrzebowaniom. Sygnalizuje potrzebę rozmowy, radzenia sobie ze złością oraz rozwiązywania konfliktów. Nie jestem jednak przekonana do formy, jaka została opracowana przez autorów.

Niestety mnie ta pozycja nie przekonała, ale ufam, że wiele osób może w niej odnaleźć odpowiedzi na nurtujące ich pytania.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwp.pl/bez-klotni-ani-rusz-czyli-kto-lubi-konfliktoluby.html

Artykuł Bez kłótni ani rusz, czyli kto lubi konfliktoluby – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje: Klara Wicenty

Fotografie: Elżbieta Zubrzycka

Wydawnictwo: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne (GWP)

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Najgorszą ze wszystkich chorób jest negatywizm, czyli brak wiary i poczucie beznadziejności. Bardzo łatwo się nią zarazić i bez trudu można ją przekazać innym. Szczególnie rodzice powinni uważać, żeby nie uczyć jej swoich dzieciom.

Nie bez powodu mówi się, że wiara czyni cuda, a wiara we własne możliwości może odmienić losy człowieka.

Podobnie jak ocaliła małego zajączka, Filipa, bohatera serii książek o niezwykłych przyjaźniach między zwierzętami.

,,Filip, lis i magia słów” to już 4 część opowieści o Wielkim Lesie Elżbiety Zubrzyckiej. I tom, czyli ,,O zajączku Filipie, który ze strachu dokonał wielkich czynów” jest lekturą w drugiej klasie szkoły podstawowej. Dokładnie opisuję ją w tej recenzji: http://bajkochlonka.pl/2018/10/11/o-zajaczku-filipie-ktory-ze-strachu-dokonal-wielkich-czynow/

,,Filip, lis i magia słów” to najnowsza książka, równie mądra i poruszająca ważne wartości, jak jej poprzedniczka. Główny bohater najpierw poznaje zająca z zupełnie innym podejściem do świata, niż on sam. Później, wspólnie z rodzicami zaczynają grać w ,,Ja jestem”, która finalnie pomaga mu wyjść z opresji.

To niezwykła zabawa, która polega na mówieniu o sobie tylko pozytywnych rzeczy. W obecności bliskich, którzy je potwierdzają, nabiera się przekonania o własnej wartości. Uczy się doceniać siebie i nie trzeba więcej udowadniać swoich cech, o których ma się przekonanie, że są znane innym istotom.

Gra ,,Ja jestem” to także zdobywanie umiejętności komplementowania oraz odbierania pochwał, które w dzisiejszych czasach są bardzo często zaniedbywane na poczet wysławiania wyłącznie swojej osoby.

Zajączek Filip w najbardziej dramatycznym momencie książki, wpada do dołu. Ale nie jest tam sam, towarzyszy mu lis, który go ścigał. Zajączek jest przerażony, ale rudzielec zapewnia go o swojej niewinności. Mówi, że chce się z nim zaprzyjaźnić.

Z tej historii wypływa wiele pięknych morałów, ale jeden szczególnie zapadł w moją pamięć. Filip mówi do lisa, że na zaufanie trzeba sobie zasłużyć czynami, a piękne słowa to za mało. Rudzielec, żeby zdobyć zajączka za przyjaciela, musi pokazać mu, że nie ma złych zamiarów oraz jest gotów do porzucenia poprzednich przyzwyczajeń.

Książka uczy także tolerancji i patrzenie na osoby ponad pryzmatem przyzwyczajeń i stereotypów. Komentarz na końcu pozycji od autorki, skierowany do rodziców, wychowawców i nauczycieli, pozwala jeszcze bardziej zagłębić się w przemycane wartości.

Na początku miałam wrażenie, że ,,Filip, lis i magia słów” jest może nieco przegadana. Z drugiej strony autorka buduje dramaturgię na dialogach, a rozmowy nie mają demagogicznego tonu. Udało się jej w tak stosunkowo krótkiej książce przekazać wiele cennych uwag dotyczących nie tylko wychowania, ale także funkcjonowania w społeczeństwie.

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 4-ego roku życia. Jestem przekonana, że wspólne czytanie jej z rodzicami wiele je nauczy i spędzą miło czas.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwp.pl/filip-lis-i-magia-slow.html

Artykuł Filip, lis i magia słów – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,O zajączku Filipie, który ze strachu dokonał wielkich czynów”

Autor: Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje: Klara Wicenty

Fotografie: Elżbieta Zubrzycka

Wydawnictwo: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne (GWP)

Rok wydania: 2018 (2010)

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Każdy z nas czegoś się boi. W wielu filmach, serialach czy często nawet książkach uważa się, że najważniejsza jest odwaga. Tchórze są piętnowani i wyśmiewani.

Zanim jednak ktoś uwierzy w siebie, nabierze pewności o swojej wartości i nauczy się bycia odważnym, musi się bać. Strach jest zjawiskiem normalnym. To emocja od której nie powinnyśmy uciekać, ale uczyć się rozumieć skąd ona pochodzi.

Książka ,,O zajączku Filipie, który ze strachu dokonał wielkich czynów” jest z pozoru niewinną opowiastką, w której z łatwością można odszukać ważne i piękne treści.

To jedna z serii książek o małym bohaterze, który uczy się funkcjonowania w świecie pełnym niebezpieczeństw, ale także miłych chwil i wielkich przyjaźni.

Dostępne są jeszcze 3 inne tytułu o zajączku ,,Filip i bociany. W tym roku wiosny nie będzie”, ,,Filip, Pusia i nowy przyjaciel” oraz ,,Filip, Lis i magia słów”.

Autorką serii jest Elżbieta Zubrzycka, o której wspominałam już przy okazji jej innej książki, czyli ,,Lew. Bajka o dwóch królach”. Link do tej recenzji znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/08/20/lew-bajka-o-dwoch-krolach-recenzja/

,,O zajączku Filipie, który ze strachu dokonał wielkich czynów” to historia o zwierzątku, które wśród swoich braci i siostry urodziło się najmniejsze i najmniej pozorne. W czasie, kiedy inni już kicali po świecie, on ciągle zbierał siły w norze.

Filip nie był akceptowany przez swoje rodzeństwo. Wyśmiewali go i nie spędzali z nim czasu. Na szczęście miał kochających rodziców, którzy z cierpliwością i mądrością uczyli go jak uwierzyć w siebie.

,,Musisz w siebie uwierzyć. Żeby w siebie uwierzyć, powinieneś zacząć ćwiczyć. (…) Sukcesy nie przychodzą w życiu same. Trzeba popracować, żeby osiągnąć sukces.” Elżbieta Zubrzycka, O zajączku, który ze strachu dokonał wielkich czynów, Pierwszy, najlepszy lub inny?, str. 36

Zajączek Filip zaprzyjaźnia się z łabędziem Pusią. To niezwykła relacja, która wychodzi na dobre im obojgu. Razem bawią się, ale przede wszystkim ćwiczą, dzięki czemu z dnia na dzień stają się coraz silniejsi.

W chwili, kiedy przychodzi prawdziwe zagrożenie, Filip potrafi udowodnić, że to, czego się nauczył, nie poszło w las. Daje piękny przykład, i staje w opozycji do stereotypów o tchórzliwych zajączkach.

,,Wiesz, Pusiu, co jest dzisiaj dla mnie najważniejsze? Uwierzyłem w siebie i wiem, że jestem dobry taki, jaki jestem. Nie muszę się już ścigać, żeby to udowodnić. Nie muszę się już porównywać.” Elżbieta Zubrzycka, O zajączku, który ze strachu dokonał wielkich czynów, Co jest najważniejsze dla Filipa, str. 97

 

Bardzo mi się podoba w tej książce także to, że ludzie nie są tu pokazani, jako bezwzględne potwory, ale jako istoty pełne empatii i gotowe do niesienia pomocy.

Nie zgodzę się co prawda z twierdzeniem, że łabędzie powinno karmić się chlebem, tym bardziej namoczonym, jest to jednak rzecz łatwa do ominięcia przy czytaniu.

Co do rzeczy, które można by w niej jeszcze pominąć. Wydaje mi się także, że pomysł z teatrzykiem na końcu książki, choć piękny, jest już trochę na wyrost. Rozumiem, że gdyby to była książka nawiązująca do gry, aktorów albo chociaż występowania na scenie, to byłoby to spójne i ciekawe. W tym wypadku jest to niepotrzebne, a jeśli chciano zaproponować młodym czytelnikom kontynuacje interakcji z bohaterem książki, można było to zrobić w inny sposób.

Czytać jednak tę książkę naprawdę warto. Oprócz bezwzględnych walorów treściowych, jest ona także bardzo ciekawie skonstruowana pod względem wizualnym. Połączono tutaj prawdziwe zdjęcia z ilustracjami, co wzmaga poczucie autentyczności tej historii i bardzo do niej pasuje.

,,O zajączku Filipie, który ze strachu dokonał wielkich czynów” polecam nie tylko drugoklasistą, dla których jest ona lekturą, ale także zarówno starszym, jak i młodszym czytelnikom oraz słuchaczom. Ta książka będzie odpowiednia dla dzieci już od 4-ego roku życia.

Artykuł O zajączku Filipie, który ze strachu dokonał wielkich czynów – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje: Monika Pollak

Wydawnictwo: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Elżbieta Zubrzycka ma na swoim koncie wiele udanych publikacji. Jest doktorem nauk humanistycznych, psychologiem i biologiem. Napisała wiele książek, które są pomocne rodzicom w wychowywaniu dzieci.

,,Lew. Bajka o dwóch królach” to cienka pozycja z interesującymi, pełnymi kolorów ilustracjami Moniki Pollak. Opowiada historię spokojnego królestwa zwierząt, w którym rządy sprawuje stary, doświadczony lew. Pewnego dnia jednak pojawia się wędrowiec, który zagraża pokojowi. Młody lew jest nastawiony na władzę i zamierza szybko pozbyć się dotychczasowego króla.

Kusi pozostałe zwierzęta perspektywą wprowadzania innowacyjności oraz pokazem młodzieńczej siły. Rozpoczyna się walka w której stary lew przegrywa, pozostawiony bez wsparcia swoich dotychczasowych poddanych.

Nowy król natychmiast przejmuje władzę i rozpoczyna swoje totalitarne rządy. Polityka, którą narzuca może przypominać czasy średniowiecza. Wiele zwierząt musi pracować na króla i jego wybrańców.

Nastroje stają się coraz gorsze. Mało kto jest zadowolony ze zmian, jakie zostały wprowadzone. Zwierzęta postanawiają się zbuntować przeciwko nowych porządkom. Odszukują starego króla i na jego czele wypowiadają bitwę młodemu lwu. Ten, wystraszony obrotem sprawy, ucieka z podkulonym ogonem.

Najważniejsze w całej historii jest jednak zakończenie i postawa starego króla. Wygłasza przemowę do zwierząt, w której podkreśla, że nie należy winić nikogo za taki obrót sprawy, a raczej szukać pozytywów. Sam wybacza zwierzętom, które jeszcze chwilę temu odwróciły się od niego.

Młody lew słysząc o wielkoduszności króla przechodzi przemianę. Wyciąga dla siebie cenną lekcję z tego wydarzenia. Uświadamia sobie, że nie można sprawować rządów za pomocą siły i zastraszania. Dobry król dba o swoje zwierzęta, jest sprawiedliwy i nigdy nie wysuwa się na piedestał. Zdaje sobie sprawę, że rządzić to nie znaczy mieć, ale dawać.

,,Lew. Bajka o dwóch królach” to pouczająca historia, która uczy dzieci czym jest wybaczenie, rozsądek oraz doświadczenie. Młode osoby, które nie doceniają rad starszych, prawdopodobnie nie wyjdą dobrze na swoich decyzjach.

Ta książeczka jest także przykładem szacunku wobec starszych, nauką pokory oraz ukazaniem zalet bycia dobrym.

Bardzo polecam ją dla wszystkich dzieci powyżej 5-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwp.pl/lew-bajka-o-dwoch-krolach.html

Artykuł Lew. Bajka o dwóch królach – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.