Zaglądamy do niej jak do menu w restauracji. Jest podłużna i dość szczupła. To nietypowa książka już na pierwszy rzut oka. Kiedy jednak otwieramy ją i zaczynamy czytać oraz patrzeć – wiemy, że trafiliśmy w najlepsze z możliwych miejsc i zaraz dostaniemy coś znacznie lepszego niż ziemniaczki z kotletem i surówką.

Kim są ludzie, którzy nas otaczają?

,,No chodź!” to pozycja z tekstem Sebastiena Joannieza z ilustracjami Joanny Concejo. To swego rodzaju poezja, połączona z wyliczanką, książką artystyczną i złotymi myślami, które można byłoby oprawić w ramkę.

Główny bohater opisuje czytelnikom swoją rodzinę – mamę i tatę. Ciągle jednak czegoś mu brakuje. Początkowo trudno oddać chłopcu obraz swoich bliskich, nie uwzględniać tego, co znajduje się wokół i pomiędzy nimi. Nie da się opisać ani ojca, ani matki, nie wspominając o najważniejszym aspekcie, czyli miłości jaka ich łączy.

Otwartość i ciekawość świata

Bardzo mi się podoba, że w ,,No chodź!” punkt ciężkości zostaje położony na obecności innych. Dla chłopca nie mają znaczenia rzeczy materialne i ulotne. Liczy się tylko możliwość przebywania wśród bliskich – otaczania się ich uśmiechem oraz uczuciami. 

To piękne przesłanie w dzisiejszych czasach. Postawa otwartości, eksplorowania świata, zainteresowania otoczeniem – choć te wszystkie wartości wydają się być czymś zgoła oczywistym, to jednak mało który kilkulatek prezentowałby w rzeczywistości takie podejście bez odpowiedniej nauki… wrażliwości.

Zwrot w stronę czytelnika

,,No chodź!” zawiera także pewien twist. Jej fabuła budowana jest na elemencie zaskoczenia. Niemal za każdym razem chłopiec musi korygować swoją obserwację, bo okazuje się ona niepełna. 

To małe napięcie ma jeszcze jeden cel – prowadzi do zaskakującego finału. Finału, w którym narrator przekazuje pałeczkę czytelnikowi. Czy odbiorca odpowie na wezwanie i dołączy do tego pełnego szczęścia, miłości oraz celu pochodu?

Ta obrazkowa książka nie jest lekturą jakich wielu. Znajdziecie w niej unikalne treści, w których można odnaleźć wskazówki szczęśliwego życia. Czy muszę także wspominać, że Joanna Concejo jest absolutną mistrzynią w swoim fachu? Dzięki jej ilustracjom książka zyskuje drugą oraz kolejne warstwy znaczeniowe. 

,,No chodź!” to lektura, która sprawdzi się w przypadku odbiorców powyżej 4 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/1069_no-chodz

Najpiękniejsze książki z ilustracjami Joanny Concejo:

• M jak morze,
• Zgubiona dusza,
• Dzikie łabędzie.

Artykuł No chodź! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Więcej! Ciągle chcemy więcej. Jako społeczeństwo i jako jednostki. Zdarza nam się stawiać siebie oraz naszych bliskich na pierwszym miejscu. Często ma to dobre skutki, ale czasami taka postawa utrzymywana jest kosztem czegoś innego, np. naszej przyszłości czy nawet bezpieczeństwa w szerokiej skali. 

Trochę za dużo

,,Trochę dużo” to przewrotna i nietypowa książka właśnie o tym. O naszej zwykłej, ludzkiej zachłanności. Potrzebie sięgania po więcej, nawet jeżeli okazuje się, że tym razem sięgnęliśmy po… trochę ZA dużo.

Jej autorem jest Olivier Tallec, znany m.in. ze świetnych ilustracji do pozycji:

• Duży Wilk i Mały Wilk,
• Duży Wilk i Mały Wilk i listek, który nie chciał spaść.

Ale również twórca serii książek-gier ,,Kto to?” czy wcześniejszej z cyklu o wiewiórce ,,To jest MOJE drzewo”.

Brzydka wiewiórka

Główną bohaterką ,,Trochę dużo” jest bohaterka z rudą kitą która – wydawać by się mogło – prezentuje piękną postawę. Wiewiórka, bo to ona jest narratorką tej opowieści, podkreśla jak delikatne i kruche jest jej drzewo. Wydaje się być świadoma, że powinna o nie dbać, bo ono oferuje jej nie tylko pyszne szyszki, ale i igiełki, gałęzie czy korzenie.

Wiewiórka uważa, że drzewo powinno traktować się jak najlepszego przyjaciela… po czym, nie mogąc powstrzymać się przed własną zachłannością, zupełnie nie przestrzega udzielanych głośno rad. Brzydka wiewiórka. Ale czy na pewno?

Co, kiedy nie potrafimy patrzeć perspektywicznie

Wiewiórka wychodzi z założenia, że jeżeli ona nie zje tej ostatniej szyszki, to na pewno zrobi to ktoś inny. Nie ma złych zamiarów, nie chce zniszczyć drzewa, ale po prostu nie do końca zdaje sobie sprawę z konsekwencji swoich czynów.

Wiewiórka nie potrafi patrzeć perspektywicznie. Skutkiem jej ograniczeń jest więc pozbawienie się ochrony. Okazuje się bowiem, że drzewo nie było tylko źródłem jej pożywienia czy gałęzi na ognisko. Drzewo osłaniało ją przed innymi. Teraz sama stała się łatwym celem… ludzi.

Mówienie nie wystarczy

,,Trochę dużo” z jednej strony to pozycja humorystyczna, która bazując na karykaturze oraz powtórzeniach, pokazuje świat w którym dobre intencje szybko zostają wyparte przez potrzebę posiadania. 

Wiewiórka ma być tutaj tylko przykładem do nienaśladowania, aby przestrzec dzieci, że o naturę trzeba dbać – a nie tylko mówić o niej z troską.

Polecam ,,Trochę dużo” dzieciom już powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://druganoga.com/sklep/981_troche-duzo

Artykuł Trochę dużo – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Chloe Perarnau

Ilustracje: Chloe Perarnau

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Druganoga

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niebawem ma odbyć się wielki koncert, ale… muzycy zaginęli! Czas wyruszyć w podróż i odnaleźć ich na stronach nowej książki od Wydawnictwa Druganoga!

,,Orkiestra” to wielkoformatowa wyszukiwanka autorstwa Chloe Perarnau. Na kolejnych rozkładówkach przemierzamy różne miejsca na świecie i stopniowo zbieramy porozrzucaną po rozmaitych zakątkach tytułową orkiestrę. To nie tylko książka, za pomocą której ćwiczymy spostrzegawczość, ale przede wszystkim mamy szansę poznać rozmaite instrumenty, które należą do grupy muzyków.

Na przedniej wyklejce autorka wyszczególniła wszystkich bohaterów, których będziemy musieli odnaleźć. W poszukiwaniach towarzyszą nam maestro (dyrygent) oraz jego asystent. Podążając tropem przysłanych pocztówek, odwiedzamy Islandię, Tokio, Porto, Rosję, Prowansję, Grecję, Stambuł, Egipt, Wenecję, Rio de Janeiro, Abidżan, aż finalnie wszyscy trafiamy szczęśliwie do… filharmonii! 

Autorka wybiera więc dla swoich bohaterów czasami kraje, regiony lub konkretne miasta. Na każdej rozkładówce stara się uchwycić ducha tamtego miejsca, pokazać charakterystyczne dla niego elementy i zachowania czy tradycyjny ubiór ludzi. Oczywiście na ilustracjach znajdziemy także postacie zupełnie nietuzinkowe oraz humorystyczne. Co prawda nie możemy ich śledzić rozkładówka po rozkładówce jak w innych tego typu pozycjach, ale większość drugoplanowych postaci spotkanych po drodze, weźmie udział w muzycznych koncercie na końcu książki. 

A jak wygląda wyszukiwanie artystów z bębnem, klarnetem (potraficie rozróżnić klarnet od oboju i fagotu?), skrzypcami czy puzonem? Przyznam szczerze, że niektórych muzyków było znaleźć bardzo łatwo, innym należało poświęcić więcej czasu. Jeżeli jednak będziecie czuli się w kropce, zawsze możecie skorzystać z podpowiedzi, które znajdują się na ostatniej rozkładówce.

,,Orkiestra. Rusz w świat i znajdź zagubionych muzyków” jest książką angażującą, ciekawą, ale przede wszystkim… piękną! Oczywiście w większości jest to kwestia gustu, ale ja obrazy Perarnau uważam za wyjątkowo udane. Przypominają nieco starą szkołę ilustracji. Przyznam szczerze, że ta książka kojarzy mi się z inną, wydaną przez Wydawnictwo Dwie Siostry – ,,Milion rzeczy” Marca Martina miała zbliżony, nieco chaotyczny styl, który jednak także układał się w niezwykle estetyczną, bogatą w treści całość.

Polecam ,,Orkiestrę” dzieciom w wieku przedszkolnym i starszym. To świetna lektura, którą można się cieszyć np. też przed pierwszą wizytą w filharmonii. 

Link do recenzji: https://tusieczyta.pl/pl/druganoga/876-orkiestra-rusz-w-swiat-i-znajdz-zagubionych-muzykow-9788395988226.html

Artykuł Orkiestra – recenzja przygodowej wyszukiwanki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Fibre Tigre

Ilustracje: Floriane Ricard

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Z dziką przyjemnością powracam do ucywilizowanego lisa – bohatera książek duetu Fibre Tigre oraz Floriane Ricard. Ich pierwszym tytułem ,,Lis i rower” zachwycałam się już jakiś czas temu i postawił on swoim następcom wysoką poprzeczkę, którą trudno będzie przeskoczyć. W tym wpisie przyszedł wreszcie czas na kontynuację – ,,Lis, Sąsiad i nasza planeta”.

Te dwie pozycje różnią się nie tylko formatem. Pierwsza była zdecydowanie bardziej absurdalna i zarazem hipnotyzująca. Szalona i inspirująca. Druga stara się czytelnika ukierunkować na określony cel. Niesie przekaz – ogromnie ważny, który sprawia jednak, że jest mniej oryginalna i unikatowa.

,,Lis, Sąsiad i nasza planeta” to opowieść o tytułowym lisie prowadzona w narracji pierwszoosobowej. Bohater dzieli się z odbiorcami trzema historiami, podzielonymi na krótkie, ale wybitnie zilustrowane rozdziały. 

W pierwszym – ,,Lis ratuje swój rower” zostaje poruszona kwestia konsumpcjonizmu, ciągłego kupowania i zastępowania nowych, jeszcze dobrych rzeczy, kolejnymi. W drugim, o tytule ,,Lis i pieniądze za nic” to kontynuacja rozważań na temat materializmu, z punktu widzenia osoby, która zdobyła już tyle pieniędzy, że nie potrzebuje pracować i może mieć wszystko, o czym marzy. Szybko okazuje się, że gdyby każdy człowiek miał dostęp do nieskończonej ilości środków i gdy nie byłoby osób wytwarzających dóbr czy oferujących usługi, świat nie miałby prawa istnieć. Zapanowałby chaos, a ludzie nie mieliby co jeść. 

Trzeci rozdział ,,Lis i wielka woda” to kwestia bezpośredniego zatruwania środowiska, a tym samym braku empatii i myśleniu wyłącznie o własnych potrzebach. W tej części Lis będzie musiał naprawić błąd swojego przyjaciela Sąsiada, który kierowany wyłącznie egoistycznymi pobudkami, naraził życie wielu zwierząt. 

,,Lis, Sąsiad i nasza planeta” to książka, która ma zdecydowanie większe zacięcie edukacyjne, niż jej poprzedniczka. Może być początkiem dyskusji o tym co robić, żeby być bardziej świadomym i mniej destrukcyjnym dla środowiska. Pokazuje ekologię z punktu widzenia zafascynowanego cywilizacją Lisa, który jednak nie wyzbył się troski o miejsce swojego pochodzenia. 

Korzystając z jego przykładu, czytelnik ma szansę zastanowić się, czy sam nie idzie drogą złego bohatera, nierozważnego Sąsiada oraz krótkowzrocznych ludzi.

Fenomenalna warstwa wizualna tej pozycji wynosi opowieść na wyższy poziom, pozostawiając w odbiorcy poczucie satysfakcji i zadowolenia. Także dzięki niej, książka ma szansę stać się doskonałym prezentem dla osób w niemal każdym wieku.

,,Lisa, Sąsiada i naszą planetę” polecam do lektury czytelnikom powyżej 6 roku życia. Można ją czytać z pominięciem pierwszej części, choć zdecydowanie książkę ,,Lis i rower” także uważam za wartą przeczytania. 

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,681,lis-sasiad-i-nasza-planeta.html

Artykuł Lis, Sąsiad i nasza planeta – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Fibre Tigre

Ilustracje: Floriane Ricard

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:wybitna

Recenzja:

,,Lis i rower” to jedna z tych książek, które czyta się z nieustającym zdziwieniem, śmiejąc się od czasu do czasu do siebie jak wariat. 

Wydawnictwo Format wydało ją wraz z drugą książką z serii ,,Lis, sąsiad i nasza planeta”, ale o niej opowiem kolejnym razem. Twórcami jest duet – ilustratorki Floriane Ricard oraz autora FibreTigre. Razem stworzyli oni artbooka, książkę artystyczną, która porusza, bawi i uczy (czytelników o nich samych).

,,Lis i rower” to historia pewnego tytułowego lisa, który pewnego dnia – zmęczony przedłużającą się samotnością, postanowił pójść do miasta. W tym celu wstał, tak jak ludzie chodzą na dwóch nogach, i wyruszył w podróż. Na miejscu nikt nie zorientował się o jego lisiej naturze. Nawiązał bliższą znajomość z Sąsiadem, który wkrótce zaangażował go w pewne zadanie. Z czasem zadanie to przerodziło się w coś znacznie ważniejszego. 

Cała książka to jedna wielka metafora. Czytając ją za pierwszym razem można odnieść wrażenie, że poznaje się kulisy jakiejś absurdalnej sytuacji. Krótkie zdania fabuły urywają się nagle, zdarzenia przeplatają się i człowiek może mieć nawet wrażenie lekkiego chaosu. Z każdą jednak kolejną stroną całość staje się coraz bardziej klarowna i nie pozostaje już nic innego jak po prostu – podziwiać książkę jako całokształt. 

Lis jest metaforą każdego człowieka, a jego udział w dziwnym wyścigu to po prostu życie. Na początku niewiele rozumiemy, co się wokół nas dzieje, ale im bardziej zaczynamy zauważać pewnego zależności, tym większą mamy ochotę rywalizować i przeć do przodu. 

Wiele pięknych słów pada w tej książce. Ktoś powie, że bierze się udział w wyścigu nie po to, żeby zwyciężać, ale po to, żeby nie przegrać. Padnie także spostrzeżenie, że wygrywa się samotnie, podobnie jak samotnie się umiera. ,,Lis i rower” to zbiór poetyckiej treści, filozoficznych przemyśleń i wzruszających konkluzji.

Efekt potęgują subtelne ilustracje tworzone za pomocą wodnych farb i piórka, wyłącznie czerwono-niebieskiej kolorystyki oraz odpowiedni font – imitujący ręczne pismo.

Jestem pewna, że czytelnicy docenią nie tylko piękne wydanie tej pozycji, ale także jej niebezpośrednie przesłanie. ,,Lis i rower” można rozumieć na wielu poziomach. Każda rozkładówka może być powodem do poszukiwania nawiązań z prawdziwym życiem. To także książka, która świetnie sprawdzi się na lekcjach filozofii w liceum lub w starszych klasach szkoły podstawowej. 

Polecam ją czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,680,lis-i-rower.html

Artykuł Lis i rower – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?”

Autor: Tomi Ungerer

Ilustracje: Tomi Ungerer

Tłumaczenie: Dorota Hartwich

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wreszcie i mnie udało się dorwać tę książkę! Dotarła już jakiś czas temu, ale ciągle ktoś inny chciał ją czytać – przeszła przez wiele rąk osób w różnym wieku, bo to pozycja niezwykle uniwersalna oraz bardzo angażująca!

,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?” to książka Wydawnictwa Format, która niedawno miała swoją premierę. To zbiór odpowiedzi Tomiego Ungerera na pytania, jakie zadawały mu dzieci w magazynie ,,Philosophie”.

Tomi jest niezwykle popularnym alzackim artystą i pisarzem, który niestety pożegnał się ze światem na początku tego roku. Pozostawił po sobie mnóstwo wyjątkowych tekstów, które będą kształtować dzieci i dorosłych jeszcze przez wiele dziesiątek lat.

Książka ,,Dlaczego ja to ja, a nie ty?” składa się na ponad 130 błyskotliwych pytań, które najłatwiej można zaklasyfikować jako kilka ogólnych kategorii. Poruszają one przede wszystkim tematykę człowieka oraz jego natury, z której wyodrębnić można także perspektywę dzieci i dorosłych, miłości, społeczeństwa, moralności, myślenia i wiedzy, przyjaźni, nauki, ekonomi, religii, rodziny, strachu, śmierci czy uprzedzeń.

Wiele z pytań nawiązuje także do kwestii zwierząt, natury czy kosmosu i wszechświata. Twórcy książki zestawili odpowiedzi w sposób zmieszany i nie odpowiadający kolejnością kategorii, ale na końcu pozycji umieścili indeks, który może być przydatny w sytuacjach awaryjnych.

Jakiego typu są odpowiedzi Ungerera? Kto nie zdążył jeszcze poznać tej postaci, temu z pewnością przyda się wstęp, który – w skrócie – podkreśla, jak nietypową postacią jest pisarz.

Przede wszystkim myśliciel nie owija w bawełnę. Na pytania zadawane przez dzieci od 3 do 10 i więcej lat odpowiada prosto, ale przy użyciu słownictwa osób dorosłych. Niektóre jego poglądy mogą wydawać się nieco kontrowersyjne, ale nie da się zaprzeczyć, że jest to człowiek niesamowicie światły i myślący logicznie.

Wielokrotnie podkreśla na przykład, że najlepszym sposobem na obronę jest cięty język oraz humor. Sam jest ateistą, ale podchodzi z szacunkiem do religii. Niezwykle ceni sobie wolność oraz tolerancję, ale nie mają u niego taryfy ulgowej przemoc oraz brak szacunku do innych (w tym także zwierząt).

Potrafi rozsądnie i bez zażenowania odpowiedzieć dzieciom na najtrudniejsze pytania! Robi to w sposób zachwycający nawet dla dorosłych.

Jego wypowiedzi mogłyby być tatuowane na nadgarstkach i noszone na szczęście.

Książkę można czytać zarówno w sposób refleksyjny, jak i rekreacyjny. Uzupełniające ją obrazki mają w sobie dużo przewrotności, ale często zawierają także drugie dno, zauważalne dopiero podczas dłuższej analizy.

To zachwycająca pozycja – absolutnie wybitna, która pomoże nieco w zrozumieniu otaczającego nas świata. Dzieci będą wdzięczne rodzicom za tę lekturę, a rodzice będą wdzięczni… Ungererowi.

Bardzo polecam dla słuchaczy i czytelników powyżej 6. roku życia.

Link do strony ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/zapowiedzi/643-dlaczego-ja-to-ja-a-nie-ty-9788361488637.html

Artykuł Dlaczego ja to ja, a nie ty? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.