➜ Tytuł: Podobno dorośli
➜ Autorka: Annica Hedin
➜ Ilustracje: Hanna Klinthage
➜ Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Nietypowy punkt widzenia – książka o dorosłych dla dzieci

Co jest zupełnie oczywiste – większość książek dla dzieci dotyczy bohaterów w ich wieku: ich przygód, codzienności czy też emocji. Podobno dorośli to pozycja, która pod tym kątem jest oryginałem, bo skupia się niemal wyłącznie na dorosłych. Jest niczym przyrodniczy dokument o gorylach, ale zamiast goryli mamy bardzo różnych (i jednocześnie niezwykle do siebie podobnych) dorosłych. 

Autorka zaczyna od – być może niespodziewanego – założenia, że dzieci często obserwują dorosłych i zastanawiają się, co tak naprawdę ci robią, kiedy nikt nie patrzy; co myślą w konkretnych sytuacjach; czy dlaczego zachowują się w określony sposób i jakie tajemnice skrywają. Książka zachęca do zadawania pytań oraz pokazuje, że między dorosłymi a dziećmi może być więcej podobieństw, niż wydaje się ,,na pierwszy rzut oka”.

Czego uczy ta książka? Inspiracja do filozoficznych rozmów o świecie dorosłych

Podobno dorośli nie próbuje podsuwać dziecku gotowych odpowiedzi, ale raczej zachęca do samodzielnego stawiania pytań. Dlaczego dorośli czasem mówią jedno, a robią drugie? Czym zajmują się w chwilach, kiedy dzieci ich nie widzą? Dlaczego dorośli śmieją się z dziwnych rzeczy i miewają dziwne nawyki? Te zagadnienia pozwalają się otworzyć na rozmowę nie tylko dzieciom, ale również dorosłym. Zachęcają do dyskusji jak wygląda codzienność dorosłych, ale także o różnicach pokoleniowych, wyobrażeniach i empatii.

To książka filozoficzna w przystępnej, nieprzegadanej narracji, która idealnie sprawdza się podczas wspólnego czytania rodzica z dzieckiem, budując przestrzeń do rozmowy i refleksji nad tym, co w ogóle znaczy „bycie dorosłym”.

Ilustracje Hanny Klinthage

Rysunki to integralna część tej książki – ich kolorystyka, ale także subtelne nawiązania do karykatur sprawiają, że są one jednocześnie zabawne i bliskie emocjonalnie. Klinthage potrafi w kilku kreskach uchwycić absurdalne zachowania dorosłych i pokazać je tak, by rozbawić dzieci, a dorosłych – skłonić do uśmiechu i refleksji. To ilustracje, które nie tylko towarzyszą tekstowi, ale także ubogacają go, dodając potrzebną bohaterom mimikę czy kontekst. 

Odczarowywanie ideału dorosłego

W książce dorośli stają się ludzcy, a ich wybory czy zachowania są w sposób humorystyczny (ale też całkiem logiczny) wyjaśniany. Autorka pokazuje dorosłych, którzy także boją się różnych rzeczy, marzą o urodzinowym prezencie czy stresują się w towarzystwie. To właśnie dzięki połączeniu empatii i humoru książka łączy pokolenia – nie stawia żadnej ze stron w opozycji, ale raczej zaprasza do wzajemnego rozumienia i akceptacji. Co więcej, nie narzuca także ,,tradycyjnej” potrzeby odgórnego traktowania dorosłych z szacunkiem, tylko dlatego, że są oni dorośli. Wręcz przeciwnie – uświadamia, że dorośli wcale nie różnią się tak bardzo od swoich młodszych wersji, akcentując równość.

Dla kogo jest ta książka?

Podobno dorośli można z powodzeniem czytać z dziećmi powyżej około 6. roku życia, choć jej uniwersalne przesłanie przypadnie do gustu również starszym – zarówno młodzieży, jak i dorosłym. Sprawdzi się:

• jako książka do wspólnego czytania w domu,
• jako fundament do rozmów o emocjach i zachowaniach/motywacjach,
• w przedszkolu lub na zajęciach edukacyjnych,
• jako prezent (np. pod choinkę czy osiemnastkę), który wywoła uśmiech i refleksję.

To wyjątkowa książka, bo choć dedykowana dzieciom, mówi także wiele o nas – dorosłych. Dzięki mądremu tekstowi Annici Hedin i subtelnej, wyrazistej grafice Hanny Klinthage dostajemy pozycję, która bawi, uczy oraz inspiruje. Zachęca do pytań, które często wydają się banalne, prowadzą do najważniejszych rozmów – tych o sobie nawzajem.

Sprawdzajcie dostępność Podobno dorośli na stronie wydawnictwa Zakamarki.

FAQ – Podobno dorośli

1. O czym jest książka Podobno dorośli?

Książeczka Podobno dorośli w humorystyczny sposób pokazuje świat dorosłych dzieciom. Autorka opisuje typowe zachowania, nawyki i emocje dorosłych, pokazując, że za ich „powagą” kryje się zagubienie, marzenia i niepewność – dokładnie tak samo jak u dzieci.

2. Dla jakiego wieku jest przeznaczona ta książka?

Najlepiej sprawdza się u dzieci od około 6. lat, ale jej treść jest na tyle uniwersalna, że docenią ją również starsze dzieci, nastolatki, a nawet dorośli. To książka, którą można czytać wspólnie, bo zachęca do rozmowy między pokoleniami.

3. Czy Podobno dorośli nadaje się do rozmów o emocjach?

Tak, to jedna z jej największych zalet. Książka w bardzo przystępny sposób otwiera temat emocji dorosłych, ich wątpliwości i stresów. Pozwala dziecku zobaczyć, że dorośli także nie zawsze wiedzą, jak sobie radzić z codziennymi wyzwaniami – co wzmacnia zrozumienie i empatię.

4. Jakie tematy porusza książka?

Porusza tematy: dorosłości, codziennych nawyków, poczucia humoru, zachowań niezrozumiałych dla dzieci, presji, zmęczenia, marzeń oraz różnic między światem dorosłych a dzieci. To lekka i zabawna książka filozoficzna o tym, kim są ludzie, „którzy nazywają się dorosłymi”.

5. Czy książka jest zabawna?

Oj tak, humor odgrywa w niej dużą rolę. Ilustracje pełne są sytuacyjnych żartów, a tekst często opisuje dorosłych w ciepły, lekko ironiczny sposób.

Artykuł Podobno dorośli – recenzja książki, która tłumaczy świat dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Wyobraźnia jest skarbem. Jest też domeną dzieci. Kiedy jednak dzieje się coś niedobrego, dzieci muszą szybko wydorośleć i porzucić znany sobie wcześniej świat fantazji. 

Czy możliwym jest, aby oddać tym dzieciom, które doświadczyły smutku i strachu – utracone dzieciństwo? Czy można przywrócić im wyobraźnię?

W poszukiwaniu małych okruchów radości 

Duet Maja Lunde oraz Lisa Aisato powracają w kolejnej, wybitnej książce z serii o porach roku. Po Śnieżnej siostrze oraz Strażniczce Słońca przyszedł czas na wiosenną Panią Wiatru.

To historia pełna nadziei, a jednocześnie ściskająca za serce, piękna, smutna oraz wypełniona poszukiwaniem małych okruchów radości. 

Z jednej strony opowiadająca o powojennej traumie oraz powolnym godzeniu się ze stratą (bliskich czy też po prostu dotychczasowego życia),  a z drugiej – o przyjaźni i miłości silniejszych niż wszystkie wichury czy klęski świata.

Nowe życie Tobiasa po wojnie

Rodzice odprowadzili Tobiasa na pociąg. To smutne pożegnanie. Nie zobaczą się przez kolejne miesiące lata. Cała trójka nie na jednak wyjścia – w mieście brakuje jedzenia, po wojnie która dopiero co się skończyła. Tobias wyjeżdżając z innymi dziećmi na wieś, ma szansę wreszcie się najeść i odpocząć od huku bomb oraz widoku zgliszcz spalonych kamienic.

Kiedy trafia do Pogodowa, jest pełen nadziei. To piękne, nadmorskie miasteczko, w którym mili ludzie z otwartymi ramionami witają się z dziećmi, które na najbliższe tygodnie trafią pod ich opiekę. Po Tobiasa nikt jednak nie wychodzi. 

Wkrótce okazuje się, że chłopiec będzie mieszkał z rybaczką Lothe – oschłą i zimną kobietą, która wcale go nie chce. Niewielki domek na szczycie klifu wypełniony jest hukiem fal oraz krzykiem mew. Czy Tobias znajdzie tam spokój? Czy uda mu się odkryć tajemnicę Lothe? Jaka przyszłość czeka jego, ale też niektórych mieszkańców Pogodowa?

Książka dla dzieci i dorosłych, dzięki której docenimy to, co mamy

Pani Wiatru to opowiedziana w 25 rozdziałach historia nietypowej przyjaźni, przepracowywania traum, oswajania się z nową rzeczywistością, ale też lękiem, bezsilnością i nienawiścią. 

Fabuła o budzeniu w sobie odwagi i szukania prawdy. Opowieść szkatułkowa – z elementami baśni oraz legendy. 

Niezwykle zilustrowana, z portretami bohaterów, w oczach których widać prawdziwe emocje. To jest książka, po której dzieci przybiegną do swoich rodziców i mocno ich przytulą, a rodzice nie wypuszczą swych maluchów z ramion. 

Pani Wiatru – czy warto ją przeczytać?

Książka, która pozwala docenić to, w jakim miejscu jesteśmy – że mamy bezpieczny dom oraz mamę i tatę obok siebie. Że mamy wpływ na siebie oraz innych. Że czasami warto odsunąć strach, porozmawiać oraz otworzyć się na innych.

Pani Wiatru będzie prawdopodobnie jedną z piękniejszych książek, po które można sięgnąć niezależnie od okoliczności. Polecam ją wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5280/pani-wiatru

Artykuł Pani Wiatru – recenzja wybitnej książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kiedy jest się dzieckiem, dorosłość jawi się niczym wyjątkowy czas nieskrępowanej niczym wolności, swobody oraz nieskończonych możliwości. Sami wiecie najlepiej jak to jest, gdy ta wyczekiwana dorosłość wreszcie puka do drzwi. Dobrze jednak czasami wziąć ją na dystans. Spojrzeć na dorosłość jak patrzy się na kogoś, kogo dotychczas się nie znało. 

Pojawia się na to szansa wraz z nową premierą wydawnictwa Literackiego. Linn Skaber, autorka bestsellerowej ,,Młodość. Wyznania nastolatków”, napisała także książkę z myślą o dojrzałym czytelniku. ,,Dorosłość. Wyznania” to przejmujący obraz dojrzałych ludzi, którzy niosą ze sobą bagaż wielu doświadczeń i emocji.

Dorosłość z różnych punktów widzenia

Książka składa się na 33 krótsze i dłuższe rozdziały. Znajdziecie tutaj prozę, poezję, a nawet dramat. ,,Dorosłość” w wykonaniu Skaber pełna jest tęsknoty – za czymś ulotnym, straconym i zmarnowanym. Bije od niej łuna smutku, momentami wręcz przejmującego, gdzie przedmioty codziennego użytku, takie jak drzwi szafki w kuchni czy lodówka z serami w supermarkecie, stają się przedmiotem-symbolem, wyrastającym daleko poza swoje znaczenie.

Próbowanie tych różnych form i formuł wypowiedzi może być swego rodzaju próbą ujęcia dorosłości z różnych punktów widzenia. Nie dość, że każdy rozdział opowiada o innych bohaterach, to w dodatku robi to na trochę inny sposób, jakby starał się uchwycić nie tylko puentę historii ale i charakter postaci.

Ukojenie z goryczy

Czy każdy dorosły odnajdzie w ,,Dorosłości” siebie? Tego można być bardziej niż pewnym. Książka jest uniwersalnym i obiektywnym spojrzeniem na etap życia w skali człowieka, który wiąże się z pewną stałością, ale też pożegnaniami, próbą ostatniego zawalczenia o siebie lub wręcz przeciwnie – stanem zupełnej kapitulacji.

Choć mam wrażenie, że ,,Dorosłość” pełna jest goryczy, to z drugiej strony jej lektura oferuje dziwnego rodzaju ukojenie. Przyglądając się jej stronom, można samemu spróbować przejrzeć się w tych opowieściach jak w lustrze.

Ilustracje Lisy Aisato

Nawiązując do przyglądania się – nie wolno nie wspomnieć o oprawie graficznej ,,Dorosłości”. Ta książka, i piszę to z pełną pewnością, nie byłaby tym samym, gdyby nie ilustracje Lisy Aisato. Możecie tę artystkę kojarzyć już m.in. ze wspomnianej wcześniej ,,Młodości”, ale również z takich pozycji jak:

• Życie,
• Strażniczka Słońca,
• Śnieżna siostra,
• O dziewczynce, która chciała ocalić książki.

Te piękne poetyckie obrazy w pełni dotrzymują kroku tekstowi, wznosząc go wręcz na jeszcze wyższy poziom.

Polecam ,,Dorosłość” nastolatkom i – bez zaskoczenia – także dorosłym. W przypadku poszukiwania tekstu na konkurs recytatorski, w ,,Dorosłości” można przebierać dowoli!

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/4276/doroslosc

Artykuł Dorosłość. Wyznania – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Albert Albertson znowu chce nas nauczyć czegoś mądrego! Wydawnictwo Zakamarki nie zwalnia z premierami przygód o tym 5-letnim bohaterze, bo od momentu ukazania się ostatniej nowości, nie minęło jeszcze nawet pół roku! Co więcej, już zapowiadane są kolejne części.

Do tej pory pisałam:

• Albert mówi NIE,
• Co mówi tata Alberta?,
• Niech żyje tata Alberta!,
• Kto straszy, Albercie?,
• Opowiedz coś strasznego, Albercie,
• Albercie, ty złodzieju!.

Seria książek dla dzieci o Albercie

,,Albert w kosmosie” to książka, która niewiele wspólnego ma z kosmosem! Nie nauczcie się z niej nazw planet czy kosmicznych obiektów. Zaskoczy czytelników z zupełnie innego powodu.

Jej autorką jest Gunilla Berstrom, która serię o Alfonsie (takie imię nosi główny bohater w oryginalnym, szwedzkim wydaniu) zainicjowała już ponad 40 lat temu. Premiera pierwszej książki przypadła na rok 1972. Wywołała wówczas spore zamieszanie ze względu na fakt, że chłopcem zajmuje się w niej wyłącznie ojciec – matka jest nieobecna.

Wygłupy w przebieranki

W ,,Albert w kosmosie” głównym tematem jest dorosłość. Tata Alberta uważa, że chłopiec jest zbyt dziecinny – bałagani i zajmuje się tylko zabawą. Mężczyzna ma dużo ważnych spraw na głowie. Doskonale zostało pokazane jak Albert widzi kogoś dorosłego i z jakimi zachowaniami kojarzy mu się bycie dorosłym.

Chłopiec chciałby być taki jak swój tata. Zamierza go jednak najpierw trochę rozweselić. Wymyśla zabawę w przebieranki. Tata na początku nie jest zainteresowany przyłączeniem się do wygłupów, bo próbuje zrobić ważną listę zakupów. Finalnie jednak okazuje się, że chwilowe oderwanie się od obowiązków, bardzo pomaga mu ,,przewietrzyć głowę” i wpaść na dobry pomysł.

Dorosłość

W książce na ilustracjach widzimy jak tata Alberta przebiera się za damulkę, a sam chłopiec za ducha. Pozwalają sobie puścić wodze fantazji, zmieniają przebrania i… doskonale spędzają ze sobą czas. Przy okazji tata przypomina sobie, co zapomniał wpisać na listę, a bałagan jakoś mniej mu przeszkadza.

,,Albert w kosmosie” to piękna opowieść o tym, że każdy dorosły powinien pozwolić sobie być czasami dzieckiem, a dziecko może chcieć zostać na chwilę dorosłym.

To bajka o relacjach, opowiedziana jak zawsze w tej serii – z dużą wrażliwością oraz niezwykłą prostolinijnością. 

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/albert-w-kosmosie/

Artykuł Albert w kosmosie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: W cieniu drzew. Takie sowie lato
➜ Seria: W cieniu drzew
➜ Scenariusz: Dav
➜ Rysunki: Dav
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych, co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Trzecia część niewielkich formatem komiksów z serii ,,W cieniu drzew”, które grają na emocjach, uczą empatii i przede wszystkim – zaprzyjaźniają najmłodszych z książkami graficznymi.

Do tej pory ukazały się: ,,W cieniu drzew. Jesień pana Zrzędka” oraz ,,W cieniu drzew. Podmuch zimy”. Kolejna pozycja pomija wiosnę i od razu przechodzi do fabuły umiejscowionej latem (mam nadzieję, że Wydawnictwo Egmont jeszcze do niej powróci!). Autorem scenariusza oraz rysunków jest francuski artysta DAV, czyli David Augereau.

Najnowsza książka ,,W cieniu drzew. Takie sowie lato” jest również częścią cyklu ,,Mój pierwszy komiks 5+”, w skład którego wchodzą pozycje obrazkowe, wydawane w twardej oprawie, dodatkowo uzupełnionej miękką gąbką (np. ,,Bartłomiej i Karmelek”, ,,Pan Borsuk i pani Lisica” czy ,,Opowieści z Bukowego Lasu”).

Powracając do głównej bohaterki tej recenzji, tym razem odwiedzamy las, a w zasadzie okolicę sadzawki, przy brzegu której stoi drzewo z dziuplą pana Sowy. Pan Sowa, jak każdemu dobrze wiadomo, jest stworzeniem nocnym, dlatego w dzień zazwyczaj śpi i odpoczywa. Tak się jednak składa, że owa sąsiedzka sadzawka jest miejscem zabaw lokalnych dzieci-zwierząt, które lubią tam dokazywać oraz grać w wodną piłkę.

Jak łatwo się domyślić, pan Sowa nie jest zadowolony z ich obecności. W przeciwieństwie jednak do drugiego sąsiada – pana Ropucha, ma bardziej ugodowy i skryty charakter. Dlatego to właśnie ten drugi głośno narzeka oraz przepędza dzieci.

Pewnego dnia do dziupli pana Sowy wpada piłka. Decyduje on nie oddawać jej maluchom i gdy nadchodzi noc, coś kusi go do wyjścia z nią na zewnątrz. Jak skończy się ta decyzja oraz jakie konsekwencje przyniesie ze sobą?

,,W cieniu drzew. Takie sowie lato” to rozkoszny komiks, który choć ma kilka cech wspólnych z pierwszą częścią serii oraz bohaterem panem Zrzędkiem, to jednak ukazuje nam niezwykłe zjawisko. Dorośli, bardzo często ci naprawdę wiekowi, zupełnie zapominają jak to jest być dzieckiem – bawić się, głośno śmiać i mieć mnóstwo energii. Tylko najmądrzejsi z nich wiedzą, że dokazywanie maluchów nie jest objawem braku szacunku czy lekceważenia innych. Dzieci w ten sposób spędzają czas i taka głośna zabawa sprawia im radość.

W ,,Takim sowim lecie” jest i wątek odkrywania dziecka w sobie. Każdy z nas ma potrzebę beztroski oraz zabawy, która pozwala się zrelaksować, odpocząć. Pan Sowa dzięki zmianie swojego nastawienia, daje dobry przykład wszystkim dorosłym!

Polecam tę książkę, która w bardzo ciekawy sposób pokazuje dzieciom punkt widzenia ich rodziców, dziadków lub sąsiadów, a przy tym uczy empatii i rozpieszcza pięknymi, klasycznymi kadrami. Będzie odpowiednia dla odbiorców powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-W-cieniu-drzew.-Takie-sowie-lato.-Tom-3,60975121,p.html

Artykuł W cieniu drzew. Takie sowie lato – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Sébastien Mourrain

Ilustracje: Guillaume Gueraud

Tłumaczenie: Paweł Łapiński

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Już niedługo Dzień Dziecka – to ja przewrotnie, opowiem o książce, w której to dziecko bardzo chce być dorosłym (jak niemal każde w prawdziwym życiu).

,,Jeszcze zobaczycie…” to wyjątkowo udany picturebook duetu Guillaume’a Guerauda oraz Sebastiena Mourraina, który doskonale łączy ilustracje, zwięzły i ujmujący tekst z humorystycznym przesłaniem.

Głównym bohaterem jest mały chłopiec, który jak refren powtarza słowa: ,,Mam w nosie” i ,,Jeszcze zobaczycie”. Nie podobają mu się nakładane na niego przez rodziców ograniczenia, kary i obowiązki. Ma dość odbierania mu przyjemności z jedzenia cukierków oraz deserów, chodzenia z rodzicami za rączkę, mycia zębów czy zabraniania oglądania strasznych filmów.

Chłopiec nie może się doczekać, kiedy nagle, pewnego dnia stanie się po prostu dorosłym i wtedy będzie mógł robić, co tylko dusza zapragnie.

Każde dziecko ma w sobie jakieś mityczne pojęcie o tym niezwykłym etapie w życiu człowieka, jakim jest pełnoletność. Maluchom wydaje się wtedy, że to ciąg beztroskiego opychania się słodyczami, kładzenia się spać razem z wstającym słońcem oraz możliwość zamieszkania w najbardziej egzotycznym zakątku świata… chociaż, kogo właściwie próbuję teraz oszukać? Przecież dokładnie tak wygląda dorosłość!

Książka ,,Jeszcze zobaczycie…” ma jednak na samym końcu pewien twist, który sprawia, że staje się jeszcze bardziej wielowymiarowa. Naturalnym jest bowiem, że każde dziecko marzy o szybkim staniu się dorosłym, ale i wielu dorosłych tęskni do czasów, kiedy sami byli dziećmi.

To opowiastka, która przypomni rodzicom jak ważne jest czasami przymknięcie oka na różne, sztywne zasady. Z drugiej strony spora część pełnoletnich czytelników z pewnością odbędzie na kartach tej historii sentymentalną podróż do czasów sprzed wielu, wielu lat.

,,Jeszcze zobaczycie…” najlepiej nadaje się do wspólnego, wielopokoleniowego czytania. Rozbawi, wzruszy i pozostawi pole do refleksji – idealne połączenie w pięknym wydaniu! 

Polecam każdemu odbiorcy powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/48/Jeszcze-zobaczycie…

Artykuł Jeszcze zobaczycie… – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Henrik Bromander

Rysunki: Henrik Bromander

Tłumaczenie: Katarzyna Syty

Wydawnictwo: Centrala

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ponad 600 stron wymagającej treści, często wyczerpującej psychicznie, obrazkowej powieści pseudoautobiograficznej, która, o dziwo, pozostawia na koniec w czytelniku poczucie dziwnej satysfakcji.

,,Ciemności Smalandii” Henrika Bromandera to komiks dla dorosłych, opowiadający historię życia Erika – przejściowo faszysty, niezmiennie homoseksualisty, sporadycznie kryminalisty, ale przede wszystkim osoby zagubionej i zrezygnowanej.

Poznajemy go jako małego chłopca, który wychowuje się w patologicznym domu. Jego ojciec jest niezdiagnozowanym alkoholikiem, a matka nie radzi sobie z emocjami i nie potrafi ich wyrażać. Erik żyje na tykającej bombie, która wybuchając okaleczy go, odbierając mu szansę na normalną przyszłość. 

Chłopak dorastając zaczyna pasjonować się polityką i faszyzmem. Chce wytłumaczyć sobie swoje położenie i jednocześnie uwierzyć w lepszą przyszłość. Poglądy i przemyślenia przemyca na kartkach wydawanego samodzielnie fanzina o tytule ,,Twarz”. W ciągu kilkunastu lat powstaje kilkanaście numerów, które odbiorca może przeczytać w całości. 

,,Ciemności Smalandii” są wielowymiarową powieścią, która została zbudowana na okaleczonym dzieciństwie, poczuciu odmienności, zagubieniu, wypaczonych poglądach i braku autorytetów. W komiksie pojawia się wiele postaci, w których istnienie bezsprzecznie wierzymy, przez co sama historia staje się jeszcze bardziej przejmująca i przygniatająca. Świat jaki został w niej ukazany to zmierzające do samozagłady środowisko, którego płytkie i powierzchowne myślenie oraz chęć sprowadzenia wszystkiego do swojego punktu widzenia, powoduje powrót do najbardziej pierwotnych instynktów. 

Na przykładzie zmian we współczesnej Szwecji widzimy nieznaczną zmianę światopoglądu, ale znacznie bardziej istotna jest ta przemiana, która na przestrzeni lat odbywa się w każdym z nas.

W tej książce przeplata się życie polityczne z miłosnym. Poruszane są kwestie moralne oraz filozoficzne. Kiedy Eric ma rozprawę sądową o pobicie, nie pozwala pogodzić się z myślą, że może żałować swojego zachowania. Wie, że to co zrobił, było jedynym możliwym postępowaniem, które wchodziło w grę. 

Ten oraz wiele podobnych wątków pokazują jak trudno żyć na tym świecie komuś, kto chce być ze sobą w pełni szczery.

Siłą tego komiksu jest przede wszystkim jego warstwa merytoryczna. W obrazkach została przekazana ponad miarę dosłowność i brzydota ludzi oraz otoczenia. Szczerość, na której tak bardzo zależało Ericowi, objawia się tutaj w kadrach, obok których trudno przejść obojętnie.

W ,,Ciemnościach Smalandii” pojawia się na końcu jednak jakieś światło w tunelu – nadzieja na to, że nieco obniżając standardy, uda się nazwać siebie szczęśliwym człowiekiem.

Polecam ten komiks dojrzałym osobom, które będą na tyle odważne, żeby spojrzeć w głąb tego, co chciał uchwycić autor. 

Link do strony Wydawnictwa: http://centrala.org.uk/pl/ciemnosci-smalandii/

Artykuł Ciemności Smalandii – recenzja komiksu dla dojrzałego czytelnika pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Thomas Brunstrom

Ilustracje: Thorbjorn Christoffersen

Tłumaczenie: Edyta Stępkowska

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Przyznajcie się – ileż to razy z westchnieniem sentymentu myśleliście o beztroskich latach swojego dzieciństwa? W dorosłym życiu, kiedy lista naszych obowiązków zdecydowanie przewyższa tę ze spisem przyjemności, tęsknimy za czasami, kiedy jedyne co musieliśmy zrobić, to porządnie się wyspać i czasami coś zjeść.

Zupełnie więc nie ma co się dziwić głównemu bohaterowi książki ,,Tata Oli już nie chce być dorosły”, który postanowił zarządzić… strajk (a raczej wymyślił ciekawą intrygę)! Zaproponował swojej córce zamianę ról, na co ta ochoczo przystała!

I o ile na pierwszy rzut oka ta książka będzie dawać mnóstwo powodów do śmiechu starszym czytelnikom, to jaki przekaz niesie dzieciom? Odpowiem na to pytanie już za chwilę!

Twórcami ,,Tata Oli już nie chce być dorosły” są Thomas Brunstrom oraz Thorbjorn Christoffersen, którzy tworzą bardzo udany duet autora i ilustratora. Thorbjorn Christoffersen jest również znanym scenarzystą oraz reżyserem filmów animowanych, chociażby ,,Romana Barbarzyńcy”.

,,Tata Oli już nie chce być dorosły” jest jedną z wielu części serii o dziewczynce Sally (w polskiej wersji – Oli) oraz jej nieokrzesanym tacie! Wydawnictwo Dwukropek nazwało ten cykl ,,Tata i małolata” i już wkrótce planuje wydać także kolejne części! 

Najnowsza książka rozpoczyna się od trudnych chwil, czyli odrabiania zadania domowego. Nastał już późny wieczór i zostało niewiele czasu na zabawę. Ola chce zbuntować się i pójść później spać, żeby mieć chwilę dla siebie. 

,,- Jenyyy. To okropne być dzieckiem! Ciągle trzeba odrabiać lekcje i chodzić wcześnie spać, i kąpać się, i w ogóle robić same nudne rzeczy. I zawsze trzeba słuchać dorosłych – mówi rozgoryczona Ola.” 

 

Tata jednak wpada na pewien pomysł. Nazajutrz mają zamienić się rolami, teraz dorosły będzie dzieckiem, a dziecko zmieni się w dorosłego.

Olę czeka zdecydowanie trudna przeprawa. Będzie musiała namówić swojego tatę do punktualności, zrobić jemu i sobie śniadanie, odebrać go z pracy, a później zrobić zakupy i ugotować kolację! 

Jak łatwo się domyślić, po takim dniu pełnym atrakcji Ola będzie marzyć tylko o jednym (czyli dokładnie o tym, o czym marzy każdy dorosły po ciężkim dniu) – o położeniu się wreszcie spać!

,,Tata Oli już nie chce być dorosły” jest świetną odpowiedzią Wydawnictwa Dwukropek na potrzebę zapełnienia niszy na rynku opowieścią, gdzie głównym bohaterem tuż obok dziecka jest także tata. Jest wiele historii z mamą w roli głównej, a w tym przypadku ona co prawda istnieje, ale wyłącznie wspomina się ją w tekście, pomijając zupełnie w warstwie wizualnej. 

Jeżeli jeszcze zastanawiacie się, w jaki sposób ta książka może wzbogacić wewnętrzny świat małego czytelnika, to pomyślcie sami, jak będąc dziećmi, chcieliście stać się dorosłymi. To opowieść o tym, że nie warto się spieszyć i na wszystko przyjdzie właściwy czas. Dzieci powinny cieszyć się beztroską, póki tylko mogą. 

Polecam tę książkę czytelnikom powyżej 5. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://www.dwukropek.com.pl/ksiazki/tata-oli-juz-nie-chce-byc-dorosly/

Artykuł Tata Oli już nie chce być dorosły – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Aneta Ryfczyńska

Ilustracje: Daria Dróżdż

Wydawnictwo: CoJaNaTo

Rok wydania: 2015

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Lulu” nie jest zwykłą książką dla dzieci. Nie ma klasycznej linii fabularnej, zwrotów akcji, można nawet powiedzieć, że nie ma początku i końca. To raczej przypowieść, coś na kształt bajki filozoficznej, w której autor za pomocą głównej bohaterki stara się przekazać pewną mądrość.

,,Lulu” opowiada historię o małej dziewczynce o tym samym imieniu. Pewnego dnia bohaterka zaczyna czuć się baletnicą i od tej pory wszędzie nosi na sobie różową, tiulową spódniczkę, zwaną także tutu.

Sęk w tym, że tę spódniczkę może zobaczyć tylko ona sama. Dorośli jej nie widzą. Lulu nosi ją, bo przypomina jej o tym, co naprawdę lubi, czyli o tańcu.

Dziewczynka dostrzega także, że nie wszyscy robią to, co lubią. Dorośli odpychają swoje marzenia, a ich miejsce zastępują przyziemne obowiązki. Lulu jednak je widzi. Inaczej jest w przypadku pana Franciszka, który robi dokładnie to, co kocha najbardziej.

Pan Franciszek udziela jej, jak i czytelnikom ważnych rad. Mówi, że najważniejsze jest zajrzeć w głąb siebie i odszukać tego, co naprawdę się lubi.

Życie bez pasji jest puste, czegoś w nim brakuje. Ta książka kształtuje już w małym odbiorcy potrzebę wypełnienia tej pustki. Poszukiwania zajęcia, który przyniesie zarówno radość jak i satysfakcję.

,,Lulu” to krótka historia, ale z bardzo interesującą i nietypową jak na książkę dla dzieci oprawą graficzną. Malarska okładka bardzo wiele obiecuje czytelnikowi.

Wnętrze składa się ze zdjęć autorstwa Dari Dróżdż, które stylizowane są na te robione przez polaroid.

Jedyne co bym zmieniła w tej książce to czcionka. Pismo bezszeryfowe sprawdziłoby się dużo lepiej i byłoby dużo przyjemniejsze do odczytania. Nie przytłaczałoby także, i tak już bardzo graficznych zdjęć.

Poza tym ,,Lulu” jest bardzo interesującą pozycją dla młodych czytelników. Polecam ją dzieciom od 4-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://cojanato.pl/produkt/lulu/

Artykuł Lulu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.