Mówi się, że: brudne dzieci, to szczęśliwe dzieci. I coś chyba w tym musi być. Kiedy na jakiś czas przymykamy oko na wysmarowane ziemią oraz błotem spodnie, i na chwilę pozwalamy maluchom po prostu się bawić – bez ciągłe upominania czy zwracania uwagę żeby omijać kałuże; mogą oni nie tylko ,,się wyszaleć”, ale również odkryć nieco lepiej samych siebie.

Dziecięcy przepis na szczęście

Plemię Śmierdziaków to historia o dzieciach, które żyją tak, jak pewnie chciałoby żyć większość dzieci – pozbawione kontroli dorosłych, samowystarczalne, decydują się nie myć i cały czas poświęcać zabawie. 

Choć z punktu widzenia dorosłego brzmi to trochę jak scenariusz z tragicznym zakończeniem, w rzeczywistości mamy w Plemię Śmierdziaków bardzo przewrotny finał – w którym to dzieci pokazują dorosłym co robić, żeby być szczęśliwym. 

Nieszablonowa książka dla dzieci

Autorką książki jest Elise Gravel (od np. Każdy z nas), a ilustracje stworzyła Magali le Huche (twórczyni wspaniałego Pakusia). Zarówno tekst jak i obrazki są w niej oryginalne i nieszablonowe, a przy tym bardzo dobrze się uzupełnią!

Prosta fabuła bazująca na plemieniu, na czele którego stoi wizualnie niepozorna Frania Iskierka, oraz w przeciwnym narożniku – czarny charakter Iwona Wkancik, która jako właścicielka miejscowego sierocińca, wzięła sobie za cel wyszorowanie, wyedukowanie i nauczenie etykiety tych dzieci.

Mamy więc tutaj typowy konflikt interesów. Z jednej strony świat dorosłych jawi się jako pełen zasad, niewygodnych ubrań oraz dziwnych maszyn, które niczym pralka – spiorą każdy brud z każdego dziecka. 

Karykaturalny, przerysowany świat i mądre przesłanie

Z drugiej strony, są same dzieci, które nie znoszą konwenansów, nie potrzebują szkoły, a czytać nauczyły się z opakowania po chipsach. Przerysowany, karykaturalny świat oddaje jednak w dużym stopniu to, co reprezentuję te dwie wiekowo różne grupy.

Dzieci cenią sobie prostotę, a dorośli lubią wszystko komplikować. Jak jednak potoczą się losy Plemienia Śmierdziaków oraz Iwony Wkancik? Czy dzieci dadzą się złapać w pułapkę słodyczy oraz różowego kucyka? Czy Iwona Wkancik uczyni z nich modelowych mieszkańców sierocińca? A może stanie się coś, co zupełnie zmieni perspektywę wszystkich bohaterów?

Polecam Plemię Śmierdziaków jako niezwykle wartościową lekturę z mądrym przesłaniem. Myślę, że nie tylko rozbawi ona dzieci, ale i pomoże wielu dorosłym lepiej rozumieć punkt widzenia dzieci. Często to, w jaki one postrzegają świat, ma dużo więcej sensu, niż ciasna, okuta w przyzwyczajenia, reguły czy ograniczenia perspektywa dorosłych.

Plemię Śmierdziaków będzie odpowiednią książką dla każdego powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/58/Plemi?-?mierdziak%EF%BF%BDw

Artykuł Plemię Śmierdziaków – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Ponad dwa lata temu (w 2021 roku) ukazała się  mądra i ciepła książka Tomasza Samojlika z ilustracjami Ani Grzyb. ,,Tarmosia” szybko podbiła serca młodszych oraz starszych czytelników i doskonale uzupełniła przyrodniczą serię wydawnictwa Agora dla dzieci ,,Zwierzaki”. 

Mała Tarmosia – nowa seria przyrodnicza dla dzieci

Jest ona opowieścią o rodzinie borsuków, którzy muszą zmagać się z rozmaitymi przeciwnościami losu, zagrożeniami, ale także którzy potrafią się wzajemnie bronić i miło spędzać czas przy zabawie lub jedzeniu. Wplecione w fabułę prawdziwe przyzwyczajenia tych zwierząt, a także ciekawostki z ich świata sprawiają, że odbiorcy mogą poczuć się jak odkrywcy dzikiej i fascynującej przyrody.

Ostatnio pojawiła się kolejna seria, związana właśnie z ,,Tarmosią”. ,,Mała Tarmosia” to wydane w innym formacie książki kierowane do młodszych czytelników. Historie tutaj są prostsze, krótsze, skupiają się na mniejszej liczbie wątków i są bogato ilustrowane. Na początku ukazały się dwie pozycje:

• Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?,
• Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?

Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?

Tarmosia lubiła spać. Na liście jej ulubionych rzeczy spanie było na pewno w pierwszej dziesiątce.

Tomasz Samojlik, Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?

Jak po powyższym cytacie nie lubić Tarmosi? Polubicie ją jeszcze bardziej, kiedy poznacie opowiastkę z jej udziałem. Rodzina borsuków w dzień śpi. Mała Tarmosia jednak nie potrafi zasnąć – słyszy jakieś podejrzane dźwięki i nie jest w stanie zmrużyć oka. Budzi więc swoją mamę, tatę i dziadka. Ci znajdują różne powody tajemniczych odgłosów, jednak żaden argument nie przekonuje w pełni Tarmosi.

Borsuczka postanawia sama podążyć za dźwiękami i sprawdzić, kto potrzebuje pomocy w podziemnych korytarzach. ,,Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?” to niezwykle urocza opowiastka, w której odwaga łączy się z empatią głównej bohaterki. To historia ukazująca również ważne przesłanie: to, co nam wydaje się oczywiste i bezpieczne, dla kogoś innego może być zupełnie nowe oraz pełne zagadek.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/mala-tarmosia-co-w-norze-piszczy/

Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?

Główna bohaterka jest jeszcze bardzo mała. Najchętniej spędzałaby czas na spaniu, zabawie i jedzeniu. Jednak jej mama Majra nie ma złudzeń – życie  może być pełne różnych niespodzianek, warto więc być zawsze gotowym na rozmaite przeciwności losu.

O ile w części ,,Mała Tarmosia. Co w norze piszczy?” gościnnie wystąpił jeż,  w ,,Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?” pojawiają się w roli bohaterek drugoplanowych dwie zwinne kuny. To właśnie dzięki nim Tarmosia trafia na wspaniałą zabawkę – szyszkę. Jej bliskim nie podoba się jednak to, że mała zamiast pracować woli się bawić. Uważają, że w jej wieku takie zachowanie nie wypada. Kiedy jednak Tarmosia na chwilę spuszcza ich z oka, okazuje się…

,,Mała Tarmosia. Czy borsuki się bawią?” to fantastyczna historia o tym, że czasami dorośli nie są do końca szczerzy i sami mają ochotę… nieco się pobawić! To zdecydowanie moja ulubiona część tej nowej serii, choć muszę szczerze przyznać, że obie opowiastki zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie. Co więcej, na końcu każdej książki znajduje się ciekawy element aktywnościowy. Polecam serię ,,Mała Tarmosia” wszystkim już powyżej 3 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/mala-tarmosia-czy-borsuki-sie-bawia/

Artykuł Mała Tarmosia – recenzja nowej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Teksty: Katarzyna Lajborek

Ilustracje: Przemysław Liput

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Wyszukiwanki mają mnóstwo zalet – pozwalają ćwiczyć uważność, wyszukiwać szczegółów i przeprowadzać trening zwracania uwagi na detale w kontekście pewnej całości. 

,,Opowiem ci, mamo, co robią dorośli” jest ostatnią nowość Przemka Liputa, którego można kojarzyć między innymi z ilustracji do serii ,,Jano i Wito”. Teksty zostały napisane przez ilustratora oraz Katarzynę Lajborek. 

Pozycja bazuje na doskonałym pomyśle – w telewizji planowana jest premiera nowego programu telewizyjnego. Ma nazywać się (nieprzypadkowo) ,,Co robią dorośli”! Do udziału w tym reality show zaproszono kilka rodzin, których życie będziemy śledzić na kolejnych rozkładówkach. 

Na początku pobieżnie je poznajemy. Wiemy już, że w programie wystąpi pięć grup dorosłych oraz ich dzieci, a czasami nawet i zwierząt. Ukazane są tu różne, choć raczej tradycyjne modele rodzin. 

Po przedstawieniu zaglądamy w porannych godzinach do trzech mieszkań. Strony pokazują nam te chwile, kiedy wszyscy przygotowują się do nowego dnia. W kuchniach panuje wesoły rozgardiasz, członkowie rodziny jedzą śniadanie lub dopiero je przygotowują. Mamy także urywek z pobytu w łazience i zabawy z dziećmi przed lustrem.

Nagle jednak czytelnik trafia przed blok, w którym żyją wszystkie rodziny – towarzyszy im w drodze do pracy, widzi fragment z deszczowego dnia oraz obserwuje powrót do domu. W międzyczasie ma dziwną scenę z zamkniętego supermarketu, scenkę z parku i basenu. 

Nie wiem czy był to celowy zabieg autorów, ale ,,Co robią dorośli” staje się z każdą kolejną stroną, coraz bardziej chaotyczną opowieścią. Nie dość, że na rozkładówkach znajduje się mnóstwo detali, to w dodatku umyka ten główny pomysł, który wydawał się na początku tak dobry, a który nie jest wcale realizowany.

U dołu stron mamy co prawda rozmaite wywiady z różnymi członkami rodziny oraz zadania aktywizujące, ale nie do końca spajają się one w jedną całość. Ma się wrażenie, jakby autorzy chcieli pokazać czytelnikowi, że dorośli nie są idealni, czasami zasypiają, czasami są zbyt wrażliwi, a czasami po prostu potrzebują czasu dla siebie. Z tego dobrego pomysłu, wyszedł jednak jakiś misz-masz sprawiając, że główne przesłanie zupełnie umyka najmłodszym odbiorcom. 

Być może myląca jest ta pierwsza rozkładówka ze studiem lub sam brak ciekawego zakończenia. Mało też skupia się autor na samych dorosłych, bo choć tak sugeruje tytuł, oni wcale nie są tu jakoś bardzo istotni. 

Mimo wszystko jest to książka, która wyróżnia się wśród innych i choćby dlatego warta jest przeczytania. Może posłużyć po prostu jako udana wyszukiwanka oraz pozycja aktywnościowa na znudzone wieczory. 

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/opowiem-ci-mamo-co-robia-dorosli/2849/ksiazka.html#.X9ESeC0kkkg

Artykuł Opowiem ci, mamo, co robią dorośli – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Joanna P. Zygadło

Ilustracje: Katarzyna Stróżyńska Goraj

Wydawnictwo: Julia Rozumek

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Długo rozważałam, co napisać o tej książce. Musicie bowiem wiedzieć, drodzy Czytelnicy, że to nie jest zwykła opowieść dla dzieci.

,,Gucio” został napisany przez Joannę P. Zygadło dla swojego wnuka Mieszka. Mam wrażenie, że autorka chciała zebrać najważniejsze dla siebie wartości i przekazać je w wyjątkowy sposób komuś, kogo kocha.

Być może dlatego ta książka ma nieco metafizyczny wydźwięk. Pomaga w tym także cała oprawa graficzna, włącznie z samym wydaniem. Książka wizualnie jest piękna. Ilustracje Katarzyny Stróżyńskiej Goraj przenoszą czytelnika w świat sennych, nieco abstrakcyjnych marzeń. Gruba oprawa oraz oryginalny format tylko wzmacniają efekt, że mamy do czynienia z pozycją wyjątkową.

Akcja ,,Gucia”, a właściwie treść rozgrywa się wokół dni tygodnia, począwszy od poniedziałku. Poznajemy głównego bohatera przez pryzmat jego przyzwyczajeń oraz zasad. Byłoby jednak nadużyciem stwierdzenie, że wiemy kim on jest. Gucio pozostaje tajemnicą dla czytelnika, prawdopodobnie dlatego, że sam nie do końca potrafi siebie określić.

Podział książki według dni tygodnia wydaje się bardzo dobrym pomysłem z jeszcze jednego powodu. Główny bohater sam sobie narzucił pewnie nawyki, zależne od tego, jaki akurat jest dzień. Rutyna jest potrzebna dzieciom. Każdy człowiek potrzebuje stabilności oraz stałości, ta książka wydaje się to potwierdzać.

,,Gucio” nie jest prostą książką. Gdybym miała streścić ją w jednym zdaniu, powiedziałabym, że to opowieść o dorastaniu, o przemijaniu, o życiu. To książka o tym, że świat mimo wielu wad jest jednak miejscem pełnym dobra.

Główny bohater dzieli istoty na dużych, małych, spowolniałych oraz dziwolągi. Opisuje relacje pomiędzy nimi i zastanawia się nad tym, kim on sam właściwie jest. Wie, że nie jest już mały, ale nie stał się jeszcze dużym. Szanuje spowolniałych, czyli staruszków za wspomnienia oraz podejście do życia. Dziwolągi, czyli zwierzęta ceni za zaufanie instynktowi.

Jest wdzięczny, że może się od nich uczyć. Zachęca do tego, żeby mieć oczy otwarte. Stara się uświadomić czytelnika, że każdy ma wpływ na siebie i swoje zachowanie.

,,Gucio” to trudna książka, dlatego że porusza tak wiele wymagających tematów. Ciężko wskazać też idealnego dla niej odbiorcę. Wydaje mi się, że mogą ją docenić dopiero dzieci od 10-ego roku życia. Z drugiej jednak strony czytanie ją młodszym na pewno im nie zaszkodzi, a może, dzięki mnogim opisom rzeczywistości, kształtować ich wyobraźnię i pozytywnie na nią wpływać.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.juliarozumek.pl/product-pol-161-Joanna-P-Zygadlo-Gucio.html

Artykuł Gucio – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.