➜ Tytuł: A niech to sałata! Czyli jak dogadać się z innymi pozostając sobą
➜ Seria: Opowieści z Kurzej Łapki
➜ Autorka: Katarzyna Mikulska
➜ Ilustracje: Agnieszka Walczak
➜ Wydawnictwo: Wielokropki
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowa książka Kasi z Wielokropek

A niech to sałata! Czyli jak dogadać się z innymi pozostając sobą to najnowsza książka z tekstem Katarzyny Mikulskiej, znanej z działalności w internecie jako Wielokropki. Na mojej stronie znajdziecie wiele książek od Kasi, m.in.:

• Tina i ciałopozytywność,
• Tina nie lubi przegrywać,
• Zagraj ze mną. Wartościowy czas,
• Mama się złości.

Każda porusza inną problematykę, ma mądry, ciekawy tekst i daje możliwość zrozumienia dzieciakom (a nawet dorosłym) codziennych sytuacji, które czasami wydają się wymagające oraz trudne.

Mieszkańcy Kurzej Łapki

Ta nastawiona na bliskość książka to zbiór trzech opowieści, w których dzieci rozpoznają własne uczucia i odkrywają, że nie są z nimi same. To literatura, która otwiera drzwi na rozmowę oraz empatię. 

Kurza Łapka ma wielu mieszkańców. W A niech to sałata! czytelnicy mają szansę poznać kilku z nich. Zanim jednak rozpoczną się opowiadania przewidziane dla tej części (doszły mnie słuchy, że Opowieści z Kurzej Łapki mają być serią), dostajemy wprowadzenie narratora Micha Zdzicha – sympatycznego niedźwiedzia-przewodnika, który ma ważną rolę również w podsumowującej części aktywizująco-informacyjnej.

O czym jest A niech to sałata!

W tej książce Staszek Fistaszek pokaże dzieciakom, że fajnie jest być pierwszym, ale równie przyjemnym doświadczeniem może być dzielenie się z innymi wspólnymi zwycięstwami. Na przykładzie Bezy mali czytelnicy zrozumieją z kolei, jak dużą moc ma krzyk i kiedy należy go stosować, a w jakich sytuacjach znacznie lepiej go unikać. Lucek będzie przykładem w kwestii pielęgnowania swojej indywidualności, niepodążania za innymi, tylko dlatego że coś jest modne.

Książka dla dzieci konsultowana z psychologiem

A niech to sałata! to pozycja składająca się:

• na bogato ilustrowaną część fabularną (rysunki Agnieszka Walczak),
• podsumowującą oraz punktującą najważniejsze informacje z opowiadań sekcję kończącą rozdział. Tam również znalazły się kolumny ,,Sprawdź, czy pamiętasz!” oraz zachęcająca do dyskusji ,,Porozmawiajcie”,
• kilka słów kontekstu od psycholożki dziecięcej Elizy Skop.

Dla kogo

A niech to sałata! Czyli jak dogadać się z innymi pozostając sobą to pozycja wspomagająca edukację społeczną, wpływająca na pewność siebie dzieci oraz ich większą świadomość w wielu różnych ważnych aspektach codziennego życia. Jestem przekonana, że czytelnicy ją pokochają – bez względu na to, czy chodzą do przedszkola, czy są już całkiem oczytanymi dorosłymi.

Książka A niech to sałata! dostępna jest na stronie wydawnictwa Wielokropki.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku polecana jest ta książka?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci 4–9 lat; warto czytać wspólnie i inicjować rozmowę po lekturze.

O czym są historie w tej części Opowieści z Kurzej Łapki?

Trzy historie o rywalizacji i dzieleniu się sukcesem, o sile i granicach krzyku oraz o odwadze bycia sobą mimo presji grupy.

Czy książka była konsultowana z psychologiem?

Tak. Zawiera komentarz i wskazówki psycholożki dziecięcej (Elizy Skop), co pomaga rodzicom oraz nauczycielom prowadzić rozmowy o emocjach.

Jak książka wspiera rozwój emocjonalny dziecka?

Modeluje nazywanie uczuć, pokazuje strategie reagowania (np. kiedy krzyk szkodzi), ćwiczy empatię i asertywność.

Czy nadaje się do pracy w przedszkolu/szkole?

Tak. Krótkie rozdziały i pytania na końcu świetnie wspierają zajęcia o emocjach, zasadach i relacjach.

Artykuł A niech to sałata! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Oskar i ja. Wszystkie nasze miejsca
➜ Autorka: Maria Parr
➜ Ilustracje: Ewelina Bisaga
➜ Tłumaczenie: Milena Skoczko-Nakielska
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Oskar i ja?

Dzieciństwo składa się na mnóstwo radosnych i beztroskich chwil (a przynajmniej powinno). Ale także na momenty trudniejsze, uświadamiające oraz wymagające pewnego przewartościowania wszystkiego, co znamy. Maria Parr doskonale odnajduje balans pomiędzy perspektywą najmłodszych, przeżywaniem żałoby i zwyczajną, miłą codziennością.

Fabuła bez spoilerów

Z fabularnego punktu widzenia mamy do czynienia z sekwencją krótkich opowiastek, które składają się na obraz roku z życia rodzeństwa – Idy i Oskara. To historie o dorastaniu, wadach i zaletach posiadania rodzeństwa, odpowiedzialności za słowa oraz czyny. Każdy rozdział zawiera w sobie jakiś mniejszy lub większy przekaz: nie ma w nich jednak moralizowania, ale raczej subtelny sygnał, że nasze wybory mogę mieć wpływ na innych.

Dynamika rodzeństwa – Oskar oraz Ida

W tej książce motorem narracji są zdecydowanie silne osobowości dwójki głównych bohaterów. Oskar jest młodszy, bardziej dziecinny – ma skłonności do bujania w obłokach, ale cechuje go też spontaniczność i ujmująca prostolinijność. Ida, jako ta starsza, musi wykazać się odpowiedzialnością, ale buntuje się w niej także potrzeba zabawy oraz bycia beztroską. 

Parr nie wartościuje tych postaw, ale pokazuje ich komplementarność: bez Oskara nie byłoby inicjatywy, bez Idy – wartościowej refleksji. To bardzo precyzyjny model edukacyjny: dzieci rozpoznają własne strategie radzenia sobie z rzeczywistością i widzą, że różnica między konkretnymi osobami może być atutem. 

Trudne tematy filtrowane przez pryzmat humoru

Z kolei humor jest w Oskar i ja narzędziem regulacji emocji. Autorka konstruuje sceny w oparciu o dialog. Najczęściej są to rozmowy z rówieśnikami lub rodzicami, więc młodzi słuchacze będą śledzić je z ciekawością i zaangażowaniem. Zastosowany tutaj humor sytuacyjny (zamiast ośmieszania) pozwala nazwać trudne momenty bez skupiania się na traumach. W praktyce śmiejemy się razem z bohaterami, ale nie z bohaterów. To różnica, która buduje zaufanie dziecka do narratorki i zachęca do kontynuowania lektury.

W sam raz do głośnego czytania

Dialogi są też krótkie, konkretne, bliskie mowie dziecka – bez dorosłych klisz czy infantylizacji. Rodzic lub nauczyciel może więc łatwo modulować głosy i narzucać odpowiednie tempo, a młody słuchacz uczy się rozumieć dynamikę rozmowy – kiedy warto coś przemilczeć, o coś się dopytać lub jak wyrażać swoje emocje. To przekłada się na realne kompetencje komunikacyjne: książka ćwiczy aktywne słuchanie oraz podpowiada odpowiednie reakcje.

Miejsca jako mapa pamięci

Parr pokazuje, że to, w jaki sposób odbieramy miejsca, poniekąd współtworzy nas samych. Dom w książce nie jest jedynie tłem, gdzie rozgrywa się akcja – to bezpieczna przestrzeń regulacji. Zmieniające się otoczenie nie tylko wpływa na bohaterów, ale także pozostawia w nich realny ślad. Jesteśmy częścią tego, gdzie byliśmy. Im bardziej wiążemy się z jakąś przestrzenią, tym silniej ona na nas wpływa. 

Obecni, wspierający dorośli

Świetnym uzupełnieniem miejsc, są w tej książce również dorośli. To wiarygodne postacie, które popełniają błędy, ale nie boją się o nich rozmawiać. Nie ma tutaj nienagannych autorytetów, które potrafią usunąć czy rozwiązać każdy problem. Jest za to staranie się, próbowanie oraz umiejętność godzenia oczekiwań z rzeczywistością. Taki rodzaj podejścia urealnia komunikat wychowawczy: dzieci widzą, że dorosłość nie polega na nieomylności, tylko na odpowiedzialności.

Dla kogo

To rzadki przykład literatury dziecięcej, która nie musi podkręcać stawki fabularnej,  żeby utrzymać uwagę. Najlepiej sprawdzi się w przypadku dzieci w wieku 6–9 lat, czyli w okresie, gdzie konflikty rówieśnicze czy rodzinne mogą wydawać się poważne, ale jednocześnie wciąż mieszczą się w bezpiecznej strefie opieki dorosłych. 

Oskar i ja. Wszystkie nasze miejsca jest dostępna na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku polecasz Oskar i ja. Wszystkie nasze miejsca?
Najlepiej sprawdza się w wieku 6–9 lat; do głośnego czytania także dla nieco młodszych dzieci.

O czym jest ta książka bez spoilerów?
O codzienności rodzeństwa, ich małych przygodach, relacjach w rodzinie i we wspólnocie sąsiedzkiej oraz o „miejscach”, które tworzą mapę wspomnień.

Jak wygląda język i styl Marii Parr w tej książce?
Prosty i obrazowy, z naturalnymi dialogami, bez protekcjonalnego tonu wobec dziecka.

Czy książka sprawdzi się w edukacji szkolnej (klasy I–III)?
Tak – nada się do lekcji o emocjach i relacjach, a jej rozdziały można omawiać pojedynczo.

Jaką rolę pełnią ilustracje?
Wzmacniają nastrój scen oraz emocje bohaterów, nie przytłaczając tekstu – są wsparciem w głośnym czytaniu.

Artykuł Oskar i ja – recenzja książki dla dzieci o relacjach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.