➜ Tytuł: Giganci. Nangali. Tom 8
➜ Seria: Giganci
➜ Scenariusz: Lylian, Ingrid Chabbert
➜ Rysunki: Paul Drouin, Charline Forns
➜ Tłumaczenie: Nika Sztorc
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Australia, kosmos i początek końca

Nangali poznajemy jako dziewczynkę zapatrzoną w gwiazdy. Kosmos jest jej obsesją, ucieczką i pasją jednocześnie. To podczas jednej z nocnych obserwacji dostrzega coś niepokojącego – spadający meteoryt. Chwilę później niebo nad Sydney rozświetlają kolejne ogniste obiekty. Miasto staje w płomieniach.

Twórcy serii nie pierwszy raz sięgają po motyw globalnej katastrofy, ale tym razem wizualnie i dramaturgicznie skala zniszczenia jest wyjątkowo sugestywna. Australia – z jej pustynnym krajobrazem oraz niekończącymi się drogami – staje się naturalną scenerią dla historii drogi, ucieczki i konfrontacji z siłą znacznie większą niż człowiek.

Fantastyka przeplatana codziennością

Giganci. Nangali. Tom 8 to wciąż opowieść o prastarych gigantach, paranormalnych mocach i siłach, które wykraczają poza ludzkie rozumienie. Jednak tym, co wyróżnia serię na tle innych komiksów fantasy dla młodszych czytelników, jest konsekwentne osadzanie tej spektakularności pomiędzy realizmem zwyczajnego życia nastolatków.

Nangali żyje tylko z mamą. Ojciec mieszka daleko. Dziewczynka nosi w sobie przekonanie – tak typowe dla wielu dzieci po rozstaniu rodziców – że to ona jest powodem ich decyzji. To poczucie winy, choć nienazwane wprost, wpływa na jej relacje i sposób patrzenia na świat.

Dzięki temu bohaterka nie jest wyłącznie „wybraną”, która musi ocalić świat. Jest jedenastolatką, która próbuje zrozumieć więzi z bliskimi oraz swoją rolę w rodzinie.

Moc i niezależność – czy na pewno?

Pod koniec historii Nangali mówi, że skoro poznała swojego giganta, nie potrzebuje już rodziców. W kontekście symboliki serii można to czytać jako metaforę wewnętrznej siły, odnalezienia własnej tożsamości i autonomii.

Jednak dosłownie to zdanie wypowiedziane przez jedenastolatkę budzi we mnie pewne zastrzeżenia. Czytelnik w tym wieku wciąż potrzebuje dorosłych – ich obecności, wsparcia, stabilności. Dlatego warto, by rodzic czy opiekun towarzyszył młodemu odbiorcy w lekturze i pomógł osadzić tę deklarację w bezpiecznym kontekście: jako figurę retoryczną, a nie zachętę do emocjonalnego odcięcia się od rodziny.

To mała uwaga, ale warta odnotowania w kontekście całego tomu.

Wizualna siła serii

Seria Giganci od początku wyróżnia się dynamiczną kreską i umiejętnym budowaniem napięcia obrazem. W tomie australijskim szczególne wrażenie robią sceny spadających meteorytów oraz walki: kontrast nocnego nieba i ognia, monumentalność gigantów czy przestrzeń krajobrazu.

Twórcy umiejętnie balansują między intensywną akcją a wypełnioną refleksjami ciszą, w których bohaterka mierzy się z własnym lękiem, niepewnością oraz poczuciem winy.

Recenzje pozostałych części serii komiksowej Giganci:

• Giganci. Erin. Tom 1,
• Giganci. Siegfried. Tom 2,
• Giganci. Bora i Leap. Tom 3,
• Giganci. Celestin. Tom 4,
• Giganci. Luyana. Tom 5, Giganci. Yatho. Tom 6,
• Giganci. Moon. Tom 7.

Dla kogo jest ten komiks?

Giganci. Nangali. Tom 8 to opowieść o kosmicznym zagrożeniu i bardzo przyziemnych sprawach, z którymi z łatwością będą identyfikować się czytelnicy w wieku 9+. To opowieść o dziewczynce, która właśnie wśród gwiazd znajduje swoje przeznaczenie – musi jednak zejść na ziemię, żeby stanąć w obronie ludzkości. Sprawdzajcie dostępność tego komiksu na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ – Giganci. Nangali. Tom 8

O czym jest komiks Giganci. Nangali. Tom 8?

Ósmy tom serii przenosi czytelników do Australii, gdzie poznajemy Nangali – dziewczynkę zafascynowaną kosmosem. Podczas obserwacji nocnego nieba dostrzega spadające meteoryty, które prowadzą do katastrofy w Sydney. Historia łączy spektakularne wydarzenia z wątkiem dojrzewania i problemami rodzinnymi bohaterki.

Czy Giganci. Nangali można czytać bez znajomości poprzednich tomów?

Tak, każdy tom serii skupia się na innym bohaterze i innej części świata, dlatego historię Nangali można czytać samodzielnie. Jednak znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć uniwersum gigantów oraz powtarzające się motywy.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest tom 8 serii Giganci?

Komiks najlepiej sprawdzi się dla czytelników w wieku 9-16 lat. Zawiera dynamiczne sceny katastroficzne i elementy fantasy, ale równocześnie porusza tematy emocjonalne bliskie nastolatkom.

Jakie tematy porusza Giganci. Nangali. Tom 8?

Poza fantastyką i motywem prastarych gigantów komiks porusza kwestie rozstania rodziców, poczucia winy dziecka oraz budowania własnej tożsamości. To historia drogi – zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej.

Artykuł Giganci. Nangali. Tom 8 – recenzja komiksu o walce ze złem i dojrzewaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Bruno Dequier stworzył komiksowy cykl o dorastającym nastolatku, który – mówiąc bez ogródek – nie do końca radzi sobie zarówno na szkolnym boisku jak i w relacjach damsko-męskich. Louca to ten typ osoby, która potyka się o własne nogi oraz jest przeraźliwie nieśmiały, gdy ma zagadać do dziewczyny. Kiedy jednak w grę wchodzi wsparcie przyjaciela oraz wyjaśnienie tajemnicy nowego kolegi… ducha – Louca nie waha się ani chwili!

➜ Tytuły: Louca. Game over. Tom 9, Louca. Historia Nathana. Tom 10, Louca. Puchar Gryfów. Tom 11
➜ Seria: Louca
➜ Scenariusz: Bruno Dequier
➜ Rysunki: Bruno Dequier
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2024, 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Louca. Game over. Tom 9

Kończą się rozgrywki w e-sporcie, czyli ostatniej dyscyplinie, w której musiał wykazać się Louca, żeby zwerbować drużynę. Wystarczy zrobić wrażenie na jednym zawodniku, jeżeli ma on zgodzić się dołączyć do odrodzonej drużyny Feniksów. Jednocześnie jednak po piętach Louci depta bardzo szemrany mężczyzna. Ma jeden prosty cel – pozbyć się chłopaka.

Louca. Game over. Tom 9 to część, która Was rozśmieszy, wzruszy oraz… absolutnie zszokuje! Niespodzianka, którą przygotował autor na jednej z ostatnich stron komiksu, zupełnie zmienia zasady gry.

Ten tom znajdziecie tutaj: https://egmont.pl/Louca.-Game-over.-Tom-9,83530783,p.html

Louca. Historia Nathana. Tom 10

Podejrzewam, że tak jak ja – czekaliście na tę część od samego początku serii. W Louca. Historia Nathana. Tom 10 z retrospekcji dowiadujemy się nie tylko, co wydarzyło się bezpośrednio po wypadku Nathana, ale także dostajemy kontekst jego rozwijającej się kariery sportowej. Okazuje się również, że tych dwoje tytułowych bohaterów łączy znacznie więcej, niż można byłoby przypuszczać.

To jedna z obszerniejszych pozycji tej serii. Pozwala spojrzeć na początkowe wątki z perspektywy Nathana. Jestem pewna, że dzięki Louca. Historia Nathana. Tom 10 odkryjecie tę historię na nowo.

Ten tom znajdziecie tutaj: https://egmont.pl/Louca.-Historia-Nathana.-Tom-10,85612548,p.html

Louca. Puchar Gryfów. Tom 11

Trzy lata – tyle minęło w fabule od zakończenia tomu 10. i rozpoczęcia 11. Kiedy się jest dorastającym nastolatkiem, trzy lata to bardzo dużo czasu. Myślę, że trudno będzie Wam rozpoznać Loucę, ale jego metamorfoza na pewno Wam się spodoba. Będziecie musieli zapomnieć o tym nieporadnym chłopaku. Odmieniony Louca ma jeszcze sporo tajemnic w zanadrzu, ale być może uda mu się pomóc Feniksom wygrać kluczowy mecz.

Ten tom znajdziecie tutaj: https://egmont.pl/Louca.-Puchar-Gryfow.-Tom-11,92690451,p.html

Nie zwlekajcie z kompletowaniem serii o Louce. To świetnie napisany, z angażującą fabułą, wartościową treścią i bardzo dobrymi rysunkami cykl komiksowy, który wyprzedaje się jak świeże bułeczki. Polecam na bieżąco śledzić stany magazynowe na stronie wydawnictwa Egmont. Wszystkie tomy Louci będą odpowiednie dla czytelników powyżej 10 lat.

Pozostałe recenzje serii Louca:

• Louca. Piłka w grze. Tom 1,
• Louca. Twarzą w twarz. Tom 2,
• Louca. Oby się udało! Tom 3,
• Louca. Nadzieja uskrzydla. Tom 4,
• Louca. Feniksy. Tom 5,
• Louca. Konfrontacje. Tom 6 + Louca. Wszystko idzie źle. Tom 7,
• Louca. E-sport. Tom 8.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

W jakiej kolejności czytać Loucę?

Chronologicznie od tomu 1. Tomy 9–11 tworzą spójny mini-łuk, ale warto znać wcześniejsze wydarzenia.

Dla jakiego wieku jest seria Louca?

Najlepiej od 10–12 lat.

Czy Louca to tylko piłka nożna?

Nie. Sport jest tłem dla wątków przyjaźni, dojrzewania i tajemnicy Nathana.

Czy tom 10 to prequel?

To retrospekcje Nathana, które porządkują i pogłębiają główną historię.

Czy warto kupić nowsze tomy 9–11?

Tak – zamykają ważne wątki i rozwijają bohaterów; świetne dla czytelników, którzy lubią imponujące zwroty akcji.

Artykuł Dlaczego Louca to jedna z lepszych serii komiksowych dla 10+? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W świecie pełnym presji społecznej oraz wyidealizowanego obrazu ciała, projekt Moonka.pl wychodzi naprzeciw realnym potrzebom dzieci i młodzieży. Oferując ciałopozytywne narzędzia edukacyjne – książki oraz gry, pozwala lepiej rozumieć czym jest dojrzewanie i jak się w nim odnaleźć.

Moonka.pl – projekt wspierający zdrowe podejście do ciała oraz emocji

Moonka zrodziła się w głowach twórczyń: Barbary Pietruszczak – także autorki książek, znanej jako Pani Miesiączka; oraz Ewy Kwiatkowskiej i Ewy Pietruszczak. Ta polska inicjatywa powstała w 2020 roku. Jej misją jest wspieranie dzieci i młodzieży w okresie dojrzewania poprzez promowanie angażującej edukacji z zakresu ciałopozytywności i zdrowia psychicznego. 

Platforma i zarazem Fundacja Moonka kieruje swoje działania zarówno do młodych odbiorców, jak i ich rodziców, nauczycieli czy instytucji – oferując kursy, wygodne materiały w formie elektronicznej, scenariusze lekcji oraz pakiety edukacyjne czy zniżki dla szkół. Ich rzetelność naukowa, empatia oraz ciałopozytywne podejście wspierają pewność siebie oraz kształtują odporność psychiczną młodych ludzi – bez kompleksów, tabu oraz w ponadczasowej formie.

Czym jest ciałopozytywność?

Ciałopozytywność jest podejściem opartym na akceptacji i szacunku wobec własnego ciała – niezależnie od tego jak ono wygląda, w jakim jest rozmiarze, jakiej jest płci czy na jakim etapie rozwoju się znajduje.

W duchu tej idei powstały dwie, fantastyczne oraz wielokrotnie nagradzane książki Barbary Pietruszczak z ilustracjami Anny Rudak: 

• Twoje ciałopozytywne dojrzewanie. Przewodnik po zmianach w ciele, pierwszej miesiączce i ciałopozytywności,
• Twoje ciałopozytywne dojrzewanie dla chłopców. Przewodnik po zmianach w ciele, emocjach i ciałopozytywności.

Pierwsza z książek, kierowana do dziewczynek, skrupulatnie opisuje rozmaite procesy zachodzące w ciele w trakcie dojrzewania. Większość z nich uznaje się powszechnie (niestety) za wstydliwe, choć wynikająca z takiego podejścia niewiedza jest najczęściej powodem braku pewności siebie. Dzięki pozycji Twoje ciałopozytywne dojrzewanie możliwe jest osiągnięcie wewnętrznego spokoju oraz upewnienie się, że ,,ciało jest mądre i wie co robi”.

Znajdziesz ją tutaj: https://moonka.pl/produkt/twoje-cialopozytywne-dojrzewanie/

Z kolei wersja dla chłopców –  Twoje ciałopozytywne dojrzewanie dla chłopców, w przystępny sposób porusza kwestie zmian fizycznych, emocji oraz budowania tożsamości – bez zawstydzania, stereotypów czy presji. Uzupełniona o historie chłopaków, przedstawia rozmaite tematy z punktu widzenia rówieśników czytelnika. Mój syn nie ma jeszcze trzech lat, a już jestem spokojniejsza, że ta książka czeka na niego na półce i kiedy tylko będzie gotowy, sięgniemy po nią, żeby móc rozmawiać na ważne dla niego tematy.

Znajdziesz ją tutaj: https://moonka.pl/produkt/ksiazka-dla-chlopcow/

Zarówno Twoje ciałopozytywne dojrzewanie jak i Twoje ciałopozytywne dojrzewanie dla chłopców są doskonałym wsparciem dla rodziców oraz nauczycieli, którzy chcą dyskutować z młodzieżą o ciele, dojrzewaniu i emocjach – z szacunkiem, zrozumieniem oraz bez tabu.

Ćwiczenia wspierające pewność siebie dziecka – workbook o ciałopozytywności

Twój ciałopozytywny workbook to z kolei uzupełnienie powyższych książek, a także zbiór 50 ćwiczeń, wspierających budowanie ciałopozytywnej postawy i odporności psychicznej. Pozycja zawiera zadania zarówno dla chłopców jak i dziewczynek, oparte m.in. na angażujących doświadczeniach, ćwiczeniach-wypełniankach pozwalających spędzić wartościowy czas ze sobą, czy aktywnościach zachęcających do zaproszenia do zabawy inne osoby.

Workbook dzieli się na cztery tematyczne części:

• Odkryj swoje zmysły – ćwiczenia uważności z dotyku, smaku, zapachu i wzroku pomagają dzieciom doświadczyć ciała jako źródła życia oraz pośrednika od kontaktu ze światem.
• Odkryj swoje emocje – uczy łączenia sygnałów z ciała z emocjonalnymi reakcjami oraz pokazuje techniki regulacji  i wyrażania nastroju.
• Odkryj swoje potrzeby – rozpoznawanie podstawowych i emocjonalnych potrzeb oraz strategii ich realizacji, które buduje poczucie sprawczości.
• Wspieraj swój pozytywny obraz ciała – kreatywne projekty wspierające akceptację siebie oraz istota wdzięczności w codziennym życiu.

Twój ciałopozytywny workbook sprawdzi się idealnie w sytuacjach, gdy dziecko staje przed wyzwaniami dojrzewania, ma niską samooceną lub chciałoby lepiej rozumieć swoje emocje. Może być używany indywidualnie, z rodzicem, ale także w grupie, jako narzędzie do refleksji, rozwijania świadomości cielesnej i wzmacniania relacji z samym sobą. 

Znajdziesz go tutaj: https://moonka.pl/produkt/workbook/

Moonka: Dorastanie, czyli jak wygrać w dojrzewanie

Moonka: Dorastanie jest edukacyjną planszówką, która w pełni zaangażowany, ale kontrolowany i bezpieczny sposób wprowadza dzieci oraz młodzież w tematykę dojrzewania, emocji, relacji, ciała. 

To karcianka bazująca na idei pokonywania trudności. Już samo nazwanie wyzwania, które stawia przed nami dojrzewanie można uznać za sukces. Znalezienie jednak odpowiedniego narzędzia czy sposobu, pozwalającego przejść konkretny etap w miarę bezboleśnie – warto obwołać prawdziwym zwycięstwem.

Ta gra ma prostą mechanikę i sama w sobie jest już bardzo wartościową pomocą edukacyjną dla dorastających ludzi. Dobrze jednak połączyć rozgrywki z lekturą książek, by uzyskać pełen efekt oraz jeszcze lepsze rozumienie tematu.

Moonka: Dorastanie przeznaczona jest dla od dwóch do czterech graczy, w wieku od około ośmiu lat. Czas rozgrywki oscyluje między 20 a 30 minutami. Ta gra planszowa to więcej niż tylko zabawa – to kolejny, bardzo dobry powód do budowania samoświadomości, ciałopozytywności i zdrowych relacji.

Znajdziesz ją tutaj: https://moonka.pl/produkt/moonka-dorastanie-gra/

Kiedy zacząć rozmawiać o dojrzewaniu?

Książki oraz gra planszowa od Moonka.pl zostały stworzone z myślą o dzieciach od około 8. roku życia, ponieważ to właśnie wtedy wiele z nich wchodzi w pierwszy etap dojrzewania – zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego. 

Publikacje takie jak Twoje ciałopozytywne dojrzewanie, Twój ciałopozytywny workbook oraz gra Moonka: Dorastanie wspierają dzieci w budowaniu zdrowej relacji z ciałem, emocjami i relacjami. Warto jednak pamiętać, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie – najlepszym momentem na zaproponowanie tych materiałów jest chwila, w której dziecko zaczyna zadawać pytania lub przejawia pierwsze oznaki ciekawości wobec zmian, jakie w nim zachodzą. 

Uważność, zaufanie i otwarta rozmowa to klucz do wspierania dziecka w tym ważnym czasie. Publikacje od Moonka są doskonałym fundamentem i wartościowymi materiałami, na których śmiało można oprzeć swoją własną wiedzę i doświadczenie.

Artykuł Gra i książki o dojrzewaniu – ciałopozytywna edukacja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ni pies, ni wydra, czyli koszmar bycia nastolatkiem
➜ Autorka: Helena Stańczyk
➜ Ilustracje: Helena Stańczyk
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wejście w wiek nastoletni może kojarzyć się z chaosem, wywróceniem wszystkiego do góry nogami oraz ogromną niepewnością. To czas, kiedy zazwyczaj wszystko się kwestionuje, dopiero poznaje samych siebie i z wielką obawą stwierdza… jak łatwo stać się pośmiewiskiem wśród rówieśników.

Komiks o byciu nastolatkiem

To przeświadczenie, że wszyscy chcą cię wyśmiać, ale i brak empatii współczesnych dzieciaków sprawia, że bycie nastolatkiem to bezustanny bieg przez płotki, a często nawet poważne obciążenie dla psychiki.

Komiks, który ukazał się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry, czyli Ni pies, ni wydra, czyli koszmar bycia nastolatkiem, stara się jednak pokazać, że w dorastaniu nigdy nie jest się samemu. Każdy musi przejść przez ten etap i to, w jaki sposób się to odbędzie, zależy w dużej mierze od nas samych, naszego podejścia oraz wiedzy.

Doświadczenia z dorastania 

Autorką komiksu jest Helena Stańczyk, a sama publikacja to jej praca dyplomowa w jednym z warszawskich liceów plastycznych – więc już na początku, można wyjść z założenia, że przytaczane w niej sytuacje miały miejsce na naszym rodzimym poletku.

Co więcej, autorka nie oparła ich wszystkich tylko na swoich własnych przeżyciach, ale zebrała wywiad na Facebooku, gdzie ludzie w różnym wieku podzielili się z nią doświadczeniami z dorastania.  

To nie jest typowa książka edukacyjna

W Ni pies, ni wydra znajdziecie przede wszystkim opowieści poruszające tematykę okresu, wstydu związanego z używaniem podpasek czy obawą o zabrudzenie spodni. Kwestie dojrzewania ciała i zmian w wyglądzie fizycznym, ale także związków oraz podejścia rodziny do tzw. tematów tabu, niebinarności czy orientacji seksualnych. 

Czy jest to jednak książka, która powie Wam jak należy zmienić podpaskę? Jak powinno się wydepilować nogi? Jak się zachować, gdy odkryjemy, że płeć którą przypisano nam przy urodzeniu, nie jest nasza?

No nie do końca. Jej celem nie jest bowiem bycie pozycją edukacyjną. Ni pies, nie wydra ma być wsparciem – zapewniem, że coś, co może wydawać się Wam najbardziej żenującą sytuacją na świecie, przydarzyło się wcześniej i później tysiącom innych osób.

Bez względu więc na to, czy jest się dorastającym chłopakiem czy dziewczyną, Ni pies, nie wydra, sprawi, że poczujecie się trochę pewniej oraz trochę bardziej na miejscu. Może uda Wam się złapać nieco dystansu, albo przygotować na to, co dopiero ma nadejść. Polecam ten komiks osobom powyżej 15 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/ni-pies-ni-wydra.html

Artykuł Ni pies, ni wydra – recenzja książki dla nastolatków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W pewnym momencie życia zaczynamy się zastanawiać jak znaleźliśmy się na świecie. Obserwujemy siebie i innych, dostrzegamy zmiany w lusterku, słyszymy o czyichś narodzinach. Znacznie później, wypatrujemy dorosłości. Niecierpliwimy się, że ciągle jesteśmy jeszcze może zbyt niscy, zbyt słabi, zbyt mało ,,jacyś”. 

Uświadamiająca seria książek bez tabu

Wszystko jednak ma swój czas oraz swoje uzasadnienie. Dwie książki, o których można mówić i które można czytać tylko w duecie, ukazały się właśnie nakładem wydawnictwa Harper Kids. ,,Jak powstaje dziecko” i ,,Jak powstaje dorosły” to pozycje z tekstem Rachel Greener oraz ilustracjami Clare Owen.

Seria bez tabu, która w sposób bezpośredni opisuje proces poczęcia, narodzin dziecka oraz jego dojrzewania.

Jak powstaje dziecko

Wbrew słowom rodziców sprzed wielu dziesiątek lat, którzy uparcie przekazywali swoim córkom czy synom, że dzieci rodzą się w kapuście lub przynosi je bocian – proces narodzin nowego człowieka jest diametralnie różny.

Zamiast więc mydlić oczy dzieciom, tłumacząc sobie, że na pewno nie zrozumieją, jeśli powiemy im jak jest naprawdę, lepiej sięgnąć po książkę ,,Jak powstaje dziecko”. Na kolorowych rozkładówkach można zobaczyć nie tylko różnice biologicznie między mężczyznami, a kobietami, ale również dowiedzieć się:

• jak wygląda proces zapłodnienia (włącznie z sexem jak i zapłodnieniem in vitro),
• jak dojrzewa dziecko w macicy,
• jak w dużym uproszczeniu wygląda poród,
• co znaczy, że dziecko rodzi się za wcześnie,
• w jaki jeszcze sposób można zostać rodziną.

To ważna, ale też dość wymagająca książka w odbiorze. Uświadamia, pozwala poszerzyć horyzonty i lepiej rozumieć kwestie narodzin. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/jak-powstaje-dziecko-akademia-madrego-dziecka-chce-wiedziec-wiecej-2835.html

Jak powstaje dorosły

Dojrzewanie to wymagający etap w życiu człowieka – dla niego, ale także dla jego rodziców i otoczenia Dorastająca osoba może mieć mętlik w głowie, dopiero uczy się siebie oraz ma do podjęcia kilka ważnych decyzji (np. szkoła czy pierwsze miłości). 

Często dojrzewające dzieci nie wiedzą, co dzieje się z ich ciałami. Każde odstępstwo od normy staje się powodem ich wielu kompleksów. Żeby spojrzeć na te kwestie trochę szerzej, warto sięgnąć po kolejną książkę z serii, czyli ,,Jak powstaje dorosły”.

Przeczytacie w niej o krzywdzących stereotypach, huśtawkach nastrojów i ich genezie, higienie osobistej, różnicy oraz zmianach w wyglądzie, miesiączce, polucjach, stawianiach granic czy technologii (ale, co ważne, nie w negatywnym świetle, brawo!).

,,Jak powstaje dorosły” staje okoniem do tradycyjnie przyjętego obrazu dorosłego. W wielu miejscach pojawia się stwierdzenie, że choć ciało dojrzewa po to, aby być gotowym na posiadanie dzieci, to wcale nie trzeba ich mieć. ,,Jest wiele sposobów na bycie dorosłym”  – pisze autorka. Książka kończy się także numerem na bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111!

Polecam ją czytelnikom powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/jak-powstaje-dorosly-akademia-madrego-dziecka-chce-wiedziec-wiecej-2834.html

Artykuł Jak powstaje – recenzja serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Louca. Feniksy. Tom 5
➜ Seria: Louca
➜ Scenariusz: Bruno Dequier
➜ Rysunki: Bruno Dequier
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Każdemu, kto ciężko zapracuje na sukces, należy się nagroda. Nawet Louce, który po spektakularnie zwyciężonym meczu (z małą pomocą nadprzyrodzonych mocy) chciałby świętować na corocznym balu. Kiedy jednak okazuje się, że w nocy był pożar i budynek sekcji piłkarskiej został spalony, a przyjęcie odwołane, pod znakiem zapytania staje nie tylko dobra zabawa, ale także cała przyszłość drużyny.

,,Louca. Feniksy. Tom 5” to kolejny z serii komiksowych albumów o nieco nieporadnym, a jednak zupełnie zwyczajnym nastolatku, który z pomocą… ducha, ciągle pracuje nad swoją pewnością siebie (na boisku jak i poza nim). Autorem książek jest Bruno Dequier. Poniżej znajdziecie recenzje pozostałych tomów:

• Louca. Piłka w grze. Tom 1,
• Louca. Twarzą w twarz. Tom 2,
• Louca. Oby się udało! Tom 3,
• Louca. Nadzieja uskrzydla. Tom 4.

Pech czy lekkomyślność?

,,Louca. Feniksy. Tom 5” jest bezpośrednią kontynuacją poprzednich części. W życiu tytułowego bohatera sporo się ostatnio wydarzyło. Nie tylko wygrał mecz, ale jego sprawy sercowe wydają się stabilizować. Ciągle pomaga także swojemu niewidzialnemu, ale jak najbardziej prawdziwemu przyjacielowi dowiedzieć się, co było przyczyną śmierci młodego chłopaka i kto za nią stoi.

W książkach, tak jak i w życiu, nie zawsze idzie jednak wszystko po myśli głównych postaci. Pod znakiem zapytania staje przyszłość drużyny, związek z Julią, a nawet reputacja Louci. A wszystko przez ciąg nieszczęśliwych wypadków oraz… lekkomyślność chłopaka.

Mroczna strona historii

Nie bez powodu jednak tytułem komiksu jest mityczny feniks. Ptak odrodzony z popiołów symbolizuje tutaj nie tylko – dosłownie – wskrzeszaną mozolnie drużynę, której stara siedziba zamieniła się w pył. To także próba, a w zasadzie zapowiedź, odbudowania wizerunku Louci i odzyskania zaufania jego sympatii.

,,Louca. Feniksy” stają się także coraz bardziej poważne również dzięki pobocznemu wątkowi niczym z prawdziwego kryminału. To mroczna strona opowieści w której czarni bohaterowie działają po cichu, a jednak ich decyzje mają wpływ na wszystkich niemal bez wyjątku.

Komiks o piłce nożnej

,,Louca” jest oczywiście historią w której piłka nożna odgrywa niezwykle znaczącą rolę. W tej części jednak pojawia się również duży wątek związany z… tenisem! A to dopiero początek. Okazuje się, że w związku z nową misją chłopaka, będzie musiał on sam stawić czoła różnym dyscyplinom sportowym.

,,Louca. Feniksy. Tom 5” to emocjonujący, świetnie opowiedziany komiks, który zachęci do lektury nawet najbardziej opornych czytelników. Polecam tą część wszystkim powyżej 11 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Louca.-Feniksy.-Tom-5,72313867,p.html

Artykuł Louca. Feniksy. Tom 5 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: YE
➜ Scenariusz: Guilherme Petreca
➜ Rysunki: Guilherme Petreca
➜ Tłumaczenie: Marek Cichy, Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca/Mandioczka
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Niektórzy ludzie skrywają w sobie pewien cień – barwy szarości, które dominują osobowość, nie pozostawiając miejsca na celebrację codziennej radości. Można ten stan nazywać na wiele sposobów – niepewnością, traumą, wstydem czy smutkiem. W książce, o której opowiadam w tej recenzji, jest on określany poetycką nazwą: Króla Bez Barw.

Nowe wydanie komiksu

,,YE” to wydany z niezwykłą starannością komiks, który ukazał się nakładem wydawnictwa Mandioca. Zresztą, ukazał się on po raz drugi, bo pierwszy raz ujrzał światło dzienne jeszcze w 2018 roku – jednak w nieco innym wydaniu. Był wtedy pierwszym, który miał premierę poza krajem jego twórcy. Obecnie, po ponownej redakcji, ale przede wszystkim w KOLORZE i twardej oprawie, znów jest dostępny!

Jego autorem jest Guilherme Petreca – brazylijski artysta, który do tej pory (na 07.04.2023 rok) ma na swoim koncie 6 albumów. W 2016 roku otrzymał prestiżową nagrodę Trofeu HQ Mix w Brazylii.

Chłopiec, który nie mówi

Głównym bohaterem tej opowieści obrazkowej jest z pozoru zwyczajny chłopiec, który mieszka w niewielkim, wiejskim domu razem z rodzicami. Ludzie nazywają go YE, ze względu na pewną przypadłość, która mu towarzyszy. Chłopiec nie mówi, a jedyne słowa, które wychodzą z jego ust, to właśnie zbitka dwóch nic nieznaczących liter ,,ye”.

Kiedy na jego rodzinnym domu ląduje kruk – symbol Króla Bez Barw, wszyscy wiedzą, że YE został naznaczony. Bohater musi wyruszyć w długą podróż, u której celu, być może, czeka rozwiązanie i uwolnienie się z okowów cienia.

Artystyczna baśń o poszukiwaniu siebie

,,YE” to komiks, w którym nastrój budowany jest za pomocą wygaszających czarnych rozkładówek, skontrastowanych z białymi stronami, gdzie wyraźnie odznaczają się bohaterowie. Książka nosi w sobie znamiona baśni – nie tylko ze względu na ubiór postaci czy przedstawione bajkowe lokacje. Ukazuje uniwersalne dążenie do skutecznego poznania siebie, pokonywania trudności i postawienia pierwszego kroku w nieznane.

Droga w którą wyrusza YE będzie pełna niebezpieczeństw, ale także inspirujących ludzi. Tak jak w wielu innych opowieściach, tak i w tej szybko okaże się, że celem nie jest sam finał historii, ale właśnie pewien proces oraz jej przebieg.

Kiedy dotarcie na miejsce nie jest celem

Komiks ,,YE” to ociosana ze zbędnych dialogów, oferująca wizualną ucztę opowieść o pokonywaniu strachu. Czytelnikom daje nadzieję, że nie ma w życiu takich trudności, których nie można byłoby pokonać. Każda podróż to z kolei okazja na szczęśliwe zakończenie – nawet, jeżeli zbaczamy z kursu i początkowo wydajemy się bardziej oddalać od celu, niż do niego przybliżać.

Polecam ,,YE” wszystkim odbiorcom już powyżej 9 roku życia. Nic tak dobrze nie rozwija wyobraźni jak 5-rozdziałowa opowieść, która pozwala lubić głównego bohatera i kibicować mu od początku do końca.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/YE/922

Artykuł YE – recenzja baśniowego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorki: Nina Brochmann, Ellen Stokken Dahl

Ilustracje: Magnhild Winsnes

Tłumaczenie: Karolina Drozdowska, Małgorzata Rost

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ile dziewczynek ma kompleksy? Ile nie ma komu zwierzyć się ze swoich problemów, kwestionuje własną cielesność czy jest krytykowane przez rówieśników lub dorosłych? 

Widziałam już wiele książek, które pozwalały młodym kobietom dowiedzieć się więcej o dojrzewaniu, ale ,,Dziewczyńskie sprawy” to coś znacznie ponad to. To lektura, w której temat tabu nie istnieje. Porusza absolutnie wszystkie ważne kwestie, które mogą zainteresować dorastającą dziewczynę – a przy okazji robi to w sposób wyważony i interesujący zarazem.

Jej autorkami są Nina Brochmann oraz Ellen Stokken Dahl. Obie to dyplomowane lekarki oraz jednocześnie – pisarki z zamiłowania. Ich celem jest szerzenie edukacji seksualnej wśród kobiet w każdym wieku.

,,Dziewczyńskie sprawy. Przewodnik po dojrzewaniu” jest zbiorem zagadnień, które można określić jako obowiązkowe w tego typu książce, ale zarazem zawiera też te bardziej postrzegane jako kontrowersyjne (choć niepotrzebnie). 

Autorki w bardzo otwarty sposób opisują kwestie związane z dojrzewaniem. Czym różni się jednak ta książka od innych lub takich wydawanych jeszcze kilka lat temu? Narracja nikogo nie dyskryminuje i nie przekreśla. Choć to lektura w tytule kierowana do dziewczyn, opisywani w niej są także chłopcy, a nawet wspomina się o osobach, które z jakichś względów nie są w stanie wpisać się w żaden z tych wymienionych, płciowych podziałów. 

Nawet opis narządów, rozstępów czy cellulitu (oraz fałszowania reklam w celu pozbycia się go), a także omówienie materiałów higienicznych podczas okresu (i wspomnienie o kubeczku menstruacyjnym) świadczy o tym, że jest to książka, która realnie odpowiada na potrzeby współczesnych, młodych dziewczyn. 

Przyznam szczerze, że sama bardzo dużo dowiedziałam się z ,,Dziewczyńskich spraw”. Przeczytałam, że ,,błonę dziewiczą” określa się teraz nazwą hymen oraz skąd wynika ta zmiana. 

Godne uwagi są również poruszane kwestie światopoglądowe i stereotypy, przez które wiele kobiet było stawianych na pozycji drugoplanowej w relacji z mężczyznami. Nie bez znaczenia są także rozwinięcia tematu masturbacji, cielesności w mediach oraz internecie czy wykorzystywania seksualnego. Książka porusza także kwestie emocji, zdrowia psychicznego oraz chorób ginekologicznych. 

,,Dziewczyńskie sprawy. Przewodnik po dojrzewaniu” redagowany jest w taki sposób, że jego lektura jest lekka i przyjemna. Mnogość świetnych ilustracji, ładne wydanie, a nawet intensywnie różowa wstążka do zaznaczania postępu czytania, sprawiają że to książka, z którą polubi się wiele dorastających dziewczyn. 

Ze względu na różnorodność poruszanych w niej tematów, polecana jest odbiorcom już powyżej 9 roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.czarnaowca.pl/kategorie/poradniki/dziewczynskie-sprawy,p1416857149

Artykuł Dziewczyńskie sprawy. Przewodnik po dojrzewaniu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Joanna Concejo

Ilustracje: Joanna Concejo

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Joanno Concejo po raz kolejny zabiera nas w podróż – pełną niedopowiedzeń, poetycką i wypełnioną wspomnieniami. 

To książka wydana pierwotnie na rynku włoskim. Teraz dzięki Wydawnictwu Format możemy mieć ją dla siebie w języku polskim.

,,M jak morze” jest wyrywkiem z życia już nie chłopca, ale jeszcze nie mężczyzny. Główny, niebieskooki bohater buntuje się, przechodzi jakąś przemianę, ale zarazem powraca myślami do minionych chwil ze swoimi bliskimi.

Rozkładówki to połączenie różnych technik, form i kształtów. Artystka zachęca nas do śledzenia detali, pokazując, że nawet mała rybka w wielkim morzu ma istotne znaczenie. Realizm mieszana się na jej ilustracjach ze snem oraz fantazją. 

W ,,M jak morze” znajdziemy zarówno tęsknotę, samotność jak i zachwyt nad pięknem życia. Chłopiec zadając sobie filozoficzne pytania pokazuje także, że mimo wszystko tli się w nim nadzieja oraz chęć walki o siebie.

Jeżeli jednak oczekujecie jednoznacznego potwierdzenia o czym jest ta książka – muszę was rozczarować. Każdy czytelnik odczyta ją w inny sposób. Dla jednych może to być melancholia za beztroską dzieciństwa, dla jeszcze kogoś innego – to odważne wkroczenie w dorosłość i brak sprzeciwiania się konwenansom. 

Joannie Concejo trzeba po prostu zaufać. Jeżeli sięgnie się po jedną jej książkę, teoretycznie wiadomo, czego można się spodziewać po kolejnych, choć i tak będą one dla nas niespodzianką. 

,,M jak morze” zaskoczy was, ale i ukołysze – tak jak fale kojąco obmywają plaże. Ściągnijcie skarpetki i wejdźcie do wody. 

Książka będzie odpowiednia dla każdego powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: http://wydawnictwoformat.pl/p,800,m-jak-morze.html

Zobaczcie także pozostałe książki tej artystki:

• Zgubiona dusza,
• Dzikie łabędzie.

Artykuł M jak morze – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Henrik Bromander

Rysunki: Henrik Bromander

Tłumaczenie: Katarzyna Syty

Wydawnictwo: Centrala

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ponad 600 stron wymagającej treści, często wyczerpującej psychicznie, obrazkowej powieści pseudoautobiograficznej, która, o dziwo, pozostawia na koniec w czytelniku poczucie dziwnej satysfakcji.

,,Ciemności Smalandii” Henrika Bromandera to komiks dla dorosłych, opowiadający historię życia Erika – przejściowo faszysty, niezmiennie homoseksualisty, sporadycznie kryminalisty, ale przede wszystkim osoby zagubionej i zrezygnowanej.

Poznajemy go jako małego chłopca, który wychowuje się w patologicznym domu. Jego ojciec jest niezdiagnozowanym alkoholikiem, a matka nie radzi sobie z emocjami i nie potrafi ich wyrażać. Erik żyje na tykającej bombie, która wybuchając okaleczy go, odbierając mu szansę na normalną przyszłość. 

Chłopak dorastając zaczyna pasjonować się polityką i faszyzmem. Chce wytłumaczyć sobie swoje położenie i jednocześnie uwierzyć w lepszą przyszłość. Poglądy i przemyślenia przemyca na kartkach wydawanego samodzielnie fanzina o tytule ,,Twarz”. W ciągu kilkunastu lat powstaje kilkanaście numerów, które odbiorca może przeczytać w całości. 

,,Ciemności Smalandii” są wielowymiarową powieścią, która została zbudowana na okaleczonym dzieciństwie, poczuciu odmienności, zagubieniu, wypaczonych poglądach i braku autorytetów. W komiksie pojawia się wiele postaci, w których istnienie bezsprzecznie wierzymy, przez co sama historia staje się jeszcze bardziej przejmująca i przygniatająca. Świat jaki został w niej ukazany to zmierzające do samozagłady środowisko, którego płytkie i powierzchowne myślenie oraz chęć sprowadzenia wszystkiego do swojego punktu widzenia, powoduje powrót do najbardziej pierwotnych instynktów. 

Na przykładzie zmian we współczesnej Szwecji widzimy nieznaczną zmianę światopoglądu, ale znacznie bardziej istotna jest ta przemiana, która na przestrzeni lat odbywa się w każdym z nas.

W tej książce przeplata się życie polityczne z miłosnym. Poruszane są kwestie moralne oraz filozoficzne. Kiedy Eric ma rozprawę sądową o pobicie, nie pozwala pogodzić się z myślą, że może żałować swojego zachowania. Wie, że to co zrobił, było jedynym możliwym postępowaniem, które wchodziło w grę. 

Ten oraz wiele podobnych wątków pokazują jak trudno żyć na tym świecie komuś, kto chce być ze sobą w pełni szczery.

Siłą tego komiksu jest przede wszystkim jego warstwa merytoryczna. W obrazkach została przekazana ponad miarę dosłowność i brzydota ludzi oraz otoczenia. Szczerość, na której tak bardzo zależało Ericowi, objawia się tutaj w kadrach, obok których trudno przejść obojętnie.

W ,,Ciemnościach Smalandii” pojawia się na końcu jednak jakieś światło w tunelu – nadzieja na to, że nieco obniżając standardy, uda się nazwać siebie szczęśliwym człowiekiem.

Polecam ten komiks dojrzałym osobom, które będą na tyle odważne, żeby spojrzeć w głąb tego, co chciał uchwycić autor. 

Link do strony Wydawnictwa: http://centrala.org.uk/pl/ciemnosci-smalandii/

Artykuł Ciemności Smalandii – recenzja komiksu dla dojrzałego czytelnika pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.