Głębokie, wzburzone morze, lasy pełne wysokich drzew i niebezpiecznych ptaków czy może nieprzeniknione góry, podziurawione tunelami niczym szwajcarski ser? Które z tych miejsc byłoby dla Was największym wyzwaniem?

Legenda o źrenicy oka i jej kolejne części

Grotołazka jest trzecim tomem serii Legendy o źrenicy oka, której autorka Karin Erlandsson ma na swoim koncie takie wyróżnienia jak m.in.: Runeberg Junior Prize,  Arvid Lydecken Prize 2018 oraz nominację do Nagrody Literackiej Rady Nordyckiej dla Dzieci i Młodzieży. 

 Dwie poprzednie części:

• Poławiaczka pereł,
• Poskramiaczka ptaków,

wprowadziły nas w świat Mirandy, Syrsy oraz Lydii, które połączyła pewna niezwykła perła. Perła oferująca swojemu właścicielowi zaspokojenie wszystkich potrzeb i zaspokojenie każdej, nawet najbardziej okrutnej dla innych żądzy posiadania.

Co ciekawe, zarówno moje internetowe poszukiwania, jak i samo zakończenie trzeciego tomu, podpowiadają mi, że to jeszcze nie koniec Legendy o źrenicy oka. Być może kontynuacja przyniesie nam odpowiedzi na najbardziej palące pytania – te, które są obecne od pierwszej części, jak i takie, które narodziły się dopiero w ostatnich rozdziałach Grotołazki.

Bohaterki wyruszają w góry

Bardzo trudno pisać o tej części, starając się nie zdradzić zbyt wiele fabuły z zakończenia poprzednich tomów. Postaram się jednak opowiedzieć o ostatniej nowości bez spojlerów, szczególnie jeżeli ta seria jeszcze nie jest Wam znana.

Przede wszystkim, Grotołazka rozpoczyna się od solidnego zarysowania fabuły i bohaterów. Jeżeli zrobiliście sobie solidne przerwy między lekturą jednego, a drugiego tomu, takie odświeżenie pamięci będzie na pewno dość pomocne. W innym przypadku – niestety może okazać się ciut nużące. 

Ze względu jednak na fakt, że ma miejsce wyłącznie w kilku pierwszych rozdziałach, szybko przechodzimy do faktów oraz akcji, która zabiera nas w zupełnie nowe rejony. Bohaterki opuszczają znane nam Północne Miasto Portowe i wyruszają w stronę gór, gdzie czekać mają na nie jeszcze trudniejsze wyzwania.

Trudności, które są do pokonania

Czytając Grotołazkę można odnieść wrażenie, że jest się z Mirandą, Syrsą oraz Lydią na skalnych półkach oraz w wąskich, klaustrofobicznych przejściach w samym sercu góry. Autorka ukazuje w swojej serii żywioły w bardzo wymowny sposób, niemal czyniąc z nich kolejnego bohatera.

Dlatego każdy rozdział odczuwamy niemal na własnej skórze, wstrzymując oddech na myśl o zbliżającej się lawinie lub możliwości utknięcia w ciasnym tunelu. Główne postacie zamierzają przez te wszystkie przeszkody w bardzo konkretnym celu. Przez ostatnie dwa tomy mają jasne zadanie – odebrać Iberis legendarną źrenicę oka. 

Muszą więc mierzyć się nie tylko z jej złotą strażą, która co gorsza składa się częściowo z bliskich im osób – do pokonania mają znacznie większą trudność. Szczególnie Miranda musi postarać się nie ulec niepokojącemu wpływowi perły i nie dać się oślepić żądzą jej posiadania. Jak jej się to uda? I czy razem z Syrsą oraz Lydią podołają w odnalezieniu źrenicy oka?

Jeżeli polubiliście dwa poprzednie tomy, koniecznie powinniście sięgnąć po Grotołazkę. Choć trudno mówić w jej przypadku o happy endzie, książka kolejny raz maluje przed nami niezwykłe światy i stawia na drodze bohaterów, którzy inspirują oraz o których aż chce się czytać. Będzie odpowiednia dla osób powyżej 11 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/grotolazka/

Oficjalna premiera: 13.03.2024

Artykuł Grotołazka. Legenda o źrenicy oka – recenzja premierowa pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.