Dragomino i Kingdomino to pozycje, które bazują na idei domina, ale oferują zupełnie odmienne założenia przygodowe oraz wizualne. Zamiast monotonnego dokładania płytek, twórcy (Bruno Cathala – w przypadku Kingdomina oraz Bruno Cathala, Marie Fort, Wilfried Fort – w przypadku Dragomina) stworzyli dla graczy kolorowe krainy i bohaterów, konkretne cele, ale także dodatkowe mechaniki, które nadają rozgrywką sens. 

W Dragomino dzieci wyruszają na tajemniczą wyspę w poszukiwaniu młodych smoków, a w Kingdomino gracze rozbudowują własne królestwa – dbając o układ płytek, zbierając korony, planując oraz licząc punkty. Pierwsza gra przeznaczona jest dla dzieci od 5, a druga będzie odpowiednia dla uczestników od 8 roku życia. Obie sprawdzą się w rodzinnym składzie 2–4 osób, a czas pojedynczej rozgrywki zmieści się w mniej więcej kwadransie. 

➜ Tytuły: Dragomino, Kingdomino
➜ Autorzy: Bruno Cathala, Marie Fort, Wilfried Fort
➜ Ilustracje: Maëva da Silva, Christine Deschamps, Cyril Bouquet, Bruno Cathala, Pauline Detraz, Hervine Galliou
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 15 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jak zmienia się domino

Warto podkreślić, że w tych dwóch planszówkach domino jest tylko fundamentem, puntem wyjścia. W klasycznej odmianie gry liczy się przede wszystkim dopasowanie wartości (najczęściej kropek). W Dragomino i Kingdomino dopasowujemy z kolei rodzaje terenów, których układ ma wpływ na powodzenie naszej misji. Łączymy ze sobą lasy, pustynie, jeziora, pola, góry czy inne fragmenty krajobrazu. 

Tego rodzaju rozgrywkę można określić prostym przewidywaniem kolejnych ruchów swoich oraz konkurentów, a jednocześnie bardzo podstawowym budowaniem własnej planszy – od której będzie zależał finał zabawy. W zależności jednak po który z tytułów sięgniemy, oferowane są graczom mniej lub bardziej złożone zasady. Zacznijmy od tej prostszej propozycji.

Dragomino – smocza wyprawa na zasadach domina

Dragomino to gra, która inspiruje się ideą domina, ale nieco ją urozmaica – z myślą o młodszych dzieciach. Każdy gracz tworzy bowiem swoją własną strefę eksploracji, dokładając do niej kolejne kafelki terenów. Jeśli uda mu się połączyć dwa takie same typy krajobrazu, otrzymuje żeton smoczego jaja (w przypadku kafelków z jeziorem może wybierać z dwóch żetonów). Dopiero po jego odwróceniu okazuje się, czy w środku ukrywa się smok, czy jest tam tylko pusta skorupka. 

Kiedy uda się trafić na smoka, jest on równoznaczny z dodatkowym punktem na naszym koncie. Skorupkę można wykorzystać przejmując figurkę smoczej mamy – od której to zależy kolejność ruchów w kolejnej rundzie. W pudełku znajdziecie: 4 startowe kafelki domina, wspomnianą drewnianą figurkę, 28 kafelków domina z różnymi typami terenów, 69 żetonów smoczych jaj oraz krótką instrukcję.

W Dragomino trzeba liczyć na łut szczęścia, ale nawet w przypadku, gdy odnalezienie smoka staje się nieco trudniejsze, pozostaje jakaś opcja działania. Dla dzieci najbardziej ekscytujące będzie odnajdywanie kolejnych smoków – tym bardziej, że ich obrazki nie powielają się, ale zostały urozmaicone o różne osobniki.

Pod względem oprawy Dragomino jest więc grą bardzo przyjazną. Kolorowe kafelki tworzą zróżnicowaną wyspę złożoną z rozmaitych terenów, a smocza tematyka sprawia, że można zanurzyć się w tę narrację o Smoczych Jeźdźcach i poszukiwaniu istot konkretnego rodzaju bez reszty. Polecam ją – nie tylko miłośnikom smoków!

 Sprawdzajcie dostępność tej gry w sklepie Rebel.

Kingdomino – zbuduj swoje królestwo z domina

Kingdomino korzysta z bardzo podobnej koncepcji, ale zaprojektowanej z myślą dla nieco starszych odbiorców – jest więc też trochę bardziej złożona. Tu również mamy kafelki, które każdy z graczy układa w swoim obszarze. Tym razem jednak nie eksplorujemy smoczej wyspy, lecz rozbudowujemy własne królestwo. 

Każde pole trzeba starannie przemyśleć, bo w tej grze istotne jest, żeby nasza plansza mieściła się dokładnie w kwadracie 5×5 pól – zawierając kafelek startowy z małym, uroczym zamkiem 3D do złożenia. Podczas budowania królestwa trzeba zwracać uwagę na przyleganie do siebie kafelków czy znajdujące się na nich korony. Co więcej, wybór konkretnego kafelka w turze, decyduje o kolejności wybierania kafelków w kolejnej rundzie.

Kingdomino jest świetnym przykładem tego, jak bardzo elastyczna może być mechanika domina. W tej grze nie chodzi wyłącznie o to, czy dany kafelek pasuje do poprzedniego. Ma tu także znaczenie to, czy opłaca się go wziąć, gdzie zostanie on położony, czy nie zablokuje przyszłych ruchów lub czy pozwoli sensownie wpłynąć na punktację. Gra jest nadal łatwa do wytłumaczenia, ale charakteryzuje się mniejszą losowością i oferuje więcej możliwości podejmowania decyzji. 

Oprawa Kingdomino również odgrywa tu dużą rolę. Zamiast abstrakcyjnych symboli mamy uroczo zilustrowany krajobraz: pola, lasy, jeziora, góry, mokradła. Pudełko zawiera aż 48 kafelków domina, notes punktacji, 4 kafelki startowe, 4 zamki 3D, 8 drewnianych królów oraz instrukcję. Ta gra jest bardzo wciągająca! Jeżeli raz w nią zagracie, z przyjemnością będziecie powracać do niej wielokrotnie.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Rebel.

Dlaczego nowoczesne domino sprawdza się podczas rodzinnych spotkań?

Atutem obu tych gier jest to, że nie odcinają się one od klasyki, ale skutecznie ją urozmaicają oraz dopasowują się do potrzeb współczesnego gracza. Domino w swojej podstawowej formie jest grą dość abstrakcyjną oraz mało efektowną wizualnie. Dragomino i Kingdomino podtrzymują satysfakcję z dopasowywania do siebie elementów, ale jednocześnie dodają do niej ciekawą narrację oraz zgrabną oprawę graficzną. Dzięki temu mechanika staje się automatycznie bardziej przyjemna i intuicyjna. 

Dziecko nie musi skupiać się tylko na jednej, podstawowej regule, ale całkowicie oddać się zadaniu budowania, tworzenia czy zbierania wymaganych przez pozycję składowych. Z kolei dla rodziców argumentem, aby sięgnąć po te pozycje może być ten, że za kolorową oprawą kryje się solidny trening logicznego i przestrzennego myślenia. 

Warto też docenić, że obie gry są odpowiednie nawet dla tych osób, które nie mają dużego doświadczenia z planszówkami. Żeby w pełni się nimi cieszyć, nie trzeba długo studiować instrukcji – wystarczy zrozumieć, że kafelki należy dokładać do własnego obszaru na kilku określonych zasadach. Właśnie dlatego te gry doskonale się sprawdzą w przypadku rodzinnych spotkań oraz grup osób w bardzo zróżnicowanym wieku.

Dragomino czy Kingdomino?

Jeżeli szukacie planszówki z mechaniką domina dla młodszego dziecka, Dragomino będzie bardziej naturalnym wyborem. Posiada przygodową tematykę, prostszy system punktacji oraz element kolekcjonowania i zbierania smoków, który dobrze angażuje graczy. 

Po Kingdomino można sięgnąć w drugiej kolejności. Sprawdzi się, gdy dziecko będzie już gotowe na nieco więcej strategicznego planowania. To nadal przystępna gra rodzinna, ale ciut mocniej złożona pod kątem reguł do zapamiętania. 

Zarówno jednak Dragomino, jak i Kingdomino pokazują dwa różne podejścia do podobnej koncepcji. W zależności od upodobań czy wieku – warto przetestować oba, bo choć łączy je ta sama idea domina, to są to jednak dwie zupełnie inne gry. 

Komu je polecam?

To bardzo dobre propozycje dla rodzin, które szukają gier niewymagających wiele czasu na pojedyncze zagranie, z prostymi zasadami, ładnie wydanych, ale ciekawszych niż klasyczne domino. Obie planszówki pozwalają dzieciom samodzielnie podejmować decyzje i obserwować ich konsekwencje. Mogą być one pierwszym krokiem dziecka do bardziej skomplikowanych gier planszowych i jednocześnie krótką, satysfakcjonującą rozgrywką dla całej rodziny. 

W Dragomino i Kingdomino prosty gest dokładania kafelka zamienia się w całą opowieść!

Gry do recenzji przekazało:

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym różnią się Dragomino i Kingdomino od klasycznego domina?

Dragomino i Kingdomino bazują na intuicyjnej zasadzie dokładania pasujących do siebie elementów, ale rozwijają ją w stronę nowoczesnej gry planszowej. Zamiast abstrakcyjnych pól mamy kolorowe tereny, własny obszar gry, cele rozgrywki i ciekawą oprawę, która zamienia prostą mechanikę w rodzinną przygodę.

Od jakiego wieku jest Dragomino?

Dragomino to gra planszowa dla dzieci od 5 lat. Dzięki prostym zasadom, krótkiej rozgrywce oraz tematyce smoków dobrze sprawdza się jako jedna z pierwszych planszówek rodzinnych.

Od jakiego wieku jest Kingdomino?

Kingdomino jest przeznaczone dla graczy powyżej 8 lat. To nadal prosta gra rodzinna, ale wymaga już więcej planowania, obserwacji oraz przemyślanego dokładania kafelków do własnego królestwa.

Którą grę wybrać: Dragomino czy Kingdomino?

Dragomino będzie lepszym wyborem dla młodszych dzieci i rodzin szukających bardziej przystępnej gry opartej na odkrywaniu, smoczych jajach i prostym dokładaniu kafelków. Kingdomino sprawdzi się u starszych dzieci oraz graczy, którzy potrzebują nieco więcej strategii oraz planowania przestrzennego.

Czy trzeba znać klasyczne domino, żeby zagrać w Dragomino albo Kingdomino?

Nie, znajomość klasycznego domina nie jest konieczna. Obie gry wykorzystują podobną intuicję dokładania pasujących elementów, ale mają własne zasady i tematykę. Instrukcje są proste, a rozgrywkę można szybko wytłumaczyć nowym graczom.

Czy Dragomino i Kingdomino nadają się na prezent dla dziecka?

Tak, to dobre propozycje na prezent dla dziecka lub całej rodziny. Dragomino warto rozważyć dla młodszych graczy – zwłaszcza tych, którzy lubią smoki i przygodowe motywy. Kingdomino będzie trafionym wyborem dla starszych dzieci, które są gotowe na prostą, ale bardziej strategiczną planszówkę.

Artykuł Nowoczesne rodzinne planszówki domino – recenzja Dragomino i Kingdomino pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Brzmi jak kolejna urocza odsłona bajkowego świata? Tylko częściowo. Everdell: Srebrnoszrony zachowuje bowiem charakterystyczne ciepło serii tych kultowych planszówek, ale jednocześnie wprowadza do niej kilka nowych, ekscytujących elementów. To samodzielna gra planszowa, która najprościej daje się opisać jako połączenie… Everdell i Frostpunka. Nadal zadaniem graczy jest zbudowanie w niej własnego miasteczka, wysyłanie robotników i zagrywanie kart, ale tym razem musimy też odśnieżać, podtrzymywać ogień i mierzyć się z naturą, która nieustannie próbuje pokrzyżować nam plany.

➜ Tytuł: Everdell: Srebrnoszrony
➜ Autorzy: James A. Wilson, Clarissa A. Wilson
➜ Ilustracje: Enggar Adirasa, Lukas Siegmon
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 90 minut
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Everdell: Srebrnoszrony – co to za gra?

Everdell: Srebrnoszrony to samodzielna gra planszowa osadzona w uniwersum znanym z bestsellerowego Everdell. Nie jest dodatkiem do podstawowej wersji planszówki, więc do rozgrywki nie potrzeba żadnego wcześniejszego pudełka z serii. 

Gracze wcielają się w opiekunów społeczności małych stworzeń, które próbują rozwijać swoje miasta w surowym, zimowym krajobrazie. Wysyłają robotników na pola akcji, zdobywają zasoby, zagrywają karty stworzeń i budowli, realizują misje oraz starają się zgromadzić jak najwięcej punktów zwycięstwa.

Jeżeli graliście już wcześniej w Evedell, to pewnie brzmi to dla Was znajomo. Choć pozycja ma wiele wspólnych elementów, szybko jednak okaże się, że Srebrnoszrony nie jest tylko tą samą mechaniką osadzoną w nieco innej scenografii. To właśnie zimowy krajobraz staje się dla tej planszówki inspiracją – stwarza dla uczestników gry nowe wyzwania, ale też urozmaica wizualnie całą zabawę. 

Samodzielna gra, ale z wyraźnymi nawiązaniami do Everdell

Everdell: Srebrnoszrony jest jednocześnie znajoma i zaskakująca. Twórcy pozostawili elementy, za które gracze pokochali tę serię, czyli zwierzęcych bohaterów, piękne ilustracje, bajkowy klimat i poczucie, że uczestniczymy w czymś więcej niż tylko ekonomicznej rozgrywce. Everdell od zawsze miało w sobie narracyjny urok, a dzięki kilku smaczkom w instrukcji, można w Srebrnoszronach naprawdę fajnie wczuć się w klimat.

Gdy Everdell zmienia się we Frostpunka

Właśnie kiedy zaczęłam zagłębiać się w instrukcję, od razu przyszło mi do głowy, że Everdell: Srebrnoszrony to trochę taka baśniowa interpretacja Frostpunka. Oczywiście z przymrużeniem oka, bo przede wszystkim jest to wciąż gra rodzinna, a nie zaawansowana symulacja katastrofy klimatycznej.

W podstawowym Everdell najważniejsze było rozwijanie swojego miasteczka. W Srebrnoszronach pojawia się dodatkowo konieczność bieżącego reagowania na trudne warunki. Śnieg może przykrywać pola akcji, karty w dolinie oraz karty składające się na nasze miasteczko. Przykryta karta nie przynosi żadnych korzyści, dopóki nie zostanie ,,odśnieżona”. W tym celu niezbędny będzie ogień. Istnieje kilka sposobów, żeby go zdobyć. Sam jednak zamysł oraz symbolika sprawiają, że trudno odmówić tej pozycji logiki oraz trudnej do wyartykułowania przytulności.

Wielcy mieszkańcy szczytu oraz imponująca góra

Ogień przydaje się także do rozpalania ognisk oraz zjednywania sympatii wielkich mieszkańców szczytu góry. Góra jest bowiem elementem, który znacząco wysuwa się na pierwszy plan w Everdell: Srebrnoszrony. W pudełku znajdziecie bowiem wielki, trójwymiarowy model do złożenia – z miejscem na 4 pionki stosów sygnałowych. Na samym szczycie przewidziano z kolei miejsce na stos żetonów śniegu (bardzo pomysłowe!).

Karty dużych stworzeń znajdują się na zboczu góry. Ich bohaterowie mogą powiększyć naszą pulę punktów oraz zaoferować nam rozmaite, jednorazowe profity. Co ciekawe, w pudełku znajdziecie również mniejszą planszetkę góry, jeżeli chcecie, żeby Wasza rozgrywka była bardziej kompaktowa (nie jestem fanką tego rozwiązania Zdecydowanie warto złożyć swoją dużą górę, bo wygląda ona fenomenalnie).

Co jeszcze znajdziecie w pudełku?

Planszówka składa się także na pięknie wydaną planszę z zaznaczoną Dolinką, Gildią (wprowadzającą również nowe mechaniki), miejscami do poboru zasobów oraz małą legendą z porami roku czy podpowiedziami. W pudełku znajdziecie także aż 123 karty talii, 27 kart dużych stworzeń, 28 kart nizinnych i 14 kart misji wyżynnych pozwalających gromadzić punkty oraz będących główną osią misji. 

24 karty burzy śnieżnej będą wskazywać Wam w których miejscach należy położyć żetony śniegu, a drewniane pionki robotników (pand (wyglądających trochę jak wiewiórki), pingwinów, zajęcy oraz sokołów) z czterema podstawkami nart śnieżnych do założenia (świetny pomysł!), przyniesie Wam sporo radości.

Czy Everdell: Srebrnoszrony jest trudniejszy od podstawowej wersji?

Tak, Everdell: Srebrnoszrony może sprawiać wrażenie bardziej wymagającej niż klasyczne Everdell. Mam wrażenie, że trzeba na początku zapamiętać więcej zasad oraz od razu założyć, że przyda się sporo ognia na pozbywanie się śniegu. Kiedy jednak rozegracie kilka partii, zobaczycie że właściwie pod kątem poziomu skomplikowania nie ma dużej różnicy.

A co więcej, ta gra może być wręcz bardziej satysfakcjonująca dla osób, które znają już Everdell i szukają czegoś nowego, świeżego. Srebrnoszrony są grą, której zasady łatwo się przyswaja, ale nie zaszkodzi podczas zabawy o ciutkę skupienia.

Co wyróżnia Srebrnoszrony?

Oprócz wspomnianego już śniegu, ognia i wielkich stworzeń, zmieniają się nieco wydarzenia, stające się bardziej złożonymi misjami. Pojawia się także ciekawa postać Strażnika, który dostaje dwie dodatkowe umiejętności względem pozostałych robotników – co jest też związane ze strategią pozbywania się śniegu na planszy oraz z talii graczy.

Dla kogo jest Everdell: Srebrnoszrony?

Everdell: Srebrnoszrony będzie świetnym wyborem dla osób, które lubią gry strategiczne o budowaniu miasta, planowaniu akcji i tworzeniu kombinacji z kart. To propozycja dla graczy, którzy chcą poczuć klimat Everdell, ale jednocześnie oczekują jakiegoś przełamania, a może po prostu chcą się zmierzyć z tą bardziej zimową wersją planszówki.

Polecam ją wszystkim powyżej 10 lat. Gra sprawdzi się równie dobrze jako pozycja rodzinna jak i ta rozgrywana wśród dorosłych przyjaciół na wieczorze planszówkowym.

Grę do recenzji przekazało:

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Everdell: Srebrnoszrony to dodatek do gry Everdell?

Nie. Everdell: Srebrnoszrony to samodzielna gra planszowa osadzona w uniwersum Everdell. Do rozgrywki nie jest potrzebna podstawowa wersja gry ani żaden wcześniejszy dodatek.

O czym jest gra Everdell: Srebrnoszrony?

Everdell: Srebrnoszrony przenosi graczy do zimowej krainy, w której małe stworzenia budują swoje miasta w cieniu wielkiej góry. W trakcie rozgrywki trzeba zdobywać zasoby, zagrywać karty, realizować misje, odśnieżać zasypane pola i podtrzymywać ogień.

Czym Everdell: Srebrnoszrony różni się od klasycznego Everdell?

Największą różnicą jest mechanika śniegu i ognia. Śnieg może blokować pola akcji oraz karty, a ogień pozwala je odśnieżać i odzyskiwać kontrolę nad miastem. Dzięki temu Srebrnoszrony są bardziej wymagające, taktyczne i mniej beztroskie niż podstawowe Everdell.

Ile osób może grać w Everdell: Srebrnoszrony?

W Everdell: Srebrnoszrony może grać od 1 do 4 osób. Gra oferuje zarówno rozgrywkę wieloosobową, jak i wariant solo.

Ile trwa rozgrywka w Everdell: Srebrnoszrony?

Czas rozgrywki zależy od liczby graczy i znajomości zasad (a także przygotowania komponentów gry – dajcie sobie na to co najmniej pół godziny), ale zazwyczaj mieści się w przedziale od około 30 do 120 minut. Pierwsze partie mogą potrwać dłużej, ponieważ gracze poznają nowe karty oraz misje.

Dla jakiego wieku jest Everdell: Srebrnoszrony?

Grę polecam graczom od 10. roku życia. Ze względu na większą liczbę zależności i konieczność planowania najlepiej sprawdzi się u dzieci, młodzieży oraz dorosłych, którzy lubią strategiczne gry planszowe.

Czy Everdell: Srebrnoszrony przypomina Frostpunka?

Pod względem klimatu można znaleźć pewne podobieństwo. Everdell: Srebrnoszrony łączy bajkowy świat małych stworzeń z motywem zimy, ognia i przetrwania. Nie jest jednak tak ciężką i wymagającą grą jak Frostpunk. To raczej rodzinno-strategiczna planszówka z wyraźnym survivalowym akcentem.

Czy w Everdell: Srebrnoszrony gracze sobie pomagają?

Tak, ta gra ma sporo możliwości pomocy pozostałym graczom, ale istnieje także jej bardziej rywalizacyjna forma. Srebrnoszrony oferuje także więcej integracji między uczestnikami zabawy, niż podstawowa wersja gry.

Czy warto kupić Everdell: Srebrnoszrony?

Warto, jeśli lubisz Everdell i szukasz bardziej wymagającej, zimowej odsłony tej serii. To dobry wybór dla osób, które cenią budowanie miasta, zagrywanie kart, planowanie akcji i mechaniki mocno połączone z klimatem gry.

Artykuł Połączenie Everdell i Frostpunka? Everdell: Srebrnoszrony – recenzja ekscytującej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Liczba graczy:  od 2 do 8 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jak grać w Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł?

Nic prostszego – główna zasada polega na pozbyciu się wszystkich kart ze swojej ręki. Talii nie można jednak podglądać, a wygraną osiągnie się tylko wtedy, gdy będzie się szybszym od innych. W tej karciance liczy się refleks. Jednocześnie wykłada się bowiem karty, wypowiadając kolejne słowa z nazwy gry. Pierwszy gracz mówi ,,buła”, kolejny ,,bigos”, a następny ,,mak”, itd. 

W sytuacji, gdy akurat wyłożona karta jest tą, o której mowa – wtedy szybko trzeba ją przyklepać. Osoba, która jako ostatnia położy swoją dłoń na karcie (lub innych dłoniach) – zbiera wszystkie karty ze stołu, co momentalnie oddala ją od zwycięstwa.

Dodatkowo Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł przewiduje kilka interesujących aktywności, które trzeba wykonywać grupowo. O jakich mowa?

Zagraj mi jak Chopin

Aby gra była jeszcze mniej statyczna (przyklepywanie kart już samo w sobie jest przecież mocno angażujące ruchowo) – twórcy wymyślili dodatkowe, specjalne karty. Oprócz tych wizualizujących słowa w tytule, znalazły się także:

• pierogi, gdy ktoś je wyłoży, trzeba udawać, że wałkuje się ciasto,
• bocian – wszyscy poruszają wyprostowanymi ramionami jak dziobem,
• Chopin – wszyscy udają, że mistrzowsko grają na pianinie.

Po wykonaniu powyższych czynności, należy przyklepać kartę – jeżeli zrobisz to jako ostatni, zgarniasz cały stos. Prawda, że aż ma się ochotę zaprosić do zabawy swoich zagranicznych znajomych?

Co jest w pudełku?

W bardzo poręcznym oraz kompaktowym pudełku w kolorystyce – a jakże! – biało-czerwonej, znalazło się: 64 kart oraz instrukcja. Dla ułatwienia na awersie karty znajdują się wypisane kluczowe hasła z obrazkami. Na rewersie jest już tylko obrazek z nazwą na pastelowym tle.

Karcianka dla patrioty, dziecka i każdego, kto nie lubi długich zasad

Prostota Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł jest naprawdę ujmująca, a dzięki niewielkim rozmiarom możecie zabrać ją ze sobą w dłuższą podróż lub na rodzinny obiad. Sprawdzi się w grupach od 2 do 8 graczy, dla osób powyżej 7 lat. Pojedyncza partia to raptem około 10 minut zabawy, ale pewnie bez rewanżu(ów) się nie obędzie.

Właściwie nie ma znaczenia, czy gracie w duecie, czy zmierzycie się całą, 8-osobową rodziną – za każdym razem będzie to przyjemne doświadczenie, różniące się co najwyżej dynamiką (oraz poobijanymi dłońmi).

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ

Czy Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł to dobra gra rodzinna?

Tak, Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł bardzo dobrze sprawdza się jako gra rodzinna, ponieważ ma proste zasady i angażuje zarówno dzieci, jak i dorosłych. To tytuł oparty na refleksie, spostrzegawczości oraz wspólnej zabawie.

Na czym polega gra Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł?

Celem gry jest pozbycie się wszystkich kart z ręki. Gracze wykładają karty po kolei, wypowiadając kolejne słowa z tytułu gry. Kiedy wypowiedziane słowo zgadza się z wyłożoną kartą, trzeba jak najszybciej ją przyklepać. Osoba najwolniejsza zgarnia stos kart.

Dla ilu osób jest gra Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł?

W Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł mogą grać od 2 do 8 osób. Dzięki temu karcianka nadaje się zarówno do rozgrywki w duecie, jak i do większego rodzinnego lub towarzyskiego grona.

Od jakiego wieku można grać w Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł?

Gra jest przeznaczona dla osób od 7. roku życia. Proste zasady sprawiają jednak, że szybko odnajdą się w niej także młodsi gracze, jeśli lubią dynamiczne i ruchowe zabawy.

Czy Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł sprawdzi się na imprezie?

Tak, to bardzo dobry wybór na imprezę lub spotkanie towarzyskie. Szybkie tempo, konieczność reagowania w ułamku sekundy i zabawne gesty wykonywane przez wszystkich graczy sprawiają, że gra natychmiast ożywia atmosferę.

Czy warto kupić Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł?

Jeśli szukasz lekkiej, szybkiej i zabawnej karcianki dla rodziny lub znajomych, zdecydowanie tak. To tytuł, który nie wymaga skomplikowanego przygotowania, a jednocześnie gwarantuje dużo śmiechu.

Artykuł Buła, Bigos, Mak, Bóbr, Orzeł – szybka gra karciana, która rozkręci każde spotkanie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To gra dla od 2 do 4 graczy, z rozgrywką trwającą około 15 minut. Jej największy atut? Prosta mechanika, angażujący koncept oraz kooperacyjny charakter. W telegraficznym skrócie, chodzi o to, by wspólnie spróbować odbudować stracha na wróble, zanim na płocie pojawi się sześć wron.

➜ Tytuł: Wesoły strach na wróble
➜ Autorzy: Marie i Wilfried Fort
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 15 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją, dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Na czym polega rozgrywka? Prościej się nie da

Mechanika gry opiera się na jednym, bardzo przystępnym pomyśle. Gracze losują elementy z woreczka bez podglądania, rozpoznają je dotykiem, a następnie decydują, czy dany klocek przyda się do budowy stracha na wróble. Jeśli tak – dokładamy go w odpowiednim miejscu. Jeśli nie – rośnie zagrożenie, bo na planszy może pojawić się kolejna wrona.

To gra kooperacyjna, więc nikt nie jest tutaj do końca przegranym (nawet, jeżeli finalnie nie uda się wypełnić misji). Liczy się wzajemne wspieranie, kibicowanie oraz podpowiadanie tym najmłodszym graczom. Co ważne, zasady są na tyle intuicyjne, że po jednej rozgrywce nie trzeba już do nich wracać. Dziecko bardzo szybko łapie ideę gry i zaczyna podejmować własne decyzje.

Dotyk, pamięć i koncentracja – więcej niż tylko losowanie z woreczka

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że to po prostu gra losowa. W praktyce jednak Wesoły strach na wróble wpływa na kilka różnych obszarów zmysłów jednocześnie i właśnie dlatego nie nudzi się po jednej partii. Element sensoryczny, czyli rozpoznawanie klocków bez patrzenia, bardzo dobrze się tutaj sprawdza i naturalnie angażuje młodsze dzieci, które lubią się testować w tego typu ,,rywalizacji”. 

Do tego dochodzi kwestia treningu pamięci – trzeba przecież zapamiętywać, jakie elementy są jeszcze potrzebne, które trafiły do woreczka oraz ile wron pozostało do zakończenia gry. I w końcu koncentracja, bo kolejność dokładania klocków ma znaczenie i nie można pominąć żadnego jej etapu. 

Idealna do gry w duecie oraz małych grupach

Z perspektywy domowej rozgrywki ogromnym plusem jest to, że Wesoły strach na wróbel został opracowany z myślą właśnie o liczebności standardowej obecnie rodziny – czyli 2-4 osób. Bez względu na to, ilu uczestników akurat bierze udział w zabawie, gra toczy się bardzo dynamicznie. Nie ma więc mowy o nudzie, przestoju czy oczekiwaniu. Każdy ruch jest widoczny od razu na planszy, a to bardzo ważne przy młodszych dzieciach, które nie zawsze mają cierpliwość do długiego czekania na ruch innego gracza.

Tematyka, która sprawdzi się u dzieci

Strach na wróble, pole, wrony i ogród to świat, który nie wymaga żadnego tłumaczenia i jest zrozumiały dla dzieci. Historia wprowadzająca w instrukcji jest także prosta: burza zniszczyła stracha, więc trzeba go odbudować, zanim przylecą ptaki i zniszczą zapasy. 

Nie ma tu przekombinowanej fabuły ani abstrakcyjnych pojęć. Wszystko jest konkretne, obrazowe i bardzo „bliskie” dziecięcemu doświadczeniu. Dzięki temu gra działa od pierwszych minut, bez potrzeby złożonego wprowadzania.

Co jest w pudełku i dlaczego Wam się to spodoba

Zawartość pudełka miło zaskakuje. Znajdujemy w nim bowiem:

• przygotowane gotowe komory, które są w zasadzie ,,planszą” gry,
• patyczek, na którym trzeba będzie złożyć tytułowego stracha,
• 4 planszetki taczek oraz 20 drewnianych żetonów w 4 kolorach,
• 22 drewniane figury przestrzenne z dziurami, które będą niezbędne do zbudowania stracha,
• 4 woreczki bardzo dobrze nawiązujące wykonaniem do charakteru gry,
• 6 żetonów wron, które mają wycięcia do łatwego mocowania na brzegu pudełka,
• 14 kart do wyboru części stracha i planszę stracha na wróble,
• bardzo krótką instrukcję z czytelnym wytłumaczeniem zasad.

Różne warianty gry, z których będziecie korzystać tylko z jednego

Instrukcja przewiduje również kilka alternatywnych wariantów rozgrywki, które pozwalają dopasować poziom trudności. Wersja łatwiejsza odkrywa początkowo wszystkie karty z częściami stracha, dzięki czemu dzieci i dorośli mogą planować potrzebne do budowy klocki. Wersja trudniejsza wprowadza dodatkowy ruch i zamieszanie, zwiększając napięcie.

I o ile być może z tego pierwszego wariantu skorzystacie za pierwszym razem (my go pominęliśmy) – tak ten drugi nam przynajmniej wydawał się trochę zbyt chaotyczny.

Czy warto? Jedna z lepszych pierwszych gier kooperacyjnych

Wesoły strach na wróble to przykład gry, która zawiera w sobie kilka mocnych punktów. Jej największymi atutami są: prostota, intuicyjność i kooperacyjny charakter. To tytuł, który można wyciągnąć po ciężkim dniu, zagrać bez przygotowania i po prostu miło spędzić czas razem.

Jeśli szukacie pierwszej gry kooperacyjnej dla przedszkolaka – takiej, która nie przytłoczy zasadami, ale da realną frajdę – to zdecydowanie jest kierunek wart sprawdzenia. Wesoły strach na wróble dobrze sprawdzi się także jako pomysł na prezent.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Wesoły strach na wróble (Rebel)

Czy Wesoły strach na wróble to dobra gra dla dzieci 3+?

Tak, mimo że na pudełku widnieje oznaczenie 5+, gra bardzo dobrze sprawdza się również z młodszymi dziećmi. Dzięki prostym zasadom, krótkim rozgrywkom i intuicyjnej mechanice trzylatki są w stanie uczestniczyć w zabawie, szczególnie przy wsparciu dorosłego.

Na czym polega gra Wesoły strach na wróble?

To kooperacyjna gra planszowa, w której gracze wspólnie próbują odbudować stracha na wróble, zanim na planszy pojawi się sześć wron. W każdej turze losuje się elementy z woreczka i dopasowuje je do konstrukcji, kierując się dotykiem i pamięcią.

Czy Wesoły strach na wróble jest trudną grą?

Nie, to jedna z prostszych gier planszowych dla dzieci. Zasady można wytłumaczyć w kilka minut, a po jednej rozgrywce dzieci zazwyczaj grają już samodzielnie. To dobry wybór na pierwszą grę kooperacyjną.

Ile osób może grać w Wesołego stracha na wróble?

Gra przeznaczona jest dla 2-4 graczy. Najlepiej sprawdza się w mniejszych składach, szczególnie przy dwóch lub trzech osobach, gdzie tempo rozgrywki jest szybkie i każdy gracz pozostaje zaangażowany.

Artykuł Wesoły strach na wróble – recenzja rodzinnej gry, w której liczą się zmysły pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Dixit Kids (edycja polska)
➜ Autorzy: Élodie Clément, Théo Rivière, Jean-Louis Roubira
➜ Ilustracje: Seppyo, Lucie Dessertine, Emily Paik, Lemonjuiceday
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2026
➜ Czas gry: ok. 20-30 minut
➜ Liczba graczy:  od 3 do 6 osób
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Dixit Kids?

W Dixit Kids wcielamy się w Kictonoszy, którzy są Młodszymi Kictonoszami lub Naczelnym Kictonoszem. Zadaniem graczy jest zaprosić odpowiednich gości na jego urodziny. Ważny jest jednak czas – Kictonosze mają tylko tydzień, żeby wypełnić miejsca siedzące przy stole ośmioma odwiedzającymi jubilata króliczkami. Każdy z gości ma przypisany kafelek z określoną emocją, a zadaniem graczy jest dobranie takiej karty ilustracji, która najlepiej odda jego nastrój i sprawi, że zaproszenie trafi do właściwej osoby. 

Cała rozgrywka opiera się na wspólnym celu, a nie na rywalizacji, co sprawia, że od pierwszych minut dziecko rozumie, że nie chodzi tu o wygraną, lecz o współpracę oraz wzajemne wsparcie.

Pudełko zawiera:

• pięknie zaprojektowaną i pomyślaną planszę piętrową,
• 8 drewnianych pionków króliczków w różnych kolorach,
• 32 kafelek drzwi z podobiznami króliczków w różnych stanach emocjonalnych,
• pionek Naczelnego Kictonosza (także drewniany, trochę większy niż pozostałe),
• pionek Słońca, który bardzo łatwo nakłada się na obramowanie pudełka, zaznaczając mijające dni tygodnia,
• 84 karty w dużym formacie z uroczymi ilustracjami,
• pudełko na karty przypominające plecak, a właściwie tornister,
• bardzo zwięzła i krótka instrukcja.

Gra w emocje

To, co najmocniej odróżnia Dixit Kids od klasycznego Dixita, to fakt, że zamiast bazowania przede wszystkim na metaforycznych skojarzeniach, mamy tu pracę na emocjach. Nie trzeba zgadywać, „co autor miał na myśli”, ani tworzyć zawiłych interpretacji do których często potrzeba doświadczenia i odpowiedniego ,,zaplecza” – wystarczy spróbować poczuć, czy dana karta jest radosna, smutna, niepewna lub ekscytująca. 

Dzięki temu nawet bardzo młode dzieci są w stanie aktywnie uczestniczyć w rozgrywce i czuć, że ich głos naprawdę się liczy.

Gra w trzy osoby – jak się sprawdza?

Dixit Kids rekomendowany jest dla od 3 do 6 osób. My najczęściej graliśmy w składzie: dwoje dorosłych i trzyletnie dziecko. Początkowo zastanawialiśmy się, czy rozgrywka nie okaże się dla niego zbyt trudna lub frustrująca. Szybko jednak okazało się, że mechanika jest na tyle intuicyjna, że syn bez problemu rozumiał, co ma robić, a jego wybory kart często były zaskakująco trafne. Instrukcja jasno precyzuje, że przy trzech graczach zaproszenie uznaje się za doręczone, gdy dwie osoby wskażą tę samą kartę, co może być odrobinę trudniejsze, niż gra w więcej osób.

Wiek: dlaczego warto zacząć wcześniej, z dziećmi 3-4+ lat?

Choć wydawca sugeruje wiek graczy na 6+, nasze doświadczenie pokazuje, że Dixit Kids jest w pełni grywalny już dla dzieci w wieku 3–4 lat, zwłaszcza jeśli grają razem z dorosłymi. Ilustracje są mniej metaforyczne niż w klasycznym Dixicie, ale za to dużo bardziej dosadne, z wyraźną mimiką bohaterów i intensywną kolorystyką, która bardzo dobrze naprowadza na właściwie odpowiedzi małych graczy. Dziecko nie musi zastanawiać się nad znaczeniem symboli – ono po prostu wyczuwa, co dana ilustracja chce przekazać.

Urodzinowy temat i prawdziwa ,,stawka”

Motyw urodzin i zapraszania gości to nie tylko ładny koncept z bajkową oprawą graficzną, lecz także silny fundament emocjonalny całej rozgrywki. Nie zbieramy tu punktów i nie rywalizujemy o zwycięstwo – naszym celem jest pomóc królikowi nie czuć się samotnym w tym wyjątkowym dla niego dniu. Dla dziecka to bardzo czytelny komunikat, który sprawia, że gra przestaje być abstrakcyjną zabawą, a staje się historią o uważności i trosce o bohatera.

Małe trudności, którym uczymy się stawiać czoła

Jedynym momentem, w którym może pojawić się cień frustracji, jest sytuacja, gdy dziecko trafia na kartę, która zupełnie nie pasuje do jego wyobrażeń o danej emocji. Zamiast jednak traktować to jako wadę, można wykorzystać ten moment do rozmowy o tym, że każdy z nas inaczej postrzega świat i że nie zawsze mamy idealne narzędzia, by wyrazić to, co czujemy. W ten sposób gra staje się nie tylko rozrywką, ale też pretekstem do budowania empatii.

Dlaczego Dixit Kids bywa ciekawszy niż klasyczny Dixit?

Bo nie opiera się na rywalizacji, nie porównuje graczy i nie premiuje „najlepszego skojarzenia”. Zamiast tego zaprasza do rozmowy, współpracy i wspólnego szukania znaczeń, które rodzą się między uczestnikami. To pierwszy Dixit, który nie jest jedynie „wersją dla dzieci”, lecz pełnoprawnym doświadczeniem, w którym wygrywa się razem. Bardzo go polecamy!

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo:

FAQ – Dixit Kids, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla jakiego wieku jest Dixit Kids?

Choć wydawca sugeruje wiek od 6 lat, z doświadczenia mogę powiedzieć, że gra działa bardzo dobrze już z dziećmi w wieku 3–4 lat, zwłaszcza gdy biorą w niej udział dorośli. Mechanika oparta na emocjach, a nie na abstrakcyjnych skojarzeniach, sprawia, że młodsze dzieci szybciej rozumieją sens rozgrywki i czują się w niej pewniejsze.

Czy Dixit Kids to gra kooperacyjna?

Tak, to w pełni kooperacyjna gra rodzinna. Gracze nie rywalizują ze sobą, lecz wspólnie pomagają Naczelnemu Kictonoszowi zaprosić odpowiednich gości na urodziny. Wygrywa lub przegrywa cała drużyna, co zmienia dynamikę rozgrywki i sprzyja rozmowie oraz współpracy.

Czym Dixit Kids różni się od klasycznego Dixita?

Najważniejsza różnica polega na tym, że w Dixit Kids nie operujemy metaforycznymi skojarzeniami, lecz emocjami. Zamiast zgadywać, co autor miał na myśli, próbujemy dopasować kartę do nastroju. Dzięki temu gra jest bardziej intuicyjna dla dzieci i mniej abstrakcyjna.

Czy można grać w Dixit Kids w trzy osoby?

Tak, gra świetnie sprawdza się w składzie trzech osób. Zgodnie z instrukcją, aby zaproszenie zostało uznane za doręczone, dwie osoby muszą wskazać tę samą kartę, zarówno w wariancie trzy-, jak i czteroosobowym.

Ile trwa jedna rozgrywka?

Jedna partia trwa zazwyczaj 20–30 minut, w zależności od tego, jakie nastroje i karty pojawią się w trakcie gry. To idealny czas na wspólną zabawę bez zmęczenia młodszych dzieci.

Czy Dixit Kids nadaje się jako pierwszy „Dixit” dla dziecka?

Zdecydowanie tak. To bardzo dobra pierwsza gra z serii Dixit, która wprowadza dzieci w świat interpretowania obrazów i emocji, nie obciążając ich rywalizacją ani zbyt abstrakcyjną mechaniką.

Artykuł Dixit Kids – recenzja rodzinnej gry kooperacyjnej w emocje pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Hobbit: Tam i z powrotem
➜ Autor: Reiner Knizia
➜ Ilustracje: Lorenzo Colangeli
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2025
➜ Czas gry: ok. 30 minut/pojedyncza przygoda
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Cztery książki zamiast tradycyjnej planszy

Największym zaskoczeniem jest konstrukcja samej gry. Plansze mają formę twardo-stronicowych „książek”, które otwieramy na rozdziałach konkretnych przygód. Każda z nich wprowadza nowe zasady, nowe cele i nowe strategie, które trzeba będzie samodzielnie opracować. To rozwiązanie okazuje się nie tylko niezwykle klimatyczne, ale też praktyczne. Grę da się przygotować do rozgrywki w czasie krótszym, niż zagotowanie wody na herbatę – od momentu otwarcia pudełka do pierwszego rzutu kością mija raptem około 30 sekund.

Ta niemal natychmiastowa gotowość do gry sprawia, że Hobbit: Tam i z powrotem świetnie sprawdzi się „na jedną partyjkę”, przed snem, podczas przerwy czy w trakcie wyjazdu. Wystarczy wybrać jedną książkową planszę i rozpocząć misję. Podejrzewam jednak, że na jednej przygodzie zdecydowanie się nie skończy.

Dla kogo jest ta gra?

Choć to tytuł strategiczny, jego odbiór może być wyjątkowo uniwersalny. Z powodzeniem grają w nią dorośli, ale rozgrywka jest także w pełni przystępna dla dzieci od około 10. roku życia. To zasługa przede wszystkim prostej, intuicyjnej mechaniki opartej na rzucie kostkami i wytyczaniu tras, które – co ważne – wcale nie oznaczają braku kontroli oraz losowości.

Gracz może podmieniać kostki, planować ścieżki, wybierać akcje zgodne z aktualną sytuacją na planszy. Kostki wyznaczają jedynie kierunek, ale to decyzje gracza mają największą sprawczość – i jednocześnie wpływają na rywala (jednego lub maksymalnie trzech), z którym ścigamy się, aż do realizacji celu.

Nowe zasady przy każdej przygodzie – plus czy minus?

Każda książkowa plansza to osobna instrukcja i zestaw zasad. W zależności od przygody, należy także przygotować inny zestaw komponentów: kości, żetony chleba, mieczy czy szyszek.  Dla jednych będzie to pretekst do nieustannego odkrywania pozycji oraz walki z monotonią, dla innych – lekko spowalniający aspekt: szczególnie jeśli chce się rozegrać kilka rozdziałów pod rząd.

Z drugiej strony właśnie ta struktura – szybki start, krótkie, intensywne misje, nowe zadania i mechaniczny – sprawiają, że gra nie nudzi się nawet po wielu partiach. Dzięki temu każda przygoda staje się małym, indywidualnym doświadczeniem.

Klimat Śródziemia w najdrobniejszych szczegółach

W kartonowych planszach, instrukcjach oraz na ilustracjach ukryto smaczki, które docenią  fani Tolkiena: cytaty, dowcipne nawiązania, charakterystyczne powiedzonka. Nie są nachalne – raczej dyskretnie budują atmosferę podróży Bilba i jego towarzyszy, nawiązując do uniwersum, który gracze znają i kochają.

To właśnie ten przygodowy charakter sprawia, że gra bywa jednocześnie strategiczna oraz zapewnia relaksujący czas z przyjaciółmi. Niesie w sobie coś z rodzinnego czytania Hobbita, ale przełożonego na mechanikę, która angażuje i pozostawia przestrzeń na rozmowy przy stole.

Regrywalność – czy to gra jednorazowa?

Obecność pisaków może sugerować, że gra jest jednorazowa – nic bardziej mylnego.
Po wymazaniu zapisów (do gry dołączone są ścieralne mazaki, ważne żeby nikt ich nie podmienił ) można wracać do każdej przygody, szukać lepszych rozwiązań, próbować innych dróg do zwycięstwa lub zapraszać nowych graczy.

Gra ma także tryb solo oraz tryb dla bardziej zaawansowanych, które wyraźnie zwiększają wyzwanie.

Czy Hobbit: Tam i z powrotem to dobry pomysł na prezent?

To jedna z tych gier, które wręcza się z przekonaniem, że obdarowana osoba naprawdę z niej skorzysta. Hobbit: Tam i z powrotem jest prezentem niezwykle uniwersalnym: sprawdzi się zarówno dla dorosłych fanów Tolkiena, jak i dla młodzieży, która dopiero zaczyna przygodę z planszówkami. 

Lekki charakter rozgrywki, książkowe plansze i wyczuwalny klimat przygody sprawiają, że gra każdorazowo staje się pretekstem do wspólnego spędzenia czasu. Nie wymaga długiego tłumaczenia zasad, nie potrzebuje dużego stołu – oferuje autentyczną satysfakcję z planowania i podejmowania wyzwania. Hobbit: Tam i z powrotem będzie idealnym upominkiem na święta, urodziny lub jako prezent „bez okazji”.

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

Czy Hobbit: Tam i z powrotem jest dobrą grą dla początkujących?

Tak – zasady są dość intuicyjne, a każda przygoda nie przytłacza ilością informacji do zapamiętania.

Od ilu lat można grać?

Polecam od 10+, ale najlepiej sprawdzi się dla nastolatków oraz dorosłych.

Czy gra jest losowa?

Bazuje na rzucie kośćmi, ale losowość jest w niej kontrolowana – gracz ma realny wpływ na przebieg partii oraz strategię.

Czy gra jest jednorazowa?

Nie. Dzięki ścieralnym pisakom i wielu kombinacjom rozgrywek można wracać do niej nieskończenie wiele razy.

Czy sprawdzi się dla fanów Tolkiena?

Jak najbardziej. W środku jest mnóstwo nawiązań, cytatów i detali, które docenią miłośnicy Hobbita.

Artykuł Hobbit: Tam i z powrotem – czy warto? Recenzja niezwykle oryginalnej gry Reinera Knizii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Już 10 października cała Polska siada do stołów: obchodzimy Ogólnopolski Dzień Gier Planszowych! To świetna okazja, by przypomnieć, że planszówki to nie tylko rozrywka. Budują relacje, rozwijają mózg, uczą współpracy i odrywają od ekranów – niezależnie od tego, ile ma się lat. Sprawdźcie korzyści grania, ROZDANIE, szybkie pomysły na świętowanie i propozycje tytułów do przetestowania. Więcej informacji znajdziecie też na stronie wydarzenia: dziengierplanszowych.pl.

Dlaczego warto grać? Planszówki jako narzędzie relacji, rozwoju i relaksu (3xR)

Gry przy stole zachęcają do dyskusji, współpracy i uważności. Uczą planowania, ćwiczą pamięć, umiejętność rozwiązywania problemów, ale też wdrażają w życie zasady fair play (godzenie się z porażką, czerpanie radości ze zwycięstwa innych). W rodzinie scalają rytuały: jedna partia po obiedzie, krótki turniej w weekend, „planszówkowy wtorek”. Dzięki nim przestajemy myśleć o pracy czy szkole, odsuwamy od siebie stres i problemy.

Ogólnopolski Dzień Gier Planszowych – kiedy powstał i kto za nim stoi?

Ogólnopolski Dzień Gier Planszowych obchodzimy co roku 10 października. Pierwsza edycja odbyła się 10.10.2020 pod hasłem „Cała Polska gra w planszówki” i – z uwagi na pandemiczne realia – w dużej części przeniosła się do internetu. Święto zostało zainicjowane oddolnie przez środowisko planszówkowe (wydawców, sklepy, blogi i kluby), a za jednego z pomysłodawców i motorów organizacyjnych uważa się Tomasza Międzika z wydawnictwa Rebel. Od tego czasu akcję co roku wspierają wydawcy i media branżowe, a strona oficjalna koordynuje materiały dla szkół, bibliotek i miejscówek z grami. Datę 10.10 wybrano m.in. ze względu na łatwą do zapamiętania kombinację liczb, sprzyjającą jesienną pogodę i nawiązania do planszowych wyzwań „10×10”.

Wylosuj sobie grę na dzisiaj

(kliknij w wybrane zdjęcie i przeskocz do recenzji – odśwież stronę, żeby załadować kolejne propozycje)

Detektyw. Kryminalna gra planszowa – recenzja

Gra Flow – recenzja (oscarowej) gry planszowej

Mysterium – recenzja podstawy i dodatków

Ciekawostki: planszówki mają (bardzo) długą historię

Najstarsze znane gry sięgają starożytności. W Senet grano w Egipcie co najmniej od III tysiąclecia p.n.e.; plansza miała 30 pól, a ruch wyznaczały patyczki/losy. Do dziś nie znamy oryginalnych zasad, znamy za to liczne przedstawienia na ścianach grobowców i w Księdze Umarłych (m.in. Nefertari, Tutanchamon).

Z Mezopotamii pochodzi Kroyalna Gra z Ur – o jej regułach wiemy trochę więcej, dzięki pracom asyriologa Irvinga Finkla i znaleziskom z grobowców królewskich. Ta pozycja to wyścig z blokowaniem przeciwnika na charakterystycznej planszy.

W Skandynawii i Brytanii popularne były gry rodziny tafl (np. hnefatafl) – asymetryczne starcia „króla z eskortą” przeciw napastnikom; ślady ich popularności sięgają średniowiecza, a wzmianki o grze pojawiają się jeszcze w XVI–XVIII w.
Z kolei Go – prawdopodobnie najstarsza nieprzerwanie użytkowana gra na świecie – wywodzi się z Chin sprzed ~4000 lat. Do Japonii dotarła ok. V w. n.e. i tam ukształtowała nowożytne standardy gry. 

Dlaczego warto grać w planszówki? 7 najmocniejszych argumentów

1. Budują więzi – organizują wspólny czas, zachęcają do rozmów, pozwalają czerpać z bycia ,,tu i teraz”.
2. Trenują mózg – planowanie, pamięć roboczą, koncentrację, rozwiązywanie problemów.
3. Uczą współpracy oraz zdrowej rywalizacji – zasady, fair play, akceptacja porażek.
4. Wspierają kompetencje szkolne – liczenie, czytanie, logiczne wnioskowanie, geografia, historia.
5. Są „off-screen” – pozwalają na odpoczynek od niebieskiego światła, higiena cyfrowa.
6. Łączą pokolenia – jedna planszówka dla dzieci, nastolatków, rodziców i dziadków.
7. Dają radość niskim kosztem – mało miejsca, szybkie zasady, ogromna różnorodność.

Rozdanie z planszówką: zdobądź Pergolę (wydawnictwo Rebel)!

Z okazji Ogólnopolskiego Dnia Gier Planszowych mam 1 egzemplarz gry Pergola dla Was! Co trzeba zrobić, żeby wziąć udział w zabawie?

Zadanie:
Wymyśl grę planszową! W minimum 2 zdaniach opisz swój pomysł na idealną planszówkę, w którą chciałbyś/chciałabyś zagrać. Zaskocz kreatywnością oraz nieszablonowym podejściem do tematu

Jak zgłosić pracę:

1. Wyślij tekst mailem (temat: Rozdanie – Pergola) na kontakt[at]bajkochlonka.pl.
2. Zgłoszenie musi być Twojego autorstwa; jedna osoba = jedno zgłoszenie.

Czas trwania zabawy do: 20.10.2025 roku, do godz. 23:59.
Wyniki: do 48 h od zakończenia – w poście/Stories i w odpowiedzi mailowej.
Nagroda i wysyłka: 1 egzemplarz nowej gry planszowej Pergola. Wysyłka wyłącznie Paczkomatem InPost na terenie Polski (dane do odbioru podaje zwycięzca w wiadomości prywatnej/mailu).
RODO: dane wykorzystam tylko do wysyłki nagrody; po nadaniu – usuwam.

AKTUALIZACJA 23.10.2025 rok – rozdanie zostało rozstrzygnięte. Gra trafiła do pana Michała, który zaproponował pomysł na grę ,,Bajkoploty”. Dziękuję za mnóstwo kreatywnych wiadomości!

Powodzenia!

Grę do rozdania przekazał:

Artykuł Dzień Gier Planszowych – pomysły, konkurs, ciekawostki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Śladami Marii Skłodowskiej-Curie
➜ Autor: Florian Fay
➜ Ilustracje: Vaiana Hinault, David Sitbon
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2025
➜ Czas gry: około 40 – 60 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Dlaczego warto szukać inspiracji w grach planszowych?

Dzieci i młodzież potrzebują dobrych wzorców – postaci, które pokazują, że wiedza, pasja oraz wytrwałość mają moc zmieniania rzeczywistości. Takimi bohaterami nie muszą być tylko fikcyjne osoby z komiksów czy filmów, albo muzycy/aktorzy/influencerzy z przestrzeni internetowej i kultury popularnej. 

Równie dobrze (a nawet jeszcze lepiej), jeśli będą to prawdziwe postacie historyczne, które swoim życiem i odkryciami inspirowały kolejne pokolenia. Mało kto nadaje się lepiej do tego zadania, niż Maria Skłodowska-Curie – dwukrotna Noblistka i jedna z najwybitniejszych uczonych w dziejach.

Maria Skłodowska-Curie – co jej zawdzięczamy?

Maria Skłodowska-Curie była pionierką badań nad promieniotwórczością i jedyną osobą, która zdobyła Nagrodę Nobla w dwóch różnych dziedzinach (z fizyki i chemii). Jej determinacja oraz wkład w naukę stały się symbolem siły i odwagi kobiet w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

To postać, która była pod wieloma względami intrygująca. Ciekawostką jest na przykład, że w czasie I wojny światowej stworzyła projekt mobilnych aparatów rentgenowskich, które pomagały ratować życie rannych żołnierzy. Sama prowadziła szkolenia i osobiście obsługiwała sprzęt na froncie.

Można przypuszczać, że jej odwaga doprowadziła ją do miejsca, które wiele osób lubi określać ,,zapisaniem się na kartach historii”. Tym razem jednak można odrobinę wejść w jej buty, udając naukowca dążącego do wielkich odkryć chemicznych – w planszówce Śladami Marii Skłodowskiej-Curie Floriana Fay z ilustracjami Vaiany Hinault od Davida Sitbona.

Co znajdziemy w pudełku?

Wydawnictwo Rebel zadbało, aby oprawa gry była dopracowana w każdym szczególe. Oto, co kryje się w pudełku:

• Plansza główna z torem czasu – składana na trzy części, z pięknymi ilustracjami także po zewnętrznej stronie. Pola toru nawiązują do wydarzeń z życia uczonej, nadając grze narracyjny charakter.
• 4 plansze laboratoriów – zachowane w adekwatnym stylu, pozwalające kontrolować rozgrywkę oraz gromadzić surowce i zdobywane punkty.
• Wieża surowców – złota, efektowna konstrukcja w trójwymiarze, do której wrzucane są kostki symbolizujące pierwiastki. To element, który wprowadza element nieprzewidywalności i potęguje emocje.
• Kostki surowców – w trzech kolorach (czarne, żółte/złote i szare/srebrne), 54 elementy reprezentujące różne materiały chemiczne – blendę smolistą, uran oraz rad. Ich estetyka i kontrast świetnie prezentują się na stole.
• Karty aktywności (47 sztuk) – ilustrowane akwarelowym stylem, wprowadzają do gry możliwość długofalowego planowania rozgrywki oraz obierania konkretnych strategii.
• Kafelki eksperymentów (24) i kafelki prac naukowych (16) – dają punkty zwycięstwa, zwiększają możliwości ruchów czy poszerzają możliwość zachowania większej ilości surowców.
• Znacznik zegara – pięknie wykonany drewniany element w czerwonym kolorze, wskazujący czas do zakończenia rozgrywki.
• Instrukcja oraz Załącznik – instrukcja została bardzo dobrze zredagowana, jest czytelna oraz atrakcyjna pod kątem wizualnym, ale prawdziwą perełką tej planszówki jest ,,Załącznik” – z biografią uczonej i wyjaśnieniami naukowymi (m.in. o promieniotwórczości), napisany w przystępny sposób dla młodszych i starszych graczy.
• Dodatkowe elementy – woreczek materiałowy z portretem Marii (urozmaicającym rozgrywkę), żetony punktów zwycięstwa, kafelki celów w formie pomysłowych kopert czy kafle pracowni dostosowujące rozgrywkę pod konkretną liczbę graczy.

Jak się gra?

Śladami Marii Skłodowskiej-Curie to gra umożliwiająca rywalizację, planowanie oraz strategiczne zarządzanie posiadanych zasobów. Przeznaczona jest dla od 2 do 4 graczy, a czas pojedynczej rozgrywki to niepełna godzina (już z rozkładaniem).

Uczestnicy zabawy wcielają się w młodych naukowców, którzy podążają ścieżką uczonej. Każda tura to nowa decyzja: zdobywać kostki pierwiastków z wieży, prowadzić eksperymenty w laboratorium, czy może rozwijać własne badania naukowe?

Emocje zapewniają trzy główne mechanizmy:

• Wieża surowców – każdy wrzut kostek to mała loteria, w której można sporo zyskać. Została skonstruowana w taki sposób, że zatrzymuje część elementów w środku. W naszej turze więc może z niej nic nie wylecieć, ale już nasz przeciwnik ma szansę zostać ,,obdarowany” najbardziej pożądanymi kostkami.
• Tor czasu – gra kończy się dopiero wtedy, gdy przejdziemy przez całą oś czasu życia Skłodowskiej-Curie. Przesuwający się znacznik zegara przypomina, że każdy ruch to zbliżanie lub oddalanie się od zwycięstwa. To wyścig z czasem, który wprowadza dodatkowe napięcie.
• Eksperymenty i prace naukowe – skutkują w mniej lub bardziej bezpośredni sposób punktami zwycięstwa i możliwością rozwoju ,,postaci”. Wraz z kolejnymi kartami gracz buduje własne naukowe zaplecze.

Dzięki prostym zasadom w grę można szybko wprowadzić nowych uczestników. Niektóre bardziej skomplikowane symbole mają wyjaśnienia w instrukcji oraz załączniku.

Dla kogo będzie najlepsza?

Planszówka Śladami Marii Skłodowskiej-Curie to propozycja przede wszystkim dla rodzin z dziećmi od 10 roku życia, które szukają gry opartej na dążeniu do celu, emocjonującej, pięknie wydanej – ale i oferującej coś więcej, niż tylko rozrywkę. Spodoba się ona także osobom, które cenią sobie gry typu gateway+ – łatwe do nauki, ale i pełne drobnych decyzji strategicznych.

To tytuł, który sprawdzi się zarówno przy rodzinnym stole, jak i np. w szkolnej świetlicy. Podczas rozgrywki daje poczucie wyścigu i satysfakcji z rywalizacji, a jednocześnie inspiruje do rozmów o nauce oraz postaci samej Marii Skłodowskiej-Curie.

Grę do recenzji przekazało:

FAQ – o co możecie chcieć zapytać

Czy ta gra jest trudna dla dzieci?

Nie – zasady są proste i możliwe do opanowania w kilka minut. To planszówka odpowiednia dla dzieci powyżej 10 lat.

Ile trwa rozgrywka?

Od 40 do 60 minut z rozkładaniem elementów – w zależności od liczby graczy i tempa podejmowanych decyzji.

Czy to rzeczywiście gra edukacyjna?

Tak, ale nie uczy ona wprost – jej edukacyjny charakter zawiera się w Załączniku, instrukcji i na torze czasu, podczas gdy sama rozgrywka skupia się na rywalizacji oraz kombinowaniu.

Czy warto kupić ją, jeśli mamy inne gry edukacyjne?

Zdecydowanie – wyróżnia się unikalnym połączeniem dynamicznej mechaniki i inspirującej postaci, jaką była Maria Skłodowska-Curie. Dobrze sprawdzi się także w roli prezentu.

Artykuł Recenzja gry „Śladami Marii Skłodowskiej-Curie” – edukacyjna oraz rodzinna planszówka od Rebel pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ciapki
➜ Autorzy: Alex Hague, Jon Perry, Justin Vickers
➜ Ilustracje: John Bond
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2024
➜ Czas gry: około 30 minut
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zazwyczaj w planszówkach można znaleźć jedną lub dwie kostki do gry. Nie jednak w grze, o której opowiadam tym razem. Tutaj możecie spodziewać się ich aż… 40 – idealnych kości do turlania, przewracania i trzymania kciuków za tę właściwą liczbę oczek (a właściwie ciapek)!

Gra dla fanów psów i kości

Ciapki, bo właśnie o niej mowa, to urocza planszówko-karcianka takich twórców jak: Alex Hague, Jon Perry oraz Justin Vickers, z ilustracjami Johna Bonda. Nawiązuje ona do dalmatyńczyków, a właściwie do ich czarnych plamek na białej sierści. Jeżeli zmrużymy oczy, to faktycznie widać duże podobieństwo między nimi a kostkami do gry!

Nie bez przyczyny zresztą kości do gry nazywane są przecież kośćmi! W Ciapkach znajdziecie dwa ich rodzaje. Zanim jednak przejdę do zawartości pudełka, ważna informacja. Gra przeznaczona jest dla od jednej do czterech osób. Twórcy rekomendują wiek odbiorców powyżej 10 roku życia, ale moim zdaniem nawet 8-letnie dzieci mogą już fajnie spędzić przy niej czas!

Co znajduje się w pudełku?

W kompaktowych rozmiarach pudełka zmieściło się:

• 40 nieco mniejszych niż standardowe kostek,
• 20 drewnianych żetonów smakołyków, które pozwalają przerzucać kości,
• 4 kafelki ogródka, po jednym dla każdego z graczy,
• 22 kafelki sztuczek do wspólnej puli zadań do realizowania,
• 32 karty psów (każdy gracz zaczyna z dwoma takimi kartami),
• kolorowa instrukcja.

Pierwszym, co można zauważyć (oprócz ilości kości) jest bardzo dobre wykonanie kart. Część z nich została zrobiona z naprawdę twardej i solidnej tekturki plus ma fajne wycięcia. Prawie wszystkie są też dwustronne, wykorzystując wersje kolorystyczne i szare w mechanice gry. No właśnie, a na czym polega rozgrywka?

Jak grać w Ciapki?

Teoretycznie sprawa wydaje się bardzo prosta – wystarczy bowiem ułożyć kostki na swoich kartach psiaków, zgodne z przedstawionymi na nich grafikami. W rzeczywistości jednak twórcy wprowadzili kilka zasad, które nieco bardziej komplikują sprawę.

Przede wszystkim, nie można tak po prostu rzucać sobie kostkami – trzeba wykonywać sztuczki. Pula ośmiu kart (plusem jest to, że można je wymieniać, dzięki czemu zabawa jest dużo bardziej urozmaicona), dyktuje np. iloma kośćmi należy rzucić. Jeżeli nie uda się uzbierać kostek na jednej karcie w jednej turze, bardzo łatwo można je wszystkie stracić.

Wtopa, czyli jak nie zaczynać wszystkiego od nowa

W Ciapkach kostki, które nie pasują do naszych kart, odkłada się na dodatkowej karcie (czyli zakopuje w ogródku). Jeżeli jednak suma oczek (ciapek) wynosi na nich więcej niż 7, należy wszystkie kostki (włącznie z tymi z kart) odłożyć do puli. Wtedy zaczyna się wszystko od nowa.

Myślę jednak, że to dodatkowe utrudnienie sprawia tylko, że Ciapki nie znudzą się tak szybko, jak gdyby mogły w sytuacji prostszych zasad. Pamiętajcie, że niektóre z nich możecie modyfikować pod siebie (ja nie jestem fanką wiernego trzymania się zasad, jeżeli modyfikacja którejś sprawia większą frajdę).

W przypadku młodszych graczy można tutaj na przykład dodać element teatralno-inscenizacyjny i wraz z wykonywaniem sztuczek, próbować dać głos, biegać, aportować, węszyć czy zrobić komendę ,,zdechł pies” – będzie na pewno jeszcze zabawniej! Gra sprawdzi się także jako pozycja imprezowa.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Rebel: https://www.rebel.pl/gry-planszowe/ciapki-2020230.html

Artykuł Ciapki – recenzja rodzinnej gry planszowo-karcianej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Nowe strony. Podróż w głąb książek
➜ Autor: Germain Winzenschtark
➜ Ilustracje: Jeanne Landart
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: od około 30 do 60 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 6 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Większości śledzących moje recenzje osób nie muszę przekonywać, że czytanie książek to masa frajdy. Co jednak, jeżeli, na przykład, ulubiona książka, może sprawić jeszcze więcej przyjemności?

Gra zachęcająca do czytania książek

,,Nowe strony. Podróż w głąb książek!” to zupełnie nowy rodzaj gry planszowej. Jej autorem jest Germain Winzenschtark, a za ilustracje odpowiada Jeanne Landart. To niewielkich rozmiarów pudełko pozwala przeprowadzić graczy przez dowolną powieść (najlepiej taką powyżej 130 stron), oferując każdemu pracę w… Ministerstwie Literatury! Odkryć jej tajemnice oraz spojrzeć na nią w zupełnie nowy sposób!

Myślę, że każdy chciałby poznać ukrytą prawdę. Nagrodą w tej kooperacyjnej grze jest właśnie możliwość odnalezienia cytatu, który można uznać za swego rodzaju motto. Czasami trafimy z nim w dziesiątkę – innym razem wywoła ono w nas nieco śmiechu.

Na czym polega rozgrywka?

,,Nowe strony” polegają przede wszystkim na wcielaniu się w przewodnika oraz grupę poszukiwaczy. Dzięki temu, że funkcje te są wymienne, każdy ma możliwość sprawdzić się z zestawem nowych zadań. A do niektórych naprawdę potrzebne będzie odpowiednie skupienie oraz spostrzegawczość!

Cała idea opiera się jednak na tym, żeby realizować misje, sukcesywnie przesuwać się do przodu w fabule i… nie stracić zbyt wielu liter! Znajdziecie w niej podobny fundament gry skojarzeniowej, co np. w ,,Stella: Dixit Universe” czy ,,Mysterium”. Cała ,,otoczka” jednak mocno się różni od wspomnianych tytułów, oferując przy tym dwie wersje zabawy – bardzo podstawową, uproszczoną oraz złożoną, urozmaiconą o postacie i dodatkowe warianty rozgrywki.

Co zawiera pudełko?

W ,,Nowe strony. Podróż w głąb książek!” znalazły się:

• 84 zakładki rozróżnione na zakładki eksploracji, specjalne, Zaginionych Miast, misji, wyzwań,
• kartonowy kompas do samodzielnego złożenia,
• 32 żetony liter,
• 6 dwustronnych kart postaci,
• synchroliteromierz, czyli kartonowa nakładka na pudełko, przypominająca urządzenie urozmaicające misję,
• dość czytelna instrukcja z dodatkowymi kodami QR.

Czy polecam tę grę?

Sięgnęłam po ,,Nowe strony” przede wszystkim dlatego, że jej twórcy obiecywali połączenie w niej dwóch rzeczy, które bardzo lubię, czyli czytania oraz grania. Muszę uczciwie przyznać, że ten punkt został zdecydowanie spełniony. Atutem pozycji jest także jej kooperacyjny charakter, zadania wywołujące śmiech graczy czy nawet możliwość trenowania pojęć z zakresu… języka polskiego dla uczniów szkoły podstawowej.

Z drugiej jednak strony, warto podkreślić, że ,,Nowe strony” wymagają zaangażowania oraz już dość biegłej nauki czytania. Sprawdzą się więc w przypadku graczy powyżej 10 roku życia. Choć gra przeznaczona jest również dla dwóch osób, to najlepiej siadać do niej od 4 do 6 uczestników. 

Mam także wrażenie, że cena za taką liczbę elementów może wydawać się nieco zawyżona. Z drugiej strony – pewnie da się tę pozycję upolować po okazyjnej cenie, kiedy od premiery minie już trochę czasu.

Czy warto więc, w ogólnym podsumowaniu, sięgnąć po ,,Nowe strony. Podróż w głąb książek!”? Moim zdaniem, jak najbardziej! Choć ja testowałam ją na początku z ,,Kubusiem Puchatkiem”, to jednak polecam po wybieranie czegoś nieco bardziej poważnego (i zdecydowanie mniejszego formatem!).

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Nowe strony. Podróż w głąb książek! – recenzja gry pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.