Nasz nauczyciel robot Hanne Gjerde to norweska powieść dla dzieci, która zaczyna się niczym zabawny eksperyment edukacyjny, ale dość szybko zmienia się w historię o inwigilacji, odpowiedzialności, tajemnicach i granicach, których technologia – a właściwie jej twórcy – nigdy nie powinni przekraczać.

➜ Tytuł: Nasz nauczyciel robot
➜ Autorka: Hanne Gjerde
➜ Ilustracje: Thea Jacobsen
➜ Tłumaczenie: Marta Dybula Östholm
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nasz nauczyciel robot – o czym jest książka Hanne Gjerde?

Tone i Matteo są najlepszymi przyjaciółmi. Chodzą do tej samej klasy, spędzają sporo czasu poza nią i są zgodnie zaskoczeni, kiedy ich uwielbiana nauczycielka nagle znika, a na jej miejsce przychodzi ktoś zupełnie nowy. Dyrektor przedstawia uczniom zastępcę: Arnta Ingara, w skrócie – AI.

Brzmi niewinnie? Tylko do momentu, w którym okazuje się, że nowy nauczyciel nie jest człowiekiem, lecz superinteligentnym robotem. Maszyna natychmiast zaczyna wprowadzać inne porządki. Zależy jej także, żeby poznać uczniów. AI nosi swoją nazwę nieprzypadkowo, nauczyciel zanim osiągnie swoją szczytową ,,formę”, również zamierza uczyć się od uczniów. Zapisuje w pamięci potoczny język czy gesty, analizuje ich osiągnięcia oraz wprowadza niekonwencjonalne metody motywacji.

Czy nauczyciel robot byłby lepszy?

Na początku taka wizja może wydawać się obiecująca. Robot nie zapomni o sprawdzianie. Nie pomyli imion. Nie będzie miał złego dnia. Nie straci cierpliwości, bo rano utknął w korku albo nie wypił kawy. Teoretycznie mógłby każdemu dziecku poświęcić dokładnie tyle czasu, ile trzeba. Mógłby zapamiętać wszystkie błędy ucznia, wszystkie jego mocne strony, tempo pracy, zaległości i zainteresowania.

W epoce sztucznej inteligencji brzmi to przecież całkiem prawdopodobnie. Personalizacja nauki jest jednym z najczęściej wymienianych argumentów za wykorzystaniem AI w edukacji. Wiele badań zwraca uwagę na to, że dobrze zaprojektowana generatywna AI może potencjalnie dać uczniom dostęp do bardziej spersonalizowanego wsparcia, ale technologia użyta w niewłaściwy sposób przyniesie efekt odwrotny. 

Trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie taka myśl musiała przyświecać Hanne Gjerde, podczas tworzenia jej książki. Robot jako nauczyciel może bowiem wydawać się obiektywny, sprawiedliwy, doskonale zorganizowany. Może szybciej zauważyć pewne trudności u podopiecznych, których człowiek nie będzie w stanie dostrzec od razu. Ale czy to wystarczy? Czy tylko do tego ogranicza się rola nauczyciela?

Czego robot nie potrafi?

Nauczyciel nie jest przecież wyłącznie przekaźnikiem informacji. Dobry pedagog potrafi doceniać starania ucznia, dostrzega jego intencje. Jest w stanie zauważyć zmieszanie, niepewność, wstyd, tremę czy strach przed kompromitacją – i odpowiednio na nie zareagować. Czasem potrafi odpuścić, zrobić coś spontanicznie, zażartować, żeby rozluźnić atmosferę lub po prostu być obok. Właśnie dlatego brak empatii i rozumienia niuansów relacji międzyludzkich stają się w Naszym nauczycielu robocie tak istotne.

Można oczywiście zapytać: a jeśli roboty w przyszłości nauczą się odtwarzać empatię? Jeśli będą potrafiły rozpoznawać emocje, mówić łagodnym tonem, pocieszać, chwalić i dobierać odpowiednie słowa do sytuacji?

Tylko że odtwarzanie zachowania to nie to samo co jego przeżywanie. Robot może nauczyć się wypowiadać zdanie: „Rozumiem, że jest ci trudno”. Ale czy naprawdę rozumie? Może analizować dane, ale z całą pewnością nie potrafi marzyć. Co więcej, może znać on definicję przyjaźni, ale nie wie, jak powinien zachowywać się prawdziwy przyjaciel.

Zwrot akcji: to nie jest książka przeciwko technologii

Przyznam, że kiedy siadałam do tej lektury, trochę się obawiałam, że będzie to kolejna książka, która zero-jedynkowo przestrzega przed sztuczną inteligencją. Nic z tych rzeczy. Nasz nauczyciel robot nie demonizuje technologii. Autorka nie pisze prostej historii pod tytułem: „AI jest złe, a ludzie dobrzy”. Szczególnie dziś, gdy dzieci dorastają w świecie aplikacji, algorytmów, chatbotów i narzędzi, które coraz częściej wpływają na naukę, zabawę, a nawet relacje, takim podejściem na pewno nie zwrócilibyśmy uwagi dzieci na prawdziwy problem ze sztuczną inteligencją.

Gjerde pokazuje jednak coś niepokojącego: sama technologia nie musi być antybohaterem. Problem zaczyna się wtedy, gdy ludzie wykorzystują ją do wątpliwych moralnie celów. Gdy za pięknymi hasłami o innowacji, skuteczności i nowoczesnej szkole kryje się kontrola, pieniądze, manipulacja albo chęć osiągnięcia własnych założeń za wszelką cenę.

To dlatego Nasz nauczyciel robot bardzo dobrze sprawdzi się jako książka do dyskusji. Można czytać ją jak pełną akcji historię szkolną z tajemnicą, ale można też potraktować jako punkt wyjścia do pytań o prywatność, wykorzystywane przez aplikacje dane, odpowiedzialność dorosłych i to, kto właściwie powinien decydować o tym, w jakim stopniu technologia ma być obecna w szkole.

AI w szkole: temat, który nie jest już science fiction

Jeszcze kilka lat temu nauczyciel robot brzmiałby jak literacki wymysł z odległej przyszłości. Współcześnie to już nie jest czysta fantastyka. AI pomaga w tworzeniu materiałów dydaktycznych, podpowiada ćwiczenia, może wspierać indywidualizację nauki, analizować odpowiedzi uczniów, a nawet uczestniczyć w ich ocenianiu.

Jednocześnie instytucje zajmujące się edukacją i technologią coraz wyraźniej ostrzegają, że AI w szkole musi być podporządkowana człowiekowi, a nie odwrotnie. UNESCO w swoich wytycznych dotyczących generatywnej AI w edukacji podkreśla konieczność human-centred vision, czyli wizji skoncentrowanej na człowieku, oraz odpowiednich regulacjach i kompetencjach, które w dalszym ciągu nie są odgórnie ustanowione.

To sprawia, że książka Gjerde jest bardzo ,,na czasie”. Dzieci czytają historię o swojej szkolnej codzienności, ale jednocześnie dostają opowieść o jednym z najważniejszych pytań współczesności: jak korzystać z technologii, żeby nie oddać jej zbyt dużej władzy nad samym sobą?

Przyjaźń jako najlepsza ,,tarcza bezpieczeństwa”

Powróćmy jednak na chwilę jeszcze do Tone i Matteo. Ich przyjaźń jest bardzo znacząca w kontekście całej książki. Nie tylko dlatego, że działa nieco na zasadzie kontrastu do bezdusznej maszyny, ale także pomaga przezwyciężyć rozmaite trudności.

Ta relacja jest tutaj czymś w rodzaju moralnego kompasu. Motywuje do przeciwstawania się zastanemu porządkowi oraz zdobywania się na bardzo odważne kroki. Nawet w sytuacji, gdy technologia posuwa się zdecydowanie za daleko, zdradzając bardzo istotny szczegół z życia Tone, chłopak jest wierny tej przyjaźni.

To także ciekawy trop dla rodziców i nauczycieli. Nasz nauczyciel robot może pomóc dzieciom nazwać coś, co w rozmowach o AI bywa często abstrakcyjnymi pojęciami – prywatność, manipulacja, kontrola, halucynowanie.

Dla kogo jest Nasz nauczyciel robot?

To książka dla dzieci mniej więcej od 9. roku życia, szczególnie tych doceniających szkolne historie, zagadki, lekko futurystyczne koncepcje oraz opowieści, w których wiele się dzieje. Sprawdzi się także jako lektura do wspólnego czytania w domu albo w klasie, bo niemal sama prowokuje pytania:

• Czy AI może pomagać w nauce?
• Czy robot może być bardziej sprawiedliwy niż człowiek?
• Czy maszyna może dochować tajemnicy?
• Kto odpowiada za decyzje podejmowane przez technologię?

• Czy dzieci powinny wiedzieć, kiedy są obserwowane lub analizowane przez system?

To nie jest książka, która ma zniechęcić młodych odbiorców do korzystania z AI. Jest to raczej lektura, która zaprasza do samodzielnego myślenia oraz weryfikowania tego, co się słyszy lub widzi.

Quiz: Czy Twój nauczyciel jest robotem?

Zaznacz A, B lub C, i sprawdź wynik. Tylko uważaj – jeżeli Twój nauczyciel naprawdę jest robotem, być może właśnie analizuje Twoje odpowiedzi.

1. Twój nauczyciel nie zapomina o zapowiedzianym sprawdzianie.

A. Nigdy. Pamięta nawet te, które zapowiadał na rozpoczęciu roku szkolnego.
B. Zdarza mu się zapomnieć, ale udaje, że to było celowe, żebyś musiał się uczyć dwa razy.
C. Zapomina nawet, gdzie położył dziennik, marker i własny kubek z napisem ,,Najlepszy nauczyciel świata”.

2. Gdy ktoś zada bardzo trudne pytanie, nauczyciel…

A. Odpowiada natychmiast, bez zająknięcia, ale za to z bardzo poważną miną.
B. Zastanawia się chwilę, po czym przypomina sobie, gdzie to było napisane i namawia by sprawdzić to samodzielnie.
C. Odbija piłeczkę zadając to samo pytanie klasie.

3. Twój nauczyciel dzieli czas między uczniów…

A. Z dokładnością co do sekundy. Nikt nie czuje się faworyzowany.
B. Stara się, ale czasem po prostu ktoś potrzebuje więcej pomocy.
C. Najwięcej czasu poświęca temu, kto najgłośniej mówi: „Proszę pani/proszę pana!”.

4. Kiedy cała klasa zaczyna się śmiać, nauczyciel…

A. Pyta: „Proszę podać powód wystąpienia zbiorowej reakcji dźwiękowej”.
B. Śmieje się razem z klasą, jeśli żart jest dobry.
C. Mówi: „Już dobrze, wracamy do tematu”, ale sam odwraca się przodem do tablicy i próbuje przestać się chichrać.

5. Gdy uczeń jest smutny, nauczyciel…

A. Mówi: „Wykryto obniżony poziom nastroju. Uruchamiam procedurę pocieszania”.
B. Pyta, czy wszystko w porządku i odpuszcza komentarze, że ,,Panna Anna znowu odpływa myślami”.
C. Udaje, że nie widzi, ale potem dyskretnie podchodzi po lekcji i dopytuje w czym rzecz.

6. Czy Twój nauczyciel ma ulubione powiedzonko?

A. Tak: „Błąd systemu. Proszę powtórzyć pytanie”.
B. Tak, i cała klasa potrafi je dokładnie powtórzyć, używając odpowiedniej intonacji.
C. Ma ich tyle, że można zrobić z nich słownik.

7. Co robi nauczyciel, gdy w klasie wydarzy się coś zupełnie niespodziewanego?

A. Zastyga na trzy sekundy, patrzy w jeden punkt i zaczyna nerwowo mrugać powieką.
B. Improwizuje – z różnym skutkiem.
C. Udaje, że nic się nie stało, bo nie da się sprowokować młodzieży na ostatniej lekcji tego dnia.

8. Twój nauczyciel popełnia błędy?

A. Nie, nigdy. Potrafi być przekonujący nawet przy najbardziej abstrakcyjnych twierdzeniach.
B. Tak, ale później często naprostowuje to, co powiedział.
C. Tak, ale mówi, że „tylko sprawdzał czujność klasy”.

9. Czy nauczyciel potrafi dochować tajemnicy?

A. Oczywiście, że nie. Nauczyciel nie jest powiernikiem tajemnic. Jego priorytetem jest bezpieczeństwo oraz procedury.
B. Tak, jeśli to dla kogoś ważne.
C. Będzie milczał jak grób, bo prawdopodobnie już o niej zapomniał.

10. Czy Twojemu nauczycielowi zdarza się marzyć?

A. Tylko raz wspominał o tym, że chciałby mieć więcej energii…
B. Czasami opowiada o wakacyjnych podróżach albo książkach.
C. Wielokrotnie zwierzał się, że marzy o świętym spokoju.

Wyniki

Najwięcej odpowiedzi A: Oj, duża szansa na nauczyciela robota

Twój nauczyciel jest bardzo punktualny, skrupulatny i nigdy nie popełnia błędów. Nie męczy się i nie zapomina o czym mówił na ostatniej lekcji. To potencjalnie może być po prostu człowiek o niezwykłym zmyśle organizacji… albo ktoś, przy kim lepiej nie obrażać sztucznej inteligencji.

Najwięcej odpowiedzi B: Raczej człowiek, ale zawsze pozostaje cień szansy

Twój nauczyciel nie jest doskonały, ale właściwie to działa na jego korzyść. Potrafi się zaśmiać, wysłuchać, czasami odpuścić lub spontanicznie włączyć film na lekcji. A to są zachowania bardzo trudne do zaprogramowania.

Najwięcej odpowiedzi C: Człowiek w trybie przetrwania

Możesz odetchnąć – twój nauczyciel najprawdopodobniej nie jest robotem. Jest po prostu człowiekiem, który próbuje ogarnąć klasę, dzwonki, sprawdziany, pytania, zeszyty, hałas i tajemnicze znikanie mazaków. Dajcie mu czasem chwilę wytchnienia – on nie ładuje się po podłączeniu kabelka do zasilania, tylko potrzebuje spokoju.

UWAGA

Quiz ma charakter zabawowy i nie powinien być używany jako oficjalny test wykrywania robotów w szkole. Jeżeli Twój nauczyciel błyska oczami, mówi głosem syntezatora albo zna wszystkie odpowiedzi na zadane pytania – obserwuj dalej i koniecznie przeczytaj książkę Nasz nauczyciel robot.

Możesz pobrać go tutaj:

Quiz czy twój nauczyciel jest robotem

Dlaczego warto przeczytać?

Nasz nauczyciel robot Hanne Gjerde to powieść aktualna, przystępna i dobrze osadzona w obawach oraz nadziejach współczesnej szkoły. Z jednej strony pokazuje atrakcyjną stronę technologii: jej precyzyjność, szybkość, dostęp do wiedzy i potencjał personalizacji. Z drugiej nie pozwala zapomnieć, że edukacja bez człowieka może stać się czymś niebezpiecznie… mechanicznym.

Przyszłość szkoły nie powinna jednak polegać na wyborze: człowiek albo technologia. Dzięki tej książce uczniowie docenią swojego nauczyciela i być może razem, na forum klasy, podejmą decyzje o rozsądnym używaniu AI w codziennej edukacji. Sprawdzajcie dostępność Nasz nauczyciel robot na stronie Wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Nasz nauczyciel robot?

Nasz nauczyciel robot to powieść dla dzieci o klasie, w której pojawia się nowy nauczyciel – Arnt Ingar, nazywany AI. Szybko okazuje się, że nie jest człowiekiem, lecz superinteligentnym robotem. Książka porusza tematy szkoły, sztucznej inteligencji, kontroli, prywatności i odpowiedzialności dorosłych.

Kto napisał książkę Nasz nauczyciel robot?

Autorką książki jest norweska pisarka Hanne Gjerde. Oryginalny tytuł powieści to Maskinlæreren, a polskie wydanie ukazało się nakładem Wydawnictwa Kropka .

Dla jakiego wieku jest Nasz nauczyciel robot?

Polecam tę książkę dla dzieci od 9. roku życia . To dobry wybór dla czytelników, którzy lubią zagadki i aktualne tematy związane z technologią.

Czy Nasz nauczyciel robot jest książką przeciwko sztucznej inteligencji?

Nie. Książka nie demonizuje AI, ale pokazuje, że technologia może stać się niebezpieczna, jeśli używają jej ludzie bez poczucia odpowiedzialności, przejrzystości i szacunku dla innych.

Czy książka nadaje się do rozmowy w szkole?

Tak. Nasz nauczyciel robot bardzo dobrze sprawdzi się jako punkt wyjścia do rozmowy o sztucznej inteligencji, danych, prywatności, ocenianiu, relacji uczeń–nauczyciel i granicach technologii w edukacji.

Czy AI może zastąpić nauczyciela?

Książka pokazuje, że AI może pomagać w nauce, analizować dane i wspierać personalizację, ale nie zastępuje empatii, intuicji, relacji oraz odpowiedzialności. To właśnie rozdźwięk między skutecznością maszyny a człowieczeństwem nauczyciela jest najważniejszym tematem tej powieści.

Artykuł Czy robot może zastąpić nauczyciela? ,,Nasz nauczyciel robot” i QUIZ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Atlas świata przyszłości
➜ Autor: Enrico Passoni
➜ Ilustracje: Tommaso Vidus Rosin
➜ Tłumaczenie: Anna Gogolin
➜ Wydawnictwo: Jedność dla Dzieci
➜ Rok wydania: 2025 (2050 )
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Przewodnik dla podróżników w czasie

Książka została podzielona na kilka dużych rozdziałów, które rozdzielają transport od komunikacji, posiłków, wyglądu miast czy człowieka, kwestii zawodowych i rozrywek. Autorzy stosują tutaj narrację, która może przywodzić na myśl przewodnik dla kogoś – na przykład podróżnika w czasie – który przenosi się o 25 lat w przyszłość. To tak, jakby dostał broszurę reklamową miejsca, do jakiego właśnie trafił.

Kopalnia technologicznych pomysłów

W przypadku Atlas świata przyszłości mamy do czynienia z pewną utopią. Wizja snuta przez autorów odnosi się do genialnych wynalazków, które już częściowo istnieją lub są właśnie testowane. Szczerze mówiąc, większość przedstawionych koncepcji jest – mniej lub bardziej – realna do wdrożenia. Można więc uznać tę książkę za kopalnię pomysłów dla młodych odkrywców i wynalazców.

Mnie szczególnie przypadł do gustu pomysł na ,,książkę do… przeżycia”, dzięki której dosłownie wchodzimy do akcji i razem z bohaterami przeżywamy opisywane w niej przygody. Brzmi świetnie, prawda?

Optymistyczne spojrzenie na przyszłość

Nie w każdym aspekcie jednak przyszłość maluje się kolorowo. Fani dobrej kuchni pewnie nieco się skrzywią na propozycje futurystycznych posiłków. Zmiana podejścia jednak korzystnie wpłynie na kwestie środowiskowe (według narracji) – wszystko ma być biodegradowalne, uprawy mają być zakładane w morzach, a cała woda poddana zostanie recyklingowi.

Różnorodność tematów w Atlas świata przyszłości jest jednak tak duża, że każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Tym, co jednak charakteryzuje tę książkę jest ogromny, wylewający się z niej optymizm. I to może być ogromny atut. Chętnie bowiem sięgam po lekturę, która zakłada, że świat w przyszłości będzie piękny, bezpieczny oraz niezwykle wygodny. 

Niecodzienna książka popularnonaukowa dla dzieci

Ta książka jest obietnicą. Zbiorem rozmaitych rozwiązań, które świetnie byłoby wdrożyć. Może należy traktować je jak drogowskaz dla młodego pokolenia?

Sięgnijcie po Atlas świata przyszłości, żeby się zainspirować! Bardzo estetyczne wydanie, duży format, mieniące się kolorami uszlachetnienia na okładce oraz przyjemne ilustracje sprawiają, że jest to również ciekawa propozycja prezentowa. Polecam ją czytelnikom powyżej 6 lat.

Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Jedność.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest Atlas świata przyszłości?

Dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym i starszaków, ale sprawdzi się też dla ciekawych świata rodziców i nauczycieli.

Jakie tematy porusza książka?

Transport, komunikacja, żywność, miasta, zawody przyszłości, czas wolny, technologie domowe i ekologia.

Czy nadaje się do zajęć szkolnych/STEAM?

Tak – to świetna baza do projektów z technologii, przyrody, plastyki i dyskusji o etyce technologii.

Jakie „kompetencje przyszłości” można omówić z dzieckiem?

Kreatywność, myślenie krytyczne, współpraca, uważność na środowisko i cyfrowa odpowiedzialność.

Czy są rozdziały o zawodach przyszłości?

Tak – pojawia się m.in. miejski rolnik, operator dronów, projektant zielonych budynków.

Czy książka zachęca do krytycznego myślenia?

Tak – każda wizja ma plusy i minusy; warto tworzyć z dzieckiem „mapę konsekwencji”.

Artykuł Atlas świata przyszłości – recenzja książki dla futurofanów pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tęskniłam za Gajówką! Za ciepłem bijącym od chatki w sercu lasu, jej mieszkańcami – a szczególnie opowieściami najmłodszej mieszkanki, Gai Wicherek, która z wrażliwością oraz zadziwiającą mądrością, jak na 9-latkę, opisuje swoją codzienność.

Książki zbliżające do natury

Gaja z Gajówki. Nowi sąsiedzi to już czwarta część serii o dziewczynce wychowującej się blisko przyrody. Do tej pory ukazały się także:

• Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu,
• Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi,
• Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja.

Autorką cyklu popularnonaukowo-fabularnego jest Anna Włodarkiewicz, a za oprawę wizualną odpowiada Kasia Piątek. W najnowszych prawie 30 rozdziałach sporo dowiadujemy się nie tylko o nowych bohaterach serii, ale również poznajemy ciekawostki dotyczące zwierząt i roślin, w nawet – pyszne przepisy kulinarne na rozmaite dania.

Sekret nowej sąsiadki

U Gai najpierw trwa jesień, później przychodzi zima, żeby wreszcie ustąpić przedwiośniu oraz rosnącej na gałązkach leszczynie. W trakcie tych kilku miesięcy wiele się dzieje.

Przede wszystkim, do pobliskiego Samotnego Domu z Kawek, o których była mowa w poprzednich częściach serii, wprowadził się ktoś nowy. Gaja marzy, że będzie to ktoś w jej wieku – najlepiej jakaś dziewczynka, z którą mogłaby się zaprzyjaźnić.

Marzenie tytułowej bohaterki sprawdza się połowicznie. W Kawkach rzeczywiście zaczyna mieszkać rówieśnica Gai, ale nie jest ona zainteresowana przyjaźnią. Skrywa pewien sekret, który Gaja wkrótce także pozna.

Wybitna seria książek dla dzieci

Gaja z Gajówki. Nowi sąsiedzi to również mnóstwo inspiracji dla rodziców praktykujących edukację domową. To zachęta dla małych i dużych do większej aktywności poza domem, przyglądania się zmieniającym porom roku, naturze oraz skupianiu na relacjach.

To jedna z tych książek, po których czytelnik (niezależnie od tego czy ma 7 czy 70 lat) może poczuć się bardziej zmotywowany, otwarty na świat i ludzi. Lektura Gai z Gajówki zawsze bardzo wzrusza oraz zachęca do rozmów na tematy prostsze i trudniejsze.

Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji jej czytać – polecam wpisać ją sobie wysoko na liście książek do nadrobienia. To jest po prostu wybitna seria!

Link do strony wydawnictwa: https://www.taniaksiazka.pl/nowi-sasiedzi-gaja-z-gajowki-tom-4-p-2162648.html

Artykuł Gaja z Gajówki. Nowi sąsiedzi – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków
➜ Autorka: Anna Jany
➜ Wydawnictwo: bezpiecznedzieci.eu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

W dniu, w którym zostałam mamą, uświadomiłam sobie, że już nigdy nie przestanę się bać. Każdy kolejny dzień od teraz będzie wypełniony troską o mojego synka.

Najlepsza książka o bezpieczeństwie, czyli jak chronić swoje dzieci

Od tej chwili minęło ponad 1,5 roku i niewiele się zmieniło. Bezpieczeństwo stało się dla mnie jednym z priorytetów. Zawsze staram się mieć oczy dookoła głowy, unikam potencjalnych zagrożeń i edukuję się w kwestii pierwszej pomocy.

Kiedy skontaktowała się ze mną Anna Jany, autorka książki Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków – byłam autentycznie wniebowzięta. Gdy przeczytałam tę pozycję w wersji elektronicznej, szybko doszłam do wniosku, że nie istnieje na rynku żadna inna lektura, która w tak obszerny oraz kompleksowy sposób wychodziłaby naprzeciw potrzebom rodziców i opiekunów w kwestii ochrony ich bliskich.

Najważniejsza jest edukacja

Z wielką przyjemnością objęłam więc Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym. Bo choć na wiele spraw nie mamy wpływu i musimy się z tym pogodzić, jest coś, co rzeczywiście może mieć znaczenie oraz jest w stanie odmienić los naszej rodziny. Tym czymś jest edukacja.

Książka Anny Jany pozwala zweryfikować swoją wiedzę nie tylko dorosłym. Została napisana i opracowana w taki sposób, żeby czytające ją dzieci oraz nastolatkowie z zaciekawieniem poznawali kolejne rozdziały i zaznajamiali się z jej treścią. Pomagają w tym na przykład testy, mnóstwo przykładów z życia czy też wizualizacje z grafik oraz zdjęć.

Ważne zasady bezpieczeństwa oraz działanie w sytuacjach zagrożenia

Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków składa się z trzech dużych działów:

• Bezpieczeństwo,
• W świecie ratownictwa medycznego
• oraz Pierwsza pomoc.

Te z kolei podzielone są na mniejsze rozdziały. Pierwszą część można więc poniekąd uznać za tą prewencyjną. Autorka wychodzi od takich istotnych podstaw jak: umiejętność prawidłowego oceniania ryzyka czy znajomość własnego ciała – aż do zasad bezpieczeństwa dotyczących użytkowania trampolin, znajomości grzybów podczas ich zbierania lub zabezpieczenia się przed kleszczami.

W przypadku starszych dzieci, nie zapomina o współczesnych zagrożeniach, wynikających z postępu cywilizacyjnego. Z kolei w kolejnych działach opowiada o kulisach pracy jako ratownik, podsuwa rozwiązania na nagłe wypadki, ale też mówi o kwestiach najważniejszych, dotyczących pierwszej pomocy w chwilach zagrożenia życia, czyli tych, których znajomość może kogoś uratować.

Książka, która powinna być podręcznikiem

Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków bezsprzecznie powinna być więc obowiązkową książką w każdym domu, szkole i przedszkolu. Tego rodzaju lekturą, do której należy zaglądać doraźnie, w chwilach nagłej konieczności, ale przede wszystkim – z której wiedzę dobrze jest stopniowo przyswajać i utrwalać w świadomości dorosłych oraz dzieci.

Ta pozycja powinna być podręcznikiem na edukacji dla bezpieczeństwa i ważnym wsparciem dla nauczycieli tego przedmiotu. Moim zdaniem, będzie też doskonałym prezentem, który można podarować bliskim, jednocześnie dając im do zrozumienia, że ich bezpieczeństwo jest dla nas ważne.

Polecam Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków każdemu – dorosłemu i dziecku, rodzicowi, dziadkowi, nauczycielowi czy edukatorowi. Dzięki całemu zastępowi specjalistów, z którymi autorka konsultowała się podczas pracy nad nią, można odnieść wrażenie, że nie znajdziecie bardziej kompetentnej lektury w tej tematyce. Polecam tę książkę po prostu wszystkim tym, dla których bezpieczeństwo to podstawa w codziennym funkcjonowaniu.

Książka dostępna jest tutaj: https://www.bezpiecznedzieci.eu/

Artykuł Bezpieczeństwo i pierwsza pomoc dla dzieci i nastolatków – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Gaja z Gajówki zrobiła sobie od Gajówki wolne! Razem z mamą postanowiły wykorzystać lipcowe tygodnie, żeby cieszyć się przyjemnie gorącym piaskiem pod stopami oraz szumiącymi, morskimi falami. Trzeci tom fantastycznej serii o tytułowej bohaterce zabiera czytelników na wakacje nad polskie morze!

Gajówka odwiedza Trzcinki

Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja. Tom 3 to kontynuacja cyklu książek Anny Włodarkiewicz z bajecznymi ilustracjami Kasi Piątek. Dziewczynka jest trochę jak Ania z Zielonego Wzgórza – ma bogatą osobowość oraz lubi wyobrażać sobie różne rzeczy. Tym jednak, co wyróżnia ją najbardziej, to duża świadomość oraz ogromna miłość do natury.

W nowym tomie opisywane są perypetie z Trzcinek nad Bałtykiem, czyli fikcyjnej miejscowości, w której znajduje się pensjonat Prymulka. Należy on do rodziny Gai, którą mieliśmy szansę poznać już przy okazji ich odwiedzin w Gajówce.

Jak uczyć się na wakacjach?

Do serii Gaja z Gajówki należą także:

• Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu,
• Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi.

Jednym z ważniejszych wątków tych książek jest edukacja domowa. Dziewczynkę uczy mama, która ma wykształcenie pedagogiczne oraz tata, który jest leśnikiem. Razem mieszkają w chatce w sercu lasu, czyli w tytułowej Gajówce. 

W wakacje jednak nawet szkoła domowa jest zawieszona. Nie przeszkadza to zarówno samej Gai jak i jej bliskim uczyć się niemal każdego dnia. Nie trzeba mieć bowiem lekcji, żeby poznawać ciekawostki o świecie, wysłuchać interesującej opowieści na temat zwierząt zamieszkujących wybrzeże czy odwiedzać nowe miejsca, poznając ich historie i przeznaczenie.

Obowiązkowa książka dla dzieci do czytania nad polskim morzem

Zawsze jestem pod ogromnym wrażeniem tego, w jaki sposób autorka potrafi wpleść zaskakujące fakty w treść historii. Za pomocą subtelnych wtrąceń dzieci mogą nauczyć się mnóstwa ciekawych rzeczy – o fokach, o WWF, o tym dlaczego w wakacje nie da się zjeść świeżego dorsza nad polskim morzem. Taki sposób edukowania jest też najbardziej skuteczny. 

Poza tym, Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja to przecież kolejne ekscytujące przygody, emocje, nowe przyjaźnie czy niewielkie kłótnie, z którymi w prosty sposób można sobie poradzić. W książce znajdziecie także pyszne przepisy na smakołyki oraz porady m.in. dotyczące planowania udanych wakacji.

Jeżeli wybieracie się nad Bałtyk, Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja to lektura obowiązkowa. Jeszcze chyba w żadnej innej książce dla dzieci nie umieszczono tylu ciekawych i ważnych informacji o polskim morzu, z których skorzystają także dorośli. Polecam odbiorcom od 6 roku życia – a najlepiej do czytania całą rodziną!

Link do strony księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/wakacyjna-misja-gaja-z-gajowki-tom-3-anna-wlodarkiewicz-p-2031513.html

Artykuł Gaja z Gajówki. Wakacyjna misja. Tom 3 – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jak dobrze jest wrócić do Gajówki! Do Gai, jej rodziców oraz psa Łatki. Do miejsca, które wypełnione jest tym, co naturalne, piękne i mądre. Do wzruszających chwil, niezwykłych odkryć oraz lekcji, czy też ciekawostek, których nigdy nie ma się dość.

Cykl edukacyjno-fabularnych książek dla dzieci

Drugi tom serii Gaja z Gajówki jest kontynuacją pierwszego – Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu, którego motywem przewodnim jest życie w zgodzie z naturą oraz edukacja domowa. W drugiej części Zagadka opuszczonej wsi, kontynuowane są znane już czytelnikom wątki i dodatkowo pojawiają się te zupełnie nowe, jeszcze nieznane.

Autorka serii Anna Włodarkiewicz wspaniale opowiada o świecie z perspektywy 8-letniej już dziewczynki, a Kasia Piątek ilustruje tekst w taki sposób, że czujemy się,  jakbyśmy byli w samym centrum akcji z bohaterami powiastki. W książce nie brakuje także obrazujących zwierzęta zdjęć. I choć rzadko to chwalę, to tutaj zrobię wyjątek – skład jest również pierwsza klasa!

Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi

Książka zaczyna się z ostatnim dniem lutego, kiedy to Gaja obchodzi swoje urodziny. To niezwykły dzień, bo dziewczynka zjawiła się na świecie 29.02. W tej części motyw urodzin przewija się kilkukrotnie – i wcale nie mam tu na myśli przyjęć urodzinowych, a pojawienie się na świecie nowego członka społeczności czy bardzo intrygujący wątek związany z przypadkowością (lub nie) dat.

W książce Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi opierając się na tytule, oczywiście cała akcja kręci się wokół tajemniczych Kawek, czyli od dawien dawna, niezamieszkałej przez nikogo wsi, znajdującej się w sercu lasu.

Dziewczynka wraz ze swoim kolegą Ignacym postanawiają odkryć niektóre z tajemnic tej wsi. Poszlak jest sporo i co rusz pojawia się jakaś nowa. Mało tego że ich śledztwo doprowadza do sprowadzenia do lasu pewnego archeologa, to jeszcze Gai udaje się dostarczyć bardzo miłą pamiątkę pewnej kobiecie o imieniu Wanda.

Książka z wstawkami popularno-naukowymi dla dzieci

Kiedy widzę w jak interesujący sposób może wyglądać edukacja, aż nabieram większej chęci, żeby mocno ją przemyśleć w kontekście samodzielnej nauki własnego syna. Trzeba jednak oddać autorce, że wspomina również o tym, że rodziców taki sposób nauczania kosztuje też trochę pracy.

Dzięki ich staraniom Gaja (ale i czytelnicy) mogą podejrzeć m.in. zakulisowe życie mrówek, żurawi czy też żab. Dziewczynka poznaje również podstawy malowania akwarelami, świeckie tradycje wielkanocne w kontekście rytuałów słowiańskich oraz dostaje lekcję o przegrywaniu – a właściwie o tym, jak zachować się w sytuacjach, kiedy coś nam nie wychodzi.

Za pośrednictwem dwóch nowych numerów Głosu Lasu, prowadzonych przez rodzinę Wicherków, mali odbiorcy mają z kolei szansę zobaczyć w jaki sposób pisać krótkie notki dziennikarskie, przeprowadzać wywiady czy formułować ogłoszenia. 

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi jest fantastyczna pod tyloma względami, że pewnie wystygłaby Wam kawa, zanim skończyłabym je wszystkie wymieniać. Przede wszystkim jednak, w dużym skrócie, całość jest niezwykle autentyczna. Narracja Gai wydaje się być spisaną relacją realnie istniejącej dziewczynki.

Poza tym, to swego rodzaju hołd złożony zachwycaniu się światem. Wszystko, o czym dowiaduje się Gaja, jest dla niej arcy ciekawe (no, może oprócz tabliczki mnożenia). Dzieje się tak zapewne, bo dziewczynka słyszy o rzeczach, które ją dotyczą i otaczają.

Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi promuje dobre wzorce, pokazuje bohaterów którymi można się inspirować, a nawet… zachęca do wiosennych porządków! Po prostu czuję w kościach, że ta książka bardzo Wam się spodoba

Polecam ją wszystkim czytelnikom powyżej 5 roku życia.

Link do księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/zagadka-opuszczonej-wsi-gaja-z-gajowki-tom-2-anna-wlodarkiewicz-p-1952124.html

Artykuł Gaja z Gajówki. Zagadka opuszczonej wsi – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądałyby polskie ,,Dzieci z Bullerbyn”? Ja mam pewne przypuszczenia, jednak ostatnio nabrałam pewności jak mogłaby prezentować się na przykład ,,Dziewczynka z Bullerbyn”. Mowa oczywiście o polskim Bullerbyn, a właściwie to polskim lesie, gdzie żyje, uczy się i bierze udział w różnych przygodach siedmioletnia Gaja.

Nowa seria książek dla dzieci

,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” to pierwsza książka z nowej serii od wydawnictwa Świetlik. Jej autorką jest Anna Włodarkiewicz. Możecie ją już kojarzyć m.in. z magicznej opowiastki obrazkowej ,,Misiu, wróć”. 

Bohaterami nowej serii są państwo Wicherek, którzy – jak głosi sam tytuł – mieszkają w sercu lasu. Tata Gai jest leśniczym, a mama dziewczynki zajmuje się przygotowaniem własnoręcznych ziół czy ekologicznych proszków. Tytułowa bohaterka różni się jednak od większości dzieci. W przeciwieństwie do nich nie chodzi do szkoły, a uczy się w Gajówce razem z rodzicami.

Edukacja domowa w literaturze dziecięcej

Wątek edukacji domowej w książkach pojawia się dość rzadko. Przy okazji 1 września i rozpoczęcia roku szkolnego prym wiodą jednak lektury dotyczące adaptacji szkolnej. W Polsce edukację domową praktykuje już ponad 42 tysiące dzieci (dane Fundacji Edukacji Domowej, rok szkolny 2022 – 2023) i ta liczba ciągle rośnie.

Dzięki książce takiej jak ,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” niektóre maluchy mogą niemal w pełni utożsamić się z główną bohaterką, a pozostałe poznać nową perspektywę na naukę. W książce omawiane są także kreatywne podejścia do edukacji i w dużej mierze – nacisk na bliskość z otaczającą dziewczynkę naturą.

Dlaczego Gaja nie jest w pełni szczęśliwa?

Podejrzewam, że dzieciaki z tej drugiej grupy, czyli uczących się tradycyjnie w szkołach, mogą być nawet nieco zazdrosne o ,,szkołę” Gai. Dziewczynka bowiem oprócz tego, że spędza mnóstwo czasu ze swoimi rodzicami, to jeszcze uczy się w niezwykle kreatywny sposób. Wiele jej lekcji opiera się na praktycznych, przydatnych w życiu zadaniach, czyta ciekawe książki, a na lekcję przyrody chodzi z tatą do lasu.

W tym beztroskim życiu Gai jest jednak pewna mała skaza. Akcja rozpoczyna się pod koniec wakacji, gdy zaczyna się rok szkolny. Dziewczynka zdając sobie sprawę jak wygląda ten czas w klasach, czuje się nieco samotna. Z jednej strony bardzo podoba jej się mieszkanie w Gajówce, ale z drugiej – pilnie potrzebuje przyjaciela.

Książka do rodzinnego czytania

,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” to książka pisana z perspektywy kilkulatki, wypełniona informacjami o świecie, rozczulającymi przygodami i wzruszającymi momentami. To historia składająca się na ciekawych bohaterów, rozprawiająca się z wieloma szkodliwymi stereotypami (np. tymi dotyczącymi karmienia ptaków chlebem) i nie bojąca się poruszać trudniejszych tematów.

Czułam, jak w brzuchu mi musuje, jakbym miała żołądek wypełniony wodą gazowaną. To była NAJWSPANIALSZA CHWILA W MOIM ŻYCIU.

Anna Włodarkiewicz, Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu, Nowy członek rodziny, str. 181

,,Gaja z Gajówki” daje czytelnikom poczucie bezpieczeństwa, pozwala sympatyzować z główną bohaterką oraz cieszyć się jej szczęśliwymi chwilami. Lektura jest wspaniała do wspólnego, rodzinnego czytania. Będzie odpowiednia dla dzieci już powyżej 4 roku życia. Sama z niecierpliwością oczekuję kontynuacji.

Strona wydawnictwa: https://www.wydawnictwokobiece.pl/kategoria-produktu/dla-dzieci/

Artykuł Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Większość Ziemi pokrywają słone wody oceanów. Choć człowiek był już w kosmosie oraz na Księżycu, uważa się, że największą tajemnicę skrywają właśnie morskie głębiny. W cyklu popularnonaukowych, pięknie wydanych książek serii ,,W Muzeum” ukazała się właśnie pozycja, która zabiera czytelników do świata ryb, mięczaków, stawonogów, ale też ptaków, ssaków i gadów. 

,,Oceanarium. Muzeum Oceanu” to książka z tekstem Loveday Trinick z ilustracjami Teagan White. Należy do cyklu pozycji reprezentujących ponadczasowy styl, realistyczne ilustracje oraz angażującą narrację. W jego ramach ukazały się bestsellerowe lektury o świecie roślin, zwierząt, kosmosie czy dinozaurach. Na stronie możecie również przeczytać moje recenzje:

• Fungarium,
• Anatomicum.

Tajemnice oceanów

Przygodę z wielkoformatową książką ,,Oceanarium” rozpoczynamy od poznania oceanicznych stref, które mają swoich inspirujących reprezentantów i wiele do odkrycia tajemnic. Choć ogólnie nasza wiedza o podwodnym, ukrytym wśród fal świecie zawiera sporo luk, to jednak naukowcom udało się dotrzeć do niektórych faktów, o których czyta się z wypiekami na twarzy.

Z książki możecie bowiem dowiedzieć się m.in. o rybie, która zgrzyta zębami, gatunku małża żyjącym nawet 100 lat czy o brzydkim zwyczaju ptaka o nazwie fregata wielka.

Ochrona flory i fauny wód oceanicznych

W jednej z sal (pozycja dzieli się na sale, zamiast rozdziałów, nawiązując w ten sposób do tematu przewodniego muzeów) spotykamy jedne z moich ulubionych stworzeń, czyli meduzy. Kolejne działy oferują spotkania także z żółwiami, skorupiakami, płaszczkami, ukwiałami czy waleniami. Autorka książki jest jednocześnie biolożką morską pracującą w Ocean Conservation Trust, czyli organizacji zajmującej się skupianiem entuzjastów, doceniających wagę oceanów w przyszłości ludzkości. Wiele więc z tego co opisuje, doświadczyła na własnej skórze.

Dzięki jej zaangażowaniu, ,,Oceanarium” jest również książką, która wydaje się wielokrotnie podkreślać jak znaczące jest zwiększanie świadomości o florze i faunie wód. Bardziej rozległa wiedza na ten temat pomaga nam otoczyć opieką oceany oraz postępować w zgodzie z zachowaniem w nich równowagi.

Dla kogo jest to książka?

Jeżeli więc poszukujecie pozycji, która nie tylko dostarcza ciekawostek o świecie roślin i zwierząt występujących lub zamieszkujących oceaniczne głębiny, ale dodatkowo – jest książką poszerzającą horyzonty, to ,,Oceanarium” zdecydowanie poleca się do czytania.

Jej ponadczasowy urok pozwala czytelnikom w każdym wieku poczuć się niczym naukowiec – nomen omen – zgłębiający największe tajemnice wszechświata. Polecam już od 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/oceanarium.html

Artykuł Oceanarium. Muzeum Oceanu – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Seria: Szkoła bohaterek i bohaterów

Autor: Przemek Staroń

Ilustracje:  Marta Ruszkowska

Wydawnictwo: Agora

Rok wydania: 2021

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Dokładnie rok temu otrzymaliśmy szansę zapisania się do niezwykłej szkoły, która niczym fantastyczny Hogwart otworzyła przed nam swoje podwoje. Jej Dumbledorem, Ambrożym Kleksem oraz Johnem Keatingiem jest sam Przemek Staroń! Psycholog, nauczyciel, promotor czytelnictwa oraz wizjoner. Nominowany do tytułu Global Teacher Prize oraz utytułowany Nauczycielem Roku 2018. Pisarz, influencer i po prostu – człowiek renesansu! 

W swojej pierwszej książce ,,Szkoła bohaterek i bohaterów, czyli jak sobie radzić z życiem” (kliknijcie w tytuł, żeby przenieść się do recenzji) przełamuje konwenanse oraz dostarcza prostych narzędzi do radzenia sobie ze swoimi emocjami. Uczy rozumienia potrzeb oraz wyrozumiałości. Pozwala czytelnikowi postawić się na pierwszym miejscu i spojrzeć na siebie z większą łaskawością.

Na drugim roku ,,Szkoły bohaterek i bohaterów 2, czyli jak radzić sobie ze złem” stawka zostaje podniesiona. W tej książce na tapecie znalazły się zaklęcia czarnej magii, z którymi trzeba się zmierzyć i na co dzień stawiać im czoła. Ta ciemna strona życia nastolatków przejawia się czasami w rzeczach na pozór małych i nieznaczących, a innym razem wzrasta do rangi potężnej góry, która wydaje się niemożliwa do pokonania.

Przemek Staroń kładzie nacisk na kwestie, które już od pewnego czasu coraz chętniej podnoszone są przez nauczycieli i edukatorów – wadliwy system szkolnictwa, brak podejścia do uczniów jak do indywidualnych jednostek, próba wtłoczenia w określone ramy. Podając mnogie przykłady z m.in. wspaniałych lektur, filmów, a nawet gier pokazuje, że dysponujemy wokół wieloma narzędziami, które mogłyby pomóc lepiej docierać do siebie i innych. Problemem jest brak chęci, opór na zmiany oraz strach przed nowym. 

W ,,Szkole bohaterek i bohaterów 2”, choć jest ona kierowana przede wszystkim do młodzieży, pada wiele zarzutów wobec dorosłych. Jednak to oni finalnie powinni wziąć całą odpowiedzialność na siebie, za rosnące z każdym rokiem problemy wśród nastolatków, którzy przytłoczeni nową rzeczywistością, pozostawieni sami sobie, nie zawsze potrafią stawić czoła codzienności.

Nawet dysponując narzędziami do ćwiczenia własnej asertywności, opanowując techniki komunikacji czy z zaufaniem podchodząc do wiary w siebie, zawsze czeka nas nieustanna nauka. Edukacja nie kończy się wraz z napisaniem matury czy obronieniem dyplomu. Jako ludzie powinniśmy być otwarci na wiedzę, ale i doskonalenie samych siebie. Pozostawiam cytat z książki, który jest niejako jej podsumowaniem, i który mam nadzieję, przekona Was finalnie, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę lekturę.

Może weźmiecie ze sobą tę książkę w podróż do Shire, a może na równiny Rohanu, a może udacie się z nią za morze. To ostatecznie też się wyłoni – dzięki podróży. Podróży, w której zawsze dużo bardziej niż cel liczy się droga. 

I którą musimy przebyć samodzielnie. Ale nie musimy przebywać jej samotnie.

Przemysław Staroń, Szkoła bohaterek i bohaterów 2, czyli jak radzić sobie ze złem, str. 331

(Jest mi PRZEOGROMNIE miło, że zostałam wspomniana!)

Bardzo polecam tę książkę nastolatkom, ale i nauczycielom czy rodzicom. Jako jej uzupełnienie, można pobrać cenne materiały na dedykowanej temu tytułowi stronie: https://szkolastaronia.pl

Link do Wydawnictwa: https://kulturalnysklep.pl/product-pol-99156-Szkola-bohaterek-i-bohaterow-2-czyli-jak-sobie-radzic-ze-zlem.html?query_id=2

Artykuł Szkoła bohaterek i bohaterów 2, czyli jak sobie radzić ze złem – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Begona Ibarrola

Ilustracje: Jesus Gaban

Tłumaczenie: Katarzyno Okrasko

Wydawnictwo: FineBooks

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kiedy pokazałam tę okładkę na InstaStory, jedna z czytelniczek napisała, że powinni takie książki pisać dla dorosłych. Kto jednak powiedział, że i dorośli się czegoś z niej nie dowiedzą?

,,Nowe bajki, które uczą, jak być szczęśliwym” to 20 pięknych opowieści autorki Begony Ibarrola, która napisała całą serię historii o lesie pełnym różnorodnych bohaterów. Poprzednia część ,,Bajki, które uczą jak być szczęśliwym”, wydana w 2018 roku przez Wydawnictwo Finebooks zawierało inny zbiór historii. W najnowszej pozycji nieznacznie zmieniają się bohaterowie, choć wielu z nich pozostaje bez zmian.

Co ciekawe, autorka już we wstępie do swojej książki zwraca uwagę, że szczęście jest kwestią, którą można postrzegać tylko indywidualnie. Liczy się więc odpowiednie podejście – jeżeli będziemy otwarci na czerpanie radości, bardziej prawdopodobne, że uda nam się osiągnąć pożądany stan. Podobnie, pokazując dzieciom, że jesteśmy szczęśliwi, one także będą bardziej skore do odczuwania tej emocji.

Begona Ibarrola na samym początku zawarła także 10 punktów o których powinni pamiętać rodzice, jeżeli chcą wychować szczęśliwe dzieci. Podobnie zresztą jak uwagi po bajkach, mają być one zaledwie wskazówkami, na których oprzeć mogą się dorośli przy wspólnej pracy z maluchami nad tą książką. 

,,Nowe bajki, które uczą jak być szczęśliwym” składają się na 2 historie do każdego wybranego przez autorkę zagadnienia. Przykładowo mamy tutaj postawiony silny nacisk na aktywne słuchanie oraz umiejętność rozmowy, radzenie sobie z frustracją (być może celowo jest pominięte słowo bezsilność), empatię, podsycanie ciekawości, pracę nad kreatywnością, uprzejmością czy kondycją psychiczną. 

Wiele z przedstawionych tematów jest wymagających, dlatego umieszczone w podsumowaniu zagadnienia propozycje rozmowy lub zabawy pomagają łatwiej go opracować. Bajki są dość krótkie – mają idealną długość, żeby przeczytać dwie każdego wieczora i nie zniechęcić dziecka do dalszego eksplorowania przygód leśnych przyjaciół. 

Wysoka wrażliwość z jaką autorka podchodzi do każdego tematu i ujęcie go w sposób możliwie najbardziej przystępny dla najmłodszych to kolejny duży atut tej pozycji. Przypomina mi ona polską serię o żyrafie Bibi (,,Tęskniący Zenon i żyrafa, która spadła z krzesła”, ,,Przyjaciele żyrafy. Bajki o empatii”). 

,,Nowe bajki, które uczą jak być szczęśliwym” można znaleźć w księgarni internetowej Taniej Książki. Polecam tę książkę dla dzieci wszystkim maluchom powyżej 5 roku życia. 

Artykuł Nowe bajki, które uczą, jak być szczęśliwym – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.