Optymiści mówią, że zawsze jest jakieś wyjście. Realiści wiedzą jednak, że różne decyzje skutkują różnymi konsekwencjami.

Komiks, o którym piszę w tej recenzji, porusza temat, który niezwykle polaryzuje społeczeństwo. Nie sposób poddawać krytycznej ocenie książki zbudowanej na jego fundamencie, pozostając jednocześnie zupełnie transparentnym i obiektywnym.

Manifest a Wyjście

Chciałabym jednak, żeby Wyjście zachowało się w podświadomości osób o skrajnych poglądach. Choć jest to jednoznacznie komiks wspierający aborcje – dobrze zanotować jego tytuł z tyłu głowy. Nawet jeżeli ten sposób zakończenia ciąży zupełnie nie mieści się w czyimś światopoglądzie.

Kilka miesięcy wcześniej pisałam o Wyborze Bardiaux-Vaiente Marie, również komiksie, osadzonym na faktach i głośnej sprawie francuskiego procesu dotyczącego gwałtu na nieletniej oraz późniejszej aborcji, której się ,,dopuściła”. Wyjście, choć połączone głównym wątkiem, jest zupełnie innego rodzaju lekturą.

Historia o polskiej bohaterce

Wyjście to komiks o dość współczesnych – ba, lokalnych wydarzeniach. Akcja komiksu rozgrywka się bowiem w dużej mierze w Warszawie, a częściowo także w samochodzie głównej bohaterki i jej siostry. Te przeplatane sceny zestawiają ze sobą przeszłość oraz teraźniejszość, prowadząc do finału.

Autorką komiksu jest B. Carrot – izraelskiego pochodzenia artystka mieszkająca obecnie w Holandii. Kilka lat temu odwiedziła Polskę, żeby narysować historię o warszawskiej bohaterce. Bohaterce, która wygląda trochę jak ona sama, i która także pracuje na co dzień z dziećmi.

Problem kobiet – czym jest aborcja?

Nie znalazłam informacji czy Wyjście jest w tym najważniejszym aspekcie oparte na doświadczeniach autorki, ale nie ma to większego znaczenia. Dzięki umiejętności opowiadania o prozie życie, niewerbalnych relacjach czy ogólnodostępnych faktach – Wyjście to niezwykle autentyczna pozycja, która pozwala czytelnikowi ,,wejść w buty” głównej bohaterki.

Książka pokazuje, że aborcja nie dotyczy tylko młodych dziewczyn. Ucieka w tym aspekcie od stereotypów. Pokazuje jednak, że jest najczęściej problemem wyłącznie kobiet. Ta decyzja rodzi się na podłożu samotności, braku perspektyw, wsparcia, ale także pewności o tym, że niczego nie chce się w swoim życiu zmieniać. Że to nie czas i miejsce na zmiany.

Sprawiedliwość dla wolności

W Wyjściu czytelnik znajdziecie wskazówki, jak sobie radzić w sytuacji, kiedy chce się przerwać ciążę. Ukazanie poszczególnych mechanizmów przygotowania do zabiegu czy wskazanie kontaktów i fundacji, to jeden z aspektów tego komiksu.

Drugim, chyba jeszcze ważniejszym, jest to, co dzieje się w głowie bohaterki – kobiety, której ciało się zmienia, która znalazła się w sytuacji pozbawionej wyjścia. Dla której jedyną opcją jest opuszczenie własnego kraju, szukania wsparcia wśród obcych, narażanie stanowiska pracy.

Wyjście to historia o kobiecie, kobietach. Wymownie, nie ma w niej mężczyzn. Nie zamierzam oceniać głównej bohaterki, choć z niektórymi jej decyzjami się nie zgadzam. Ta komiksowa historia nie szuka jednak zrozumienia, ale sprawiedliwości dla wolności.

Polecam ją dorosłym odbiorcom.

Do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Wyjście/pokaz.html

Komiks dostępny także na przykład tutaj

Artykuł Wyjście – recenzja komiksu o niechcianej ciąży pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mówi się, że: brudne dzieci, to szczęśliwe dzieci. I coś chyba w tym musi być. Kiedy na jakiś czas przymykamy oko na wysmarowane ziemią oraz błotem spodnie, i na chwilę pozwalamy maluchom po prostu się bawić – bez ciągłe upominania czy zwracania uwagę żeby omijać kałuże; mogą oni nie tylko ,,się wyszaleć”, ale również odkryć nieco lepiej samych siebie.

Dziecięcy przepis na szczęście

Plemię Śmierdziaków to historia o dzieciach, które żyją tak, jak pewnie chciałoby żyć większość dzieci – pozbawione kontroli dorosłych, samowystarczalne, decydują się nie myć i cały czas poświęcać zabawie. 

Choć z punktu widzenia dorosłego brzmi to trochę jak scenariusz z tragicznym zakończeniem, w rzeczywistości mamy w Plemię Śmierdziaków bardzo przewrotny finał – w którym to dzieci pokazują dorosłym co robić, żeby być szczęśliwym. 

Nieszablonowa książka dla dzieci

Autorką książki jest Elise Gravel (od np. Każdy z nas), a ilustracje stworzyła Magali le Huche (twórczyni wspaniałego Pakusia). Zarówno tekst jak i obrazki są w niej oryginalne i nieszablonowe, a przy tym bardzo dobrze się uzupełnią!

Prosta fabuła bazująca na plemieniu, na czele którego stoi wizualnie niepozorna Frania Iskierka, oraz w przeciwnym narożniku – czarny charakter Iwona Wkancik, która jako właścicielka miejscowego sierocińca, wzięła sobie za cel wyszorowanie, wyedukowanie i nauczenie etykiety tych dzieci.

Mamy więc tutaj typowy konflikt interesów. Z jednej strony świat dorosłych jawi się jako pełen zasad, niewygodnych ubrań oraz dziwnych maszyn, które niczym pralka – spiorą każdy brud z każdego dziecka. 

Karykaturalny, przerysowany świat i mądre przesłanie

Z drugiej strony, są same dzieci, które nie znoszą konwenansów, nie potrzebują szkoły, a czytać nauczyły się z opakowania po chipsach. Przerysowany, karykaturalny świat oddaje jednak w dużym stopniu to, co reprezentuję te dwie wiekowo różne grupy.

Dzieci cenią sobie prostotę, a dorośli lubią wszystko komplikować. Jak jednak potoczą się losy Plemienia Śmierdziaków oraz Iwony Wkancik? Czy dzieci dadzą się złapać w pułapkę słodyczy oraz różowego kucyka? Czy Iwona Wkancik uczyni z nich modelowych mieszkańców sierocińca? A może stanie się coś, co zupełnie zmieni perspektywę wszystkich bohaterów?

Polecam Plemię Śmierdziaków jako niezwykle wartościową lekturę z mądrym przesłaniem. Myślę, że nie tylko rozbawi ona dzieci, ale i pomoże wielu dorosłym lepiej rozumieć punkt widzenia dzieci. Często to, w jaki one postrzegają świat, ma dużo więcej sensu, niż ciasna, okuta w przyzwyczajenia, reguły czy ograniczenia perspektywa dorosłych.

Plemię Śmierdziaków będzie odpowiednią książką dla każdego powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/58/Plemi?-?mierdziak%EF%BF%BDw

Artykuł Plemię Śmierdziaków – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Niektóre bajki mówią, że dzieci przynoszą bociany. W jeszcze innych można przeczytać, że maluchy rodzą się w kapuście. Z książki, o której piszę w tej recenzji, dowiecie się jednak, że dzieci łatwo znaleźć… w tajemniczej walizce w przedpokoju! 

Jonisiątka to urocza historia Agaty Giełczyńskiej-Jonik, która przypomina mi bajki, jakie czytałam w swoim dzieciństwie. Jest w niej dużo ciepła, baśniowych, domowych opowiastek oraz magii, w którą każdy z nas będzie chciał uwierzyć.

Kiedy w domu pojawiają się dzieci

Pojawienie się dzieci w każdym domu to prawdziwa rewolucja! Dla jeszcze do niedawna nie-rodziców, kończy się czas beztroski, oglądania filmów w południe, urządzania wielogodzinnych turniejów planszówek z przyjaciółmi czy chodzenia do teatru na premierowe spektakle.

Maluchy wprowadzają do domu chaos, ale także mnóstwo śmiechu, radości i… trudnych do przewidzenia, a nawet uwierzenia sytuacji, z jakimi przychodzi mierzyć się już rodzicom!

Pies na straży porządku

Autorka Jonisiątek znalazła sposób, jak pokazać tę kotłowaninę, aby najmłodsi mieli z tego mnóstwo frajdy, a rodzice mogli całym sercem utożsamić się z państwem Jonik. Przede wszystkim stworzyła postać psa (a może nawet zainspirowała się którymś z własnego życia).

Dunaj, bo takie dumne imię otrzymał pupil jamnik, to oryginalne połączenie psa stróżującego, czyli pilnującego porządku…, tropiącego (nie tylko kłopoty) z jedną z najsłynniejszych bohaterek literackich – nianią Mary Poppins (choć ta także pojawia się mniej lub bardziej osobiście w tej historii)! Jak to jest wszystko możliwe?

Smoki, wulkany i złe czarownice

Zacznijmy jednak od początku. W domu państwa Jonik materializuje się wspomniana już tajemnicza walizka. To właśnie w niej znajdują się Jonisiątka – skore do psot bliźnięta, których fantazja oraz umiejętność do ingerowania w spokój są nad wyraz imponujące.

Jonisiątka w mig realizują bowiem swoje nawet najbardziej szalone pomysły. Postanawiają hodować smoka, zbudować działający helikopter z klocków i odbyć nim bardzo ciekawą podróż do jeszcze ciekawszych przyjaciół – a nawet, przenieść czynny wulkan do swojego pokoju czy… posprzątać mieszkanie!

Nic dziwnego, że państwo Jonik szybko zaczynają rozglądać się za pomocą niani. Nie znajdują jednak lepszej niż… pies Dunaj! Jamnik, ze swoimi wrodzonymi oraz odziedziczonymi po przodkach talentami, potrafi nie tylko zadbać o dzieci, ale również stawić czoło złej czarownicy!

Dla kogo jest ta książka?

Jonisiątka to książka, która z jednej strony pokazuje jak świetnym towarzyszem może być psiak dla dzieci, a z drugiej – jak ważnym jest pozwalać maluchom na realizację tych wszystkich szalonych pomysłów. Choć całość przedstawiona została oczywiście w karykaturze oraz baśniowej otoczce, zarówno młodsi jak i starsi czytelnicy sporo dowiedzą się z Jonisiątek nie tylko o bohaterach, ale również o samych sobie.

Nie dajcie się zwieźć skromnemu wydaniu tej pozycji – dzięki przyjemnym ilustracjom Patrycji Janczy, ale przede wszystkim fantazji autorki i ciekawym bohaterom, których aż chce się lubić, Jonisiątka pozwolą Wam miło spędzić czas w swoim towarzystwie. Lektura będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 6 roku życia.

Link do strony z twórczością autorki: https://www.facebook.com/profile.php?id=100083358507165

Artykuł Jonisiątka – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jane Chapman jest brytyjską autorką oraz ilustratorką książek dla dzieci. Cieszy się ogromną popularnością zarówno wśród małych jak i większych czytelników. Jej publikacje są regularnie wyprzedawane w całych nakładach, a te już niedostępne – z pasją wyszukiwane w antykwariatach lub licytowane z drugiej ręki.

Na mojej stronie znajdziecie recenzje na przykład:

• Czy to już święta?,
• Święta pana Misia.

STŁUCZONA DONICZKA POCZĄTKIEM PIĘKNEJ HISTORII

Wydana ostatnio przez Wydawnictwo Wilga, także misiowa książka, tym razem nie jest jednak pozycją świąteczną. ,,Kocham cię całym sercem” to zupełnie jak sugeruje sam tytuł, historia o rodzicielskiej, bezgranicznej miłości do dziecka.

Misia, która jest główną bohaterką tej książki, to niedźwiadek pełen energii i rozmaitych pomysłów. Kiedy pewnego dnia wygrywa pałeczkami na niewidzialnej perkusji – wykorzystując do tego różne przedmioty w domu i ogrodzie, zdarza się wypadek. Misia przypadkowo tłucze doniczkę mamy, a ulubiony kwiatek łamie się na pół. 

Niedźwiadka boi się, że mama będzie się złościć. Okazuje się jednak, że choć pewnie jest jej trochę przykro, kocha tak bardzo swoją córkę, że jest jej w stanie wszystko wybaczyć.

MIŁOŚĆ, KTÓRA POMAGA SAMODZIELNIE ROZWIĄZYWAĆ PROBLEMY

Cała książka opiera się na miłości, jako sile napędowej do pokonywania rozmaitych problemów i przezwyciężaniu przeciwności losu. Misia biorąc udział w zawodach sportowych w przedszkolu czy bawiąc się latawcem uczy się, że nawet kiedy coś jej nie wychodzi, może sobie ze wszystkim sama poradzić. To pozytywne nastawienie ma swoje źródło właśnie we wsparciu jej mamy, która jest pełna wyrozumiałości, ale i wiary we własne dziecko.

Co ciekawe, w ,,Kocham cię całym sercem” mamy również pewien twist. Okazuje się, że nawet kiedy rodzicowi coś się nie uda, wie że może liczyć na zrozumienie swojego dziecka. 

DLA KOGO JEST TO KSIĄŻKA?

Książka uczy akceptować siebie, takimi jacy jesteśmy. Pozostawia w czytelnikach i słuchaczach przyjemne ciepełko, gwarantuje poczucie bezpieczeństwa oraz miłe wrażenia ze wspólnie spędzonego czasu. 

Kolorowe, baśniowe ilustracje pozwalają skupić się na pozytywach oraz wierzyć, że każda historia ma dobre zakończenie.

Książka będzie odpowiednia dla maluszków już powyżej 1 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/kocham-cie-calym-sercem-jane-chapman-sku28268a249953ddee9cec.html

Artykuł Kocham cię całym sercem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Nie mogę, trzymam dziecko. Rodzicielstwo bez instrukcji obsługi

Autor: Ksenia Potępa

Ilustracje: Ksenia Potępa

Wydawnictwo: Znak literanova

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla rodziców

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Poszukujecie książki-poradnika o rodzicielstwie, który powie Wam jak łączyć pracę zawodową z zadaniami matki? Tekstów, które zdradzą mistyczną tajemnicę wszechświata jak być pełnym energii, gotowym na pokazywanie dziecku uroków życia i zachwycaniu się wraz z nim tysiącem atrakcji blisko Was? A może jesteście zainteresowani lekturą, dzięki której dowiecie się jak układać zbilansowane obiadki, żeby dzieci rosły duże i silne? 

W ,,Nie mogę, trzymam dziecko” niczego takiego nie znajdziecie. Autorka Ksenia Potępa wprowadza czytelników w świat rodzicielskiego chaosu, nieposkładanych uczuć i wielu wylewów miłości. Dodatkowo całość okrasza mnóstwem humorystycznych ilustracji, które i rozśmieszą, i… wzruszą.

Jeżeli kojarzycie już skądś ten charakterystyczny styl ilustratorki, prawdopodobnie odwiedziliście wcześniej jej media społecznościowe, np. tutaj – https://www.facebook.com/trzymajdziecko/ lub tutaj – https://www.instagram.com/trzymajdziecko/. Ewentualnie czytaliście książkę, którą Ksenia Potępa zilustrowała – ,,Dziecko dla odważnych”.

Tym razem jest to jednak w pełni autorska pozycja, nad wydaniem której pracowała ona oraz cała jej rodzina (intencjonalnie, bądź nie). 

,,Nie mogę, trzymam dziecko” to typ lektury ,,parentingowej” (celowo wzięłam w cudzysłów), którą cenię najbardziej. Zbiór luźnych przemyśleń, napisanych w lekkim stylu, do czytania wyrywkowo, w biegu, w autobusie czy czekając w kolejce na coś bardzo pilnego do załatwienia, kiedy można wyjść wreszcie z domu.

Autorka reprezentuje w niej bardzo zdrową postawę – jesteśmy tylko ludźmi. Odważnie obala mit, który czy to w czasach PRL-u czy może jeszcze wcześniej urósł do kolosalnych rozmiarów. Twierdził on, że kobieta powinna dbać o porządek kosztem swojego samopoczucia. Że powinna być twarda jak skała, wszystko-ogarniająca i zawsze stawiająca swoje macierzyństwo na pierwszym miejscu.

W ,,Nie mogę, trzymam dziecko” przeczytacie jednak żeby żyć przede wszystkim w zgodzie ze sobą, bo tylko tak można być dobrą i szczęśliwą matką. W razie pogorszenia nastroju autorka przygotowała nawet kilka kuponów, które można powielić i dowolnie z nich korzystać.

To książka, którą świetnie (i szybko!) się czyta nie tylko ze względu na lekki i przyjemny styl. Zadbano w niej także o to, żeby była fikuśna wizualnie, dlatego co rusz nasze oko przyciąga – a to motylek, a to bębenek czy inny miły obrazek. Tekst jest wzięty w ramki, a ważne słowa podkreślono na różowo dla większej powagi i znaczenia. 

,,Nie mogę, trzymam dziecko” to rewelacyjna książka, jeżeli poszukujecie powiernika w swojej egzystencji, najlepszego przyjaciela, pocieszyciela i chwili wytchnienia. Słowa – nie mogę, trzymam książkę, nabierają z nią nowego znaczenia!

Polecam przyszłym, teraźniejszym i przeszłym rodzicom oraz wszystkim, którzy mają ochotę miło spędzić czas.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/nie-moge-trzymam-dziecko-rodzicielstwo-bez-instrukcji-obslugi-potepa-ksenia-178665

Artykuł Nie mogę, trzymam dziecko. Rodzicielstwo bez instrukcji obsługi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Agnes Lestrade

Ilustracje: Marie Dorleans

Tłumaczenie: Sylwia Sawicka

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czytałam tę książkę wielokrotnie, odkąd do mnie dotarła i ZA KAŻDYM razem się przy niej wzruszam. 

,,Jak oswoić Rysia?” to nieco humorystyczna, ale przede wszystkim bardzo emocjonalna opowieść obrazkowa o rodzicielskiej miłości. Jej autorką jest wielokrotnie nagradzana francuska pisarka Agnes Lestrade, z kolei doskonałe ilustracje to zasługa uzdolnionej Marie Dorleans.

Historia opowiada o dwójce młodych ludzi – kobiecie i mężczyźnie, którzy pewnego dnia pozwolili sobie na chwile zapomnienia. Dokładnie w tym samym czasie, otworzyli możliwość pewnemu Rysiowi, żeby ten przedostał się do ich mieszkania. 

I choć cała książka, a szczególnie jej początek, mogą brzmieć, jakby ta urocza para z okładki wzbogaciła się o dzikiego lokatora rodem z ogrodu zoologicznego, to w rzeczywistości – chyba nikogo nie zaskoczę jak powiem, że mowa tu oczywiście o… dziecku. 

Szczerze przyznam, że nie wiem czy widziałam bardziej prawdziwą i zarazem pełną uroku książkę o początkach rodzicielstwa! Książkę, która pokazuje dzieciom jak dorośli potrafią być czasem nieporadni i zagubieni, i jak sami muszą nauczyć się ,,instrukcji obsługi” niemowlęcia. 

Wielu młodym czytelnikom może wydawać się, że rodzice rodzą się rodzicami. W rzeczywistości oni się nimi stają i ,,Jak oswoić Rysia?” wyraźnie pokazuje, że wielokrotnie muszą się mierzyć naprawdę z wieloma trudnościami. Robią to jednak, bo kochają swojego Rysia i w pełni świadomie się na niego zdecydowali. 

Doskonały zabieg zastosowała tutaj autorka, która właśnie potraktowała tytułowego Rysia (swoją drogą bardzo dobre tłumaczenie i nawiązanie do rysia kotowatego) jako pewien wzorzec. Narracja wskazuje rzeczywiście jakby wprowadzała w tajniki oswajania konkretnego gatunku, a nie relacjonowała szczegółowe sytuacje z życia malucha. 

Jestem przekonana, że ta książka da i dzieciom i dorosłym mnóstwo okazji do wspólnego śmiechu, ale także i wzruszeń. 

Piękne ilustracje, ekspresyjni bohaterowie oraz szczegółowe tła tworzą zalążki komedii, poezji, farsy i po prostu sztuki. Ta książka to majstersztyk – udana pod każdym względem opowieść do pochłaniania całymi rodzinami/godzinami! 

Polecam ją dla dzieci od 6 roku życia, ale i dla dzieci dorosłych od dziadków, którzy właśnie spodziewają się wnuków!

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/38/Jak-oswoi?-Rysia?

Artykuł Jak oswoić Rysia? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Karina Yan Glaser

Ilustracja okładkowa: Karl James Mountford

Tłumaczenie: Dominika Pietrachowicz

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Zauroczona okładką książki ,,Rodzina ze 141 Ulicy i ukryty ogród”, ochoczo zabrałam się do czytania. Trzeba przyznać, że Wydawnictwo Dwukropek jest absolutnie bezbłędne jeżeli mowa o pierwszym wrażeniu, jakie ma zrobić na nas lektura.

Okazje się, że pozycja jest drugą częścią perypetii rodziny Vanderbeekerów. Pierwszą była ,,Rodzina ze 141 Ulicy”. Ja rozpoczęłam swoją przygodę od drugiego tomu i miałam poczucie bycia na bieżąco ze wszystkimi aspektami historii, dlatego znajomość poprzedniej pozycji nie jest w tym przypadku obowiązkowa.

,,Rodzina ze 141 Ulicy i ukryty ogród” to opowieść, która rozgrywa się podczas wakacji w nowojorskiej dzielnicy Harlem.

Czwórka z pięciorga rodzeństwa jest skazana na nudę w domu, ponieważ rodzina nie zaplanowała żadnych wakacji. Jedyną szczęściarą jest Isa, której udało się dostać na obóz muzyczny.

Kiedy dzieci zastanawiają się nad ciekawym zagospodarowaniem czasu, staje się coś strasznego. Ich sąsiad, którego traktują jak dziadka – pan Jeet trafia do szpitala. Jest w ciężkim stanie i zarówno mama rodzeństwa, jak i sąsiadka muszą mu dotrzymywać towarzystwa przez większość czasu.

Dzieciom jest bardzo smutno i postanawiają starszemu małżeństwu sprawić wyjątkową niespodziankę. Ich celem jest stworzenie niezwykłego ogrodu tuż obok kamienicy – w przykościelnym zapuszczonym ogrodzie.

,,Rodzina za 141 Ulicy i ukryty ogród” często nawiązuje do klasyki literatury dziecięcej, czyli ,,Tajemniczego ogrodu”. Analogii jest jednak rzeczywiście niewiele.

To niestety nie jest książka, którą pochłania się na raz. Autorka bardzo sumiennie opisuje wszystkie szczegóły zarówno postaci, jak i otoczenia, pozostawiając niewiele miejsca wyobraźni. Akcja powoli posuwa się naprzód, i choć są wielbiciele takiego sposobu pisania, dla wielu osób będzie to raczej wada niż zaleta.

Sama idea zrobienia czegoś z niczego jest bardzo szlachetna, ale zdecydowanie brakuje tej pozycji nagłych zwrotów akcji. Dziecięce poświęcenie oraz przemiana kilkorga z bohaterów robią wrażenie, podobnie jak próba umieszczenia kilku bardziej emocjonujących momentów. Finalnie książka jest jednak dość przewidywalna.

Spodoba się bardzo wrażliwym dzieciom, które nie zawsze radzą sobie ze zbyt angażującymi historiami.

W przeciwieństwie do innych książek Wydawnictwa, ta jest po prostu w porządku. Brak jej energii, bardziej rozwiniętego warsztatu i magicznego pierwiastka, który wzniósłby ją na wyższy poziom.

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.dwukropek.com.pl/ksiazki/rodzina-ze-141-ulicy-i-ukryty-ogrod/

Artykuł Rodzina ze 141 Ulicy i ukryty ogród – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Kaszka z mlekiem

Autor: Sarah Turner

Tłumaczenie: Ewa Pater – Podgórna

Wydawnictwo: Bukowy Las

Rok wydania: 2018

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla rodziców

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Macierzyństwo wcale nie jest proste. Mimo uroczych reklam, w których piękne i zadbane mamy podrzucają swoje śliczne i roześmiane dzieci czy mnogich artykułów, w których wymienia się zalety posiadania maluchów.

Trzeba jednak pamiętać, że macierzyństwo ma także tę drugą, bardziej mroczną stronę – nieprzespanych nocy, wielu wyrzeczeń, ząbkowania i bolesnych kolek.

Sarah Turner, autorka książki ,,Kaszka z mlekiem” z dużą dozą humoru łączy ze sobą te dwa powyższe światy. Jest jednak typem wojującej mamy, która z pełną świadomością przyznaje się do swoich błędów, słabości i potknięć.

(…) nie mam pojęcia, co muszą przechodzić samice słonia afrykańskiego. Wyobrażacie sobie ucisk na miednicę i zaraz picia ginu przez 640 dni? Dla mnie absolutnie nie do przyjęcia.

Sarah Turner, Kaszka z mlekiem, Czy już promienieję, str. 29

Jeżeli szukacie typowego poradnika dla rodziców, to w tej pozycji go nie znajdziecie. To bardziej świadectwo kobiety, która została mamą i jej wniosków zestawionych z wcześniejszymi wyobrażeniami.

Autorka jest równocześnie twórczynią bloga ,,The Unmumsy Mum”, którego tytuł tłumaczy już na pierwszych stronach książki. W internecie zasłynęła przede wszystkim swoją szczerością i nie martwieniem się opiniami innych.

Sama przyznaje, że czy będąc w ciąży, czy po pierwszych miesiącach po narodzinach najpierw pierwszego dziecka, a później drugiego, brakowało jej świadomości, że nie każda mama jest idealna. Sarah wielokrotnie nie czuła się dobrze w nowej roli. Czuła, że ona ją przerasta, była niewyspana i zła, źle odnosiła się do męża i czasami z rozrzewnieniem wracała w pamięci do czasów, kiedy była wesołą singielką (chociaż szybko karciła się za to w myślach).

38. Nie zawsze będziesz lubić swoje dziecko – i to zupełnie w porządku. Pod chwilową niechęcią zawsze jest miłość i to jest najważniejsze.

Sarah Turner, Kaszka z mlekiem, Pięćdziesiąt rzeczy, których (do tej pory) nauczyło mnie macierzyństwo, str. 326

Autorka ,,Kaszki z mlekiem” pokazuje po prostu, że macierzyństwo nie zawsze jest kolorowe, i że – TO W PORZĄDKU.

W sześciu częściach i jeszcze większej ilości rozdziałów znajdziecie jej rozważania na tematy przygotowań do nowej roli, czasu spędzanego z dzieckiem, obalania popularnych mitów, złotych rad, których nie znajdziecie prawdopodobnie nigdzie indziej oraz 50 rzeczy, których nauczyło ją macierzyństwo.

Warto jednak pamiętać, że to pozycja obsypana autoironią, wieloma anegdotami i zabawnymi porównaniami. Każdy rodzic z łatwością utożsami się z opisywanymi w niej sytuacjami (i przy okazji będzie się świetnie bawił), a przyszła mama lub tata (bo i dla nich jest to książka) będzie mogła i mógł mentalnie nastawić się na posiadanie dzieci.

Polecam tę pozycję tym, którzy uważają, że macierzyństwo to… kaszka z mlekiem

Link do strony wydawnictwa: https://bukowylas.pl/ksiazki/kaszka-z-mlekiem

Artykuł Kaszka z mlekiem – recenzja książki dla rodziców pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Vanessa Lewis

Fotografie: Vanessa Lewis

Tłumaczenie: Dorota Gruszka

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo:  dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wielu dietetyków powtarza, że śniadanie to najważniejszy posiłek w ciągu dnia. Szczególnie dzieci, które chodzą do szkoły lub do przedszkola, rozwijają się i są atakowane przez wiele bodźców, potrzebują solidnego posiłku z samego rana.

Z drugiej strony śniadania to w pewnym sensie także symbol naszego dzieciństwa. Nic tak bardzo nie kojarzy się z domem, jak wspólnie spożywane posiłki czy charakterystyczne dania, które robiła mama czy babcia.

,,Śniadanka z czterech stron świata” to niezwykła fotograficzno – kulinarna propozycja, która zafascynuje z równym skutkiem dzieci, jak i dorosłych.

Jej autorką jest Vanessa Lewis, która na co dzień zajmuje się głównie fotografią jedzenia. Ta książka to jej pierwszy, w pełni autorski projekt, w który wkład w polską wersję językową miał także Magazyn ,,KUKBUK”.

W środku znajdziemy ponad 70 przepisów z 33 krajów z całego świata (jest też oczywiście Polska). Poznamy najbardziej charakterystyczne i ulubione śniadania dzieci chociażby z Dani, Indii, Japonii, Kuby, Chin, Islandii, Peru, Nowej Zelandii czy Maroka.

Każdy kraj reprezentuje uroczy dziecięcy model, którego stylizacja odpowiada jego kulturze. Dzięki czemu najmłodsi czytelnicy mogą łatwiej utożsamiać się z bohaterami z książki oraz łatwiej dać się namówić na próbowanie różnych smaków i szukania inspiracji.

,,Śniadanka z czterech stron świata” powinna być w zasadzie poszerzaniem horyzontów dla dzieci. Sprawdzi się jako doskonały pretekst do rozmów o różnych kulturach, a przy okazji zbliżających się wakacji – może być idealnym przewodnikiem po kulinarnej podróży w każdym domu.

W przepisach uwzględniono ilość porcji, składniki, ciekawostki zawierające kontekst dania w ramach omawianego kraju oraz wykonanie. Instrukcje są proste i każdy rodzic powinien sobie z nimi poradzić.

Autorka także pod nazwą każdego z dań umieściła informację o tym, czy jest ono bezglutenowe lub wegetariańskie. Warto to docenić ze względu na różne przyzwyczajenia jadłospisowe dzieci.

,,Śniadanka z czterech stron świata” to w końcu wizualny majstersztyk. Nie chcąc długo rozwodzić się nad zdjęciami, które są rewelacyjne, a prezentowane na nich potrawy wyglądają niezwykle smakowicie, to godny zauważenia jest także ciekawy, kwadratowy format książki, który bardzo dobrze się tutaj sprawdza. Ładna jest także identyfikacja graficzna i śmiało można powiedzieć, że ta pozycja to małe dzieło sztuki.

Polecam tę książkę do wspólnego eksplorowania z rodzicami dla dzieci już od 6. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/sniadanka-z-czterech-stron-swiata-vanessa-lewis-141155

Artykuł Śniadanka z czterech stron świata – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Joanna P. Zygadło

Ilustracje: Katarzyna Stróżyńska Goraj

Wydawnictwo: Julia Rozumek

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Długo rozważałam, co napisać o tej książce. Musicie bowiem wiedzieć, drodzy Czytelnicy, że to nie jest zwykła opowieść dla dzieci.

,,Gucio” został napisany przez Joannę P. Zygadło dla swojego wnuka Mieszka. Mam wrażenie, że autorka chciała zebrać najważniejsze dla siebie wartości i przekazać je w wyjątkowy sposób komuś, kogo kocha.

Być może dlatego ta książka ma nieco metafizyczny wydźwięk. Pomaga w tym także cała oprawa graficzna, włącznie z samym wydaniem. Książka wizualnie jest piękna. Ilustracje Katarzyny Stróżyńskiej Goraj przenoszą czytelnika w świat sennych, nieco abstrakcyjnych marzeń. Gruba oprawa oraz oryginalny format tylko wzmacniają efekt, że mamy do czynienia z pozycją wyjątkową.

Akcja ,,Gucia”, a właściwie treść rozgrywa się wokół dni tygodnia, począwszy od poniedziałku. Poznajemy głównego bohatera przez pryzmat jego przyzwyczajeń oraz zasad. Byłoby jednak nadużyciem stwierdzenie, że wiemy kim on jest. Gucio pozostaje tajemnicą dla czytelnika, prawdopodobnie dlatego, że sam nie do końca potrafi siebie określić.

Podział książki według dni tygodnia wydaje się bardzo dobrym pomysłem z jeszcze jednego powodu. Główny bohater sam sobie narzucił pewnie nawyki, zależne od tego, jaki akurat jest dzień. Rutyna jest potrzebna dzieciom. Każdy człowiek potrzebuje stabilności oraz stałości, ta książka wydaje się to potwierdzać.

,,Gucio” nie jest prostą książką. Gdybym miała streścić ją w jednym zdaniu, powiedziałabym, że to opowieść o dorastaniu, o przemijaniu, o życiu. To książka o tym, że świat mimo wielu wad jest jednak miejscem pełnym dobra.

Główny bohater dzieli istoty na dużych, małych, spowolniałych oraz dziwolągi. Opisuje relacje pomiędzy nimi i zastanawia się nad tym, kim on sam właściwie jest. Wie, że nie jest już mały, ale nie stał się jeszcze dużym. Szanuje spowolniałych, czyli staruszków za wspomnienia oraz podejście do życia. Dziwolągi, czyli zwierzęta ceni za zaufanie instynktowi.

Jest wdzięczny, że może się od nich uczyć. Zachęca do tego, żeby mieć oczy otwarte. Stara się uświadomić czytelnika, że każdy ma wpływ na siebie i swoje zachowanie.

,,Gucio” to trudna książka, dlatego że porusza tak wiele wymagających tematów. Ciężko wskazać też idealnego dla niej odbiorcę. Wydaje mi się, że mogą ją docenić dopiero dzieci od 10-ego roku życia. Z drugiej jednak strony czytanie ją młodszym na pewno im nie zaszkodzi, a może, dzięki mnogim opisom rzeczywistości, kształtować ich wyobraźnię i pozytywnie na nią wpływać.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.juliarozumek.pl/product-pol-161-Joanna-P-Zygadlo-Gucio.html

Artykuł Gucio – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.