Autor: Madlena Szeliga

Ilustracje: Emilia Dziubak

Wydawnictwo: Gereon

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Kiedy usłyszałam, że powstaje nowa książka autorstwa Madleny Szeligi i to w koprodukcji z Emilią Dziubak wiedziałam, że to będzie pozycja obowiązkowa do zapoznania się. Ponadto, tytuł został wydany przez Wydawnictwo Gereon, które dopracowuje każdą książkę do perfekcji – miałam więc pewność, że będzie to wydawniczy majstersztyk.

Zarówno z Madleną Szeligą jak i Wydawnictwem Gereon zetknęłam się już przy okazji poprzednich książek autorki ,,Czego tu się bać?” oraz serii ,,Rodzina sztućców” (linki do recenzji: http://bajkochlonka.pl/2018/03/23/rodzina-sztuccow-oraz-rodzina-sztuccow-ii-recenzja/  http://bajkochlonka.pl/2018/03/15/czego-tu-sie-bac-recenzja/).

Widać wyraźnie, że pisarka lubi czasami przestraszyć swoich czytelników. Jej najnowsza książka nosi tytuł ,,Horror”  i jest skierowana dla dzieci, chociaż na pewno nie dla tych najmłodszych. Idealnym czytelnikiem będą starszaki od 9-ego roku życia.

Szczerze mówiąc ostatnio zauważyłam pewną tendencję w literaturze dziecięcej właśnie do pisania historii, które albo są inspirowane filmowym stylem noir albo klasyką kryminału. Z czego to wynika? Jestem pewna, że takie pozycje są odpowiedzią na rosnące zapotrzebowanie.

Dzieci zawsze lubiły rzeczy, które przynależne są dorosłym. Z przyjemnością w dzieciństwie oglądałam filmy przeznaczone dla widowni od 16-ego roku życia będąc dużo młodszym, albo czytałam książki, które nie do końca skierowane były do nastolatków. Współcześnie ta kwestia wygląda bardzo podobnie. Młodzi chcą czytać historie, które zjeżą im włos na głowie, nawet jeżeli później zaczną obsesyjnie bać się ptaków.

,,Horror” to książka, która opowiada o zbrodniach. Opisuje ludzi jako nikczemnych i pozbawionych serca, ale robi to w sposób zupełnie abstrakcyjny. Bo jak człowiek może trafić do kryminału ucinając głowę słonecznikowi albo obdzierając ze skóry banana?

Madlena Szeliga opisując zupełnie normalne sytuacje użyła słownictwa, z którym możemy się zetknąć czytając akta sądowe morderców. Nawet nazwy rozdziałów zaczynające się od słowa ,,sprawa” mocno sugerują nam charakter historii.

Książka dzieli się na 20 opowieści w których bohaterami są różne owoce i warzywa. To co je łączy, to niechybna śmierć z rąk ludzi, czy to przy użyciu noża czy w innych okolicznościach.

Historie są uzupełnione fenomenalnymi ilustracjami Emilii Dziubak. Nie sposób patrzeć na nie i nie uznać, że ta artystka ma ogromną fantazję i oczywiście talent.  Warzywa nabierają ludzkich cech, a ich smutne oczy i buzie przywodzą na myśl niemal realne istoty.

Sama nie wiem czy to właśnie pod wpływem ilustracji czy treści, nabrałam pewnych podejrzeń, że jest to książka o czymś więcej, niż wygląda to na pierwszy rzut oka. Przyszło mi do głowy, że autorka tym tytułem chciała zasygnalizować zachowanie ludzi, które wielokrotnie bardzo zbliżone jest do tego opisywanego, ale niestety względem nie tylko roślin.

Czy nie wydaje Wam się, że pytanie na samym początku książki ,,A co gdyby warzywa naprawdę miały uczucia?” jest nawiązaniem do losu zwierząt, które traktowane są właśnie w sposób opisywany przez autorkę, ale z całą pewnością możemy stwierdzić, że one rzeczywiście czują. Czytanie tej książki nie powinno wzbudzać żadnych kontrowersji, ale co by było gdyby jednak na miejscu warzyw posadzić świnki, krówki albo kurczaki?

O tej książce można wiele powiedzieć. Oprócz niezaprzeczalnych walorów estetycznych to także ważny tytuł, bo oswaja z negatywnymi emocjami (które i tak czasem będą nam towarzyszyć), ale także uczy wrażliwości. Bo które dziecko nie pomyśli o tym, że drzewo może zaboleć, kiedy wyrywa mu gałązkę?

Może dzieci będą namawiać rodziców, żeby nie wyrzucać jedzenia? Albo będą zjadać z talerza wszystko, łącznie z ziemniaczkami i marchewką, żeby nic się nie zmarnowało?

Książka ,,Horror” to piękna pozycja, którą warto mieć z wielu powodów. U mnie na półce z pewnością zajmie honorowe miejsce. Serdecznie Wam ją polecam.

Nie bójcie się ją przeczytać. Nie wszystkie horrory mają złe zakończenia. Ten kończy się dobrze i zaskakująco

Link do strony wydawnictwa: http://gereon.pl/sklep/ksiegarnia-dla-dzieci/horror

Artykuł Horror – recenzja książki dla dzieci z ilustracjami Emilii Dziubak pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Madlena Szeliga

Ilustracje: Sławek Zalewski

Wydawnictwo: Gereon

Rok wydania: 2017

Objętość:   chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2017, Wydawnictwo Gereon, Gereon, Madlena Szeliga, Sławek Zalewski, rodzina sztućców, rodzina sztućców II, sztućce, nóż, widelec, łyżka, łyżeczka, rodzina, przeprowadzka, piknik, pokolenia,

+5, +6, +7, +8, +9, +10, +11, +12, +13, +14, +15, +16, +17, +18, +100

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Zastanawialiście się kiedyś co robią sztućce, kiedy nie ma Was w domu? Pewnie nie, bo to oczywiste. Leżą w szufladzie.

Co innego te z książek ,,Rodzina sztućców” oraz ,,Rodzina sztućców II” Madleny Szeligi, które zamieszkują dom babci Eleonory.

Mamy do czynienia z 5-osobową rodziną, w której najbardziej charakterny jest najstarszy z rodu – Dziadek Nóż. Ma bardzo wysokie mniemanie o sobie i jest źródłem konfliktów.

Sztućce kłócą się o swoją przestrzeń osobistą. Uważają, że każdy z nich ma za mało miejsca dla siebie. Przedstawiają argumenty, świadczące o tym, kto ma więcej racji, ale ciężko jest im dojść do porozumienia. Rozwiązaniem okazuje się babcia Eleonora, która przydziela każdemu sztućcowi pokój, zgodnie z kolejnością alfabetyczną.

Zaraz jednak Dziadek Nóż wymyśla kolejną rzecz. Postanawia znaleźć sobie żonę. Nie chce jednak banalnej łyżki, ale z pomocą internetu wyszukuje sobie kandydatkę idealną… pałeczkę! A raczej pałeczki, gdy dowiaduje się, że te chodzą tylko parami, szybko rezygnuje. Miał jeszcze randki z łyżeczką koktajlową i nieodbyte spotkanie z chochlą, ale finalnie stwierdza, że pozostanie nieżonaty.

W kolejnej historii poznajemy marzenia zawodowe małego Widelczyka, który mając niezwykle niebezpieczną przygodę, wychodzi z założenia, że lepiej mieć słodkie życie niż próbować na siłę być mężczyzną. Dzieciństwo ma swoje prawa i nie warto na siłę starać się być dorosłym.

Na tym mądrym morale kończy się pierwsza część ,,Rodziny sztućców”, ale to nie jedyna nauka, która z niej płynie. Przy okazji przygód sympatycznych bohaterów dowiadujemy się także do czego służy dany sztuciec oraz zachęcamy maluchów do ich używania. Chociaż nie jestem pewna czy po lekturze tych książek, sztućce będą służyć do jedzenia, a raczej do zabawy.

Kiedy będziecie po lekturze pierwszej części ,,Rodziny sztućców”, gorąco polecam ,,Rodzinę sztućców II’’, która jest kontynuacją przygód znanych nam bohaterów. Zaczyna się od razu od rozdziału IV i rzuca nas w wir akcji.

Okazuje się, że Łyżeczka zaginęła. Zostawiła jednak pewne poszlaki.

Zdziwicie się i uśmiejecie jak sprytnie autorka tekstu wybrnęła z tego, gdzie była zguba oraz co oznaczał tajny szyfr!

Kolejne dwa rozdziały to jeszcze więcej przygód i zabawnej narracji. Wasze dzieci dowiedzą się, że ,,sobotni piknik to świetna okazja, żeby się więzy rodzinne nie porozwiązywały”, ale także, że ,,głupota ludzka nie zna granic”.

Poznacie również opinie prawdziwych sztućców na temat tych plastikowych oraz zostanie Wam uświadomione jak katastrofalny wpływ ma plastik na środowisko.

,,Dobra synu. Jesteś już w tym wieku, że mogę ci powiedzieć czego tak naprawdę pragną kobiety.

– Tak? – zainteresował się Widelec.

– Kobiety pragną mojego towarzystwa – powiedział Dziadek Nóż z wielką pewnością siebie.” Madlena Szeliga, Rodzina sztućców, Rozdział VI Spodziewam się niespodzianki

Ja często piszę, że bardzo lubię format zbliżony do kwadratu, w przypadku literatury dziecięcej, ale rzeczywiście tak jest. Nie spotkałam się jeszcze, żeby książka miała ten format, a mi się nie podobała. Ktoś pewnie zrobił badania, że takie rozwiązanie świetnie wpływa na czytelnika. Ciekawe jakby się czytało w takim formacie książki dla dorosłych?

,,Rodzina sztućców” to także szyte strony, bardzo dobry jakościowo papier, gruba okładka i szalone ilustracje. Nie są one klasycznie piękne, ale ujmują ciepłymi kolorami i nie wyobrażam sobie Dziadka Noża, Widelczyka, Mamy Łyżki, Taty Widelca i małej Łyżeczki w innym wydaniu!

,,Rodzina sztućców” to jednak przede wszystkim świetna historia oraz inteligentny humor, który według opisu na stronie wydawnictwa jest ,,dla czytelników od lat 7 po bardzo późną starość”. Moim zdaniem nawet już dużo młodsze dzieci mogą czerpać mnóstwo frajdy z tej serii. Pewne jest także to, że rodzice będą również świetnie się bawić.

Mocno trzymam kciuki, że wyjdą kolejne części przygód o tej rodzince, a Was zapraszam do kliknięcia tutaj: http://gereon.pl/sklep/ksiegarnia-dla-dzieci/rodzina-sztuccow

Artykuł Rodzina sztućców oraz Rodzina sztućców II – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Madlena Szeliga

Ilustracje: Paulina Daniluk

Wydawnictwo: Gereon

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2017, Madlena Szeliga, Paulina Daniluk, czego tu się bać?, Gereon, pająk, strach, emocje, pająki, bać się, strachy, tożsamość, poznanie

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Każdy się czegoś boi. Nawet dorośli, kiedy mówią, że niczego się nie boją, raczej nie mówią tego szczerze. Może chcą pokazać innym jacy są odważni.

Dzieci jednak zawsze mówią to, co myślą. Podobnie jak bohater książki ,,Czego tu się bać?”, który pierwszy raz odkrywa w sobie emocję jaką jest strach.

Madlena Szeliga napisała krótką, ale uroczą historię o pewnym małym pajączku, który wiódł sobie normalne, szczęśliwe życie, dopóki nie odkrył Encyklopedii Zwierząt. Istoty, które tam zobaczył przeraziły go. Najbardziej jednak wystraszył się… pająka.

Bardzo kojarzy mi się ten fragment z momentem, kiedy dziecko patrzy w lustro i zaczyna się rozpoznawać. Oczywiście musi nauczyć się tego, że ten maluch, który na niego zerka, to on sam. Wcześniej nie może wiedzieć jak wygląda i na dobrą sprawę, również nie wie, że jest człowiekiem.

Wchodzimy tutaj na grunt prawie filozoficzny. Czym innym jest jednak odkrywanie własnej tożsamości przez dziecko, niż postawieniem sobie filozoficznego pytania: kim jestem?

Mały pajączek, bohater książki ,,Czego tu się bać?” postanawia uciec od encyklopedii. Obawia się, że coś możne z niej wyjść. Jego lęk jest jednak bezzasadny. Przeraża go sam widok robaków i możliwość ich spotkania. Nie wie jednak czy są one dobre czy złe.

Dzieci często boją się rzeczy, których nie rozumieją. Tak też i nasz pajączek spotyka na swojej drodze Motyla (,,najmniej potworny z potworów”), który mówi mu, że w sumie te pająki to nie są takie złe. Nie robią nikomu nic złego. Dobrze się odżywiają i mają chyba całkiem fajne życie.

Po czym uświadamia naszemu bohaterowi kim jest, pokazując mu odbicie w kałuży.

Pajączek bardzo szybko zaakceptował to, że jest tym, czego jeszcze chwilę temu tak bardzo się bał. Kiedy poznał już zwyczaje pająków, zaczął im nawet trochę zazdrościć fajnego życia.

Książka kończy się happy endem, a pajączek daje dzieciom poradę, żeby niczego się nie bały (no może prócz encyklopedii, ale to informacja poufna, tylko dla rodziców ).

,,Czego tu się bać?” moim zdaniem ma jednak więcej, niż jeden pozytywny aspekt – oswajania dziecka z uczuciem strachu i wytłumaczenia czym jest. Ta książka mówi także o tym – w sposób bardzo dosłowny, że pająki nie są straszne. To małe owady, które mają swoje sprawy i nie robią nikomu krzywdy. Nie warto więc panikować, kiedy się je zobaczy.

Warto wspomnieć również o świetnych ilustracjach Pauliny Daniluk, która pokazała pająka, który zdecydowanie jest inny, ale na pewno nie jest straszny. Myślę nawet, że każde dziecko z łatwością go pokocha.

Ilustracje są w kontrastowych kolorach, idealnych dla prawidłowego rozwoju maluszka.

Bardzo lubię też tego typu format książek dla najmłodszych. ,,Czego tu się bać?” ma grubą okładkę, która na pewno wytrzyma szturmowanie małych rączek i bardzo fajny, matowy papier w środku.

Będzie idealnym wyborem dla dziecka nawet już rocznego, chociaż maluchy w wieku przedszkolnym także będą mieć ogromną frajdę ze śledzenia przygód małego pajączka.

Książkę można dostać pod tym linkiem: http://www.gereon.pl/sklep/ksiegarnia-dla-dzieci/robale

Artykuł Czego tu się bać? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: P.J. Stahl, Honore de Balzac, Charles Nodier, George Sand, Emile de Bedolliere, Gustave Droz, Jules Janin, Paul de Musset

Ilustracje: Jean Ignace Isidore Gérard, pseud. Grandville

Tłumaczenie: Ewelina Zaucha, Katarzyna Fijołek

Wydawnictwo: Gereon

Rok wydania: 2015

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, P.J. Stahl, Honore de Balzac, Charles Nodier, George Sand, Emile de Bedolliere, Gustave Droz, Jules Janin, Paul de Musset, Jean Ignace Isidore Gérard, Grandville, Wydawnictwo Gereon, Gereon, Francja, klasyka francuska, bajki z morałem, zwierzęta, personifikacja 

Ocena ogólna: wybitna

Dodatkowe atuty: piękne wydanie

Recenzja:

Czasy XIX-wiecznej Francji można określić jako dość burzliwe. Był to okres rewolucji, panowania Napoleona Bonaparte oraz moment w którym Paryż zyskuje symbol stolicy romantycznej – wieżę Eiffla.

W tym czasie powstało także dzieło ,,Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt”, które w oryginalne brzmiało ,,Scènes de la vie privée et publique des animaux”. Wydano je w Paryżu pomiędzy 1840 a 1842 rokiem. W Polsce, dzięki Wydawnictwu Gereon możemy przeczytać je po raz pierwszy.

Ta książka, która lada moment będzie kończyć 200 lat, wciąż dostarcza nam rozrywki, a jej ponadczasowy wydźwięk zadziwia i uczy nowe pokolenia. Stworzyło ją grono najtęższych, ówczesnych pisarzy (P.J. Stahl, Honore de Balzac, Charles Nodier, George Sand, Emile de Bedolliere, Gustave Droz, Jules Janin, Paul de Musset). Zilustrował zaś sam Jean Ignace Isidore Gérard, pseud. Grandville, który stał się inspiracją dla wielu twórców, chociażby dla Maxa Ernsta czy Frasisco Goyii.

,,Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt” to spis bajek (to dość oczywiste na stronie Bajkochłonki! ), jednak takich z morałem i dla nieco bardziej wymagającego czytelnika. Oczywiście, starsze dzieci i młodzież będą również świetnie się przy nich bawić, ale nie wszystko będą w stanie wyłapać z wielowymiarowych i często politycznych satyr.

Pisarze za pomocą upersonifikowania zwierząt, obnażyli wszystkie przywary ludzkiego charakteru. Wymyślili, że ssaki, owady, kopytne i te z łuskami na plecach zbiorą się, żeby przygotować postulaty przeciwko istnieniu dominacji człowieka nad pozostałymi rasami. W założonym przez siebie Wydawnictwie Zwierzęcym, opisują losy przedstawicieli swoich gatunków, którzy na różne sposoby doświadczyli bezwzględności, okrutności i braku intelektu u człowieka.

,,Każdy z nas otrzymuje teraz od Wielkiego Sejmu prawo do pisania. Pokonamy człowieka słowem! Będziemy opowiadać o naszym życiu, pokazywać, jak każdy z nas jest ważny oraz jakie małe i wielkie tragedie przeżywamy każdego dnia.” Wydawnictwo Gereon, Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt, str. 14

 

Trzeba przyznać, że idea była piękna. Zwierzęta miały szansę poruszyć czytających i doprowadzić do ogólnoświatowej rewolucji. Nie byłoby jednak tej historii, gdyby nie pewien splot wydarzeń oraz drugie dno.

Mamy do czynienia tutaj z bajkami filozoficznymi, których nie należy odczytywać dosłownie. Większość bajek ma tę przypadłość, że przez pryzmat bohaterów, które często znacznie odbiegają od realnie istniejących, autor szkicuje pewien problem.

Może to być coś, co mu przeszkadza w całej społeczności, jakaś tendencja. Może to być odwzorowanie sytuacji, której był świadkiem, ale nie chcąc urazić realnych osób, nadaje zwierzętom ich cechy.

To zadanie było o tyle łatwe, że ludzie często oczekują cech ludzkich od zwierząt. Sami ubierają psom ubrania i toczą (wielokrotnie pozbawione sensu) rozmowy z papugami. Nie podoba się im jednak, kiedy jakiś człowiek zachowa się instynktownie i spontanicznie. Mają wtedy takie jednostki za dziwaków.

Ludzie pełni są sprzeczności i hipokryzji. Ta książka obnaża to w najlepszy z możliwych sposobów.

Oczywiście, w przytaczanych historiach nie wszystkie zwierzęta nastawione są przeciwko człowiekowi. Osioł np. namawia by poddać się im zupełnie. Propaguje instytucje zoo, przekonując, że jest to wspaniale wymyślona organizacja, opłacana z podatków państwa, gdzie zwierzęta mają opiekę na najwyższym poziomie.

Jeszcze inne walczą z krzywdzącymi stereotypami na swój temat. Lisowi zakochanemu w Kokoszce trudno przezwyciężyć swoją złą reputację.

Według Pingwina zadawanie zbyt wielu pytań, może powodować oddalenie się od szczęścia. Niedźwiedź dostrzega, że tylko niewykształceni ludzie są szczęśliwi. Pozostali za dużo myślą i to odwraca ich uwagę od prostych przyjemności.

Ta ostatnia historia jest chyba najbardziej aktualna. W świecie, gdzie każdy skupia się na własnej karierze i szczęście mierzy ilością zarobionych pieniędzy, łatwo zapomnieć co jest najważniejsze. Dla niedźwiedzia największą wartość miał spokój i życie rodzinne. Istnienie dla samego siebie, a nie dla ambicji, którą generuje umysł.

Książka jest cudownie abstrakcyjna. Czytając ją, można się głośno śmiać, doszukując się podobieństw, nawet z osobami, które zna się osobiście.

Otaczamy się zwierzętami. Uczyniliśmy z nich symbole najzacniejszych cech. Kiedy mówimy o odwadze, natychmiast przed oczami maluje nam się obraz lwa. Jeżeli o sprycie – lisa. Kiedy jednak bliżej przyglądamy się ich praktykom, a niektórzy nawet przenoszą je do świata ludzi, oburza nas to. Świat zwierząt pełen jest niesprawiedliwości. My, jako ludzie, staramy się z nią walczyć. Ale czy na pewno wszyscy?

W bajce o Wróblu Filozofie, odwiedza on różne miejsca, gdzie każde ma inną strukturę swojego mikro państwa. Jest w imperium Starego Mrowiska, pomiędzy pszczołami i w Republice Wilków. Każda struktura różni się, ale żadna nie jest idealna. Nawet w przypadku ludzi, wiemy jak trudno o idealny system zarządzania państwem.

,, – Czy dostajecie jakąś nagrodę za swoją pracę?

– Skąd! – wykrzyknęła ze zdumieniem.

– A czy – byłem bardzo dociekliwy – możecie po latach zostać arystokratkami?

– To wykluczone – odpowiedziała. – Przecież arystokratki rodzą się arystokratkami. To cud natury.” Wydawnictwo Gereon, Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt, Rozmowa z mrówką, z  str. 71

Mimo braku sprawiedliwości w świecie zwierząt, funkcjonuje tam sąd. Kuleje jednak podobnie jak ludzka instytucja w XIX-wiecznej Francji. Na przykładzie owcy i jagnięcia, które stały się ofiarą, autorzy pokazują, że wielokrotnie w przypadku popełnienia przestępstwa główną rolę gra oskarżony. To o nim mówi telewizja, o nim rozpisują się gazety. Ofiara jest w tym wszystkim pomijana.

Oprócz politycznych aspektów, ,,Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt” poruszają także uniwersalne tematy, np. komunikacji międzypokoleniowej.

Przykładem jest rewelacyjna bajka ,,O Starym Szczurze i Młodym Szczurze”, która uczy szacunku do starszych.

,,Motyl zawsze pozostanie Motylem, nawet jeśli wychowuje go Mrówka. Wydawnictwo Gereon, Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt, str. 83

 

Co dziwne, w książce można odnaleźć także receptę na szczęśliwe życie. Co robić, kiedy traci się wszystko, co się kochało? Według rady Starego Bociana należy podróżować. W ciągłym ruchu łatwiej jest gubić zmartwienia, a nieustanna rotacja nie pozwala zbyt długo skupiać się na jednej rzeczy. Nie jest to jednak rada pozbawiona wad. Kto poświęca życie na podróże, może i omija nieszczęścia, ale trudniej znaleźć mu również radość, ponieważ to może być coś, co będzie wymagało zaangażowania.

,,Rzeczywiście w drodze się nie płacze, ale też śmiać się nie da. Jedno i drugie to życie, przed którym nie warto uciekać.” Wydawnictwo Gereon, Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt, str. 109

 

Książka oprócz rewelacyjnej treści, jest też świetnie wydana. Wydawnictwo Gereon postarało się, żeby czytane bajki miały jak najlepszą oprawę. Największe wrażenie robi format. To nie jest książka, którą można wziąć do torebki i czytać ją w drodze do pracy. Kiedy sięga się po ,,Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt”, to czas wydaje się cofać, a my przenosimy się do XIX-wiecznej Francji.

Historie uszeregowane są chronologicznie. Każda nowa, rozpoczyna się tytułem na prawej stronie. Jedyne czego może brakować to podpis konkretnego autora pod bajką. Tego niestety nie ma w polskim wydaniu. Bez problemu możemy jednak odnaleźć autorów konkretnych historii w internecie. Poniżej podaję listę (to kolejność z pierwszego wydania, wydanie polskie różni się pod tym względem):

Dział pierwszy

• Prolog( P.-J. Stahl )
• Historia pewnego zająca (P.-J. Stahl)
• Cierpienia miłosne Kotki Angielskiej (Balzac)
• Motyl(P.-J. Stahl)
• Wspomnienia Krokodyla ( Emile de La Bédollière )
• Pogrzeb Jedwabnika (P.-J. Stahl)
• Wróbel (podpisany przez Georges Sand, ale napisany przez Balzaca)
• Senior Ropucha ( Gustave Droz )
• Pies. Pierwszy felieton Pistoleta ( Jules Janin )
• Stary Szczur i Młody Szczur( Édouard Lemoine )
• Cierpienia pewnego Skrabeusza ( Paul de Musset )
• Lis, który wpadł w pułapkę ( Charles Nodier )
• Klucz do użytku zwierząt, które chcą osiągnąć szczyty (Balzac)
• Sąd kryminalny (Gustave Droz)
• Topaz( Louis Viardot )
• Lew afrykański (Balzac)

Dział drugi

• Rewolucja(P.-J. Stahl)
• Historia Białego Kosa( Alfred de Musset )
• Filozofia pewnego Pingwina (Gustave Droz)
• Miłość dwóch zwierząt (Balzac)
• Cierpienia miłosne Kotki Francuskiej (P.-J. Stahl)
• Znane przyczyny (Émile de La Bédollière)
• Niedźwiedź lub list pisany z góry (L. Baude)
• Siódme niebo (P.-J. Stahl)
• Listy pewnej Jaskółki( M ^mi MENESSIER Nodier, córka Karola)
• Zwierzęta lekarze (Pierre Bernard)
• List Żyrafy (Charles Nodier)
• Uwagi na temat kruka (Gustave Droz)
• Wspomnienia starej Wrony (P.-J. Stahl)
• Ostatni rozdział (P.-J. Stahl)

Ta książka ma wiele morałów. Każda bajka niesie nowe przesłanie. Gdybym jednak miała podać jakieś jedno, uogólniające, to zdecydowanie postawiłabym na to, że ludzie sami dla siebie są najciekawszym gatunkiem. Gdyby rzeczywiście zamknięto nas w klatkach, zoo z innymi zwierzętami przestałyby istnieć.

Uwielbiamy się obserwować na wzajem i krytykować. Mamy co do siebie wiele uwag, ale często też podziwiamy się i zachwycamy sobą (zazwyczaj zupełnie bez powodu). Cały świat jest jednym wielkim zoo, a my jesteśmy tylko eksponatami, z którymi dyrekcja robi to, na co ma ochotę.

Link do wydawnictwa: http://gereon.pl/wydawnictwo/sceny-z-zycia-prywatnego-i-publicznego-zwierzat

Artykuł Sceny z życia prywatnego i publicznego zwierząt – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi”

Autor: Maria Konopnicka

Ilustracje:  Alicja Kocurek

Wydawnictwo: Gereon

Rok wydania: 2016

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, klasyka, O krasnoludkach i o sierotce Marysi, Maria Konopnicka, Gereon, Alicja Kocurek, ilustracje, 2016, 1895, krasnoludki, Marysia, sierotka, las, przyroda, natura, dobro, miłosierdzie, arcydzieło

Ocena ogólna: wybitna

Dzisiaj mam dla Was prawdziwą perełkę! I pod względem treści i oprawy. To książka zupełnie niesamowita. Na pewno ją znacie, na pewno czytaliście ją jako dziecko lub później. Zapewniam Was jednak, że w takim wydaniu jeszcze nie mieliście okazji jej oglądać!

,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi” Marii Konopnickiej zna chyba każdy. Jest to rodzaj książki, która towarzyszy nam całe życie. W zależności od tego na jakim etapie jesteśmy, odbiór jej diametralnie się różni. Mam jednak wrażenie, że im przybywa nam lat, tym bardziej jesteśmy w stanie ją docenić.

Moja prababcia, jeszcze przed wojną jako mała dziewczynka, robiła teatrzyk i odgrywała z wiejskimi chłopcami sceny jako sierotka Marysia. Przebierała kolegów za krasnoludki, robiąc im przepaski z bibułki. Jak szła pielgrzymka, to podobno wszyscy byli oburzeni kiedy chłopacy biegali w samej bieliźnie, bo im się te bibułkowe stroje prędko porwały.

To było ponad 80 lat temu. Teraz prababcia ma 92 lata, a książka ,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi” w 2016 roku świętowała swoje 120-sto lecie. Po raz pierwszy wydano ją w 1895 roku.

Jest dla nas ważna nie tylko ze względu na sentyment, ale przede wszystkim na treść. Maria Konopnicka zawarła w niej, oprócz niezliczonych nawiązań do życia prostych ludzi, ich obyczajów oraz kultury, także elementy historyczne.

Pod pozorem opowieści krasnoludka, przemyca młodemu czytelnikowi najstarsze polskie legendy i podania. Mówi o Lechu, Wandzie, Popiele czy Piastach. W przyjazny i szalenie interesujący sposób przygotowuje młodego czytelnika na to, co czeka go później w szkole.

Trzeba pamiętać jednak, że w czasach, kiedy tytuł ten powstawał, wiele dzieci mogło o szkole pomarzyć. Taka książka, przechodzona z rąk do rąk i czytana przez starsze osoby, mogła być jednym źródłem spotkań malucha z historią.

Głównym bohaterem jest krasnoludek Koszałek – Opałek. To z nim rozpoczynamy historię i na nim ona częściowo się zakańcza. To istotka nieco oderwana od rzeczywistości. Dostarcza rozrywki dzieciom, które same zauważają niezręczności i gafy tego sympatycznego bohatera.

Koszałek – Opałek ma się za mędrca i uczonego, ale cała jego wiedza opiera się wyłącznie na księgach. Powiedzielibyśmy, że jest encyklopedycznym przykładem natywisty. Maria Konopnicka wyraźnie jednak podkreśla, że w życiu nie ważna jest ilość ksiąg, którą się przeczytało (choć i ta nie jest przecież bez znaczenia), ale najważniejsze jest doświadczenie. Wiele musi człowiek zobaczyć, doznać ,,na własnej skórze”, żeby nauczyć się pewnych rzeczy.

,,To była wiosna. Szła tak blisko Koszałka – Opałka, że go trąciła jej lniana szatka (…). Ale uczony kronikarz tak był zajęty obliczaniem: jak, kiedy i którędy wiosna ma przybyć na świat – że zgoła jej przejścia nie widział.” Maria Konopnicka, ,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi”, str. 38

 

Na każdej stronie widać, że Maria Konopnicka czerpała ogromne pokłady inspiracji z przyrody. Opisy natury sprawiają, że czytelnik czuje się, jakby był w samym sercu akcji. Czy za sprawą mistrza Sarabandy, który wygrywał piękne melodie, porównywalne z dźwiękami jakie wydaje las czy łąka. Czy opis budzącej się do życia roślinności i zwierząt po długiej zimie.

Dla autorki przyroda nie jest narzucającym się dziełem sztuki, który ma szokować i przyciągać uwagę. Maria Konopnicka opisuje ją jak nieśmiałe dziecko, które pełne jest subtelności i nieśmiałości.

Co spotyka żabę Półpanka, który puszy się jak paw i uważa się za lepszego od innych? Pęka jak balon.

W świecie Marii Konopnickiej nie ma miejsca dla zarozumialców, zachłannych ludzi i  bohaterów przepełnionych potrzebą zdobycia sławy jak dobrze nam znany Koszałek – Opałek.

W opozycji autorka stawia nam sympatyczną postać Babuleńki. Jej mądrość bierze się właśnie z doświadczenia. Przemierzając las, nauczyła się ziół i ich właściwości. Oprócz tego, potrafi dawać mądre rady i znajduje sposób na złodzieja ziarna, co pozwala historii szczęśliwie się zakończyć.

,, – Oj, ty macierzanko, ty ziele! Mocny dech w tobie – dobraś w chorobie, na smutki, żałości, na bolenie kości! – pójdź do kobiałki!” Maria Konopnicka, ,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi”, str. 138

 

W książce wyraźnie zarysowane są dwa czasy. Okres pogan, kultu natury oraz czasy pojawienia się chrześcijaństwa. Polska to w ogóle zlepek tych dwóch składowych. Nawet współcześnie obchodzi się Noc Świętojańską tuż obok świąt kościelnych.

Podobnie jak i niezmiennie zarysowują się również postawy ludzi. W przypadku ,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi” będzie to raczej personifikacja zwierząt. Jednak przykład chomika, który nieczuły był na krzywdę innych, bardziej przypomina czasy współczesne. W dobie internetu oraz mieszkania w wieżowcach, mało kto zna nawet swoich sąsiadów, nie mówiąc już o troszczeniu się o nich.

Maria Konopnicka pokazuje jednak, że ignorując niebezpieczeństwo grożące innym, możemy sami narazić się na nieprzyjemności. Finał tej historii jest taki, że chomik został zjedzony i niestety dosięgnęła go sprawiedliwość.

,, Bo chomik – to zawołany gospodarz, a zarazem lichy gospodarz, bo oprócz roli i pracy na niej, i korzyści z tej pracy – nic go nie interesuje; o siebie tylko dba i o nikogo więcej”. Maria Konopnicka, ,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi”, str. 97

 

Autorka wszystkie sceny drastyczne umieszczała jednak za kulisami historii. Czytelnik dowiaduje się o walce chomika z lisem wtedy, kiedy Marysia sierotka znajduje ich martwych na polu bitwy.

Dla autorki nieistotny był widocznie sam moment starcia, ale konsekwencje i wpływ na akcję.

,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi” ma w sobie jednak elementy, które mogą dzisiaj oburzyć część czytelników, a które wówczas nie robiły na odbiorcach większego wrażenia.

Mowa tutaj o przedstawieniu przez Konopnicką Cyganów. Autorka opisała ich jako złodziei i ludzi bez najmniejszej moralności. O tych co chodzą po wsiach i kradną, imają się wątpliwych zajęć i nie mają litości dla najmniejszych istot.

Dzisiejsza poprawność polityczna prawdopodobnie nie pozwoliłaby na pojawienie się tego typu dyskryminacji w historii przeznaczonej przede wszystkim dla dzieci.

Nie wyraziłaby również zgody na bicie dzieci rzemieniem przez ich ojca. Samo zastraszanie mogłoby tu już zostać uznane za wielce niepoprawne.

Autorka bez tych wyżej wymienionych przykładów nie mogłaby jednak przekazać chyba największej nauki jaką niesie ze sobą ta książka. Nie sprawi, że będziesz wielki siła albo mądrość, ale miłosierdzie.

Dlatego historia kończy się szczęśliwie, bo Marysia prowadzona przez las trafia do królowej Tatry (mającej swoją siedzibę prawdopodobnie w Tatrach), i tam zostaje dostrzeżona jej dobroć.

To piękna historia, mająca w sobie mnóstwo poruszających momentów.

Jest jeszcze piękniejsza dzięki wyjątkowemu wydaniu Wydawnictwa Gereon.

Gruba okładka, brzegi kart barwione na elegancką czerwień, duży format i każda strona dopracowana z największą starannością!

Przyglądając się kartkom możemy dostrzec indywidualną, wodną grafikę na każdej z nich. Mało tego, pod tekstem przebijają się poziome linie, sprawiając wrażenie, że druk jest odręcznym pismem, a dzieło – spisaną kroniką.

Widać włożony w nią ogrom pracy i przyznam zupełnie szczerze, że jest to najpiękniejsza książka w mojej biblioteczce!

Ilustracje do książki stworzyła Alicja Kocurek, której prace nieco przypominają mi to, co robi amerykański twórca Michael Shapcott (dla zainteresowanych jego prace tutaj: http://michael-shapcott.com/blog/ltd-portfolio/). Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji zetknąć się z pracami Alicji Kocurek to gorąco zachęcam do zapoznania się z jej twórczością. Hiperrealistyczne obrazy przywodzą na myśl naturalistyczny sen. Krasnoludki mają duże nosy, dzieci niezdrowe rumieńce. Daleko do stwierdzenia, że te ilustracje są ładne. Ale nie taka była ich rola.

Każdą z ilustracji można by wyjąć z książki, oprawić w ramę i powiesić w honorowym miejscu w salonie. Poruszają one nie tylko wyobraźnie, ale również i dusze.

Wydawcy doskonale wiedzieli co robią, angażując w ten projekt tę ilustratorkę. Oddała ona przekaz historii znacznie głębiej, niż mógłby to zrobić artysta, którego prace bardziej kojarzone są z infantylną ilustracją dla dzieci.

,,O krasnoludkach i o sierotce Marysi” jest jednak lekturą ponadczasową, dlatego szeregowanie jej jako pozycja wyłącznie dla najmłodszych jest bardzo niewłaściwe.

Na koniec pozostaje mi wyrazić nadzieję, że wyszukiwanie pierwszych oznak wiosny ( za którą, zachęcona realistycznymi obrazami Konopnickiej bardzo tęsknię), przyjdzie mi z dużo większą łatwością niż Podziomkowi i Koszałkowi – Opałkowi.

Mam nadzieję, że bystrość mojego umysłu okaże się jednak nieco wyższa, niż ta krasnoludków i w momencie gdy zobaczę bociana, to będzie dla mnie jasny i niepodważalny znak, że właśnie przyszła wiosna.

Mam dla Was również krótką rozgrzewkę przed lekturą. Sprawdźcie czy język polski znacie na tyle dobrze, że poradzicie sobie z terminami z książki, sprzed ponad 120 lat:  https://samequizy.pl/trudne-wyrazy-z-ksiazki-o-krasnoludkach-i-o-sierotce-marysi/

,,Czy to bajka, czy nie bajka,

Myślcie sobie, jak tam chcecie.

A ja przecież wam powiadam:

Krasnoludki są na świecie!”

Maria Konopnicka, 1911 rok

 

Artykuł KLASYKA: O krasnoludkach i o sierotce Marysi – Wydawnictwo Gereon pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.