Autor: James Burks

Ilustracje: James Burks

Tłumaczenie: Maria Lengren

Wydawnictwo: CzyTam

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jak mówi przysłowie ,,swój ciągnie do swego”. Czasami jednak podobieństwa o których mowa, są do zauważenia dopiero po chwili dogłębnej obserwacji.

,,Gabi i Gator” to komiks Jamesa Burksa, całkiem świeży przykład literatury dziecięcej i młodzieżowej. Pierwotnie został napisany w 2010 roku, ale w Polsce możemy go czytać dopiero od tego miesiąca bieżącego roku za sprawą Wydawnictwa CzyTam.

Szczerze mówiąc, jestem tym trochę zdziwiona, bo tematyka, którą porusza się w książce ,,Gabi i Gator” jest niesamowicie aktualna, a same postacie bardzo charakterystyczne. Niemniej jednak, cieszę się, że wreszcie jest!

Pierwszym co robi autor, jest wywołanie w czytelniku współczucia do Gatora, czyli tytułowego aligatora. Nakreśla go, nie jako groźne, dzikie zwierzę, ale jako istotę niezrozumiałą i porzuconą. Sprzedano go tanio do rodziny z dzieckiem, jako małe zwierzątko domowe (wówczas, dopiero co wykluł się z jajka). Kiedy jednak ujawnił się jego apetyt i zamiłowanie do psów, postanowiono się go pozbyć i zrobiono to w bardzo niehumanitarny sposób – spuszczono go w toalecie.

Od tej pory Gator żył w ukryciu, cieszył się złą sławą polując na psy i był bardzo nieszczęśliwy. Okazało się bowiem, że aligator nie zjada zwierząt dla zabawy, ale musi to robić gnany nieposkromionym głodem. Z tego powodu czuł się jednak potworem, nieakceptowanym i znienawidzonym przez innych.

Drugą bohaterką była dziewczynka, która mogłoby się wydawać, prowadziła życie zupełnie odmienne, niż jej gadzi poprzednik. Niestety i ona traktowana była przez otoczenie w sposób niesprawiedliwy. Mówiono o niej dziwadło, bo wyznawała zasady obce innym dzieciom. Lubiła dbać o środowisko, zajmować się ogródkiem i była zdeklarowaną wegetarianką. Miała coś w co wierzyła. Starała się nie przejmować opiniami innych, ale było jej ciężko.

Zarówno Gabi, jak i Gatorowi brakowało przyjaciela, który by ich rozumiał. Brakowało do czasu, aż na siebie nie wpadli! Później akcja nabiera tempa i okazuje się, że tych dwoje, z pozoru nie pasujących do siebie bohaterów, nawiązuje pewną, niesamowitą więź.

Szczerze mówiąc, biorąc ten komiks do ręki, obawiałam się, że będzie on nazbyt moralizatorski. Patronat nad nim objęli ,,Vege” oraz ,,Wegetarianie.pl”.

Z każdą kolejną stroną okazywało się jednak, że nikt nie chce tu nikogo pouczać.

To po prostu świetna historia o odmienności, potrzebie posiadania przyjaciela i wierze we własne przekonania.

Co jest także bardzo istotne w komiksie, ,,Gabi i Gator” jest pięknie ilustrowany. Pochłania się go jednym tchem. Obrazy bawią, a ukryte w nich ,,smaczki” wzmagają poczucie satysfakcji. Mnie osobiście rozbroiła żarówka będąca symbolem pomysłu, którą przedstawiono w postaci charakterystycznego kształtu energooszczędnego!

Gdybym mogła mieć jedno malutkie zastrzeżenie do ,,Gabi i Gatora” to to, że skończył się tak szybko (chociaż, jakby nie było, to sporych rozmiarów książka!). Polubiłam tych bohaterów i chętnie poznałabym ich dalsze przygody.

Polecam ją dzieciom od 6-ego roku życia. Tekstu jest w niej niewiele, a czcionka duża, będzie więc idealną lekturą do praktyki czytania.

Link do strony wydawnictwa: https://czy-tam.pl/gabi-i-gator.html

Artykuł Gabi i Gator – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Gdy smok się wprowadza ponownie

Autor: Jodi Moore

Ilustracje: Howard McWilliam

Tłumaczenie: Tomasz Panas

Wydawnictwo: CzyTam

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jakiś czas temu pisałam o wielkiej wyobraźni głównego bohatera z książki ,,Gdy smok się wprowadza”. Link do recenzji możecie znaleźć tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/08/27/gdy-smok-sie-wprowadza-recenzja/

,,Gdy smok się wprowadza ponownie” jest kontynuacją losów małego chłopca, który nawiązał nietypową przyjaźń ze smokiem. Przyznam także już na początku, że o ile pierwsza część przygód bardzo mi się podobała, to druga jest jeszcze lepsza!

Umieściłam tę pozycję w dziale ,,Książki dla smoczych miłośników”, ale równie dobrze, jeśli nie lepiej, odnalazłaby się także w ,,Książkach dla dzieci, których rodzina niedługo się powiększy”.

Główny bohater nie wie jeszcze, że w widocznym już brzuchu mamy rośnie nowe życie. Sam jest małym chłopcem i pojawianie się chociażby łóżeczka ze szczebelkami, nie kojarzy mu się z niczym szczególnym. Wydaje mu się, że to zamek, idealny wręcz do zamieszkania przez jego smoka.

Zabawę przerywają mu rodzice, którzy tłumaczą, że w ich rodzinie pojawi się maleństwo. Na początku nasz główny bohater jest podekscytowany. Wie, że coś się zmieni, ale jeszcze nie wie, na ile będzie miało to bezpośredni wpływ na niego.

Kiedy dzidziuś pojawia się w domu, chłopiec na początku jest nim zafascynowany, ale później okazuje się, że maluch ma jedną bardzo istotną wadę – ciągle płacze. Oprócz tego nie można bawić się kręglami z butelek, a rodzice są jakoś mniej pobłażliwi w stosunku do codziennych wybryków.

Najgorsze w całej sytuacji jest jednak poczucie zazdrości, szczególnie w chwili, kiedy smok zaczyna zaprzyjaźniać się z maleństwem. Oczywiście autorzy sprytnie posłużyli się tutaj metaforą. Smok jest tak naprawdę kimś ważnym, kto oddala się od chłopca ze względu na pojawienie się w domu malucha.

Przełomowy moment następuje w momencie, kiedy główny bohater krzyczy, żeby odesłać dziecko. Rodzice są bardzo rozczarowani jego zachowaniem. Na szczęście chłopiec szybko przekonuje się, że dzidziuś wcale nie jest taki zły.

,,Gdy smok się wprowadza ponownie” kończy się wzruszającym happy endem. Główny bohater postanawia, że maluch może zostać. Z typowym jednak dla tej serii przymrużeniem oka, chłopiec stwierdza, że ,,przynajmniej do jutra”.

Bardzo ją polecam dla dzieci od 3-ego roku życia. Nie tylko dla tych, które dopiero spodziewają się rodzeństwa, ale także dla tych, które w żaden sposób nie ogranicza wyobraźnia.

Link do strony wydawnictwa: https://czy-tam.pl/gdy-smok-sie-wprowadza-ponownie.html

Artykuł Gdy smok się wprowadza ponownie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Gdy smok się wprowadza

Autor: Jodi Moore

Ilustracje: Howard McWilliam

Tłumaczenie: Magdalena Zielińska

Wydawnictwo: CzyTam

Rok wydania: 2013

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kiedy myślimy o dzieciństwie, pierwsze co przychodzi nam do głowy to czas beztroski oraz nieprzemierzona wyobraźnia maluchów. Z czasem stajemy się coraz bardziej racjonalni i pozwalamy naszej fantazji schować się pod grubą warstwą kurzu.

Taka książka jak ,,Gdy smok się wprowadza” pozwala sobie przypomnieć chwile, kiedy każdy przedmiot miał tysiące zastosowań, członkowie rodziny zamieniali się w superbohaterów, a padający śnieg był słodkimi płatkami z białej czekolady.

Judi Moore, autorka książki, doskonale podpatrzyła zachowania dzieci. Chłopiec, główny bohater historii jest z rodziną na plaży. Piękna pogoda oraz gorący piasek sprzyjają budowie zamku. Za pomocą łopatki udaje mu się wyczarować wspaniałą budowlę. Wyobraża sobie, że do jego piaskowego zamku wprowadza się prawdziwy smok.

Z takim milusińskim zabawa jest znacznie ciekawsza. Smok pomaga pływać i odstrasza intruzów, którzy tylko czyhają, żeby zniszczyć jego mieszkanie. Chłopiec chwali się rodzinie, że jego przyjacielem jest taka niezwykła istota, ale oni wydają się nie traktować tego poważnie.

Co ważne, kiedy robią się bańki w lemoniadzie, a na ciastkach ktoś znajduje ślady łapek, wina oczywiście zrzucana jest na smoka. Chłopiec jest grzeczny i nie ma nic wspólnego z tymi drobnymi przewinieniami.

To bardzo powszechne zachowanie wśród maluchów. Zrzucanie winy na innych, nawet w przypadku, kiedy ci inni nie istnieją. Dziecięca wyobraźnia jest jednak tak duża, że zakłada również wielką ufność rodziców

Kiedy jednak dorośli zaczynają się złościć i nie chcą wierzyć w opowieści o smoku, bestię trzeba eksmitować. Oczywiście tylko chwilowo, ponieważ książka kończy się cudownym zwrotem akcji i wiemy, że takie obrażanie się na smoka jest tylko chwilowe.

,,Gdy smok się wprowadza” to piękna historia, która zawdzięcza swój urok w dużej mierze także oprawie graficznej. O bardzo zdolnym ilustratorze, Howardzie McWilliamie już Wam pisałam przy okazji książki ,,Potrzebuję mojego potwora”, która powstała we współpracy z Amandą Noll (link do recenzji tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/03/22/potrzebuje-mojego-potwora-recenzja/).

Jego prace są pełne detali, przemyślanych pierwszych, ale i drugich planów. Przypominają filmowe, nowoczesne bajki, dopracowane do ostatniego szczegółu. Są jednocześnie bardzo ciepłe, pełne humoru i ciekawie wymyślonych kadrów, wkomponowanych na stronach.

,,Gdy smok się wprowadza” polecam wszystkim dzieciom już od 2-ego roku życia.

Została napisana także kontynuacja przygód chłopca ,,Gdy smok się wprowadza ponownie”, o której opowiem już niebawem!

Link do strony wydawnictwa: https://czy-tam.pl/gdy-smok-sie-wprowadza.html

Artykuł Gdy smok się wprowadza – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Amanda Noll

Ilustracje: Howard McWilliam

Wydawnictwo: Czy-tam

Rok wydania: 2014

Objętość:   chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2014, potrzebuję mojego potwora, Amanda Noll, Howard McWilliam, Wydawnictwo CzyTam, CzyTam, czy-tam, książka na dobranoc, potwór, potwory, łóżko, wyobraźnia, przyjaźń, oswajanie

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Czy baliście się potwora spod łóżka? Ja miałam zegarek pingwinka, który bardzo mnie przerażał! Dzieci boją się różnych rzeczy, czasami absurdalnych z punktu widzenia dorosłego.

Książka ,,Potrzebuję mojego potwora” pozwala jednak przełamać ten strach i pokazać, że nie wszystko co wydaje się straszne, jest takie rzeczywiście. Z drugiej strony uczy, jak obchodzić się ze strachem, którego nie sposób wyeliminować z naszego życia.

W dużym skrócie – mały Ignaś przygotowuje się do snu, ale znajduje pod łóżkiem kartkę. To wiadomość od jego potwora, z której dowiaduje się, że Gab poszedł na ryby i prędko nie wróci.

Teoretycznie większość dzieci byłaby z tego powodu szczęśliwa, ale nie Ignaś. Jego wcale nie uspokaja fakt, że tej nocy nie będzie przerażającego potwora pod łóżkiem. Przyzwyczaił się do niego i traktuje go trochę jak przytulankę bez której nie potrafi zasnąć. Te przymioty, które wydają się innym straszne, jak np. skrobanie nieprzyciętymi szponami w ramę łóżka czy zielona wydzielina, którą potwór z siebie wydala, są dla Ignasia czymś co zna. Nawet takie absurdalne rzeczy mogą powodować w nim poczucie bezpieczeństwa i pozwolić mu usnąć.

Kiedy więc zjawiają się inne potwory na zastępstwo, tylko go śmieszą. Żaden inny nie jest na tyle idealny, żeby zastąpić Gaba.

Książka pozwala spojrzeć dzieciom na to, co odgórnie uważane jest za straszne trochę z innej perspektywy. Każdy strach można oswoić. ,,Potrzebuję mojego potwora” mówi – nie bój się, bo to co wygląda na straszne, może okazać się całkiem sympatyczne!

Ja bardzo lubię książki, które przełamują stereotypy i pokazują dzieciom, że jest jakiś inny sposób myślenia na niektóre sprawy. ,,Potrzebuję mojego potwora” zdecydowanie do takich należy. Oprócz tego, jest pięknie wydana. Uwielbiam format zbliżony do kwadratu w przypadku książek dla dzieci.

Książka ma grubą okładkę i piękne ilustracje, przywodzące na myśl animacje Disneya, które wykonał Howard McWilliam. Dorośli mogą go kojarzyć ze znakomitych karykatur znanych osób.

,,Potrzebuję mojego potwora” sprawdzi się w przypadku dzieci, które skończyły 4-ty rok życia, a ich wyobraźnia zaczyna pracować na najwyższych obrotach. Czytając ją przed snem, doskonale przygotujemy malucha do pójścia spać.

Może nawet zainspirujemy go do nadania imienia swojemu potworowi? Z reguły boimy się rzeczy, których nie znamy więc potwór z imieniem nie będzie stanowił żadnego zagrożenia

Książkę możecie upolować tutaj: http://www.empik.com/potrzebuje-mojego-potwora-noll-amanda-mcwilliam-howard,p1101840854,ksiazka-p

Artykuł Potrzebuję mojego potwora – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.