Wydana przez Fundację Musszelka zachwyca nie tylko formą, ale także tym, w jaki sposób mówi o doświadczeniu bycia matką: z czułością, mądrością i bez powielanych klisz. To jeden z tych tytułów, który może stać się ważnym prezentem na Dzień Matki, ale też prawdziwie poruszyć kobiety przygotowujące się do porodu oraz te, które już od dawna noszą w sobie własne opowieści o macierzyństwie.

➜ Tytuł: Opowieści matek
➜ Autorka: Beata Frankowska
➜ Ilustracje: Czarli Bajka
➜ Wydawnictwo: Fundacja Musszelka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym są Opowieści matek i dlaczego to książka inna niż wszystkie?

Jest to książka, która nie podsuwa gotowych odpowiedzi, nie rozpisuje emocji w punktach i nie zamienia doświadczenia kobiety w zbiór praktycznych porad. Zamiast tego sięga po baśnie, mity i opowieści, czyli formy, które od wieków pomagały ludziom oswajać to, co najtrudniejsze do wypowiedzenia wprost. Macierzyństwo zostaje ukazane tutaj nie jako jednorodne i przewidywalne doświadczenie, lecz jako droga – pełna tęsknoty, nadziei, lęku, zmęczenia, miłości oraz przemiany.

Opowieści matek to książka skomponowana z czterech historii. Beata Frankowska nie zestawia ich ze sobą przypadkowo. Układa je według wyraźnej logiki, prowadząc czytelniczkę przez różne odsłony macierzyństwa oraz pokazując, że każda z tych dróg może wyglądać inaczej, a mimo to posiadać znaczące punkty styczne.

Cztery opowieści z czterech stron świata, czyli przemyślana droga przez macierzyństwo

W tej książce bardzo wyraźnie daje się odczuć, że dobór historii został przemyślany nie tylko pod kątem logicznym czy nawet literackim, ale też emocjonalnym. Każda z opowieści wnosi do narracji coś innego – razem tworząc wielogłos o pragnieniu posiadania dziecka, rodzeniu się do nowej roli, odpowiedzialności, stracie i sile matczynej więzi. Czytelniczka otrzymuje więc mapę doświadczeń, które wzajemnie się dopełniają i dopiero razem tworzą pełny obraz macierzyństwa.

Istotne jest również to, że każda z opowieści poprzedzona zostaje osobistym komentarzem autorki. Beata Frankowska dzieli się własnym doświadczeniem macierzyństwa i pokazuje, w jaki sposób te historie sprawdziły się w jej życiu – albo w życiu osób z jej bliskiego otoczenia. Dzięki temu książka zyskuje intymność, prawdę (żeby nie napisać, że staje się autentyczna) oaz wrażenie realnego towarzyszenia i bycia blisko czytelniczki.

Grenlandzka historia Kakuarszuk jako baśń o porodzie i wewnętrznym odrodzeniu

Pierwsza opowieść, historia Kakuarszuk z Grenlandii, należy do najpiękniejszych i najbardziej symbolicznych fragmentów całej książki. To baśń o kobiecie, która bardzo pragnie dziecka, ale nie może osiągnąć celu – mimo stosowanych rytuałów i prób. Jej droga okazuje się dłuższa, bardziej samotna oraz naznaczona wymagającą wędrówką. Nie prowadzi jednak tylko do spełnienia marzenia o macierzyństwie, lecz także do głębokiej przemiany wewnętrznej.

To właśnie przy okazji tej historii Opowieści matek najpełniej pokazują, że narodziny dziecka nie są jedynie biologicznym wydarzeniem w życiu kobiety. W tej historii poród staje się doświadczeniem duchowym, niemal inicjacyjnym. Kakuarszuk musi najpierw sama narodzić się na nowo, aby mogła zostać matką. 

Bardzo poruszający jest także obraz przyszłego dziecka przedstawionego jako lisek, który prowadzi swoją matkę przez poród. To opowieść eteryczna, delikatna i nasycona symbolami, a jednocześnie niosąca otuchę. Może być pociechą dla kobiet, które spodziewają się dziecka i przygotowują się do porodu.

Szindo z Tanzanii i opowieść o zmęczeniu, miłości oraz sile słów

Druga baśń, pochodząca z Afryki Wschodniej, wprowadza prostszą, bardziej bezpośrednią narrację, ale nie mniej porusza w ogólnym rozrachunku. Szindo jest samotną kobietą, której prośby zostają wysłuchane i która otrzymuje w darze dzieci. Kocha je, troszczy się o nie, ale czasami doświadcza także zmęczenia oraz napięcia. W chwili złości wypowiada słowa, które przynoszą bolesną – mogłoby się wydawać, że nieodwracalną w skutkach – konsekwencję. To historia niezwykle oszczędna, a przy tym bardzo przemawiająca do wyobraźni odbiorców.

Ta baśń nie idealizuje matki. Nie udaje, że miłość macierzyńska wymazuje frustrację, bezsilność czy przemęczenie. Przypomina jednak, że zmęczenie nie unieważnia odpowiedzialności za wypowiadane słowa. To baśń o kruchości relacji i o tym, jak wiele znaczy sposób, w jaki mówimy do dzieci. Ujmująca, mądra oraz mocno zapadająca w pamięć.

Przedwojenne Piaseczno, pamięć i historia matczynego doświadczenia

Szczególne miejsce w książce zajmuje opowieść osadzona bliżej naszego kulturowego kręgu, w przedwojennym, żydowskim Piasecznie. To właśnie tutaj Opowieści matek zaczynają jeszcze mocniej przekraczać granicę między baśnią a historią, między symboliczną narracją a pamięcią o świecie, którego już nie ma. 

Ta część wnosi do zbiorku dodatkową głębię, bo macierzyństwo przestaje być jedynie doświadczeniem osobistym, a zaczyna łączyć się także z tradycją, dziedziczeniem, opowieścią wspólnoty i losem kobiet wpisanych w konkretny czas i miejsce.

Właśnie dzięki temu książka Beaty Frankowskiej nie jest tylko zbiorem pięknych historii z odległych stron świata. Pokazuje, że opowieści matek są obecne także tu, blisko nas, w naszej kulturowej pamięci. To ważny kontrapunkt dla wcześniejszych baśni, bo przypomina, że doświadczenie macierzyństwa ma wymiar uniwersalny, ale zawsze przeżywane jest w określonym świecie, pośród konkretnych ludzi, języków czy historii.

Demeter i Persefona na nowo, czyli mit widziany oczami matki

Ostatnia opowieść przenosi czytelniczkę na Kretę i sięga po jeden z najbardziej rozpoznawalnych mitów, historię Demeter oraz Persefony. Mogłoby się wydawać, że to opowieść dobrze znana, niemal oswojona przez kulturę. W interpretacji Beaty Frankowskiej zyskuje jednak inny wymiar. Tym razem najważniejsza staje się perspektywa matki, kobiety, która cierpi, szuka i nie godzi się z utratą dziecka – połączona z dialogiem z córką.

To bardzo ciekawy wybór, bo właśnie w tym micie szczególnie wyraźnie widać, że macierzyństwo nie jest doświadczeniem zamkniętym wyłącznie w trosce oraz czułości. Niesie także lęk przed stratą, rozpacz po rozdzieleniu i bunt wobec tego, co nieodwracalne. Dzięki temu finał książki ma szczególny ciężar emocjonalny. Pokazuje, że opowieści matek nie kończą się na narodzinach ani nawet na codziennej opiece. Są również historiami o oddzielaniu, przemijaniu i próbie pogodzenia się z tym, na co nie mamy wpływu.

Macierzyństwo jako pragnienie, przemiana i duchowa podróż

Wszystkie te historie, choć tak różne, osadzają się na wspólnym fundamencie. Jest nim pragnienie macierzyństwa i gotowość, by wejść na drogę, która nie będzie prosta. Bohaterki Opowieści matek chcą zostać matkami albo już nimi są, ale ich doświadczenie nigdy nie okazuje się łatwe, szybkie ani powierzchowne. Bardzo często jest związane z samotnością, duchowością oraz prowadząi do zmian znacznie głębszych niż sam fakt pojawienia się dziecka.

To właśnie ten aspekt sprawia, że książka może poruszyć tak różne kobiety. Dla jednych będzie opowieścią o nadziei i oczekiwaniu, dla innych o zmęczeniu i odpowiedzialności, a dla jeszcze kolejnych stanie się historią o utracie i trwaniu przy tym, co najważniejsze. Macierzyństwo nie zaczyna się i nie kończy w jednym konkretnym momencie. Jest procesem zmieniającym kobietę od wewnątrz.

Dlaczego Opowieści matek mogą poruszyć przyszłe i obecne mamy?

Najcenniejsze w tej książce wydaje się to, że nie upraszcza ona kobiecego doświadczenia. Nie narzuca jednej definicji matki, nie podpowiada, co powinno się czuć, i nie redukuje macierzyństwa do społecznie akceptowanych norm. 

Zamiast tego proponuje coś znacznie bardziej wartościowego: uznania złożoności. To dlatego Opowieści matek mogą być ważne zarówno dla kobiet przygotowujących się do porodu, pragnących dziecka, jak i dla tych, które już mają za sobą wiele własnych doświadczeń związanych z macierzyństwem. 

Wizualny aspekt książki

Ogromną rolę w odbiorze książki odgrywa również jej warstwa wizualna. Ilustracje Czarli Bajki są integralną częścią opowieści – dopowiadają emocje, wzmacniają symbolikę oraz budują aurę książki eterycznej, zmysłowej i mocno zanurzonej w kobiecej wrażliwości. To obrazy, które ukazują zarówno różnorodność jak i podobieństwa.

Równie ważne jest samo wydanie. Płócienny grzbiet, tłoczona okładka i dopracowana forma sprawiają, że Opowieści matek są pięknym przedmiotem, a nie tylko nośnikiem poruszających treści. To publikacja, którą chce się podarować bliskiej osobie, zatrzymać na półce, niespiesznie otwierać, podziwiać i do której chce się wracać. Fundacja Musszelka słynie zresztą z pięknych książek, wystarczy wspomnieć o poprzednich: Jestem Ciemnością czy Opowieści Ziemi.

Najpiękniejsza książka na Dzień Matki? Dlaczego ten tytuł ma w sobie coś wyjątkowego

Jeżeli szukacie książki na Dzień Matki, która naprawdę poruszy i zostanie z kimś na dłużej – Opowieści matek wydają się wyborem wyjątkowo trafnym. To tytuł piękny, wzruszający i mądry. Oferuje czytelniczce w niemal każdym wieku doświadczenie spotkania z opowieściami, które pomagają lepiej rozumieć macierzyństwo.

Bezapelacyjnie, ta książka ma w sobie potencjał, by stać się ważnym prezentem. Nie tylko dla mamy, która od dawna nosi w sobie własne historie, ale także dla kobiety stojącej dopiero u progu nowego etapu życia. To jeden z tych tytułów, który można wręczyć z poczuciem, że podarowuje się nie rzecz, ale wzruszenia i przestrzeń do przeżywania.

Opowieści matek – książka o macierzyństwie, do której chce się wracać

Największą wartością książki Beaty Frankowskiej jest chyba to, że doświadczenie obcowania z nią, nie kończy się po jednym czytaniu. Zostaje w pamięci, powraca do czytelniczek za pośrednictwem obrazów, zdań, emocji i skojarzeń. Każda z opowieści niesie własne przesłanie, ale razem tworzą całość, która może towarzyszyć kobietom w różnych momentach życia. Nie tylko wtedy, gdy czekają na dziecko, ale także wtedy, gdy próbują zrozumieć własne doświadczenie macierzyństwa, jego piękno, niejednoznaczności i trud. Polecam to małe dzieło sztuki dojrzałym odbiorcom.

Dostępność książki sprawdzajcie na stronie Fundacji Musszelka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym są Opowieści matek?

Opowieści matek to zbiór czterech baśni i opowieści z różnych stron świata, które podejmują temat macierzyństwa, pragnienia dziecka, porodu, opieki, straty i wewnętrznej przemiany kobiety.

Dla kogo jest książka Opowieści matek?

To książka dla przyszłych i obecnych mam, ale także dla kobiet, które szukają literatury o macierzyństwie napisanej z czułością, symboliką i bez uproszczeń. Może poruszyć zarówno kobiety przygotowujące się do porodu, jak i te, które już mają własne doświadczenia związane z byciem matką.

Czy Opowieści matek to dobra książka dla przyszłej mamy?

Tak, ponieważ nie jest typowym poradnikiem, lecz literacką i emocjonalną opowieścią o drodze do macierzyństwa. To tytuł, który może dodać otuchy, skłonić do refleksji i towarzyszyć kobiecie w ważnym momencie jej życia.

Czy Opowieści matek nadają się na prezent na Dzień Matki?

Tak, to bardzo trafiony prezent na Dzień Matki dla osób, które cenią piękne, mądre i poruszające książki. Walory literackie łączą się tu z wyjątkową oprawą graficzną oraz estetycznym wydaniem.

Jakie historie znajdują się w książce Opowieści matek?

Książka zawiera cztery opowieści inspirowane różnymi tradycjami i kulturami. Prowadzą one czytelniczkę od Grenlandii i Tanzanii, przez przedwojenne Piaseczno, aż po Kretę i mit o Demeter oraz Persefonie.

Jakie tematy poruszają Opowieści matek?

Książka porusza takie tematy jak pragnienie macierzyństwa, poród, zmęczenie, odpowiedzialność, więź z dzieckiem, utrata, przemijanie i duchowa przemiana kobiety.

Kto stworzył książkę Opowieści matek?

Autorką tekstu jest Beata Frankowska, a ilustracje przygotowała Czarli Bajka. Książkę wydała Fundacja Musszelka.

Dlaczego Opowieści matek można nazwać baśniami o macierzyństwie?

Bo książka wykorzystuje formę baśni i mitu, by opowiedzieć o doświadczeniach matek w sposób symboliczny, poetycki i uniwersalny. Dzięki temu mówi o macierzyństwie głębiej niż wiele książek opartych wyłącznie na dosłowności.

Artykuł Opowieści matek – piękna książka dla przyszłych i obecnych mam. Baśnie o macierzyństwie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedyś, gdy większość ludzi mieszkała na wsiach, otoczona lasami i łąkami, łatwiej było wsłuchać się w opowieści ziemi. Powszechna obecność roślin, owadów oraz zwierząt, a także wpływ pogody na życie, pozwalały wierzyć, że za tym wszystkim kryje się jakaś wyższa siła.

Ponadczasowa mądrość z różnych zakątków Ziemi

Ludzie otaczali więc przyrodę większą opieką oraz odnosili się do niej z szacunkiem. Współcześnie, kiedy tak rzadko odwiedzamy las, a zieleń nie jest już dominującą częścią krajobrazu – trudniej pamiętać jak wielki wpływ ma natura na człowieka.

Na szczęście, powstają takie książki jak Opowieści Ziemi, które zbierają ponadczasową mądrość z różnych zakątków świata i oferują ją młodym oraz starszym. Czytając je mamy szansę nie tylko poznawać różnorodność kulturową ludzi z innych krajów, ale także inspirować się historiami, które mimo upływu czasami setek lat, wciąż zadziwiają swoją aktualnością.

Autorką książki jest Dawn Casey – specjalistka od wyszukiwania oraz ponownego opowiadania baśni i legend (o jej innej książce, Baśnie zimowe, pisałam kilka lat temu). Z kolei za piękne ilustracje odpowiada w Opowieściach Ziemi Anne Wilson.

Książka dla dzieci z eko ćwiczeniami

Pozycja składa się z siedmiu opowieści, poprzedzonych wstępami oraz podsumowanych propozycją ćwiczeń i zadań. Wędrując po Australii, Nigerii, Południowym Zachodzie Ameryki Północnej, Bali, Kazachstanie, Indiach i Walii, czytelnik ma następnie okazję zaangażować się aktywnie w bliskie otoczenie. 

Za pomocą wykonania inspirowanej kulturą Aborygenów ścieżki pieśni, stworzenia laleczki z łupin kukurydzy (podobnie jak te które tworzył lud Komanczów) czy założenia miniogródka wodnego lub zrobienia z szyszki małego karmnika –  można stać się bardziej świadomym swojego sąsiedztwa.

Opowieści Ziemi, które zasieją w czytelnikach ziarno

Tym, co jednak z pewnością zostanie w czytelnikach na dłużej, są same opowieści. Najbardziej zapadła mi w pamięć historia z Kazachstanu, opowiadająca o dwóch sąsiadach, których przyjaźń przyczyniła się do powstania niezwykłego ogrodu.

Jestem pewna, że poruszy Was także m.in. opowieść o indyjskiej dziewczynce o imieniu Amrita, która obejmując swoje ulubione drzewo ramiona, ocaliła je przed ścięciem, stając się jednocześnie symbol ekologicznych ruchów oporów, istniejących do dzisiaj.

Opowieści Ziemi będą więc zbiorem mądrych bajek, które zasieją w czytelnikach ziano świadomości oraz wiedzy o otaczającym nas świecie. Przestrzegą przed nadmiernym konsumpcjonizmem, zwrócą uwagę na troskę o innych oraz radość z czerpania z tego, co mamy.

Polecam tę pozycję dzieciom powyżej 6 roku życia. Książka dobrze sprawdzi się także jako edukacyjny materiał podczas zajęć szkolnych.

Link do strony Fundacji Musszelka: https://musszelka.pl/?page_id=823

Tutaj można zajrzeć do środka Opowieści Ziemi: http://musszelka.pl/wp-content/uploads/2017/01/opowiesci_ziemi_fragment.pdf

Tutaj przeczytasz moją poprzednią recenzję najnowszej książki Fundacji: https://bajkochlonka.pl/2024/04/06/jestem-ciemnoscia-recenzja-waznej-poetyckiej-ksiazki-dla-dzieci/

Artykuł Opowieści Ziemi – recenzja książki dla dzieci i dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Jestem Ciemnością
➜ Autorka: Joanna Miś-Skrzypczak
➜ Ilustracje: Agata Balińska
➜ Wydawnictwo: Fundacja Musszelka
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

W miastach nie ma ciemności. Nawet kiedy przychodzi noc, zawsze rozproszy ją jakaś włączona latarnia, migający obraz telewizora odbity w szybie czy światła reflektorów samochodu. Czy jesteśmy więc wystarczająco oswojeni z Ciemnością? Czy wiemy czym ona jest?

Czym jest Ciemność?

Jestem Ciemnością jest debiutancką książką Joanny Miś-Skrzypczak z ilustracjami Agaty Balińskiej, która ukazała się nakładem Fundacji Musszelka. To niezwykła pozycja, która wpisuje się w ważny obecnie trend mówienia o środowisku i najbliższym otoczeniu, jako miejscu za które jesteśmy odpowiedzialni.

Zamiast jednak nazwać tę książkę pozycją ekologiczną, wolałabym określić ją mianem poetyckiej. To niemal duchowa czy też filozoficzna podróż, w której prowadzone są rozważania na temat tego, czym jest ciemność.

Tęsknota za ciemnością

Ciemność jest miękka, życiodajna, cicha i rozśpiewana, przyjmująca oraz nasza. Ciemność jest Wszechświatem – komponując tego rodzaju słowa, autorka opisuje tytułową ciemność. Określenia te pełnią funkcję refrenu w tekście, który nie tylko sam wielokrotnie przypomina piosenkę, ale także kilkukrotnie wspomina o muzyce czy różnorakich brzmieniach.

Zanurzając się w tekst Jestem Ciemnością, oprócz powstrzymywania się od nucenia, trudno też nie ulec samowolnemu zadawaniu sobie pytań. Początkowo, zaczynamy rozglądać się i wypatrywać ciemności. A chwilę po lekturze przyłapujemy się na tym, że szukamy Ciemności i tęsknimy za nią. 

Co rodzi się w ciemności?

Rzadko mówi się o ciemności w książkach dla dzieci. Jeśli już, to ciemność jest tą złą. Wystarczy przywołać kultową scenę z Króla Lwa, gdzie ziemia pokryta w kadrze ciemnością, była ziemią niebezpieczną, nieprzyjazną, obcą. Z ciemności wychodzą potwory i ciemność skrywa straszne tajemnice. 

Trudno jednak zaprzeczyć, że ciemność jest potrzebna. Bez ciemności nie ma dnia. Ciemność potrafi ukoić. W ciemności rodzą się marzenia. Ciemność daje życie. 

Jeżeli ktoś obawia się ciemności, ta książka powinna go częściowo z tego strachu wyleczyć. Pozwolić polubić się z ciemnością, bo ciemność jest dużo bardziej naturalna, pierwotna, niczym niezmącona niż jasność. Ciemność jest taką samą ciemnością, jak była setki czy tysiące lat temu – pod warunkiem, że rzeczywiście ją znajdziemy.

Książka dla dzieci i nie tylko

Pisząc o Jestem Ciemnością, nie mogę ominąć kwestii wizualnej tej książki. Prace Agaty Balińskiej dotrzymują kroku tekstowi. Jest w nich melancholia, tęsknota, ale także ukryta symbolika i zachowana równowaga.

Książka została wydrukowana na papierze pochodzącym z makulatury. Płócienny grzbiet oraz wytłuczona ćma na okładce sprawiają, że czujemy się, jakbyśmy sięgali po małe dzieło sztuki (i rzeczywiście tak jest).

Polecam tę pozycję wszystkim, powyżej 5 roku życia. Dzięki niej inaczej spojrzycie na to, czym jest ciemność.

Książka Jestem Ciemnością dostępna jest wyłącznie w wybranych księgarniach stacjonarnych oraz na stronie internetowej Fundacji Musszelka: https://musszelka.pl/?page_id=2874

Tutaj można zajrzeć do jej środka: https://musszelka.pl/wp-content/uploads/2024/02/jestem_ciemnoscia.pdf

Artykuł Jestem Ciemnością – recenzja ważnej, poetyckiej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.