O paragrafówkach na tej stronie mogliście przeczytać już nie raz – a to dlatego, że jestem wielką fanką książek-gier, zarówno w wersji dla dzieci jak i dla dorosłych (na końcu recenzji znajdziecie kilka dodatkowych poleceń).

Miasto Tańczącego Karpia

Paragrafówka, która jednak jest również wyszukiwanką, a właściwie pełnoprawną, książkową wersją gry RPG – to już zupełnie nowy, kosmiczny poziom, przy którym koniecznie warto się zatrzymać… na dłużej!

Miasto Tańczącego Karpia. Książka-gra dla poszukiwaczy przygód to projekt, który musiał kosztować twórców miesiące, jeśli nie lata pracy! A co ważne, twórcami tymi była para wybitnych polskich autorów i ilustratorów literatury dziecięcej, czyli Aleksandra i Daniel Mizielińscy.

Wielokrotnie pisałam o ich fantastycznych pomysłach, m.in. przy okazji recenzji książek:

• Daj gryza,
• Jeden dzień,
• Którędy do Yellowstone?,
• Wielka podróż dziadka Eustachego,
• Wilki.

Są oni także autorami książek, które mają już status kultowych, na przykład: MAPY czy Pod ziemią, pod wodą.

Na co składa się ta książko-gra?

Wracając jednak do Miasta Tańczącego Karpia – nie jest to pojedyncza pozycja. W komplecie każdy czytelnik otrzymuje bowiem wielkoformatową wyszukiwankę/album z ilustracjami, z zestawem naklejek (jest ich ponad 250!), a także z kolejną książką Podróżnik. Miasto Tańczącego Karpia, która zawiera spis wszystkich paragrafów (od 1 do 969!).

Uwaga – w limitowanej promocji na stronie wydawnictwa Dwie Siostry, otrzymujecie zakładki z dodatkowymi zagadkami oraz piękny plakat, który jest większym przedrukiem mapy znajdującej się na końcu wyszukiwanki Miasto Tańczącego Karpia.

Na czym polega ta paragrafówka?

Wyobraźcie sobie, że z plecakiem i mapą wkraczacie do Miasta Tańczącego Karpia. Właściwie jest to dość rozległe królestwo, z 20(!) różnymi lokacjami. W każdej z tych lokacji czekają na Was mieszkańcy, podróżnicy, istoty fantastyczne czy zwierzęta, które potrzebują różnego rodzaju pomocy.

Stajecie się więc posłańcem, który przemierza ścieżki, drużki, płynie łódką, podziwia oryginalną architekturę i załatwia drobiazgi lub niemal… ratuje świat! ALE, często żeby w ogóle podejść do jakiejś misji, trzeba najpierw wejść w posiadanie pewnego przedmiotu lub mieć już doświadczenie w konkretnej materii.

Aktywizujące zadania oraz myślenie dedukcyjne

Z tego powodu należy chwilę wędrować, aż rzeczywiście trafi się na zadanie, z którym można się zmierzyć (chyba, że ma się szczęście i trafia się na takie natychmiast). Można także wsłuchać się w to, co mają do powiedzenia bohaterowie oraz podążyć za ich wskazówkami.

Z każdą kolejną misją jest coraz łatwiej – wystarczy notować zdobyte hasła i przedmioty z plecaka, na specjalnie do tego przeznaczonych kartach lub plakacie (istnieje również możliwość wydrukowania ich ze strony).

Książka z naklejkami dla dzieci

Nastawcie się jednak, że nie każde pomyślnie rozwiązane zadanie będzie nagrodzone. Autorzy książki zdecydowanie starają się przekonać czytelników do bycia bardziej bezinteresownymi.  

Dobra wiadomość jest jednak taka, że często po rozwiązaniu sprawy – pojawia się polecenie zaklejenia w wyszukiwance nieaktualnego już obrazka. Wtedy widzimy jakąś przemienioną postać lub zupełnie nową sytuację, która otwiera kolejny rozdział przygód!

Dla kogo jest ta pozycja?

Mam wrażenie, że o Miasto Tańczącego Karpia można mówić i pisać bez końca. Podejrzewam, że udałoby się przeprowadzić na ich temat wyczerpujące warsztaty, a nawet cały obóz wakacyjny, gdzie wszyscy zaangażowani byliby w podążanie tropem rozmaitych postaci i przygód.

Dla kilkuosobowej rodziny jest to doświadczenie na pewno na wiele godzin fantastycznej i bardzo satysfakcjonującej zabawy! Najlepiej bawić się jednak w parach – rodzic wertuje Podróżnik i odczytuje paragrafy, a dziecko wskazuje oraz wybiera zadania, rozwiązuje zagadki, pilnuje wyposażenia plecaka i wkleja naklejki! Podział doskonały!

Polecam Miasto Tańczącego Karpia. Książka-gra dla poszukiwaczy przygód  jako jedną z najciekawszych, najbardziej kreatywnych i angażujących książek dla dzieci 2024 roku! Pozycja będzie wspaniałym prezentem – cała rodzina będzie się z nią dobrze bawić. Rekomendowany wiek to 8+.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/miasto-tanczacego-karpia.html

Pozostałe książki-gry, czyli polecane przeze mnie paragrafówki dla dużych oraz małych:

• Jeden dzień z życia psa,
• Widmo nad Arkham,
• Rycerze 2,
• Mystery,
• Technomagowie,
• Opowiedz mnie,
• Poszukiwacze przygód. Magiczny Pierścień.

Artykuł Miasto Tańczącego Karpia. Książka-gra dla poszukiwaczy przygód – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pamiętacie, jak dokładnie miesiąc temu pisałam o ,,Rycerzach”? Bardzo ciekawym komiksie paragrafowym rozrywającym się w świecie średniowiecznych zakątków, magii i władców.

W związku z tym, że tak wciągnęła mnie fabuła i przygody bohatera, o losie którego decydowałam, postanowiłam opisać dla Was także ,,Rycerzy 2”.

W tej części najważniejszym zadaniem jest dostarczenie istotnej wiadomości do hrabi, który zarządza miasteczkiem Wspakno.

Po drodze czekają na czytelnika jednak zagadki, liczne przeszkody oraz możliwość zmiany misji – tylko na własne życzenie!

Autorzy komiksu dają graczowi do wyboru 2 opcje rozpoczęcia rozgrywki. W zależności od stopnia zaawansowania oraz tego, czy ktoś ma za sobą już pierwszą część ,,Rycerzy” czy też nie, można wcielić się w giermka lub rycerza.

Oczywiście zabawa jest dużo ciekawsza, kiedy znamy przygody z poprzedniego tomu, ale w żadnej mierze ich znajomość nie jest wymagana do bardzo udanej obecnej rozgrywki.

Postanowiłam swoją bohaterką uczynić Karinkę i to z jej pomocą szczęśliwie ukończyć misję. W pierwszej części dowodziła ona Strażą Królewską i nie miała, aż takiego wpływu na akcję, jak w najnowszym tomie ,,Rycerzy”. Bardzo się cieszę, że pojawiła się tutaj silna postać kobieca, która pod każdym względem dorównuje pozostałym rycerzom.

Dobrą zmianą jest także rezygnacja z podziału na dzień i noc. Poprzednim razem ten dodatkowy element rozgrywki znacznie ją utrudniał, co mogło być zniechęcające, szczególnie dla młodszych graczy.

W ,,Rycerzach 2” nie można odmówić również poczucia humoru narratorowi. Wiele jego komentarzy świetnie opisuje przedstawiane wydarzenia w kadrach i rozładowuje czasami bardzo skumulowane napięcie.

Przed czytelnikami tej gry paragrafowej dużo świetnych wyzwań, przy których często trzeba nieco pogłówkować, coś policzyć lub zapamiętać.

Z pewnością pojedyncza misja wybranym bohaterem zapewni dobrą rozrywkę na wiele godzin, a to z pewnością nie ostatnia zabawa z tym komiksem.

Jakby tego było mało, po ukończeniu gry, autorzy zapowiadają kolejną część ,,Rycerzy”, na który sama z ciekawością czekam.

Polecam ten komiks dzieciom powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze2/

Artykuł Rycerze 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Shuky

Ilustracje: Waltch

Kolory: Novy

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

,,Rycerze”, kolejny już w mojej kolekcji komiks paragrafowy, wydawał się na pierwszy rzut oka najprostszym ze wszystkich, z którymi miałam do czynienia do tej pory.

Jak wiadomo, pozory jednak lubią mylić i szybko okazało się, że żeby zostać rycerzem trzeba się trochę nagimnastykować, ale jak już się uda – frajda jest ogromna!

Ilustracje do tej książki stworzył Waltch, który napisał również fabułę ,,Zombie”. Nie ma jednak w tych pozycjach zbyt wielu podobieństw. Każda ma indywidualny styl, zupełnie inną linię fabularną oraz inaczej rozwija się w nich akcja.

Zadaniem czytelnika / gracza ,,Rycerzy” jest pomyślnie przejść próbę Szkoły Rycerskiej i stać się pełnoprawnym rycerzem. W przeciwieństwie jednak do pozostałych książek o których pisałam (np. ,,Mystery”, ,,Wilkołak” czy ,,Technomagowie”) nie traci się w niej życia i nie trzeba go liczyć. W tym przypadku należy zwracać uwagę na ilość minionych dni, które oznaczone są charakterystycznym symbolem.

Po 5 nocach przychodzi czas na podliczenie bransoletek, których zbieranie jest (zaraz obok przetrwania) najważniejszą misją gry, i w zależności od ich ilości, dowiadujemy się, co dalej czeka naszego bohatera.

Jego wybór także zależy od indywidualnych preferencji czytelnika. Na początku poznajemy 3 braci, którzy znudzeni życiem na roli postanawiają porzucić wieś i starać się o zostanie pełnoprawnymi rycerzami. Każdy z nich jest inny. Mamy typowego osiłka, który przoduje siłą i charyzmą, drugiego, który jest niezwykle zręczny oraz trzeciego, który charakteryzuje się wspaniałą inteligencją.

W zależności od tego, na kogo z nich postawimy, będzie nam łatwiej przechodzić pewne rodzaje zadań.

Na aspirujących rycerzy czekają zagadki, postacie, których obecność kojarzy się z fantastyką oraz czasami średniowiecza, jak np. magicy czy elfy.

Najważniejszą jednak zasadą o której warto pamiętać, podczas rozgrywki w ,,Rycerzy” jest przestroga w instrukcji gry. Autorzy radzą, żeby nie oszukiwać i zachowywać się tak, jak na przyszłego obrońcę królestwa przystało. Powiem Wam w tajemnicy, że naprawdę mądrze jest tej rady posłuchać.

,,Rycerzy” polecam dla graczy powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/rycerze/

Artykuł Rycerze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Moon

Ilustracje: 2D

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Prawdziwie dobra paragrafówka to taka, gdzie przerzucane w pośpiechu strony dostarczają emocji, a ty jako uczestnik rozgrywki czujesz, że właśnie zbliżasz się do rozwiązania zagadki!

,,Wilkołak” to komiks paragrafowy, który przeznaczony jest dla czytelników powyżej 10. roku życia. Zadaniem gracza jest pomyślnie ukończyć misję i… nie dać się zabić!

Do tej pory wspominałam już o kilku fantastycznych paragrafówkach od Wydawnictwa Fox Games. Zarówno jednak w ,,Zombie” jak i ,,Technomagach” mieliśmy do wyboru rozgrywkę chłopakiem lub dziewczynką.

W przypadku ,,Wilkołaka” postać jest jedna, ale dzięki temu jest sporo więcej lokacji i ma się wrażenie, że gra jest bardziej spójna.

Zaczynamy od wstępu, gdzie autor wprowadza nas w historię. Książka opowiada o młodym uczniu Eorasie i starym magu Tedeokredzie, który jest jego mistrzem.

Akcja rozgrywa się w czasach średniowiecza, a wszystko zaczyna się od nocnego spaceru po lesie, w poszukiwaniu brakujące składnika do eliksiru.

Podczas tej krótkiej wycieczki, Eoras zostaje zaatakowany przez wilkołaka. Udaje mu się przeżyć, ale nie wychodzi z tego bez szwanku. Zostaje draśnięty i wkrótce okazuje się, że został zarażony.

Od tej pory chłopak jest prześladowany przez Salandra – łowcę wilkołaków (który podobnie jak Wiedźmin ma bliznę na lewym oku) oraz podobnych jemu zabójców. Poza tym musi zmierzyć się ze swoimi nowymi zdolnościami, a wkrótce odkryć także przyczynę tajemniczego zaginięcia swojego mistrza.

Bardzo podoba mi się, że w tej grze istnieje bardzo wiele sposobności ucieczek i przechodzenia z jednych punktów do drugich. Podczas takich zadań można znaleźć wiele cennych przedmiotów. Plusem jest też to, że idąc do przodu (zupełnie jak w prawdziwym życiu) nie można cofnąć się wstecz. Raz podjęta decyzja, zostaje taką na zawsze.

,,Wilkołak” to gra w której należy zapisywać swoje postępy. Służy do tego specjalna Karta bohatera dołączona do książki. Można także korzystać z szablonu wydrukowanego z internetu.

Notowanie, podobnie jak w poprzednich tego typu komiksach jest więc niezbędne, ale w zasadzie i bardzo naturalne dla takiej rozgrywki.

,,Wilkołak” został ciekawie przemyślany. Ma tylko jedno dobre zakończenie, a moment kiedy się do niego zbliżamy, jest niezwykle emocjonujący!

Warto wspomnieć także o fantastycznej okładce, która wygląda jakby była skórzana i grubej, solidnej oprawie, która z pewnością wytrzyma dziesiątki momentów odwracanych w napięciu kartek!

Polecam ,,Wilkołaka” na długie godziny świetnej zabawy.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/wilkolak/

Artykuł Wilkołak – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Cetrix

Ilustracje: Yuio

Tłumaczenie: Anna Ślubowska

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

4 godziny (nie licząc pół godzinnej przerwy). Dokładnie tyle czasu spędziłam na przeniesieniu się w przeszłość, do 1889 roku i XIX-wiecznej Francji, pokonaniu mnogich pułapek, rozwiązaniu kilku zagadek i zmierzeniu się z wrogami, a wszystko po to, żeby ocalić wielki wynalazek Gustawa Eiffela.

Ostatnio książki paragrafowe pojawiają się na moim blogu regularnie. Większość czytelników w pewnym momencie czuje potrzebę bezpośredniego oddziaływania na fabułę. Chce mieć wybór i pragnie decydować o losie bohaterów.

Paragrafówki są dla takich osób idealnym rozwiązaniem, bo zawierają w sobie element losowości, sporo historii i czynnik sprawczy czytelnika.

,,Technomagowie” to już kolejny komiks, po ,,Zombie”, o którym wspominałam już jakiś czas temu, od Wydawnictwa FoxGames, które stawia przede wszystkim na interaktywność i niebanalne podejście do tematu książek.

W tym przypadku także mamy do czynienia z dwoma postaciami (studentem i studentką), które czytelnik może sobie wybrać i z ich punktu widzenia śledzić oraz prowadzić rozgrywkę.

W przeciwieństwie jednak do ,,Zombie” głównym celem gracza nie jest uwolnienie się i zmierzanie do celu, ale zbieranie punktów many, które następnie twórca wieży Eiffela wykorzysta, żeby ochronić Francję.

Książka ma także niewątpliwy urok ze względu na uniwersum w którym się rozgrywa. Autorzy stworzyli coś na kształt steampunkowego świata, gdzie magia i technologia uzupełniają się i są tak powszechne, że można je nawet studiować na Sorbonie.

Tak jak w przypadku ,,Zombie”, do rozgrywki niezbędne będzie coś do pisania, a jeśli nie chcecie wycinać elementów z książki, także kostka do gry oraz osobna kartka do notowania.

4 wspomniane wyżej godziny, zleciały na grze niezwykle szybko. Ciągle jestem pod wrażeniem, jak sprytnie została wymyślona mechanika gry, żeby skutecznie wciągnąć czytelnika w fabułę i po drodze nie pokazać żadnego słabego elementu całości.

,,Technomagowie” jako paragrafówka jest autentyczna. Dzięki odsyłaniu czytelnika w wiele miejsc, podejmowaniom prób zmylenia go, aż w końcu nagradzania za rozwiązane zagadki, jest to pozycja idealna dla osób powyżej 10. roku życia.

Można odnaleźć w niej bajkowych, klasycznych bohaterów w nieco innej odsłonie, przeżyć fantastyczną przygodę w wielu kultowych miejscach Francji czy po prostu miło spędzić czas, czując, że ta zabawa nie była bezowocna, bo pozwoliła trochę na rozruszanie naszych szarych komórek. Bardzo polecam ,,Technomagów”!

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/technomagowie/

Artykuł Technomagowie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Waltch

Ilustracje: Jon Lankry

Tłumaczenie: Julia Chimiak

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Książki paragrafowe są jednym z ciekawszych wynalazków dla literackich miłośników. Z jednej strony łączą tradycyjną formę lektur z fabularnymi rozwiązaniami przypisywanymi zazwyczaj grom. Z drugiej strony angażują czytelnika, pozwalając mu na bezpośredni udział w akcji.

Wydawnictwo FoxGames ma wiele interesujących propozycji tego typu paragrafówek. Ten wpis poświęcony jest jednoznacznie zatytułowanej książce ,,Zombie”.

Początkowo nastawiałam się raczej na krótką, maksymalnie półgodzinną rozgrywkę. Prawie 400 komiksowych kadrów – choć ich liczba robi wrażenie, sądziłam, że podczas jednorazowej zabawy zostanie pominięte.

Kiedy jednak zaczęła mijać druga godzina mojego pierwszego obcowania z książką, zdałam sobie sprawę, że to nie jest szybka lektura na chwilę.

,,Zombie” ma dwie podstawowe możliwości rozpoczęcia gry. Można wcielić się w rolę młodej dziewczyny – Judy, lub w Bena – chłopca przemienionego w zombie. W obu przypadkach cel jest ten sam: chęć ucieczki z miasta ogarniętego plagą i ocalenie przed śmiercią.

Do rozgrywki obowiązkowe jest coś do pisania. Na końcu książki znajdują się też karty, które można wyciąć lub wydrukować ze strony internetowej. Bardzo polecam mieć je przed sobą.

Zadaniem czytelnika jest zbierać punkty, wypatrywać i kolekcjonować broń, liczyć życia i oczywiście – dotrwać do celu bez stracenia wszystkiego.

Komiks został rewelacyjnie przygotowany. Sama jestem pod dużym wrażeniem, jak sprytnie zostały wymyślone rozwiązania polegające na błądzeniu po mieście, unikaniu przeszkód i realizowaniu celu gry.

Finalnie jest 6 alternatywnych zakończeń, po 3 w przypadku każdej postaci. Samej możliwości gry, jak i przeprowadzenia akcji jest w rzeczywistości znacznie więcej.

Oznacza to, że ,,Zombie” to książka nie na jeden wieczór, ale co najmniej na kilkanaście!

Polecam tę rewelacyjną realizację dla dzieci powyżej 12-ego roku życia. Nauka szybkiej umiejętności rachowania w pamięci jest tutaj jak najbardziej wskazana!

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/zombie/

Artykuł Zombie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Dimitris Chassapakis

Ilustracje: Dimitris Chassapakis

Wydawnictwo: FoxGames

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki interaktywne są najlepszym z możliwych połączeń – gier i literatury. Lubię je jako dorosła, ale polecam też osobom, które nieczęsto sięgają po tradycyjne powieści.

Interaktywna gra książkowa ,,Dziennik 29” ma szansę zainteresować każdego, tym bardziej, że traktuje czytelnika poważnie, jak godnego sobie przeciwnika. Co dokładnie mam na myśli? Już tłumaczę.

,,Dziennik 29” to propozycja wydawnicza, jakiej chyba jeszcze w Polsce nie było. Jest powiewem nowoczesności i spojrzenia na możliwość opowiadania historii w zupełnie inny sposób.

Jej pomysłodawcą i autorem jest Dimitris Chassapakis, który w 2017 roku przekonał prawie 5 tys. osób na portalu crowdfundingowym Kickstarter, żeby wsparli jego pomysł i pomogli wydać mu książkę. Tę ideę doceniło także Wydawnictwo FoxGames, które teraz dzieli się tym wspaniałym wynalazkiem z polskimi odbiorcami.

,,Dziennik 29” składa się z ponad 60 łamigłówek, które krok po kroku prowadzą do rozwiązania zagadki. Czytelnik otrzymuje zarys fabularny, który wyznacza mu zadanie.

Należy wcielić się w poszukiwacza przygód, który pragnie dowiedzieć się, co się stało z zespołem badającym sekret obcej cywilizacji.

Jedyne co jest niezbędne do tego zadania to książka, telefon lub komputer z dostępem do internetu, ołówek i polecam także coś do notowania.

W rozwiązywaniu łamigłówek istotna jest chronologia. Często późniejsze zagadki, dotyczą wcześniejszych haseł. Odpowiedzi to przeważnie słowo lub liczba, czasami ciąg słów lub liczb, które uogólniają jakieś zagadnienie, ale nie rozwijają go.

Nie trzeba jednak bardzo się obawiać, jeżeli nie zna się rozwiązania którejś z zagadki. Strona internetowa daje nam dwie możliwości – podpowiedzi oraz gotowego hasła. Dzięki czemu dalej możemy kontynuować grę, bez obawy, że coś nam umknie.

Dziennik 29 nie robiłby pewnie też takiego wrażenia, gdyby nie jego oprawa graficzna. Szkice, wzory, tekstura stron czy skóropodobna okładka sprawiają, że rzeczywiście ma się poczucie obcowania z jakimś niezwykłym, tajemniczym dziennikiem.

Warta wspomnienia jest także cena, która zarówno jak na wydanie oraz ogrom pracy, jakie w nią włożono, jest zaskakująco niska.

Tę grę – książkę polecam dla wszystkich ambitnych dzieci od 12-ego roku życia, młodzieży oraz także dorosłych.

Link do strony wydawnictwa: http://foxgames.pl/dziennik-29-pierwsza-interkatywna-gra-ksiazkowa-premiera-13-marca/

PREMIERA: 13.03.2019

Artykuł Dziennik 29 – recenzja przedpremierowa aktywizującej książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Madalena Matoso

Ilustracje: Madalena Matoso

Tłumaczenie: Marta Tychmanowicz

Wydawnictwo: Babaryba

Rok wydania: 2017

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czasami potrzebujemy tylko pretekstu, żeby puścić wodze fantazji i dać się ponieść własnej wyobraźni. Książka od zawsze jest doskonałym narzędziem, które ułatwia nam bujanie w obłokach i kreowanie innych światów. Dlaczego jednak nie pójść krok dalej i zamiast tylko czytać, również wymyślać?

Książka ,,Opowiedz mnie” to propozycja dla młodych czytelników, którzy chcą mieć większy wpływ na historię, niż w pozycjach, z którymi spotykają się zazwyczaj. To rodzaj tzw. paragrafówki, która pozwala odbiorcy decydować o kolejnych losach bohaterów (o których pisałam już także przy okazji podobnych pozycji).

Przewodnikiem po książce jest żółty ślimak z niebieską skorupką. Zadaje pomocnicze pytania, które wzbogacają historię. Plansze z wyborami poprzedza także instrukcja obsługi. Autorka zachęca w niej, żeby dziecko paluszkiem przesuwało się po narysowanych ścieżkach, gdzie mija się różne postaci, miejsca, przedmioty.

Przykładowo, decydując się na grę ośmiorniczką w pięciu różnych butach, powinniśmy nadać jej imię, opisać ją oraz scharakteryzować jej miejsce zamieszkania. Na następnej rozkładówce wybieramy jej pojazd i wyruszamy w podróż. Po drodze spotykamy różnych bohaterów (moim zdaniem śmiało można spotkać aż kilku!), otrzymujemy niezwykłe prezenty i gościmy w niezwykłych miejscach.

W książce jest też moment pełen napięcia, kiedy atakuje nas potwór, ale bardzo szybko udaje się nam go pokonać. ,,Opowiedz mnie” ma szczęśliwe i emocjonujące zakończenie.

Książka, oprócz tego, że przynosi mnóstwo frajdy i z powodzeniem mogą spędzać z nią czas dzieci, które jeszcze nie potrafią czytać, to także jest doskonałą pozycją z którą można trenować naukę czytania. Autorka zachęca do mówienia na głos, chociaż w tym przypadku krótkie opisy są raczej tylko pomocnicze. Mimo to na pewno przysłużą się dzieciom w pilniejszej nauce składania liter.

,,Opowiedz mnie” jest ładnie wydana, bardzo kolorowa (z przewagą żółtych i niebieskich teł). Postacie oraz miejsca akcji mają wiele szczegółów na których dziecko może skupić wzrok, ale jednocześnie nie są pstrokate i przytłaczające. Dzięki gładkiemu, pozbawionemu detali tła książka jest estetyczna i nierozpraszająca.

Polecam ją każdemu dziecku powyżej 4-ego roku życia. Oprócz oczywistych zalet jak rozwijanie wyobraźni, książka uczy także ładnego wypowiadania się oraz podejmowania decyzji.

Link do strony wydawnictwa: https://babaryba.pl/pl/p/OPOWIEDZ-MNIE-Madalena-Matoso/182

Artykuł Opowiedz mnie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Robert Biedroń

Ilustracje: Marek Szymczak

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Wczoraj obchodziliśmy wielkie święto państwowe: Narodowe Święto Trzeciego Maja, czyli po prostu dzień uchwalenia Konstytucji 3 maja. To doskonały moment, żeby opowiedzieć sobie trochę o książce, która uczy najmłodszych podstawowych pojęć związanych z naszym krajem.

,,Włącz DEMOkrację” to niezwykła książka, bo napisał ją polityk, Robert Biedroń. Można określić ją także jako grę paragrafową. Na początku miałam pewne obawy czy osoba, która z dziećmi ma raczej niewiele wspólnego, będzie potrafiła do nich dotrzeć. Z drugiej strony, bałam się także demagogicznych haseł i patetycznego tonu, który mógłby zniechęcić najmłodszych do polityki.

Moje obawy okazały się jednak bezzasadne. Oprócz naprawdę przystępnego języka,  Robert Biedroń proponuje bardzo ciekawe rozwiązanie. Sugeruje, żeby politykę porównać z grą i swoją książkę również zamienia w rozgrywkę. Są dwie możliwości na jakie może zdecydować się gracz, albo się zaangażuje albo będzie biernym obserwatorem.

Jak sami możecie się domyśleć, ta pierwsza opcja jest dużo korzystniejsza! Uczy młodego człowieka, żeby nie stać z boku, ale aktywnie uczestniczyć w życiu swojej społeczności, a nawet swojego kraju.

Bardzo pochwalam i cieszę się, że powstała inicjatywa wydania takiej książki. Wszyscy wiemy jak trudno zaangażować dorosłego obywatela do jakiejkolwiek aktywności na arenie politycznej. Być może jest to właśnie spowodowane niewystarczającą edukacją w szkole.

Kiedy młoda osoba przyswaja pojęcia związane z krajem w którym żyje, ale przede wszystkim ktoś pokazuje jej procesy jakie w nim zachodzą, będzie jej łatwiej na angażowanie się w społeczność jako dorosła.

,,Włącz DEMOkrację” oprócz bardzo przyjemnych ilustracji Marka Szymczaka, które mogą kojarzyć się trochę z grafiką popularnej gry Minecraft, książka bogata jest także w różnego rodzaju objaśnienia i komentarze. Możemy w niej spotkać np. ,,pigułkę wiedzy”, która tłumaczy skomplikowaną dla dziecka terminologię. Robert Biedroń przytacza także wiele przykładów, które będą doskonale zrozumiałe dla najmłodszych. Mówi na przykład o pełnieniu przez państwo funkcji zewnętrzno – reprezentacyjnej i porównuje ją do roli kapitana drużyny piłkarskiej na meczach międzynarodowych.

Bardzo podoba mi się także pomysł z punktacją, czyli nagradzaniem czytelnika za podejmowane decyzje. Nawet, jeżeli jest ona błędna, czyli niezgodna z zamysłem autora, są uczestnikowi gry przyznawane punkty. Robert Biedroń stara się książką zmotywować młode osoby do udziału w życiu politycznym, ale równocześnie pokazuje, że jeżeli ktoś nie czuje się na siłach, żeby się w nie angażować to także nie jest to powód, aby nie przyznawać mu żadnych punktów.

Czym w ogóle jest demokracja? Czy to książka, której celem jest wyłącznie pochwała tego ustroju? Absolutnie nie. Robert Biedroń daje dzieciom narzędzie, którym sami powinni nauczyć się posługiwać. Taka książka na pewno im pomoże bardziej świadomie patrzeć na tak odległe tematy, jakim wydaje się być polityka.

Jak przyznaje sam autor: ,,Czy jedna demokracja to ustrój idealny? Wcale tak nie uważam. (…) Powtórzmy jednak za Churchillem: do tej pory nie wymyślono nic lepszego”.

,,Włącz DEMOkrację” jest świetną pozycją dla dzieci już od 6-ego roku życia. Najwięcej przyjemności będą czerpać z niej osoby, które już samodzielnie czytają, jednak nawet taka próba przejścia tej książki z rodzicami, może bardzo dużo nauczyć młodego obywatela

Świetnym pomysłem byłoby też korzystanie z niej na lekcjach języka polskiego lub historii. Mam nadzieję, że zainspiruje ona dzieci do zainteresowania się polityką i sprawi, że w Polsce w przyszłości będzie więcej świadomych obywateli.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,110310,Wlacz-DEMOkracje

Artykuł Włącz DEMOkrację – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Camille Gautier & Stéphanie Vernet

Ilustracje: Delphine Chedru

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

W moje łapki trafiła właśnie kolejna gra paragrafowa, które tak bardzo lubię!

Ta jest jednak wyjątkowa, bo przenosimy się w czasie o ponad 3 tysiące lat i to do serca Egiptu, czyli Teb. Musimy odpowiednio się przygotować. Wybieramy części garderoby oraz fryzurę, żeby stawić się na lekcji w szkole skrybów, gdzie czekają na nas szczegóły misji.

,,Panika w Egipcie”  to pięknie wydana książka w formacie A4, z ilustracjami w kolorystyce bardzo charakterystycznej dla kultury okolic Nilu. Dostarczy nam nie tylko rozrywki, ale przede wszystkim przeczytamy w niej o najważniejszych faktach na temat starożytnego Egiptu. Dowiemy się jak wyglądało wnętrze Świątyni Faraona, jakie były najważniejsze bóstwa, czym jest Dolina Królowych oraz co świętowano podczas Dni Opet.

W sprytny sposób autorzy książki angażują czytelnika do zapamiętywania opisywanych faktów, zmuszają do myślenia oraz rozwiązania zagadki – kto z czwórki podejrzanych czyha na życie wielkiego Faraona Ramzesa II?

,,Panika w Egipcie” to książka przy której świetnie będą bawić się dzieci powyżej 7-ego roku życia. Jest w niej wiele detali, które trzeba pamiętać lub można zapisać.

Podoba mi się jednak, że nawet kiedy nie uda się za pierwszym razem odnaleźć sprawcy knowań (nie jest to wielce prawdopodobne, ale jednak) to autorzy tłumaczą, dlaczego nasz trop mógł prowadzić do niewłaściwej osoby. Dzięki czemu dziecko nie powinno się zniechęcić, a raczej może poczuć się bardziej zmotywowane do dalszych poszukiwań.

Osobiście polecam odkrywać tę książkę kartka po kartce, a dopiero w ostatniej części przeskoczyć do właściwego rozwiązania – taka taktyka daje najwięcej frajdy.

Jestem pod wrażeniem jakie stosuje się rozwiązania, żeby urozmaicić dziecku naukę o starożytnym Egipcie. Ta książka nie przypomina w niczym opasłych i nudnych tomów encyklopedii, a zawiera w sobie tyle samo ważnych informacji, za to w jak przyjemnej formie! Uczy znaczenia hieroglifów, pozwalając na odczytanie szyfru. Opowiada o znaczeniu pieniądza w Egipcie i jednocześnie motywuje do szukania składników z listy.

,,Panika w Egipcie” to ta z książek w której nic nie trzeba zmieniać, żeby była doskonałą rozrywką. Jeżeli Wasze dziecko nie lubi standardowych pozycji fabularnych, ale chcecie je zachęcić do obcowania z książką – ten tytuł będzie idealny.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/panika-w-egipcie/2534/ksiazka.html#.WtY6n9NuZE4

Poprzednie gry paragrafowe o których pisałam:

,,Rycerz Lwie Serce. Książka – gra, której bohaterem jesteś ty!” – http://bajkochlonka.pl/2018/04/10/rycerz-lwie-serce-ksiazka-gra-ktorej-bohaterem-jestes-ty/

,,Poszukiwacze przygód. Magiczny Pierścień” – http://bajkochlonka.pl/2018/04/06/poszukiwacze-przygod-magiczny-pierscien-recenzja/

Artykuł Panika w Egipcie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.