➜ Tytuł: Pan Borsuk i pani Lisica 5. Karnawał. Tom 5
➜ Seria: Pan Borsuk i pani Lisica
➜ Scenariusz: Brigitte Luciani
➜ Rysunki: Eve Tharlet
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ostatnio opowiadałam o małym komiksie ,,Malinka chce się bawić”, będącym rozszerzeniem do podstawowej serii ,,Pan Borsuk i pani Lisica”. W ramach tego drugiego cyklu ukazało się już pięć książek, o których w przeważającej większości pisałam na stronie. Jeżeli jeszcze go nie znacie, zajrzyjcie tutaj:

• Pan Borsuk i pani Lisica. Spotkanie,
• Pan Borsuk i pani Lisica. Ale załoga!,
• Pan Borsuk i pani Lisica. Ani chwili wytchnienia!.

Odwiedziny dziadków Róży

Najnowsza z serii ,,Pan Borsuk i pani Lisica 5. Karnawał. Tom 5” to także komiks Brigitte Luciani z rysunkami Eve Tharlet. Tym razem tematem jest długa zima, która przyprawia tę niezwykłą, patchworkową rodzinę o wiele zmartwień. Zapasy szybko topnieją, a przejmujący mróz nie pozwala na długie poszukiwanie żywności na zewnątrz.

Co więcej, do norki rodziny przybywają dziadkowie Róży – stare lisy, w tym skory do żartów i zabawy dziadek, który wydaje się nie zawsze brać zagrożenie na poważnie. Takie podejście bardzo irytuje dorosłego borsuka, choć dzieciom pozwala na chwilę zapomnieć o strasznej zimie.

Niebezpieczeństwa zimowego lasu

W piątej części tej obrazkowej serii dla maluchów, która także należy do cyklu ,,Mój pierwszy komiks 5+”, przedstawione zostały różne utrudnienia, jakie zwierzęta mogą spotkać w lesie. Szczególnie za cenną można uznać scenę na lodzie. Dziadek postanawia bowiem pokazać dzieciom jak złowić rybę. Niestety wchodzi na lód, który zapada się pod jego ciężarem i lis wpada do wody.

W książce wyraźnie pokazano, co w takiej sytuacji należy robić, a czego powinno się unikać. Ta wiedza, choćby w teorii, zawsze może przydać się czytelnikom (choć szczerze wszystkim życzę, aby nie trzeba było z niej korzystać).

Równowaga między pracą a zabawą

Okazuje się jednak, że jest sposób na długą zimę – należy wyprawić karnawał! Ciekawe przebrania i rozgrzanie ziemi rytmicznym tańcem, zasugeruje jej, aby sobie już poszła. Ten główny wątek jest doskonałym ukazaniem tego, z jakim podejściem ogólnie powinno podchodzić się do życia. Postawa borsuków, którzy troszczą się o przyszłość, martwią o zdrowie i gromadzą zapasy, została zestawiona z nieco zabawowym oraz beztroskim lisim podejściem do codzienności.

Odnalezienie kompromisu między pracą a zabawą to klucz, który warto stosować niezależnie od okoliczności oraz tego, czy jest się lisem, borsukiem czy… człowiekiem

Książka ,,Pan Borsuk i pani Lisica. Karnawał” to kolejna ciekawa i wypełniona interesującymi spostrzeżeniami pozycja, która powinna spodobać się dzieciom już powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-Pan-Borsuk-i-pani-Lisica-5.-Karnawal.-Tom-5,69146633,p.html

Artykuł Pan Borsuk i pani Lisica 5. Karnawał. Tom 5 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Paul McCartney

Ilustracje: Kathryn Durst

Tłumaczenie: Agata Mietlicka

Wydawnictwo: Tekturka

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena: bardzo przyjemna

Recenzja:

We all live in a… green submarine? No dobrze, pewnie wszyscy kojarzą tę piosenkę The Beatles o żółtej łodzi podwodnej. Tym razem jednak ta sama osoba, która była odpowiedziana za Yellow Submarine, zaprasza nas w podróż… zieloną łodzią podwodną!

Już tłumaczę o co chodzi, bo zrobiło się małe zamieszanie. Paul McCartney – muzyk grupy The Beatles, święci ostatnio triumfy także jako autor książek dla dzieci! Pisałam o ,,Hej, Przedziadku!”, czyli zeszłorocznej nowości, a zaledwie kilkanaście dni temu premierę miała druga część tej serii – ,,Zielona łódź podwodna Przedziadka”!

Tęskniliście, ancymony? Bajecznie kolorowe książki w dużym formacie zapraszają do przygód, które nie mają żadnych ograniczeń. W najnowszej książce o kreatywnym Przedziadku i jego gromadce wnucząt, nie tylko zwiedzamy kolejne, inspirujące miejsca, ale dodatkowo… podążamy tropem Przebabci!

Wiem, że niektórym brakowało takiej bohaterki w tej serii, dlatego na pewno ucieszą się z jej obecności. Staruszek uruchamiając swoją magiczną busolę, zabiera dzieci w wyjątkową podróż. Tym razem w przemieszczaniu się pomoże im tytułowa łódź podwodna. Warto jednak doprecyzować – ta łódź równie dobrze porusza się pod wodą, jak i w chmurach czy nurcie rzeki. To bardzo uniwersalny wynalazek, który ma jednak jedną, małą wadę… może zostać uwięziony przez ośmiornicę!

Na szczęście w tym kluczowym i emocjonującym momencie, pojawia się pomoc i wszyscy szczęśliwie wracają do domu.

,,Zielona łódź podwodna Przedziadka” to doskonała książka, którą można czytać na głos – z modulowaniem i zabawą głosem oraz pełnymi napięcia pauzami między stronami. Dzieciaki przepadną za ilustracjami na całe rozkładówki, a zakończenie przekona ich do ułożenia się po lekturze do snu.

Polecam tę książkę wszystkim czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwo-tekturka.pl/kategorie-wiekowe/65-zielona-lodz-podwodna-przedziadka-9788396146205.html

Artykuł Zielona łódź podwodna Przedziadka – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Paweł Pawlak

Ilustracje: Paweł Pawlak

Wydawnictwo: Wilga

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Powiem szczerze, że gdybym nie wiedziała, że jest to książka Pawła Pawlaka, to pewnie bym do niej nie zajrzała. Wśród dziesiątek tytułów, które ostatnio się ukazały, okładka ,,Nie bój się, dziadku!” nie zwróciła mojej większej uwagi. 

Cóż to byłby za fatalny błąd! Kiedy bowiem tylko historia się rozpoczyna, staje się coś niezwykłego i czytelnik zostaje wciągnięty w opowieść z pięknymi, ręcznie przygotowywanymi ilustracjami – dokładnie tymi, które kojarzą się z innymi tytułami Pawła Pawlaka.

Książka opowiada historię małej króliczki Stefci, która podróżuje na parę dni do swoich dziadków. Nie jest najszczęśliwsza z tego powodu – wie, że będzie tęsknić za mamą i trochę… boi się dziadka. 

To dość zamknięty w sobie dorosły, który trzyma dubeltówkę i chętnie dzieli się swoimi przestarzałymi poglądami. Stefcia jednak jest niezwykle rozsądna jak na swój wiek, dużo czyta i wie, że nawet takie duże króliki jak jej dziadek mogą mieć swoje chwile słabości (i nie zawsze mają rację). 

Kiedy w piwnicy dochodzi do pewnego incydentu, okazuje się, że to właśnie mała króliczka jest w stanie pocieszyć dorosłego. Uświadamia mu, że strach jest czymś naturalnym i każdy ma prawo się bać. 

Jestem pod wrażeniem jak zgrabnie autor zamknął wszystkie wątki w ,,Nie bój się, dziadku!”. Początkowo serwuje czytelnikowi pewną przewrotność. Buduje nastrój prosto opisując otoczenie w warstwie tekstowej, ale zarazem dużo więcej przemycając w warstwie wizualnej! Pokój, w którym została zakwaterowana Stefcia – dawne lokum jej miłującego się w myślistwie dziadka, nawet mnie przyprawa o dreszcze! 

To książka, która z jednej strony zdecydowanie pomoże oswoić strach, da dziecku narzędzia by było ono bardziej asertywne, a w końcu zasugeruje możliwość rozmowy o relacjach między wnukami a dziadkami, skupiając się na różnicy wieku, poglądów i upodobań. 

Najważniejsze w ,,Nie bój się, dziadku!” jest jednak to, że nawet tak wyraźnie różne od siebie osoby, mogą znaleźć wspólną nić porozumienia. Zupełnie rozczuliła mnie także rozkładówka, na której dziadek zmienia przeznaczenie strzelby – to trochę takie nawiązanie do hippisowskich lat 70-tych. 

Myślę jednak, że nie trzeba się cofać w porównaniach aż tak daleko wstecz. ,,Nie bój się, dziadku!” doskonale wpisuje się również w aktualne czasy. Brak porozumienia między pokoleniami będzie poważną kwestią w nadchodzących latach. Umiejętność i przede wszystkim chęć szukania wspólnych poglądów może okazać się bardzo istotną sprawą. 

Polecam tę książkę dzieciom już powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/nie-boj-sie-dziadku-pawel-pawlak-sku358f4aa94177bcb9de46.html

Artykuł Nie bój się, dziadku! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Małgorzata Swędrowska

Ilustracje: Joanna Bartosik

Wydawnictwo: Wytwórnia

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki o babciach i dziadkach są niezwykle rozczulające. Dzieci zazwyczaj je uwielbiają, bo w papierowych wizerunkach nieco starszych mężczyzn i kobiet odnajdują podobieństwo do swoich bliskich. 

Dziadkowie odgrywają w życiu maluchów ogromnie ważną rolę, dlatego to takie ważne, żeby ich szanowano i dobrze rozumiano.

,,Moja babcia, mój dziadek” to książka polskiego duetu – Małgorzaty Swędrowskiej oraz Joanny Bartosik, która ukazuje dziadków z nieco innej niż zazwyczaj perspektywy. 

Jest ona właściwie przekrojem różnych typów osobowości, które mogłyby opisywać ludzi w każdym wieku. Odnajdujemy w nich charakterystyczne cechy związane z pozytywnymi cechami dziadków, ale również poznajemy słabości, troski i zmartwienia. 

Każda rozkładówka to jeden przykład babci i dziadka. Występują w parach, lecz w rzeczywistości są osobnymi bytami. Charakteryzuje ich energia, ciekawość świata, inspirujące zajęcia oraz niepowtarzalne osobowości. 

Co ciekawe, każdy z bohaterów zaprezentowany jest przez pryzmat tego, co akurat robi, a nie w co jest ubrany lub jak ma na imię czy ile ma lat. 

Takie rozwiązanie daje młodym czytelnikom bardzo jasny sygnał, żeby poznawać innych na podstawie ich czynów, a nie wyglądu czy daty urodzenia. 

,,Moja babcia, mój dziadek” to katalog w którym odnajdziemy przynajmniej kilka znajomych nam cech kojarzących się z bliskimi. Być może będzie to ilustracja przedstawiająca dziadka grającego na komputerze w pasjansa czy babcię spędzającą czas w ogrodzie. 

Inne kadry pozwolą nam na chwilę refleksji. Zobaczymy dziadka, który tęsknie spogląda w zdjęcie babci czy dziadka podziwiającego uczącego się chodzić wnuka.

Ta lektura pełna jest wzruszających, choć niedosłownych momentów. 

Być może tylko dorośli dostrzegą w ,,Moja babcia, mój dziadek” pewne treści, jednak już sam fakt ich obecności w lekturze świadczy o jej wielowymiarowości i ponadczasowym charakterze.

Polecam tę książkę dla dzieci wszystkim czytelnikom już od 3. roku życia.

Artykuł Moja babcia, mój dziadek – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Szczęśliwy ten, kto dostanie Dunię”

Autor: Rose Lagercrantz

Ilustracje: Eva Eriksson

Tłumaczenie: Marta Dybula

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Dunia to dziewczynka, która mieszka z tatą w Sztokholmie. Jej historia rozpoczyna się w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Od tego momentu staje się bohaterką sześciu książek.

,,Szczęśliwy ten, kto dostanie Dunię” to najnowszy tytuł szwedzkiej autorki, Rose Lagercrantz, która tworzy od 1973 roku. Dunia jest już uczennicą drugiej klasy. Właśnie zbliżają się ferie, a jej wielkim marzeniem jest zobaczenie przyjaciółki Fridy, która wyprowadziła się do Uppsali.

Wkrótce nadarza się idealna okazja. Dziewczynka przypomina sobie o zbliżających się urodzinach Fridy. W tym samym czasie jej tata wpada w smutny nastrój i wyjeżdża do Włoch, a Dunia trafia na ferie do dziadków.

Razem z babcią postanawiają, że dziewczynka przeżyje swoją pierwszą samodzielną podróż do Uppsali. Zostaje wsadzona w pociąg i ma być odebrana na miejscu. Niestety wydarza się wielka pomyłka i po Dunię nikt nie przychodzi. Na szczęście udaje się jej szybko skontaktować z byłą dziewczyną taty, która odwodzi dziewczynkę do domu.

,,Szczęśliwy ten, kto dostanie Dunię” to niezwykła książka, która zawiera cały wachlarz emocji, świetnie odwzorowane zachowania osób w różnym wieku i o różnych charakterach. Jest bardziej wielowymiarowa, niż może się wydawać. Oprócz oczywistych wątków, jak przyjaźń dwóch rówieśniczek, opowiada także o potrzebie bliskości z rodzicami. O momencie, w którym zostają zweryfikowane powtarzane przez starszych frazesy, o których prawdziwości nie można być pewnym.

W fabułę ładnie został także wpleciony wątek pierwszego zauroczenia. W Dunii zakochany jest Poducha, jej kolega z klasy. Od niego zaczyna się książka i na nim kończy, pozostawiając w czytelniku rozczulające wrażenie.

,,Szczęśliwy ten, kto dostanie Dunię”  doskonale nadaje się do samodzielnego czytania. Zawiera bardzo dużo ilustracji utalentowanej Evy Eriksson, której prace możemy oglądać chociażby w ,,Jak tata pokazał mi wszechświat”, ,,Księżniczki i smoki” czy ,,Rycerze i smoki”. Ma krótkie rozdziały i szeroko sformatowany tekst ułatwiający czytanie.

To piękna historia, która pokazuje, że nie wszystko zawsze się udaje, ale warto wierzyć, że marzenia mogą się spełniać. To książka, która jest na wskroś prawdziwa i również dzięki temu, bardzo wartościowa.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/produkt/szczesliwy-ten-kto-dostanie-dunie/

Artykuł Szczęśliwy ten, kto dostanie Dunię – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Anna Manso 

Ilustracje: Susana del Baño

Tłumaczenie: Ewa Chotomska, Włodzimierz Oleksiak

Wydawnictwo: Esteri

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Rodzina dla zdecydowanej większości dzieci to pierwsi ludzie, z którymi spędza się czas, rozmawia, od których można się uczyć. Mama, tata oraz rodzeństwo mają ogromny wpływ na późniejsze życie każdego człowieka.

Zainteresowanie więzami oraz pokrewieństwem pojawia się najczęściej w wieku przedszkolnym, kiedy dziecko poznaje rówieśników. Zauważa wtedy zależności pomiędzy osobami oraz różnice w funkcjonowaniu kolejnych rodzin.

,,Moje drzewo rodzinne” Anny Manso oraz Susany del Baño to książka, która doskonale opisuje relacje występujące wśród najbliższych. Pozwala dostrzec małemu dziecku związki między jedną ciocią, a drugą. Wytłumaczyć stopnie pokrewieństwa oraz przede wszystkim zainteresować się odkrywaniem historii własnej rodziny.

Główną bohaterką ,,Mojego drzewa rodzinnego” jest Sara. Postanawia z pomocą lupy przyjrzeć się swoim najbliższym. W śledztwie pomagają jej zdjęcia oraz przedmioty należące do rodziny.

W trakcie analizowania fotografii, Sara z zachwytem zauważa, że kiedyś jej bliscy byli w jej wieku, że dziadkowie są rodzicami jej mamy, a ciocia to siostra taty.

Bardzo ciekawy jest także sposób w jaki wyszczególniono najważniejsze fakty w książce. Przede wszystkim ma ona kształt albumu fotograficznego. Jest prostokątem z rozmieszczeniem treści w poziomie.

Na prawym marginesie każdej rozkładówki znajduje się miejsce na ilustrowany schemat relacji. Z każdą stroną on się powiększa. Na początku widzimy tylko portret Sary, kolejno uzupełniany on jest o jej rodziców, rodzeństwo, dziadków, ciocie, kuzynów, itd. Powiększa się do momentu uwzględniania na nim pradziadków.

Z lewej strony przedstawiona jest historia rodziny oraz anegdotki w których biorą udział jej członkowie. Tekst jest rymowany, łatwo wpada w ucho i często ma humorystyczny wydźwięk.

Ilustracje, które odgrywają bardzo ważną rolę w tej książce są połączeniem kolażu, prostych rysunków z czarnymi konturami, rozmaitych tekstur oraz pozostałych elementów graficznych.

Dodatkowo ,,Moje drzewo rodzinne” zachęca do stworzenia własnego drzewa genealogicznego. Ostatnia rozkładówka to wielkie drzewo z pustymi miejscami w które można wkleić zdjęcia swojej rodziny.

Bardzo polecam tę książkę dla dzieci, które zaczynają interesować się relacjami. Które próbują zrozumieć powiązania rodzinne oraz które fascynuje najbliższa historia.

Link do strony wydawnictwa: https://esteri.pl/ksiazka/moje-drzewo-rodzinne

Artykuł Moje drzewo rodzinne – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Angela Nanetti

Ilustracje: Anastasia Stefurak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla młodzieży, recenzje książek dla dzieci, 2018, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, Nasza Księgarnia, Angela Nanetti, Anastasia Stefurak, nowość, premiera, zapowiedź, mój dziadek był drzewem czereśniowym, dziadek, rodzina, wnuk, mama, dziadkowie, babcia, drzewo, czereśnia, dorastanie, przemijanie, smutek, wspomnienia, dzieciństwo, miłość

Ocena ogólna: wybitna

Dodatkowe atuty: UWAGA: wzruszająca!

Recenzja:

Ponad 10 lat czekaliśmy na wznowienie tej książki. Wreszcie jest przed nami, zachwyca swoimi pięknem, zachęca do lektury i przede wszystkim opowiada jedną z najpiękniejszych historii, jakie zostały napisane.

Rośniemy, dojrzewamy, zmieniamy się. Angela Nannetti porównuje nas do drzewa. Najpierw jesteśmy pestką, nasionkiem. Zakwitamy, żeby wkrótce stać się gotowymi do dzielenia się sobą z innymi. Nieuniknione jest jednak nasze przeznaczenie.

Zadaniem, które mamy,  jest pozostawienie czegoś po sobie. Odciśnięcie swojej obecności, czy to przez fizyczne działanie, dzieła sztuki, edukację i pomoc innym, czy za pomocą dobrych wspomnień.

To skrót, którym można podsumować książkę Nannetti ,,Mój dziadek był drzewem czereśniowym”. Uogólnianie jej nie jest jednak dobrym pomysłem. To wyjątkowa pozycja, która wyciśnie łzy nawet z najbardziej gruboskórnej osoby. Dotyka czytelnika w sposób najbardziej osobisty, bo powołuje się na relację z najbliższymi.

Narratorem historii jest 6-letni Antoni. W zasadzie poznajemy go jeszcze jako pięciolatka, akcja jednak rozgrywa się na przestrzeni kilku lat.

Widzimy, że mimo tego co akurat przechodzi, to po prostu mały chłopiec. W karnawał chciałby bawić się w przebraniu Supermana i biegać z kolegami po dworze, a zamiast tego, musi wysłuchiwać kłótni dorosłych. Nie rozumie ich problemów. Czuje się zaniedbany i nie wie jak poważna jest sytuacja, której jest świadkiem.

Na jego przykładzie widzimy, jak różny jest świat dzieci od dorosłych. Kiedy dziadek Antoniego jest zdrowy, ma dobry humor i towarzyszy w zabawach swojemu wnukowi, ten kocha go najbardziej. Jednak jako chory i z nieobecnym wzrokiem staje się dla chłopca kimś obcym. Nie możemy go za to winić. Nie jest to też przejaw braku empatii. Antoni po prostu jeszcze nie rozumie, dlaczego jego dziadek jest inny. Dzieci uważają, że wszystko zawsze będzie takie samo. Kiedy dochodzi do nich, że świat się zmienia, a niektóre rzeczy mijają bezpowrotnie – wtedy dorastają.

,,I tak dowiedziałem się, że umrzeć znaczy polecieć do nieba bez samolotu i że nie ma tam miejsca ani dla gęsi, ani dla dzieci.” Angela Nanetti, Mój dziadek był drzewem czereśniowym, str. 24

To bardzo ciepła historia, której głównym tematem nie tylko jest przemijanie, ale przede wszystkim rodzina i miłość. To, jacy jesteśmy, jest przeważnie wypadkową tego, kim byli ludzie, którymi się otaczaliśmy. Nawet, jeżeli będziemy zaprzeczać lub starać się nie zauważać podobieństw, finalnie i tak je w sobie odkryjemy.

,,Mój dziadek był drzewem czereśniowym” to książka o walce; o najbliższych i o rzeczy, które kochają. O próbie ich zrozumienia. W subtelny sposób pokazuje ona, co jest w życiu najważniejsze.

,,Dla mnie ona nie umarła, Antosiu. Nie umrzesz, dopóki ktoś cię kocha, zapamiętaj to sobie”. Angela Nanetti, Mój dziadek był drzewem czereśniowym, str. 51

 

Czasami to w co wierzymy lub rzeczy, które zrobiliśmy, przetrwają dłużej, niż my sami. O tym również jest ta historia. Drzewo, które rzeczywiście pojawia się fizycznie wśród bohaterów, jest swego rodzaju metaforą. Ma ono spajać rodzinę i trzeba przyznać, że doskonale spełnia swoją funkcję.

Książka przeznaczona jest dla trochę starszych dzieci, niż tych w wieku bohatera. Maluchy mogłyby jej nie zrozumieć lub źle ją zinterpretować. ,,Mój dziadek był drzewem czereśniowym” będzie optymalna dla młodzieży w wieku 10-14 lat, chociaż także i starsi będą czerpać ogromną przyjemność z jej czytania.

Nastrojowe i piękne ilustracje stworzyła artystka Anastasia Stefurak, które zostały wykorzystane również w ukraińskiej wersji językowej książki. Możecie podejrzeć je tutaj: https://www.behance.net/gallery/23596033/My-grandfather-was-a-cherryCoverIllustrations

Po przeczytaniu ,,Mój dziadek był drzewem czereśniowym” sama zatęskniłam za czasami, który spędzałam w młodości ze swoimi dziadkami na wsi. Utożsamiałam się z bohaterem, w sumie to z każdym po trochu. Obudziło to we mnie pewną tęsknotę. Postanowiłam nawet trochę powrócić wspomnieniami i zrobiłam sobie kogel mogel, pewnie nie tak dobry jak ten sprzed lat, ale jednak

Gorąco Wam tę książkę polecam, bo jestem przekonana, że każdy odnajdzie w niej cząstkę z przeszłości, za którą tęskni.

Premiera już za trzy dni!  21.03.2018 roku

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/moj-dziadek-byl-drzewem-czeresniowym/2524/ksiazka.html#.Wq507pPwZE4

Artykuł Mój dziadek był drzewem czereśniowym – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.