Tytuł: ,,Strachu ciachu”

Autor: Florent Wilmart

Ilustracje: Tomek Larek

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2019

Czas gry: ok. 10 minut

Ilość graczy: od 2 do 4

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Potwory? Ziejące ogniem smoki? Zakurzone lochy? Proszę bardzo! To wszystko znajdziemy w nowej karciance od Wydawnictwa Fabryka Kart Trefk – Kraków.

,,Strachu ciachu” to gra autorstwa Florent Wilmart z ilustracjami Tomka Larka, która ma niezwykle proste zasady i bardzo wciągającą mechanikę rozgrywek. 

W zabawie może brać udział od 2 do 4 osób, a ich indywidualny wiek powinien przekraczać 7 lat. 

W bardzo zgrabnie wydanym pudełku wielkości zeszytu A5 znajdziemy krótką instrukcję obsługi, 48 kart Lochów, 16 kafelków Ekwipunku, 12 kart Smoków oraz 4 kafelki drzwi (dla poziomu 2). 

Cel gry jest niezwykle prosty i polega na zdobyciu jak największej liczby kart. 

To co, zaczynamy?

Na poziomie 1 potrzebne są tylko karty Lochów oraz Ekwipunku. Na tych pierwszych rozróżniamy zarówno rewers (gdzie znajdują się 4 losowe symbole) oraz awers (gdzie jest potwór). Liczba znajdującego się wśród symboli pergaminu, pokazuje ile kart mamy odwrócić. Przewracając je na drugą stronę, jednocześnie losujemy potwora. 

W tej grze liczy się spostrzegawczość. Im szybciej dostrzeżemy broń z symboli w tym samym kolorze co potwór – tym szybciej będziemy mogli zacząć działać! 

Teraz pora na kafelki Ekwipunku. Są one nam potrzebne do ułożenia tej broni, która kolorystycznie dubluje się z potworną postacią na awersie. 

Rundę wygrywa oczywiście ten, kto jest najszybszy! 

Oprócz topora, łuku i księgi mamy jeszcze do dyspozycji tarczę, której należy użyć w przypadku, kiedy żadna broń na karcie Lochów nie powtarza koloru z potworem.

Kiedy jesteśmy już wystarczająco dobrze rozegrani – czas na rundę drugą. Tutaj sprawę utrudniają Smoki, które oczywiście mają ogromny apetyt na wszystkich graczy! Naszym zadaniem jest schować się za wybranymi drzwiami. Wybieramy dokładnie ten kolor, którego NIE MA na karcie symboli z pergaminem.

,,Strachu ciachu” to świetna gra, która dzięki odpowiedniej dozie rywalizacji nie nudzi się i można w nią grać w grupie osób naprawdę zróżnicowanych wiekowo! To pozycja uniwersalna, swego rodzaju ,,pewnik” na wszelkie uroczystości rodzinne czy prezenty zarówno dla chłopców jak i dziewczynek.

Pojedyncza rozgrywka to tylko około 10 minut, ale emocje – pierwszorzędne! 

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Strachu ciachu – recenzja karcianki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Banda Stworów”

Autor: Florian Biege

Ilustracje: Florian Biege

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2019

Czas gry: ok. 20-30 minut

Ilość graczy: 2+

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zabawa w zapamiętywanie to jedna z najbardziej popularnych gier wśród najmłodszych miłośników planszówek. Mimo jednak, że ,,Banda Stworów” może na pierwszy rzut oka przypominać tę znaną wszystkim mechanikę w wyszukiwanie takich samych kafelków, w rzeczywistości jednak to znacznie bardziej złożony i ciekawy pomysł! 

Grę stworzył Florian Biege, a wydało ją Wydawnictwo Trefl Kraków. 

Pudełko zawiera zaledwie dwustronicową instrukcję rozgrywki, dwie drewniane kości do gry (o ich przeznaczeniu opowiem wkrótce), klepsydrę odmierzająca 60 sekund oraz ponad 100 kafelków w dwóch kolorach: czerwonym i niebieskim. 

Główną ideą ,,Bandy Stworów” jest wyszukiwanie dwóch takich samych potworków. Wszystkie różnią się od siebie masą szczegółów, np. kolorem, ilością oczu, zębów czy odnóży. Niektóre mają osobliwe nakrycia głowy, tułowia pokryte łuskami, paskami lub kropkami. Choć na pierwszy rzut oka wyglądają tak samo, poświęcając im chwilę, można dostrzec wiele ciekawych szczegółów, które sprawiają, że w całej tej grupie stworów są tylko dwa, dokładnie takie same osobniki.

Przez fakt, że nie różnią się od siebie znacząco, ich wyszukiwanie ćwiczy dziecięcą spostrzegawczość i refleks w szybkim zwracaniu uwagi na detale. 

Jak grać w ,,Bandę Stworów”?  

Wytłumaczenie zasad nowym graczom trwa niewiarygodnie mało czasu! Przede wszystkim to zabawa drużynowa. Można grać tylko w jednym składzie lub w wielu. 

Jedna osoba losuje czerwony kafelek z ułożonej wcześniej wieży i ma 60 sekund, żeby pomóc innemu graczowi odnaleźć jego brata bliźniaka w pozostałych kafelkach rozłożonych na stole. Sprawa jednak nie przedstawia się tak łatwo, ponieważ w tym momencie wchodzą do gry kości. Po ich wyrzuceniu, wskazują o jakich cechach wyglądu stwora nie można mówić. 

Na każdej ściance kostki narysowano symbol, który przedstawia daną rzecz, na której temat trzeba milczeć. Może to być np. kolor, fakt posiadania rogów czy widoczność języka. 

Gra jest świetną i nieprędko nudzącą się zabawą! Jeżeli założymy, że podczas rozgrywki mówimy tylko po angielsku – to dodatkowo stanie się ona także bardzo dobrym treningiem z języka obcego! 

,,Banda Stworów” zachwyci zarówno dzieci powyżej 7. roku życia jak i dorosłych. Może to być więc bardzo fajna propozycja spędzenia czasu dla całej rodziny. 

Starannie wykonane kafelki oraz bardzo dobra jakość załączonych elementów sprawiają także, że to ciekawy pomysł na prezent na każdą okazję.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Banda Stworów – recenzja gry dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Pechowa krowa”

Autor: Florian Racky

Ilustracje: Florian Biege

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2019

Czas gry: ok. 25 minut

Ilość graczy: od 3do 6

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czy znacie takie brzydkie powiedzenie – ,,podłożyć komuś świnię”? W ten sposób najprościej można byłoby opisać grę karcianą dla dzieci ,,Pechowa krowa”. 

Nie idąc jednak na skróty, warto poświęcić jej dłuższą chwilę, ponieważ absolutnie jest tego warta.

Jej autorem jest Florian Racky, a za bardzo udane ilustracje odpowiada jego imiennik – Florian Biege.

,,Pechowa krowa” to gra, która składa się z niewielkich rozmiarów pudełka, 99 kart oraz krótkiej instrukcji obsługi. 

Zasady są banalnie proste – każdy szybko je ,,załapie” i będzie można rozpocząć nową rozgrywkę.

Jaki jest cel ,,Pechowej krowy”? Przede wszystkim należy pozbyć się wszystkich tzw. ,,zgniłych jaj”, czyli kart powodujących tracenie punktów. Kto będzie miał ich najmniej – ten wygra. 

Karty ujemne łatwo rozróżnić od pozostałych ze względu na zamalowane tła oraz kropki u dołu kadru. Kropki podpowiadają także, która obecnie tura trwa. 

Ogólnie są 3 tury, a kiedy się skończą, następuje koniec gry i liczenie punktów. 

Pozostałe karty dzielą się na 4 rodzaje – owce, świnie, konie i krowy. Jedyną trudnością, jaka może wystąpić na początku jest ta, że należy zapamiętać efekty danego zwierzaka. 

Owca na przykład nie wywołuje żadnej akcji, ale już po wyłożeniu na stół świni, zmuszamy innego gracza do obowiązkowego ciągnięcia karty lub zaadoptowania tej, którą dopiero co zagraliśmy. 

Ogólnie zasady te nie są trudne i zapamiętywanie ich nie powinno zająć wiele czasu.

Rozgrywka jest pełna zabawy – w końcu naszym zadaniem jest pomóc sobie, najczęściej kosztem innych

,,Pechowa krowa” to gra przeznaczona dla dzieci powyżej 7. roku życia oraz dla od 3 do 6 osób, gdzie im mniej uczestników zabawy, tym lepiej. Przy większej ilości graczy, karcianka może być trudniejsza i tym samym bardziej nużąca dla początkujących zawodników. 

Polecam ją jednak jako bardzo fajną propozycję spędzenia wolnego czasu z najbliższymi lub znajomymi. 

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Pechowa krowa – recenzja gry karcianej dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Sherlook”

Seria: Trefl. Joker Line

Autor: Silvano Sorrentino

Ilustracje: Chiara Vercesi

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2018

Czas gry: od ok. 15 do 30 minut

Ilość graczy: od 2 do 6

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Każdy w pewnym momencie swojego życia marzył, żeby zostać detektywem. Odkrywać tajemnice, tropić złoczyńców i nosić charakterystyczną czapkę z lupą u boku. Każdy chciał być w pewnym momencie choć w połowie tak błyskotliwy jak Sherlock Holmes!

Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków postanowiło spełnić to marzenie i dać graczom możliwość sprawdzić swoją spostrzegawczość!

W grze ,,Sherlook”, której nazwa jest połączeniem nazwiska słynnego detektywa oraz angielskiego słowa look, oznaczającego w tym kontekście – szukaj, możemy trenować swój refleks oraz zmysł obserwacji.

Jej autorem jest Silvano Sorrentino, a za ilustracje odpowiada Chiara Vercesi. Pudełko zawiera 40 dwustronnych kart, które różnią się istotnymi szczegółami, 10 tabliczek z numerami, 30 żetonów punktów oraz krótką instrukcję zabawy.

Tę grę można nazwać bardziej rozwiniętą wersją popularnych wyszukiwanek.

Zadaniem graczy jest zestawienie dwóch, pozornie identycznych ze sobą kart. Sposób ich ułożenia zależy od zielonych żetonów. Dookoła nich należy postawić żółte tabliczki z numerami.

Następnie wszyscy jednocześnie wyszukują różnic na dwóch kartach. Kiedy już policzą iloma szczegółami różnią się obrazki, wybierają jeden numer z dziesięciu możliwych.

W tym wypadku liczy się zarówno refleks, jak i spostrzegawczość. Każdy może zabrać tylko jeden numerek, który jeszcze jest na stole.

(Zielone żetony są zasłonięte)

(Z tyłu kart zaznaczone są prawidłowe odpowiedzi)

Mechanizm jest wyjątkowo prosty. Gra nie jest wymagająca i jestem przekonana, że doskonale sprawdzi się w wypadku bardziej leniwego popołudnia.

Może w nią grać jednocześnie aż 6 osób, a rozgrywka zajmuje od 15 do 30 minut. Każda zabawa składa się na 10 rund, ponieważ łącznie jest 10 zielonych żetonów.

Na pudełku gra jest zalecana dla dzieci od 8. roku życia, ale polecałabym ją już dla każdego, kto tylko potrafi liczyć do 10, czyli nawet maluchom w wieku 6. lat.

(Karty ułożone według schematu z zielonego żetonu)

(Te dwie karty różnią się 4 szczegółami)

(Punktacja: 3 punkty otrzymuje osoba, która się nie pomyliła. Ta, która wskazała za mało różnic otrzymuje 2 punkty, a ta która za dużo 1)

Jestem oczarowana żółtymi tabliczkami, którymi zazwyczaj w śledztwach oznacza się dowody – wyglądają prawie jak prawdziwe! Myślę, że ,,Sherlook” każdego wprowadzi w nastrój wielkiego dochodzenia!

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Sherlook – recenzja rodzinnej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Kieszonkowe kasyno”

Seria: Trefl. Joker Line

Autor: Martin Nedergaard Andersen

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2019

Czas gry: ok. 15 minut

Ilość graczy: od 2 do 5

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kasyno nie kojarzy się z zabawą dla dzieci. Przywołuje raczej na myśl elegancko ubranych dorosłych, którzy spędzają czas, ryzykując duże sumy w mieniących się tysiącem świateł kolorowych salach.

Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków postanowiło jednak odczarować te skojarzenia i stworzyło grę dla dzieci już od 8. roku życia, czyli ,,Kieszonkowe kasyno”.

To bardzo prosta karcianka, której reguły można wytłumaczyć w kilka minut, a pojedyncza rozgrywka zajmuje około kwadransa.

Pudełko zawiera 7 kostek, 35 dobrze wykonanych kart oraz 50 żetonów z grubej tektury. Na kościach znajduje się 6 różnych symboli dobrze znanych każdemu bywalcowi kasyna! Jednym z nich jest joker, a pozostałe to śliwka, wisienki, koniczyna, siódemka oraz dzwonek.

Gra jest przeznaczona dla maksymalnie 5, a minimalnie 2 osób. Polega ona na wyrzucaniu wartości na kostkach, pasujących do leżących na stole kart. Kości można raz przerzucić lub korzystając z dostępnych żetonów, wykupić dodatkową możliwość rzutu.

Zbierane karty są jednak dopiero wtedy bezpieczne, kiedy je ,,zabezpieczymy”, czyli ponownie rzucimy kośćmi i wskażą one przynajmniej połowę symboli znajdujących się na ilustracji.

W grze zwycięża ta osoba, która otrzyma na końcu rundy (w momencie, kiedy na stole jest mniej niż 5 kart) najwięcej punktów. Im więcej jest graczy podczas rozgrywki, tym jest ona bardziej emocjonująca.

Najbardziej ciekawy jest element z ,,podkradaniem” wygranych już kart innym osobom. Daje on możliwość interakcji z innymi uczestnikami zabawy, choć w dalszym ciągu jest to typowa gra losowa.

,,Kieszonkowe kasyno” to gra, która pozwoli dzieciom poczuć się trochę doroślej. Nauczy ich spostrzegawczości, planowania i przewidywania kolejnych ruchów. Trzeba będzie zawsze założyć kilka możliwych scenariuszy w przypadku wyrzucenia różnego zestawienia kości.

Polecam ją zarówno w czasie rodzinnych rozgrywek, jak i w trakcie imprezy z przyjaciółmi.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Kieszonkowe kasyno – recenzja rodzinnej gry karcianej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Projekt: Miasteczko”

Seria: Trefl. Joker Line

Autor: Chih Fan Chen

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2018

Czas gry: od ok. 30 do 60 minut

Ilość graczy: od 1 do 4

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Mam słabość do gier strategicznych. Lubię planować, obmyślać i przeliczać. Jeżeli Wy też tak macie, to ostatnia karcianka, którą odkryłam, powinna Wam się bardzo spodobać!

,,Projekt: Miasteczko” to karciany symulator budowy miasta. Na 76 kartach znajdziecie aż 152 obiekty, które pozwolą Wam stworzyć idealne miasteczko, a przede wszystkim – stać się zwycięzcą w tej zabawie.

W pudełku oprócz dwustronnych kart znajduje się jeszcze tylko krótka instrukcja. Są dwa warianty rozgrywki – solo lub w grupie, gdzie w tym drugim przypadku do stołu mogą zasiąść maksymalnie 4 osoby.

,,Projekt: Miasteczko” składa się na 20 kart Osiedla, które można później transformować w Dzielnicę, 16 kart Supermarketu, które po uiszczeniu odpowiedniej opłaty stają się Hipermarketem, 16 kart Szpitala zamiennego z Sanatorium, 12 kart Fabryki, która ma szansę zamienić się w Elektrownię oraz 12 kart Parku, które po odwróceniu stają się Dworcem.

Każdy gracz rozpoczyna rozgrywkę z 9 kartami, niezależnie od tego ile osób bierze udział w zabawie. Oprócz tali startowej dla każdego, na stole zostają także karty, które tworzą zasób ogólny. To z niego będzie można wykupywać następne obiekty, a przy rozgrywce solo to on ustala czas gry.

,,Projekt: Miasteczko” przewiduje dwie fazy na każdą turę. Pierwszą jest ta od zagrywania, gdzie wykładamy swoje karty, próbując nie trafić na 3 smutne minki. One niestety powodują, że nie możemy przejść do kolejnego etapu gry i pomijamy fazę budowania.

Jeżeli udało się uniknąć przeszkadzajek, wtedy możemy skorzystać z zasobów ogólnych wykupując kartę lub transformować którąś z naszego odrzuconego stosu.

Ogólnie zasada jest prosta, wygrywa ta osoba, która jako pierwsza uzbiera 8 odznak lub zagra 18 kart w jednej turze. Trzeba spełnić tylko jeden z powyższych warunków.

(Wygrane karty – 8 zdobytych odznak)

(Wygrane karty – 18 wyłożonych w jednej turze)

(3 smutne minki – koniec tury)

Gra jest niezwykle wciągająca i mimo bardzo prostej mechaniki, cała zabawa może zająć graczom nawet godzinę! Im dłużej dobiera się karty, tym bardziej rośnie poziom emocji, i tym wydaje się ona ciekawsza.

Najważniejszym zadaniem uczestnika zabawy jest to, żeby mądrze oszacować czy chce ryzykować czy grać bezpiecznie. Czy ma kupować kolejne karty, czy raczej powinien transformować te obecne i pozbywać się tych, które mogą w niedługiej perspektywie okazać się dla niego problematyczne.

,,Projekt: Miasteczko”  zachwyciło mnie grafiką na pudełku (i po otwarciu także ilustracjami na kartach), która nostalgicznie ale zarazem pozytywnie kojarzy mi się z grami typu SimCity.

Okazało się jednak, że to całkiem przyjemna karcianka, z której będę z pewnością często korzystać podczas spotkań z przyjaciółmi lub nawet w rozgrywce sam na sam.

Grę można potraktować także jako rodzinną planszówkę, ponieważ będzie odpowiednia dla dzieci już od 8. roku życia.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Projekt: Miasteczko – recenzja gry karcianej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Przygoda na safari”

Seria: Trefl. Joker Line

Autor: Andrea Angiolino

Ilustracje: Tomek Larek

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2018

Czas gry: ok. 30 minut

Ilość graczy: od 2 do 6

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba większość miłośników podróży marzy, żeby choć raz w życiu pojechać na safari i poobserwować dzikie zwierzęta w ich naturalnym środowisku.

Jak dobrze wiemy, taka wyprawa wcale nie należy do najtańszych i oczywiście trzeba mieć na nią wystarczająco dużo czasu. Zupełnie przeciwnie, niż podczas rozgrywki w ,,Przygodę na safari”!

To planszówka, która zajmie graczom najwyżej 30 minut i można ją upolować w bardzo atrakcyjnej cenie!

Jej autorem jest Andrea Angiolino, a za piękną oprawę graficzną odpowiada Tomek Larek.

Na czym polega rozgrywka? Jest bardzo prosta!

Wyobraźmy sobie, że wraz z przyjaciółmi udaliśmy się na safari. Jest jednak trochę nietypowe, ponieważ znajduje się na… małych wyspach! My, czyli gracze jesteśmy na tej w samym centrum, a dookoła nas, na wielu małych skrawkach ziemi są poukrywane zwierzęta.

Naszym zadaniem jest odkrywać kafelki na których wydrukowano ilustracje z m.in. 6 różnymi zwierzakami lądowymi, zapamiętywać je i starać się zebrać wszystkie, ale w ten sposób, żeby jak najrzadziej się powtarzały!

Z jednej strony ,,Przygoda na safari” przypomina nieco popularną grę w memory. W rzeczywistości jest jednak trochę bardziej skomplikowana.

Oprócz kafelków ze zwierzętami lądowymi, czyli lwem, zebrą, tygrysem, hipopotamem, żyrafą i słoniem, są także kafelki z morskimi zwierzętami. Tych zwierzaków się nie zbiera, ale losując je, jednocześnie trzeba poddać się jakiemuś zadaniu.

Ogólnie cała instrukcja to tylko jedna, dwustronna kartka i jestem przekonana, że każdy reguły tej gry zrozumie bardzo szybko.

Warto wspomnieć, że ,,Przygoda na safari” składa się na piękną i bardzo dużą planszę, którą jednak łatwo się składa. Gracz ma do wyboru 6 ciekawych pionków z obrazkami aparatów z różnych czasów.

To typowo rodzinna gra planszowa. Można zaprosić do niej dzieci już od 6. roku życia. Dzięki temu, że nie jest zbyt trudna, nie polecam jej nastolatkom do samodzielnej rozgrywki, ponieważ… może trochę zbyt szybko się znudzić.

Jednak dla przedszkolaków i maluchów z pierwszych klas szkoły podstawowej będzie bardzo fajną alternatywą na spędzenie popołudnia w domu!

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Przygoda na safari – recenzja rodzinnej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Kolorowe pranie. Segreguję kolory

Seria: Zu&Berry

Wydawnictwo: Fabryka Kart Trefl – Kraków

Rok wydania: 2018

Czas gry: ok. 10-20 minut

Ilość graczy: od 1 do 2

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jest bardzo wiele zarówno książek, jak i gier, które są pomocne maluchom w nauce kolorów. Opanowanie tych najprostszych, jak zielony, czerwony, żółty czy niebieski sprawi, że będziemy mogli wyjaśnić najmłodszym zasady bezpieczeństwa, np. działanie świateł ulicznych.

Większość trzylatków powinna rozpoznawać już 4 wymienione przeze mnie kolory, ale to wraz z wiekiem dwóch lat pojawiają się umiejętności rozróżniania barw.

Właśnie dla maluchów w tym wieku wymyślono bardzo ciekawą grę, która łączy zabawę ze zdobywaniem podstawowej wiedzy.

,,Kolorowe pranie. Segreguję kolory” to przeniesienie fascynacji codziennymi obowiązkami rodziców na płaszczyznę zyskiwania nowych umiejętności.

Z jej pomocą pokażemy dziecku nie tylko czym jest pranie i jaki wkład w porządek może mieć maluch sortując ubrania, ale także gra da możliwość doskonaleniu motoryki małej przez składanie prostych makiet pralek, rozwinie umiejętności percepcyjne przy okazji wyszukiwania poszczególnych elementów oraz nauczy nazywania konkretnych części garderoby.

,,Kolorowe pranie. Segreguję kolory”  składa się na instrukcję zawierającą pomysły na zabawę oraz opinię psychologa, 4 kartonowe pralki w kolorze czerwonym, zielonym, niebieskim i żółtym oraz 16 żetonów z ilustracjami różnych ubrań.

Rozgrywka może polegać na prostym wrzucaniu części garderoby przez otwierane kartonowe drzwi pralki. Dzięki jednak tylko jednostronnemu zadrukowaniu żetonów z powodzeniem można bawić się z ich udziałem w kolorowe memory lub wyszukiwanie konkretnych przedmiotów, jak np. czapek czy skarpetek.

Pralki powinno rozkładać się po każdej zabawie, ponieważ złożone nie mieszczą się do pudełka. Jest to zarazem plus i minus całej rozgrywki, ponieważ częstsze rozkładanie ich przez dzieci na pewno sprawi, że maluchy staną się w tej czynności zręczniejsze, ale z drugiej strony na pewno spowoduje to ich szybsze zniszczenie.

Niewątpliwym atutem tej gry zaraz obok przyczynienia się do wszechstronnego rozwoju dziecka i budowania więzi z rodzicami podczas zabawy z nią, jest jej cena. To bardzo estetyczny produkt, który za pomocą przestrzennych elementów z pewnością zaangażuje dziecko na wiele chwil zabawy.

,,Kolorowe pranie. Segreguję kolory” polecam do zabawy dzieciom bez względu na płeć.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Fabryka Kart Trefl – Kraków:

Artykuł Kolorowe pranie. Segreguję kolory – recenzja gry dla maluchów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.