Autor: Tomasz Samojlik

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Agora dla dzieci

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Poznańskie Zoo podało ostatnio do informacji, że niedźwiedź Baloo właśnie zapadł w sen zimowy – po raz drugi w swoim życiu, odkąd został odratowany z obwoźnego cyrku. Tomasz Samojlik w swojej najnowszej książce przedstawia opowieść o niedźwiedziach żyjących na wolności, na które także jednak czeka wiele niebezpieczeństw ze strony człowieka.

,,Bercia i Orson” są kolejną pozycją dla młodych czytelników, należącą do serii ,,Zwierzaki” Wydawnictwa Agora. W ramach tego cyklu mogliśmy już przeczytać m.in. ,,Ambarasa” oraz ,,Tarmosię” (tego samego autora), a także ,,Dzika Dzikusa”  Krzysztofa Łapińskiego (klikając na tytuł, przeniesiecie się bezpośrednio do recenzji). 

(,,Ambaras” akurat wypożyczony :))

Ja jestem wielką fanką uświadamiających i zarazem fabularnych książek o niedźwiedziach dla dzieci. Jedną z moich ulubionych jest pozycja niemal sprzed czterech lat, jednak bardzo zbliżona tematycznie do ostatniej nowości Tomasza Samojlika, czyli ,,Kuba Niedźwiedź. Historia z gawry”.

W ,,Berci i Orsonie” głównymi bohaterami są w zasadzie niedźwiedziątka. Rodzeństwo wraz z mamą poszukują nowego miejsca na swój dom. Starają się unikać zapachu człowieka i niemal bez wytchnienia przemierzają las. Maluchy są jednak jeszcze zbyt słabe na długie wędrówki, dlatego w końcu ich mama zarządza odpoczynek. Kiedy sama zmęczona zasypia, niedźwiadki postanawiają ,,na własną łapę” eksplorować okolicę.

Książka przedstawia nam wiele punktów widzenia, które są bardzo istotne dla fabuły. Akcję poznajemy z punktu widzenia mamy niedźwiedzicy, jej dzieci, ale także miejscowego listonosza, dzika, jelenia, a nawet… pesymistycznego kruka w stylu Edgara Allana Poe (a jakże!).

Głównym tematem ,,Berci i Orsona” jest koegzystencja człowieka i niedźwiedzia na niewielkim obszarze. Wielu ludzi uważa, że życie w niedalekiej odległości od dzikiego zwierzęcia nie jest możliwe. Ze względu jednak na coraz bardziej pomniejszające się obszary lasów – musimy nauczyć się funkcjonować w zgodzie z niedźwiedziami, wilkami czy dzikami. Mają one takie samo prawo korzystać z przestrzeni, odżywiać się i żyć jak my.

Narracja w książce pokazuje, że jest wiele sposób na to, aby taka koegzystencja przebiegała spokojnie i bez niebezpiecznych sytuacji. Trzymając się zasad i postępując rozsądnie, jesteśmy w stanie sprawić, że świat będzie dużo lepszy.

Poza tym, ,,Bercia i Orson” to książka wzruszająca, wciągająca w wir przygody i niezwykle satysfakcjonująca. Popatrzcie sami na te piękne ilustracje Eli Wasiuczyńskiej!

Jeżeli poszukujecie ciekawej lektury na zimowe wieczory – nie wahajcie się po nią sięgnąć! Pozycja będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://kulturalnysklep.pl/

Artykuł Bercia i Orson – recenzja książki dla dzieci o niedźwiadkach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Justyna Bednarek

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna 

Recenzja:

,,Basik Grysik i wrony” to najlepszy przykład książki, o której mówi się, że nie należy oceniać lektur po okładce. Szczerze mówiąc, kiedy zobaczyłam ją w zapowiedziach, zupełnie nie zwróciła mojej uwagi. Co więcej – pomyślałam, że projekt okładki to nieudany filtr nałożony na zdjęcie, które wykorzystano w kolażu. 

Okładka tej książki jest wielkim nieporozumieniem, co dziwi mnie tym bardziej, bo ilustracje Elżbiety Wasiuczyńskiej uwielbiam, podobnie jak bliska jest mi proza Justyny Bednarek. I tylko ze względu na znajomość poprzednich tytułów autorek, postanowiłam bliżej przyjrzeć się ,,Basikowi Grysikowi i wronom”. 

Książka jest opowieścią o pewnej dziewczynce i jej życiu, na które decydujący wpływ ma przypadek. Autorka opisuje świat jako sieć splątanych i przecinających się ze sobą linek, które łączą ze sobą różnych ludzi. Linka Osobista Sprężysta Basika Grysika Kapelusika – bo tak brzmi pełne imię dziewczynki, pojawia się już w momencie jej narodzin i niezmiennie, nawet gdy jest już dorosła, towarzyszy jej w codziennym życiu. 

,,Basik Grysik i wrony” to poetycka opowieść pełna metafor, zachęcająca do spojrzenia na otoczenie trochę bardziej wnikliwym wzrokiem. Autorka próbuje nam w niej powiedzieć, że wszystko to, co robimy i to, czego jesteśmy świadkami ma na nas ważny wpływ, który prędzej czy później znajdzie ujście w jakiejś innej sytuacji.

 Bez względu jednak jakbyśmy się nie starali, to los jest skłonny spłatać nam figla i zupełnie wbrew logice połączyć ze sobą dwie osoby, zaaranżować spotkanie czy powrócić do wspomnień, które okazują się być dzielone z kimś dotąd obcym.

Choć może wydawać się, że ,,Basik Grysik i wrony” jest książką wymagającą, to nie dajcie się zwieźć! Czytanie jej dzieciom to jak opowiadanie baśni, która dzieje się każdego dnia. Basik jest tu bohaterką z którą każdy maluch łatwo się utożsami. 

Książka zauroczy czytelników w każdym wieku i przekona jak wiele niespodzianek skrywa jeszcze przed każdym świat.

Malarskie ilustracje Eli Wasiuczyńskiej zachwycają, a ich symbolika porusza wewnętrzne struny. Jeżeli do tej pory nie mieliście okazji poznać stylu artystki, oprócz całej serii ,,Pana Kuleczki”, zajrzyjcie także chociażby do książek: ,,Leśne wędrówki”, ,,Zoo” czy ,,Ambaras”.

,,Basik Grysik i wrony” zachwyci Was na wielu poziomach. Pokazuje autorkę z nieco innej strony, tej mniej humorystycznej kojarzonej ze Skarpetkami, Kunami czy Babcochą. Pozwoli się na chwilę zatrzymać i pomyśleć jak wiele świat ma nam jeszcze do zaoferowania!

Polecam dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/5261/Basik-Grysik-i-wrony/

Artykuł Basik Grysik i wrony – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Wojciech Widłak

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Wojciech Widłak od lat bawi dzieci swoim inteligentnym humorem i wnikliwą obserwacją rzeczywistości. Razem z ilustratorką Elżbietą Wasiuczyńską tworzą niezwykle charakterystyczny duet, także m.in. w serii o Panu Kuleczce.

,,Figiel i Psikus” to ich kolejny wspólny projekt. ,,Między nami, chochlikami” jest drugą pozycją, która powstała w ramach tego cyklu. Każda z książek to jednak nie związane nicią dramaturgiczną przygody, dlatego równie dobrze można rozpocząć zabawę z tymi bohaterami od tej pozycji!

Figiel i Psikus to dwójka przyjaciół, którzy nie wyobrażają sobie życia bez siebie. W tym pięknie wydanym zbiorze pięciu opowiastek można dostrzec pochwałę mądrych wartości i zachwytu nad przyrodą.

Zarówno autor jak i ilustratorka wydają się nawiązywać do klasyki literatury, czyli ,,Bajek z mchu i paproci”, w których głównymi bohaterami byli niezwykle rozpoznawalni – Żwirek i Muchomorek. 

Chochliki o przewrotnych imionach z książki Wojciecha Widłaka to – jak można domyślić się z treści – ich prawnukowie, którzy zamieszkują las i z ciekawością wspominają chwile, kiedy ich przodkowie żyli wśród ludzi. 

Każda z opowiastek traktuje na inny temat. Pierwsza dotyczy smutku, który pojawił się odkąd jeden z chochlików został sam. Pozostawiony przez przyjaciela czuł się samotnie i nie odczuwał przyjemności z tego, co dotychczas go cieszyło. 

Ta krótka historia pięknie pokazuje, jak ważna jest przyjaźń w życiu każdego z nas, i jak wiele może się zmienić dzięki jej obecności. 

Kolejne opowiastki dotyczą bohaterskiego i niezwykle odważnego gestu, który jednak swoje podłoże ma w naturalnej potrzebie działania oraz sprawy tajemniczego złoczyńcy, który w rzeczywistości okazuje się być… nieposkromionym apetytem! 

,,Figiel i Psikus. Między nami, chochlikami” to bardzo trafiona i ujmująca pomysłowością książka, która ma duże szanse zostać – tą ulubioną. 

Jedyne co można byłoby jej zarzucić, to zbyt mała różnorodność głównych bohaterów. Czasami nawet dorośli mają kłopot, żeby odróżnić jednego chochlika od drugiego. Z drugiej strony – w rzeczywistości nie ma to większego znaczenia, bo w każdym z opowiadań tylko jeden z nich gra główną rolę. 

Polecam tę książkę dzieciom już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/figiel-i-psikus-miedzy-nami-chochlikami/2719/ksiazka.html#.XZOmgC3USDU

Artykuł Figiel i Psikus. Między nami, chochlikami – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Leśne wędrówki”

Autor: Maria Dunin-Wąsowicz

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Muchomor

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ta książka różni się od innych nie tylko ze względu na realistyczne ilustracje, ale także przez wzgląd na elementy przeznaczone do wycięcia, które dopasowuje się do poszczególnych obrazków.

,,Leśne wędrówki” to właściwie album z pięknymi pejzażami lasu Elżbiety Wasiuczyńskiej oraz z tekstem Marii Dunin-Wąsowicz, który przenosi czytelnika w świat daleki od miejskiego zgiełku.

Książka została pięknie wydana. Trudno oprzeć się wrażeniu, że ,,Leśne wędrówki” to nie opis poszczególnych kadrów, a raczej tomik poezji. Dobór słów autorki w połączeniu z niezwykle malarskimi ilustracjami wycisza i pozwala w pełni zaangażować się w opisywany świat natury.

Na początku mylące mogą wydawać się wskazówki narratora. Opisuje on bowiem zwierzęta, których nie widać bezpośrednio w kadrach. Można dostrzec ślady ich obecności, ale nie sposób dojrzeć ich samych. Za to na ilustracjach znajdują się inni leśni mieszkańcy, o których nie ma mowy w tekście.

Okazuje się jednak, że na końcu książki znajduje się rozkładówka z opisywanymi zwierzakami. Wycinając je z pomocą dorosłego, można bawić się we wspólne wędrowanie po lesie oraz odnajdywanie ich miejsca zamieszkania.

,,Leśne wędrówki” to książka z niewielką ilością tekstu, która wyposaży najmłodszych w zasób podstawowej wiedzy. Pełna jest realizmu i rzeczywistych opisów przyrody. Nie ma w niej fabuły, ani bajkowych elementów, dlatego doskonale sprawdzi się także przy praktykowaniu metody Montessori.

Wszystkie miejsca, o których możemy przeczytać w książce, są inspirowane Nadleśnictwem Staszów, w okolicy których wychowała się autorka. W Polsce jest jednak z pewnością mnóstwo pięknych lasów, w których można odnaleźć obecność wyniosłych drzew i małych oraz większych jego stałych bywalców.

W ,,Leśnych wędrówkach” przeczytamy m.in. o lisie, sowie, krecie, wiewiórce czy sarnie.

Polecam tę książkę wszystkim czytelnikom powyżej 3. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/Lesne-wedrowki-/228

Artykuł Leśne wędrówki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jarosław Mikołajewski

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Agora

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jan Brzechwa uwielbiał pisać o zwierzętach! Jego wiersze, znane pod zbiorczą nazwą ,,Zoo” zyskały na popularności dzięki kolejnej autorskiej książce i cytowaniu ich przez Ambrożego w ,,Akademii Pana Kleksa”.

Pana Żubra, dzikiego i złego dzika czy rudego lisa kojarzy chyba każde, trochę starsze dziecko!

Jarosław Mikołajewski jest poetą z wieloletnimi sukcesami. Najwyraźniej jest także miłośnikiem twórczości Jana Brzechwy, bo swoje ,,Zoo” postanowił zadedykować właśnie temu twórcy.

Nawiązując do fraszek poety, Mikołajewski posługuje się również bardzo podobnym stopniem absurdu oraz wielokrotnie korzysta z humorystycznych wstawek.

W zasadzie te wiersze są zabawnymi opisami zwierząt, które jeżeli nie skłaniają do śmiechu, to z pewnością przywołują chociaż dobry nastrój.

W ,,Zoo” autora spotkamy słonie, węże, żyrafę, zebrę, goryle, strusie i wiele innych.

Za pomocą prostych rymów opisywane są ich zwyczaje czy charaktery, chociaż w większości poeta w wierszach odwołuje się przede wszystkim do czystej fantazji.

Najistotniejszą kwestią w czytaniu takich książek jest budowana więź pomiędzy dzieckiem, a dorosłym lub starszym rodzeństwem. Sposób artykułowania słów, zabawa rymami oraz nawet odgrywanie mini ról angażuje młodego słuchacza i sprawia, że literatura jest dla niego niezwykle ciekawą przygodą, do której chce ciągle wracać.

,,Zoo” jest książką z prawie 30 wierszami, które śmieszą i bawią. Zachęcają do samodzielnego wymyślania prostych rymów i opisywania w ten sposób widzianej rzeczywistości.

Dużym atutem tej pozycji są ilustracje Elżbiety Wasiuczyńskiej. Bardzo ciepłe kolory w zestawieniu z często abstrakcyjnymi wizerunkami zwierząt, przypominającymi te, które mogłyby wyjść spod ręki dziecka, uderzają w czytelnika z dużą dawką energii.

Każda rozkładówka w tej książce to zarówno estetyczna, jak i obiecująca wiele niespodzianek przygoda dla młodszych i starszych czytelników.

Ilustracje Elżbiety Wasiuczyńskiej mogliście już wcześniej widzieć chociażby w ,,Ambarasie” lub ,,Panu Kuleczce”.

,,Zoo” to bardzo przyjemna lektura dla dzieci już od 2. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kulturalnysklep.pl/ksiazka/zoo-zoo2

Artykuł Zoo – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tomasz Samojlik

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Agora

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Każde dziecko w pewnym momencie zaczyna pasjonować się światem zwierząt. Często kończy się tylko na zwykłym zainteresowaniu, innym razem przeradza się to w prawdziwą fascynację.

,,Ambaras” Tomasza Samojlika jest książką, która za pomocą opowiadania przemyca zwyczaje i zachowania wilków oraz pozostałych leśnych zwierząt. To historia o małym wilczku, który miał niezwykły talent – rozumiał mowę oraz intencję ludzi.

To książka, która dzięki zabiegowi przypisania zwierzętom ludzkich emocji, w dalszym ciągu podkreśla ich zwierzęcość, ale jednocześnie ułatwia ich rozumienie dzieciom. Nie udaje, że wilki to ludzie w futrze, ale tłumaczy wilczą mowę na tę, którą jesteśmy w stanie zrozumieć.

Książka pierwszy raz została wydana w 2012 roku przez WWF Polska. Tym razem można ją dostać w pięknym wydaniu, z malarskimi ilustracjami Elżbiety Wasiuczyńskiej.

,,Las spowijała najgłębsza nocna czerń, kiedy w wilczej norze ukrytej głęboko pod ziemią przyszło na świat troje szczeniąt.”

Tak rozpoczyna się historia młodego wilczka Ambarasa, który dość znacznie różnił się od swoich braci. Nie był ani okazem zdrowia, daleko mu było do siły jaką prezentował Mocny, czy szybkości, jaką mógł popisać się Chyży.

Jego dziadek, stary wilk z siwiejącą sierścią, czuł jednak, że wyrośnie z niego wyjątkowe zwierzę. Dla niego wyjątkowość nie była współmierna z tężyzną czy warunkami fizycznymi, ale wiązała się z czymś znacznie więcej.

Ambaras bardzo szybko znalazł sobie przyjaciół, z którymi raczej nie przyjaźnią się wilki. Zyskał sobie przychylność mieszkańców lasu i nie tylko. Wykazał się odwagą, mimo że nie był w stanie używać nawet swojego nosa.

Ta książka pełna jest wartościowych ciekawostek na temat życia zwierząt. Pokazuje wilczy punkt widzenia, co może rozwijać w młodych czytelnikach empatię. Ma wzruszające zakończenie oraz bardzo mądre przesłanie.

Bardzo ją polecam dla dzieci od 7-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://wydawnictwoagora.pl/nowa-ksiazka-tomasza-samojlika-ambaras/

Artykuł Ambaras – recenzja książki dla dzieci o wilku pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Wojciech Widłak

Ilustracje: Elżbieta Wasiuczyńska

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Pan Kuleczka to postać, którą wielu z Was na pewno już kojarzy. Do tej pory pojawiło się 7 książek z serii, a ,,Pan Kuleczka. Skarby” jest ósmą, i najnowszą propozycją dla dzieci od autora Wojciecha Widłaka.

Ta część skupia się przede wszystkim na rzeczach ważnych, niezwykłych. Takich, które zazwyczaj nazywamy skarbami, ale nie w takim stereotypowym znaczeniu. Autor nie ma tu na myśli dóbr materialnych, np. pieniędzy czy biżuterii, ale rzeczy do których mamy jakiś sentyment, albo które są nam z jakichś powodów potrzebne.

Bohaterami tej serii jest tytułowy Pan Kuleczka, pies Pypeć, kaczka Katastrofa oraz mucha Bzyk – Bzyk. W dziesięciu opowiadaniach przytrafiają im się różne, krótkie przygody. Same postacie mają nieco abstrakcyjną formę. Pan Kuleczka z wyglądu przypomina mi polskiego krytyka teatralnego i kulinarnego Macieja Nowaka. Pies oraz kaczka to także dosyć interesujący duet przyjaciół. Nie wspominając już o udomowionej muszce, która towarzyszy bohaterom w różnych eskapadach.

Każdy z nich jest inny. Zwierzaki wydają się być dziećmi tytułowego bohatera. Różnią się charakterem, ale dla Pana Kuleczki nie ma to znaczenia, bo wszystkie kocha tak samo. Poza tym ich przygody są zupełnie realistyczne i mogą przydarzyć się każdemu maluchowi.

Podoba mi się także w jaki sposób autor rozpatruje pewne, wydawałoby się, mało znaczące aspekty codzienności. Zegarowi nadaje cechy ludzkie i tłumaczy jego funkcjonowanie. Opisuje jak wygląda wycieczka do księgarni i w jaki sposób wybrać ulubiony tytuł. Opowiada co dzieje się z liśćmi, kiedy kończy się jesień i przychodzi zima. Szczególne ciągoty do filozofowania ma pies Pypeć, dlatego bezsprzecznie jest moim ulubionym bohaterem tej serii

Niektóre historie są o tyle ważne, że uczą jak zachowywać się w sytuacjach trudnych z punktu widzenia malucha. Przykładem może być tutaj zatrzaśnięcie się w łazience czy odłączenie się od przyjaciół na dworze.

Akcja opowiadań dzieje się o różnych porach roku. Mamy trochę zimowej zamieci, majowych bzów czy jesiennych, złotych liści.

Podoba mi się, że ,,Pan Kuleczka. Skarby” to książka zróżnicowana, ale bardzo sympatyczna i prosta. Krótkie historyjki ilustrowane są przez Elżbietę Wasiuczyńską. Obrazki są bardzo malarskie i mają przyjemne, nasycone kolory.

Polecam tę serię dla wszystkich maluchów powyżej 3-ego roku życia. Dzięki grubej okładce i lekko śliskim stronom, posłuży ona dzieciom wiele lat.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1601/Pan-Kuleczka–Skarby

Artykuł Pan Kuleczka. Skarby – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.