BIM-BAM-BOM, nowe dwie kartonówki powiększyły świetną serię książek dla najmłodszych! Nakładem wydawnictwa Tako ukazały się kolejne pozycje, których autorką jest Susanne Strasser, niemiecka ceniona na całym świecie artystka.

(jednej książki zabrakło na zdjęciach, bo była akurat w użyciu)

Seria książek dla dzieci Bim Bam Bom

Wcześniej w skład cyklu wchodziły:

• Na huśtawce,
• Wieloryb w kąpieli,
• I jak tu zasnąć?,

o wszystkich przeczytacie klikając na wybrany tytuł powyżej. Obecnie seria rozrosła się o kolejne dwie pozycje: ,,Zupa jest gotowa” oraz ,,Mogę usiąść w środku, kotku?”. Obie w przekładzie Iwony Mączki, opowiadają zupełnie różne historie, choć łączy je postać głównego bohatera – dziecka z dłuższymi włosami w słomkowym kolorze.

Jeżeli ustawilibyście wszystkie książki z serii na regale, grzbietami do przodu, nie różniłyby się od siebie wielkością. Wyciągając jednak tę lub tamtą, zobaczycie że jedna będzie dłuższa, a inna krótsza. W zależności od tego, o czym jest dana kartonówka, może być ona zróżnicowana pod względem formatu.

Mogę usiąść w środku, kotku?

I tak na przykład, ,,Mogę usiąść w środku, kotku?” jest tą krótszą, bardziej przypominającą proporcjami kwadrat. Można powiedzieć, że to doskonały przykład budowania napięcia w literaturze dziecięcej – choć fabuła jest… bajecznie prosta!

Dziecko woła wszystkich na wspólne czytanie książki (robi się też z tej historii ładna opowieść szkatułkowa). Pierwszy przychodzi uradowany pomysłem chomik i woła zebrę, kota oraz lwa. Już mamy zaczynać kolejną opowieść, ale… wchodzi spóźniony bocian.

Jak łatwo się domyślić, zanim każdy znajdzie swoje miejsce, wygodnie się usadowi oraz dojdzie do porozumienia z pozostałymi – mija trochę czasu. Finał jednak jest bardzo zabawny i jakże satysfakcjonujący!

Link do strony wydawnictwa: https://tako.biz.pl/p,1173,moge-usiasc-w-srodku-kotku.html

Zupa jest gotowa

Kolejna książka kartonowa należy właśnie do tych dłuższych (formatem oczywiście). Dlaczego? Ponieważ jej akcja dzieje się w kuchni, gdzie znaczące miejsce zajmuje długi stół. Tutaj także mamy do czynienia z narastaniem akcji, a finał ,,Zupa jest gotowa” również zaskakuje i bawi.

Fabuła polega na wspólnym gotowaniu zupy. Sęk w tym, że każde z przybyłych zwierząt, dodaje do niej coś od siebie. A że są to bardzo różne składniki, efekt jest, no cóż, na pewno zaskakujący!

,,Zupa jest gotowa” to książka z refrenem (elementem, który bardzo lubią dzieci), pozwalająca zapoznać się najmłodszym ze zwierzakami gospodarskimi. Jest tu i koń, i gęś i koza. Pomaga także w ćwiczeniu pamięci – jeżeli będziemy zachęcać najmłodszych do samodzielnego powtarzania pierwszej części tekstu z każdej rozkładówki.

Polecam zarówno ,,Mogę usiąść w środku, kotku?” jak i ,,Zupa jest gotowa” wszystkim maluchom, jako wartościową serię książek do czytania na co dzień.

Link do strony wydawnictwa: https://tako.biz.pl/p,1172,zupa-jest-gotowa.html

Artykuł Bim-bam-bom, czyli nowe kartonówki w serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Czytam sobie

Autorzy: Rafał Witek, Anna Buchner

Ilustracje: Ewa Poklewska-Koziełło

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dużo mówi się o domowej edukacji dzieci szkolnych, a przecież nie należy zapominać także o przedszkolakach, które również powinny choć część dnia poświęcić na naukę. 

,,Czytam sobie. Pierwsze słowa” jest zestawem edukacyjnym, który doskonale się prezentuje i jest bardzo wartościowy. Jego elementy można wykorzystać w różnoraki sposób podczas codziennych zajęć, ale i przygotowane przez twórców propozycje zapewnią cykl interesujących zadań, które równocześnie będą świetną zabawą. 

Za treścią zestawu stoi aż dwoje autorów – Rafał Witek oraz Anna Buchner. Ilustracje to dzieło Ewy Poklewskiej-Koziełło, a za projekt graficzny odpowiada Marta Gierych.

Pudełko z magnetycznym zamknięciem zawiera:

➸ książeczkę z fantastycznej serii ,,Czytam sobie. Poziom 1”, o tytule ,,Doktor Ola”, 

➸ poradnik dla rodziców ze wskazówkami jak pracować z dzieckiem i jak pomóc mu w nauce czytania,

➸ 60 kart edukacyjnych,

➸ kartonowe literki (cały alfabet) z podziałem na czerwone samogłoski i niebieskie spółgłoski,

➸ karty z wyrazami do układania zdań oraz karty z różnymi obiektami.

Całość zestawu jest porządnie wykonana, także bez obaw – będzie służyć wiele miesięcy i z pewnością skorzysta z niego więcej niż jeden ,,rocznik”.

Z książki ,,Doktor Ola” dzieci dowiedzą się jak potrzebny jest zawód lekarza i weterynarza. Mała bohaterka ma mnóstwo pracy, ponieważ do jej gabinetu ustawiła się kolejka poszkodowanych zwierzaków. Dziewczynka przepisuje koali tabletki z eukaliptusa, a kotu odmierza dwie łyżki balsamu na uspokojenie. 

To wartościowa i mądra książka, która dzięki dużym literom, krótkim zdaniom i podziałowi niektórych słów na sylaby, pozwala szybko opanować umiejętność czytania.

W ,,Poradniku dla rodziców” znajdziemy z kolei informacje dotyczące najwłaściwszego wieku rozpoczęcia składania i poznawania liter, metod, które pomogą przekonać się dziecku do nabrania chęci i rozpoczęcia nauki czytania.

Oprócz tego, to bogate źródło pomysłów na zabawy z użyciem zestawu. Bardzo ciekawa była propozycja nauki pisania z użyciem piasku lub zorganizowanie gry memory z użyciem kart i podpisów (dla nieco bardziej zaawansowanych dzieci). 

,,Czytam sobie. Pierwsze słowa. Zestaw edukacyjny” to świetna alternatywa dla klasycznego elementarza, który z pewnością pomoże dzieciom w nauce czytania oraz zachęci je do dalszego eksplorowania rzeczywistości.

Polecam go dzieciom już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Czytam-sobie.-Pierwsze-slowa.-Zestaw-edukacyjny,24352786,p.html

Artykuł Czytam sobie. Pierwsze słowa. Zestaw edukacyjny – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba”

Autor: Przemysław Wechterowicz

Ilustracje: Gabriela Cichowska

Wydawnictwo: Kinderkulka

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czytanie jest niezwykłą przygodą, mnie oraz Was, czyli osoby zaglądające na tę stronę, nie trzeba do tego przekonywać. Są jednak ludzie, którzy nie przepadają za książkami i okazuje się, że nie tylko oni czasami stronią od literatury.

,,Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba” oprócz nieprawdopodobnie długiego tytułu wyróżnia się także niebanalną treścią, pięknym wydaniem i szkatułkowym typem powieści, który w jednej formie łączy wiele historii.

Jej autorem jest znany wszystkim Przemysław Wechterowicz, którego zarówno dzieci, jak i dorośli pokochali za takie książki, jak np. ,,Gwiazdka z nieba”, ,,Proszę mnie przytulić” czy ,,Uśmiech dla Żabki”.

Jego najnowsza historia już w tytule daje znać czytelnikowi, że będzie miał on do czynienia z baśnią. Opowieść pisana jest poetyckim językiem, dużo w niej niedopowiedzeń i urywanych myśli, co składa się na efekt niezwykle emocjonalny.

,,Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba” opowiada historię tytułowego misia, który jako jeden z nielicznych mieszkańców lasu potrafił czytać. Czuł się jednak rozczarowany, kiedy za każdym razem chcąc komuś przybliżyć jakąś książkę, spotykał się z niechęcią i brakiem zrozumienia.

Równocześnie z opowieścią o nim, poznajemy historię Rity – małej dziewczynki, która ratuje przed wyrzuceniem zrobionego z włóczki pieska. Wkrótce trafia do Krainy Porzuconych Zabawek i obserwuje jej powolne znikanie.

Ta książka ma wiele smutnych momentów. Jej bohaterowie często są rozczarowani, czasami zostają zmuszani do długotrwałych poszukiwań, których efektów nie widać.

Jest to duży atut tej pozycji. Śmiało można ją postawić w opozycji do przesłodzonych, cukierkowych opowiastek z których niewiele wynika.

W ,,Baśni o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba” nie wszystko jest oczywiste, ale dzięki temu, każdy z czytelników może zaczerpnąć z niej coś innego. Niektórzy zainspirują się poszukiwaniem pięknych historii, na pewno wielu będzie chciało odszukać książki o których mowa w tej książce (autor wspomina w niej bowiem realnie istniejące dzieła).

Czytając ją, można zaobserwować, jak piękne jest dzielenie się wspólną pasją z kimś, kto nas rozumie. Jak dobre jest dążenie do robienia tego, co się kocha, nawet jeżeli z pozoru wydaje się to niemożliwe.

To książka, która ma bardzo wiele do zaoferowania. Oprócz niewątpliwych walorów zawartych w treści, jest także piękna wizualnie. Gabriela Cichowska stworzyła serię ilustracji, które różnią się technikami i łączą wiele różnych opowieści w jedną całość. Mamy tutaj elementy kolażu, szkice, farby, pastele, rozmaite tekstury.

Książka jest małym dziełem sztuki. Zasługuje na uwagę wszystkich czytelników, a swoją przygodę z nią można zacząć już od 5. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kinderkulka.pl/ksiazki/basn-o-zaczytanym-niedzwiedziu-i-o-kroliku-ktory-spadl-z-nieba/

Artykuł Baśń o zaczytanym Niedźwiedziu i o Króliku, który spadł z nieba – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Idea czytania globalnego opiera się przede wszystkim na traktowaniu pojedynczych, krótkich wyrazów jak piktogramów. Dzieci nie potrafią ich przeliterować, ale widząc je w całości, wiedzą co one oznaczają.

Takie postrzeganie nauki czytania wiąże się przede wszystkim z rozwojem malucha i doskonaleniem jego funkcji umysłu. Czytanie globalne jest więc tylko etapem w życiu początkującego czytelnika, ale przez zabawę może znacznie przyczynić się do szybszego opanowania nauki liter.

Maria Trojanowicz – Kasprzak jest jedną ze specjalistek tej metody. Od kilku lat zgłębia ją i przekłada na polski język (który w porównaniu do języka angielskiego jest dużo trudniejszy w tego rodzaju nauce). Więcej na ten temat możecie przeczytać na blogu autorki: http://www.czytanieglobalne.edu.pl/

Ostatnio sumptem Wydawnictwa Bliżej Przedszkola ukazały się książeczki oraz Zestaw do nauki czytania globalnego. O zestawie powiem w najbliższym czasie, w tej recenzji skupię się przede wszystkim na książkach.

Autorka przygotowała 3 pozycje z trzema etapami trudności. Oznaczyła je kolejno: kolorem czerwonym – etap 1 i najłatwiejszy, niebieskim – etap 2 oraz zielonym – etap 3.

Książki wyróżniają się ilością nowych, pojawiających się w nich wyrazów. W pozycji z czerwonym paskiem jest ich najmniej, a w tej z zielonym – najwięcej. Z tego też powodu autorka zaleca czytanie kolejno – od 1 etapu do 3.

Tytuł: ,,Jaś i Maja”

Autor: Maria Trojanowicz – Kasprzak

Ilustracje: Rena Grzybek

Wydawnictwo: Bliżej Przedszkola

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Pierwsza część serii opowiada krótką historię o Jasiu i Mai. Dzieci mają różne przygody. Spotykają kota, później odwiedzają zoo, aż do momentu, kiedy Jaś zaczyna bać się lwa.

Przygody te są bardzo interesujące z punktu widzenia dziecka, ponieważ opisują realny dzień każdego malucha. Jest w nich także mowa o uczuciach i początek nauki mówienia o nich.

Większość wyrazów to krótkie, kilkuliterowe słowa, które dzieci z łatwością zapamiętają.

Tytuł: ,,Emu i Dodo”

Autor: Maria Trojanowicz – Kasprzak

Ilustracje: Rena Grzybek

Wydawnictwo: Bliżej Przedszkola

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

W ,,Emu i Dodo” w przeciwieństwie do pierwszej części, gdzie bohaterami byli ludzie, tutaj główną rolę grają zwierzęta.

Ciekawe jest to, że autorka wybrała te mniej popularne w naszym kraju. W swojej książce podkreśla, że są to ptaki, które nie latają, dodając tym samym pozycji kolejny aspekt edukacyjny.

Tytuł: ,,Miś i but”

Autor: Maria Trojanowicz – Kasprzak

Ilustracje: Rena Grzybek

Wydawnictwo: Bliżej Przedszkola

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Jeżeli mowa o wartościach edukacyjnych, ,,Miś i but” wydaje się być książką dla najmłodszych dzieci (w zestawieniu z pozostałymi dwoma). Ma jednak najwięcej wyrazów i jego lektura polecana jest jako ostatnia.

W tej książce opowiada się m.in. o noskach i nosach. Sygnalizuje się dziecku, że niektóre rzeczy mogą się tak samo nazywać, ale być czymś zupełnie innym.

Wszystkie 3 książki są niewątpliwe wartościowymi pozycjami, abstrahując nawet od metody globalnego czytania. Polecam jednak przeprowadzenie eksperymentu z ich udziałem, ponieważ z pewnością okażą się dla maluchów dobrą zabawą i dzieci miło spędzą z nimi czas.

Link do strony wydawnictwa: https://blizejprzedszkola.pl/sklep/szukaj?controller=search&s=f-29-01

Artykuł Czytanie globalne – 3 książki dla najmłodszych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Iwona Chmielewska

Ilustracje: Iwona Chmielewska

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2014

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Czasami udaje się nam, czytelnikom, trafić na prawdziwą perełkę. Książkę, która zachwyca zarówno treścią, jak i stroną wizualną. Książkę, do której chce się wracać przynajmniej raz dziennie.

,,Dwoje ludzi” Iwony Chmielewskiej to klasyczny przykład picturebooka. Tutaj ilustracje są równie mocno znaczące, co sam tekst. Autorka swoje dzieła wydaje głównie w Korei Południowej, do Polski trafiają tylko niektóre pozycje. Kiedy jednak sięgamy po książki Iwony Chmielewskiej możemy być pewni, że będzie to dla nas niezwykła uczta literacka.

,,Dwoje ludzi” nie jest typową książką dla dzieci. To małe dzieło sztuki, które za pomocą metafor próbuje podać definicję miłości. Strona po stronie prowadzi do wspaniałej konkluzji.

Na sugestywnych ilustracjach dostrzegamy porównania do otaczającej nas rzeczywistości. Autorka w zwykłych przedmiotach odnajduje podobieństwa do cech charakteru człowieka.

Jej spostrzeżenia na temat miłości oraz związku są niezwykle trafne. W niczym nie przypominają cukierkowych, sztampowych opisów znanych z innych źródeł. Są pełne, bo budują opis miłości zarówno na jej mocnych stronach, jak i uwzględniając słabości i potknięcia. Doceniam także fakt, że nie ma w tej książce konkretnego podziału na płcie. Nie ma klasyfikowania miłości. Może być ona dowolna i niezamknięta w ramach.

,,Dwoje ludzi” została także pięknie wydana. Duży format A4, gruba okładka oraz szyte strony z dobrej jakości papieru. To książka, którą można z dumą prezentować na swoim regale lub podarować na prezent komuś bliskiemu.

Ze względu na jej brak dosłowności, polecałabym ją do czytania i oglądania dzieciom trochę starszym. Zarówno treść jak i ilustracje wskazują, że to lektura dla osób powyżej 7-ego roku życia.

,,Dwoje ludzi” to wyjątkowa pozycja. Mówi o tym co najważniejsze, w sposób poruszający i piękny. Zapewniam, że gdy choć raz ją przeczytacie, będziecie chcieli zatrzymać ją na zawsze.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/999/Dwoje-ludzi

Artykuł Dwoje ludzi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Chciałam napisać dla Was artykuł trochę ku przestrodze.

Drodzy Czytelnicy, uważajcie na to, co czytają Wasze dzieci. Jest całe mnóstwo książek niegroźnych, ale otępiających i kilka pozycji tak mocno kontrowersyjnych, że należy się trzymać od nich możliwie jak najdalej!

Poniżej moja lista najbardziej nieodpowiednich, obrzydliwych i fatalnie nietrafionych książek, które ,,dla dzieci” są tylko z nazwy.

1. ,,Harpo’s Horrible Secret”  – ,,Straszny sekret Harpo”

Tutaj był może nawet pomysł. Zamiarem pani Kelley było naświetlenie problemu jakim jest choroba dziadka, który zmaga się z Alzheimerem. Niestety tytuł w kontekście okładki jest więcej niż nietrafiony (gdzie patrzy na żaba?!).

2. ,,Who cares about elderly people?” – ,,Kogo obchodzą starsi ludzie?”

Pomijając, że dziadzio na okładce wygląda jak Maciej Nowak, to jakim trzeba być oryginałem, żeby formułować tytuł książki dla dzieci w ten sposób? Rozumiem, że autor chciał zszokować i przyciągnąć jak największą liczbę czytelników. Stawiając jednak pytanie sugerujące zupełny brak empatii kogokolwiek i w pewien sposób nawołujący do uznania sugestii z pytania za normalne, jest chyba … nienormalne.

PS. Jest cała seria tych książeczek. Można kupić również ,,Who cares about disabled people?”, czyli ,,Kogo obchodzą niepełnosprawni?”.

3. ,,Bedtime Tales for Sleepless Nights” – ,,Opowieści na dobranoc w bezsenne noce”

To książka dla ,,dzieci” w której Jake i Dinos Chapman wracają wspomnieniami do wiktoriańskich bajek o moralności.

W rzeczywistości ich bajki zupełnie pozbawione są moralności, chociaż język którym są pisane, wskazywałby dzieci jako ich potencjalnych czytelników.

Sceny, które przedstawiają opowieści są realistyczne i niepokojące, a skutki ich czytania mogą mieć dramatyczne konsekwencje.

4. ,,It hurts when I poop!” – ,,Boli, kiedy robię kupę”

,,Ryan boi się używać nocnika. Boi się korzystać z ubikacji, bo wie, że wiąże się to z bólem. Troskliwi rodzice zabierają go do lekarza, który tłumaczy chłopcu, co dzieje się w jego ciele, gdy je różne rzeczy i dlaczego czasami korzystanie z nocnika nie jest łatwe.”

To prawie oryginalny przekład z opisu tej książeczki. Udało Was się zachęcić i biegniecie już zamawiać? (Bo mnie nie.)

PS. Ja rozumiem, że te tematy nie są proste, ale jest kilka książeczek, które traktują o kupie i mają zdecydowanie więcej taktu.

5. ,,The Night Dad Went To Jail” – ,,Noc podczas której tata poszedł do więzienia”

Ta książka zrobiła naprawdę sporo zamieszania. Mam wrażenie, że autorka trochę się pogubiła. W sytuacji, w której tata idzie do więzienia nie daje się dziecku książki, bo książka, nawet nie wiem jak dobra, nie będzie w stanie wytłumaczyć maluchowi co właśnie się dzieje. W takich sytuacjach potrzeba bliskości drugiego człowieka.

Pisanie książki o tym tytule miałoby sens tylko wtedy, gdy byłby to poradnik dla młodych prawników.

6. ,,Little Monkey’s Big Peeing Circus” – ,,Wielka Sikawa Cyrkowa Małej Małpki”

No dobrze, próbujemy uczyć dzieci, że każdy ma jakiś talent. Nawet najmniejsza umiejętność jest super i należy ją cierpliwie rozwijać. Kiedy jednak autorzy uważają, że sikanie jest niezwykłym talentem… no cóż, wtedy zaczynają pojawiać się wątpliwości.

To jednak dopiero początek historii. Mała małpka uważa, że robi tak fantastyczne rzeczy siusiając, że otwiera cyrk, jednak jej koleżanka o płci żeńskiej nie potrafi sikać w ten sposób.

Książka ma za zadanie wytłumaczyć różnicę między chłopczykiem a dziewczynką. Zdziwieni? Mnie kreatywność autorów również nie kończy zaskakiwać.

7. ,,The Muffin Muncher” – ,,Pożeracz maffinków”

To jednak nie jedyne tłumaczenie tej książki. ,,Muffin” można przetłumaczyć również jako damski organ rozrodczy.  Jakby tego było mało, książka jest po prostu zła. Głównym bohaterem jest smok, który kradnie muffiny od biednych wieśniaków. On jednak nie uważa, że je kradnie, a ,,wyłudza”. Jakby jedno było mniej niewdzięczne od drugiego.

W końcu ludzie nie mają za co kupić drewna, żeby piec łakocie, bo ich nie sprzedają. Kiedy smok nie ma co jeść, postanawia zacząć współpracować z wieśniakami. Czuję tu nawiązanie do pewnego systemu politycznego, ale mam wrażenie, że jest ono zupełnie przypadkowe

8. ,,Alfie’s Home” – ,,Dom Alfiego”

Wydawałoby się, że to przyjemna historia o małym chłopcu, który na skutek pracoholizmu swoich rodziców, zaprzyjaźnia się ze swoim wujkiem Pete.

Jeżeli jednak ktokolwiek z Was miałby złe skojarzenia związane z przyjaźnią dorosłego mężczyzny i małego chłopca to możecie odnaleźć je w ,,Alfie’s home”.

Alfie i jego wujek mają ,,pewien sekret”, którym okazuje się być seksualne wykorzystywanie nieletniego. Chłopiec dorasta w poczuciu… bycia gejem (autorowi chyba to wydawało się najgorszym skutkiem). Na szczęście szybko zabierają go do lekarza, który uwalnia go od tego dokuczliwego piętna. Jednak Alfie oprócz pozbycia się przezwiska traci także miłość swojego ojca, który jest rozczarowany JEGO zachowaniem.  Lekarz przekonuje jednak rodziców, żeby wybaczyli synowi. Na odpuszczenie win może liczyć również wujek, który zaczyna płakać i nikt nie ma mu już niczego za złe.

Happy endem (bo jest happy end w tej historii!) okazuje się być randka Alfiego z koleżanką Nancy, którą to wkrótce poślubia, mają dzieci i są szczęśliwi.

Wybaczcie, ale brakło mi sił psychicznych na podsumowanie tej historii…

No dobrze, czas zajrzeć do naszego rodzimego ogródka i sprawdzić jakie perełki udało się przemycić autorom.

Trzeba jednak przyznać, że w Polsce trudno trafić na coś naprawdę kontrowersyjnego. Nie jestem pewna czy to kwestia naszej mentalności czy ostrożność wydawców.

1. ,,Pupy, ogonki i kuperki”

To jedna z tych ciekawych, nieco odważnych książek, które decydujemy się mieć w swojej bibliotece, żeby móc odpowiedzieć na pytania naszych dzieci, wspomagając się ,,pomocami naukowymi” szytymi na miarę najmłodszych.

Autor książki nie ceregieli się i w prostych słowach wyjaśnia na czym polega np. zapach, który wydzielają zwierzęta. Z drugiej strony, zwraca także uwagę na taki fenomen natury jakim jest odrastający ogon jaszczurki.

2. ,,Pan Pierdziołka spadł ze stołka”

Chyba nie ma osoby, która nie słyszała o tej książce. Niewybredne ilustracje i część ,,Wyliczanki niegrzeczne” to tylko dwa z kilku argumentów, które mogą przemawiać za tym, że to nie jest książeczka dla słodkich bobasów.

Niektóre z wierszyków nie niosą żadnych wartościowych treści, a mimo to dzieci za nimi przepadają. Nie ma w tym nic dziwnego. Dzieciaki, szczególnie te z podstawówki, lubią robić różne rzeczy, żeby zaimponować kolegom. Posiadanie przez nich ,,Pana Pierdziołka” może pomóc im, małym kosztem zrobić wrażenie na innych. Bo co jest złego w

,,Napił się dziadek ciepłego winka

I gonił babcię wkoło kominka.

Babusia rada rączkami klaszcze:

– Gońże mnie, dziadku, gońże mnie jeszcze!”.

3. ,,Pinokio”

Oczywiście nie mam na myśli samej bajki, a ilustrację, którą użyto w jednym z wydań. Nasuwa się tutaj pytanie, czy zło w literaturze dziecięcej jest potrzebne?

Jak najbardziej! Jak inaczej pokazać dziecku czym jest dobro, skoro właśnie tego chcemy je uczyć, prawda? Nie byłoby żadnej książki bez złego charakteru czy intrygi.

Pytanie tylko w jaki sposób autor pokazuje to zło na kartach swojej historii? Czy jest to zło, które ewidentnie wytyka się palcami? Czy bohatera, który dopuścił się zła spotyka zasłużona kara?

Pod tym linkiem możecie znaleźć artykuł poświęcony tej kwestii: https://kontakt24.tvn24.pl/kontrowersyjne-tresci-i-ilustracje-w-ksiazce-dla-dzieci-nie-moglem-uwierzyc,190311.html

4. ,,Złota różdżka, czyli bajki dla niegrzecznych dzieci”

Dlaczego znalazła się w tym zestawieniu? No dobrze, wcale nie uważam, że to najgorsza książka. Jest zdecydowanie nieodpowiednia i na pewno nie można czytać jej wszystkim dzieciom. Może świetnie sprawdzić się jako prezent starszego rodzeństwa dla trochę młodszego (np. dla niegrzecznego 13-latka).

Piszę tu jednak o niej, bo zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Można się przy niej naprawdę dobrze bawić

5. ,,Bajki La Fontaine’a i ich bohaterowie w wersji origami”

Jean de La Fontaine to popularny pisarz XVII wiecznego Paryża i przy okazji czołowy przedstawiciel klasycyzmu francuskiego. W swojej karierze napisał prawie 250 bajek. Kilka z nich jest dostępnych pod tym linkiem: https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_(La_Fontaine)/Ksi%C4%99ga_pierwsza/ca%C5%82o%C5%9B%C4%87

Dlaczego jednak znalazł się w naszym dzisiejszym zestawieniu?

Należy pamiętać, że pisarzom sprzed kilkuset lat przyświecał zupełnie odmienny od współczesnego model wychowywania dzieci. Na porządku dziennym było strasznie najmłodszych demonami, śmiercią lub kalectwem. Swoich potomków chciano wychować na ludzi pracowitych i nieustraszonych. Nie czytano im bajek, żeby rozwijać ich kreatywność i uruchamiać wyobraźnię. Opowieści z morałem miały konkretne zadanie – uchronić ich od złego postępowania i przestrzec czym mogą grozić złe wybory.

W grupie ,,Bajki” na Facebooku pojawił się temat (za który bardzo dziękuję!) zająca. Nie był on zadowolony ze swojego życia, cierpiał (prawdopodobnie) na depresję i chciał zakończyć swoją mękę aktem samobójczym.

Wiele mam oburzyło się, że w książce dla maluchów pojawia się tak kontrowersyjny temat. Jak wytłumaczyć dziecku czym jest samobójstwo?

Rzeczywiście obecnie staramy się trzymać najmłodszych jak najdalej od tego typu zjawisk, jednak w innych kulturach i w innych czasach samobójstwo nie było niczym niezwykłym, a już na pewno niestosownym.

Pod tym linkiem można przeczytać tę bajkę w przekładzie Adama Mickiewicza: http://literat.ug.edu.pl/amwiersz/0024.htm

Należy zwracać uwagę również na nazwiska autorów książek. Nie zawsze wydawnictwo, które wydaje zbiór bajek, uzna ,,samobój” za coś niestosownego.

6. ,,Powieki”

Nie bez powodu moją listę zamyka książka ,,Powieki” Michała Rusinka. Za zapoznanie mnie z nią dziękuję Mamie Rysia

Autor napisał tę książkę ku pamięci Januszka Korczaka, człowieka, który pomagał najmłodszym oswoić się ze śmiercią.

,,Powieki” opowiadają historię małych, polnych myszek, które żyją na łące i całe dnie spędzają na poszukiwaniu pożywienia. Z nosami wiecznie w trawie, nie zdają sobie sprawy z nadchodzącego niebezpieczeństwa.  Z letargu wyrywa je dziwny zapach. To dym, który drażni ich małe noski. Ogień zbliża się z każdej strony i myszy orientują się, że nie ma już ucieczki i wkrótce umrą.

Tylko jedna z nich spogląda w górę i dostrzega piękne niebo. Namawia pozostałe, żeby również na nie spojrzały i zatrzymały ten widok w sobie.

Michał Rusinek stworzył wyjątkową historię, która próbuje oswoić trudny temat śmierci.

Książka ma jednak znaczącą wadę. Okładka wskazuje, że to historia dla najmłodszych (grube, tekturowe kartki oraz typowy format), treść jest jednak odpowiednia dopiero dla dzieci powyżej 6-ego roku życia, z którymi rodzic będzie w stanie porozmawiać o tym, co dopiero usłyszał/przeczytał.

W tym momencie dochodzę do meritum moich rozważań.

Moim zdaniem nawet książki, których tematyka jest nieco bardziej wymagająca, bez problemu mogą być przeznaczone dla dzieci. Warunkiem jest jednak odpowiednia rozmowa po lekturze, która wyjaśni wszelkie wątpliwości oraz rozjaśni umysł młodego człowieka. Nie wszystkie zagadnienia, które poruszane są w książkach, są dla najmłodszych tak oczywiste jak dla nas. Taka rozmowa nie tylko nauczy dzieci jak rozumieć pewne kwestie, ale także pokaże nam – dorosłym, w jaki sposób najmłodsi postrzegają rzeczywistość.

Artykuł Czy to na pewno są książki dla dzieci? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.